Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα...

Με την υπόσχεση ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με την Εθνική, θέλω να γράψω και κάτι που, όταν το είχα μάθει, μου είχε κάνει μεγάλη και εξαιρετικά αρνητική εντύπωση. Πριν αρχίσει το τουρνουά, σε συνέντευξη των διεθνών ποδοσφαιριστών, ο Δέλλας είχε ρωτηθεί για την κριτική που η ομάδα είχε δεχθεί για τις εμφανίσεις της στα τελευταία φιλικά και είχε πει: "Δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, τα αποτελέσματά μας τα τελευταία χρόνια δείχνουν αν είμαστε καλή ομάδα ή όχι" (εδώ το σύνολο της δήλωσής του).

Αν και αντιλαμβάνομαι τον τρόπο με τον οποίο ειπώθηκε αυτό το πράγμα, η εντύπωση από τη νοοτροπία που αποπνέει παραμένει αλγεινή: τι πάει να πει "δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα"; Όλοι μας, καθημερινά, κρινόμαστε και καλούμαστε να αποδείξουμε -ενίοτε με άδικο τρόπο- ένα κάρο πράγματα. Πόθεν προκύπτει ότι η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και αυτοί που την απαρτίζουν δεν έχουν να αποδείξουν κάτι; Δηλαδή, η επιτυχία του 2004 τους κάνει untouchables; Υπεράνω κριτικής; Άρει την υποχρέωσή τους να είναι και τώρα καλοί επαγγελματίες (όπως ήταν και στην Πορτογαλία, αυτά τα εθνικοπατριωτικά που λέγονται για τότε τα ακούω βερεσέ...);

Ο Πανούτσος στο άρθρο του λέει ότι "αντίθετα με το ευθυνόφοβο 'δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα' που επαναλαμβάνουν οι παίκτες της Εθνικής, η άποψή μου είναι ότι έχουν μόνο μια υποχρέωση. Οχι φυσικά να ξαναπάρουν το Ευρωπαϊκό, ούτε καν να νικήσουν στον όμιλό τους. Η υποχρέωση που έχουν οι παίκτες και ο προπονητής της Εθνικής είναι να αγωνιστούν σαν πρωταθλητές". Κι αυτό αποτελεί και το μεγάλο μου πρόβλημα: ότι είδα μια ομάδα που τη σιχάθηκα, που ενόχλησε την αισθητική μου, που προσέβαλλε τη νοημοσύνη μου. Ούτε οι Σουηδοί ήταν καλοί, κάθε άλλο, μάλιστα, αλλά, τουλάχιστον αυτοί έτρεχαν, προσπαθούσαν να παράξουν κάτι, είχαν στόχο. Μάλλον, αυτοί είχαν κάτι να αποδείξουν...

Το "πειρατικό" βυθίζεται (...καταραμένοι Γαλάτες!)

Δηλαδή, τώρα δεν έχει αναμνηστικά μπλουζάκια; Ούτε cd; Ούτε dvd που θα τα στέλνουμε στο Ζιντάν, να μαθαίνει νέα κόλπα; Ούτε υποδοχή ηρώων; Ούτε ομιλία του Αρχιεπισκόπου; Ούτε χλιδή; Ούτε γλέντια; Ούτε "είναι βαριά η π....α του τσολιά";

Δεν θα πέσουν οι τιμές; Δεν θα ανέβει το βιοτικό μας επίπεδο; Δεν θα γίνουμε ευρωπαίοι; Δεν θα δικαιώσουμε τους αρχαίους ημών προγόνους; Δε θά'χουμε "Ρεχακλή"; Δεν θα κάνουμε πανηγύρι στην Ομόνοια; Δε θα φωνάζουμε "σήκωσέ το, το γ......ο, δεν μπορώ να περιμένω";

Τι έγινε, πέσαμε σε γαλέρα με Γαλάτες; Βυθίστηκε το "πειρατικό" και φάγαμε και φάπες; Αναζητούμε ενόχους; Μας ενοχλεί που μοιάζαμε με τη Γιουβέντους του 1975; Φοβόμαστε τη συνέχεια;

Α, ρε, μπουνιές που θέλουμε. Καλά τα έλεγε παλιότερα ο Στρούγκας: Έλληνες είστε και φαίνεστε...

UPDATE: για την αθλητική ανάλυση του αγώνα, σας παραπέμπω στο εξαιρετικό κείμενο του Αντώνη Πανούτσου στη "SportDay", το οποίο τα λέει όλα.

See No Evil

Αυτό το διάστημα δεν έχω καθόλου διάθεση να γράψω: είμαι κουρασμένος και εξαιρετικά απόγοητευμένος και θέλω να την κάνω -κατά προτίμηση στη μέση της Σαχάρας, να μη βλέπω και να μην ακούω άνθρωπο. Ωστόσο, αν και δεν τον πολυσυμπαθώ, δεν μπορώ παρά σε γενικές γραμμές να συμφωνήσω με τον Πρετεντέρη και τα όσα έγραψε την Κυριακή στο "Βήμα". Η περιγραφή που κάνει για την υπόθεση της Siemens είναι και σαφής και ακριβής. Όμως, ο Πρετεντέρης κάνει ένα μεγάλο λάθος.

Αυτό βρίσκεται στη φράση: "η υπόθεση Siemens χρειάζεται και φως και αίμα. Χρειάζεται και αποκάλυψη και ενόχους. Διότι αν δοθεί, για άλλη μία φορά, η αίσθηση του κουκουλώματος, της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης, τότε δεν θα πληγούν μόνο μερικοί πολιτικοί ή μερικά κόμματα, αλλά και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Και αυτό το κόστος είναι και περιττό και δυσβάσταχτο". Βλέπετε, δείχνει να ξεχνά κάτι πολύ βασικό: το πολιτικό σύστημα έχει ήδη πληγεί ανεπανόρθωτα στην Ελλάδα. Προ πολλού.

Αν ο Πρετεντέρης είχε σχέση με τον κόσμο γύρω του και δεν ήταν περιορισμένος στον δημοσιογραφικό "κύκλο", θα είχε αντιληφθεί ότι, επί της ουσίας, το σύστημα είναι ένα κουρέλι. Αρκεί ένας Βγενόπουλος για να αποκαλύψει τη γύμνια του. Αρκεί ένας σεισμός για να γίνουν εμφανείς οι δυσμορφίες του. Αρκούν πέντε κουβέντες με "απλούς ανθρώπους" για να φανεί η αποστροφή των πολιτών προς το σύστημα και τους εκφραστές του.

Οπότε, αν μπορεί να βγει κάτι καλό από την υπόθεση Siemens, αυτό είναι ο δημόσιος εξευτελισμός του συστήματος και των πολιτικών: όλων, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς οίκτο, χωρίς συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, χωρίς συγκαλύψεις. Να δούμε όλοι ποιοι είναι αυτοί που ορκίζονται στο όνομα της διαφάνειας και της δημοκρατίας και να τελειώνουμε μια και καλή. Μπας και ξυπνήσουν και τα "πρόβατα", που νομίζουν ότι οι πολιτικοί ασχολούνται με τη χώρα ή με τα μικροσυμφέροντα των ψηφοφόρων τους...

Θα μας πάρουν χαμπάρι...

Πριν από μερικούς μήνες είχα γράψει ένα post, στο οποίο εξέθετα τη γνώμη μου για τα blogs, τους bloggers και το "κίνημά" τους, το οποίο θεωρώ ότι δεν υφίσταται, τουλάχιστον με τη μορφή που συνήθως έχουν τα κινήματα και σαφώς δεν υφίσταται με τη μορφή που αναφέρεται σε αυτό ο σύντροφος Αλαβάνος. Πριν από τρεις μέρες, ο Στέφανος έγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίο και προσυπογράφω σε απόλυτο βαθμό. Παράλληλα, στηρίζω ανεπιφύλακτα την προσπάθεια που κάνει για το didyma.gr, το οποίο δέχεται την επίθεση ενός Δημάρχου που ενοχλείται όταν κάποιοι πολίτες του ασκούν κριτική.

Για να μην πολυλογώ, θεωρώ -και ανέκαθεν θεωρούσα- ότι τα blogs μπορούν να έχουν πολλαπλό ρόλο: να ξεκαυλώνουμε (συγνώμη για την έκφραση), να συζητάμε σε ένα επίπεδο πολύ μακρινό από τα πρώτυπα συζήτησης που προβάλλει η τηλεόραση, να ασκούμε κριτική σε πράγματα που δεν μας αρέσουν, να προβάλλουμε άλλα που τα γουστάρουμε... σε γενικές γραμμές, να ασκούμε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Κι αυτό κάνουμε (τώρα, αν κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν τα blogs για λόγους που έχουν να κάνουν με τη νομή της εξουσίας, αυτό ήταν αναμενόμενο και, στην τελική, όποιος θέλει τα βλέπει, όποιος δεν θέλει -όπως εγώ-, τα αγνοεί).

Φοβάμαι ότι με αυτά και με εκείνα, κινδυνεύουμε να μπούμε και πάλι σε λογική δέντρου και δάσους, κι αυτό δεν είναι καλό για κανέναν μας. Η εξουσία (πολιτική, οικονομική ΜΜΕ, κλπ) προφανώς δεν πολυγουστάρει να ακούει σχολιανά, οπότε θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να μπλοκάρει τις διόδους. Το ζήτημα είναι εμείς να κατανοήσουμε ότι, όπως λέει και ο Στέφανος, αυτό δεν αφορά το "κίνημα των bloggers", αλλά τους πάντες και ότι, αποσπασματικές κινήσεις και νευρικές αντιδράσεις, μόνο καλό δεν κάνουν...

Φεύγει... επιτέλους!

Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα γινόταν πραγματικότητα: το Συνέδριο των Δημοκρατικών θα άρχιζε, θα τελείωνε, θα ερχόταν ο Νοέμβριος, θα γίνονταν οι εκλογές, θα κέρδιζε ο Obama, κι αυτή ακόμα δεν θα είχε αναγνωρίσει τη νίκη του και θα ζητούσε επανακαταμέτρηση ψήφων στις προκριματικές κάποιων πολιτειών, να την κάνει ο Obama αντιπρόεδρο, να της καλύψει τα χρέη και πάει λέγοντας...

Τελικά, αποφάσισε να ανακοινώσει την αποχώρησή της το Σάββατο, όταν συνειδητοποίησε ότι οι τελευταίες της κινήσεις, όχι μόνο δεν την βοηθούν, αλλά, τελικά, κάνουν κακό στην υστεροφημία της και στις -όποιες- πιθανότητες έχει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω στο μέλλον (για το κακό που έχει κάνει στον Obama δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα). Ωστόσο, ακόμα και στην αποχώρησή της τα θαλάσσωσε...

Αντίο, Hillary, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλουμε να σε θυμόμαστε...

(φωτο από flickr)

Ο Αλαβάνος και η λαγότρυπα

Κατ' αρχήν, μερικά στοιχεία και λίγη ιστορία. Όπως μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ, η σπουδάζουσα νεολαία που πρόσκειται στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει και τις τρομερές δυνάμεις στο χώρο των πανεπιστημίων. Ακόμα και φέτος, οπότε και υπήρχε η "ώθηση" λόγω Τσίπρα, ε, δεν μπορεί να επαίρεται ότι κατόρθωσε να αλλάξει τους συσχετισμούς, ούτε ότι πέτυχε να ενδυναμώσει και πολύ την παρουσία της στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Οπότε, καλό θα είναι να δούμε μερικά πράγματα, τα οποία ενδεχομένως απότελούν την εξήγηση για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στα πανεπιστήμια.

Η μεγάλη "αλλαγή παραδείγματος" έλαβε χώρα το 1988-1989, όταν ένα σημαντικό μέρος της ΚΝΕ διαφώνησε με τη συμμαχία του ΚΚΕ με την τότε ΕΑΡ για τη δημιουργία του Συνασπισμού και αποχώρησε. Το κομμάτι αυτό της ΚΝΕ, το οποίο αποτελούταν από τους "φονταμενταλιστές", τους "σκληρούς" της παράταξης, δημιούργησε το ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), έκφραση του οποίου μέσα στα πανεπιστήμια αποτελούσε η Ενιαία Αριστερή Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΑΚ). Διατηρώντας τις διδαχές της "σκληρής" ΚΝΕ, η ΕΑΑΚ επιχείρησε από την αρχή να λάβει τη θέση της αυθεντικής αγωνιστικής αριστερής φοιτητικής παράταξης, προβάλλωντας ένα "συγκρουσιακό προφίλ" με το status quo στα ιδρύματα.

Βεβαίως, ούτε αυτή κατάφερε την ανατροπή: η ΔΑΠ (ΝΔ) συνεχίζει να είναι η πρώτη παράταξη, η ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) παραμένει με σκαμπανεβάσματα δεύτερη, η ΠΚΣ (ΚΚΕ) τρίτη, ενώ η ΕΑΑΚ είναι τέταρτη με, γενικώς, σταθερά ποσοστά γύρω στο 6,5-7+%. Επίσης, όπως μου επισήμαναν διάφοροι φοιτητές-συνδικαλιστές, η ΕΑΑΚ σταδιακά άρχισε να χάνει την "πειθαρχία" που είχε κληρονομήσει από την ΚΝΕ, ενώ, παράλληλα, δύσκολα κατόρθωνε να συμμαχεί με άλλες φοιτητικές παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ωστόσο, ο βασικός της στόχος, η "σύγκρουση" με την ΠΚΣ για την κυριαρχία στους φοιτητικούς αγώνες, παρέμενε αναλλοίωτος: μέχρι το ΚΚΕ να αποστασιοποιηθεί από τις όποιες κινητοποιήσεις και να κάνει μόνο του της δικές του, σε διάφορα συλλαλητήρια έπεφτε μέχρι και ξύλο μεταξύ μελών της ΕΑΑΚ και της ΠΚΣ, π.χ. για το ποιανού πανό θα μπει στην κεφαλή της πορείας (το έχω δει ιδίοις όμμασι).

Από την άλλη, ο συγκρουσιακός χαρακτήρας της ΕΑΑΚ συγκέντρωνε στις κινητοποιήσεις της σημαντικό αριθμό ακραίων στοιχείων -από σοβαρούς αναρχικούς, μέχρι χουλιγκάνια-, τα οποία συχνά προκαλούσαν μπάχαλα, εν ονόματι Κύριος οίδε ποιων λόγων... Το παν ήταν η σύγκρουση: με τους μπάτσους, με τους ΔΑΠίτες, με τους ΚΝίτες, με όλους. Αρκεί εμείς να φανούμε ως οι πιο δυναμικοί, οι πιο αριστεροί, οι πιο επαναστάτες, οι πιο (βάλτε εσείς όποιο επίθετο θέλετε...).

Αυτό, λοιπόν, που μου προκαλεί απορία είναι, γιατί ο κ. Αλαβάνος και ο κ. Τσίπρας δεν αποστασιοποιούνται από αυτά τα γεγονότα, αυτές τις ομάδες φοιτητών. Ούτως ή άλλως, αποκλείεται να τα βρουν μαζί τους. Ούτως ή άλλως, αποκλείεται να κατορθώσουν να τους ελέγξουν. Οπότε, γιατί "αναλαμβάνουν την ευθύνη" της υποστήριξής τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι ενέργειές τους κάνουν κακό στο φοιτητικό κίνημα, αποδομούν τα πανεπιστήμια, σπρώχνουν τον κόσμο προς πιο συντηρητικές επιλογές και βλάπτουν την εικόνα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι στην περίπτωση αυτή, άλλος γ...ει κι άλλος πληρώνει; Ότι έχουν πέσει σε μια λαγότρυπα που τους οδηγεί, όχι στη χώρα των θαυμάτων, αλλά στη χώρα της απαξίωσης και της συρρίκνωσης; Αν το καταλαβαίνουν και δεν κάνουν τίποτα, λυπάμαι πολύ. Αν δεν το καταλαβαίνουν, λυπάμαι περισσότερο. Όπως και νά'χει, πάντως, η κατάσταση έχει γίνει "no win" για το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, οπότε καλό είναι να κάνεις και κανένα ελιγμό. Στην παρούσα φάση, το χέρι στο μαχαίρι δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα...

Υ.Γ.: θέλω να γίνει αντιληπτό ότι δεν ασκώ καμία κριτική στην ΕΑΑΚ ή σε άλλες αριστερές φοιτητικές παρατάξεις. Έτσι βλέπουν τα πράγματα, έτσι πράττουν και είναι απόλυτο δικαίωμά τους. Επίσης, σε καμία περίπτωση δε συμμερίζομαι τις κυβερνητικές απόψεις ότι οι φοιτητές είναι υπεύθυνοι για το μπάχαλο στα πανεπιστήμια: ο Καραμανλής και ο Στυλιανίδης δρουν προβοκατόρικα για ίδιους λόγους και σπρώχνουν την κατάσταση στα άκρα. Απλώς, θεωρώ ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός στις κινήσεις του, ιδίως στον πολύ ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης...