Τα ορέα έρχονται...

DISCLAIMER: το παρακάτω κείμενο γράφεται υπό την αίρεση ότι δεν έχω καμιά ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους γκαλοπτσήδες και τις "έρευνες κοινής γνώμης". Ολοινοί κάποια συμφέροντα εξυπηρετούν. Επίσης, γράφεται υπό την αίρεση ότι ο ΣΚΑΪς έχει μια συγκεκριμένη γραμμή: παρουσιάζοντας το ρεπορτάζ για το εντιτό του Spiegel, έφαγε κανονικά και με το νόμο τη φράση για την "πιο έντιμη λύση της χρεοκοπίας, δηλαδή ενός γενικού "κουρέματος" στο οποίο θα συμμετέχουν και η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές χώρες". Αυτό θα είχε μεν ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ευρωζώνη, και μεγαλύτερο κόστος για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά εάν συνδυαζόταν με μία "πραγματική ευκαιρία ανάπτυξης, με ένα είδος «σχεδίου Μάρσαλ», θα ήταν τότε ένα πακέτο διάσωσης που αξίζει το όνομά του".

Καλώς τα παιδιά. Το ξέραμε ότι ερχόσασταν, απλώς όχι τόσο νωρίς.

Αν η μνήμη μου δεν με απατά, πρέπει να είναι η πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση που ένα δεδηλωμένα ακροδεξιό κόμμα -η Χρυσή Αυγή- εμφανίζει δυναμική εισόδου στη Βουλή. Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν φαινότουνε ότι θα γίνει: ήδη από τις ευρωεκλογές του 2009 (πάτε στον Έλικα και δείτε την ανάλυσή του για το αποτέλεσμά τους) είχε διαφανεί μια πρώτη γεύση για το πού οδηγείται η ελληνική πολιτική τάξη, χάρη στους λαμπρούς χειρισμούς ιδίως των δύο μεγάλων κομμάτων. Μετά ήρθαν οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και ο Μιχαλολιάκος στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων και τώρα... αυτό. Ένα ακροδεξιό κόμμα να εμφανίζεται, έστω σε μια δημοσκόπηση, να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ από πιο "παραδοσιακές" δυνάμεις, όπως η Δημοκρατική Συμμαχία ή να είναι σχεδόν ισοδύναμο με τους Οικολόγοι Πράσινοι.

Είναι φυσιολογικό αυτό; Μα, και βέβαια. Σε μια περίοδο που τα δεδομένα για τη ζωή μας αλλάζουν καθημερινά, που η υφιστάμενη πολιτική τάξη είτε αδυνατεί να παράσχει μια αφήγηση στοιχειώδους ελπίδας είτε περιορίζεται σε πυροτεχνήματα τύπου "το χαρτί της χρεοκοπίας", που η ζωή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων καθημερινά συμπιέζεται προς το περιθώριο και πέρα από αυτό, που οι Ευρωπαίοι "εταίροι" της Ελλάδας έχουν μετατραπεί σε στυγνούς εκβιαστές, παρότι, όπως σωστά αναφέρει το Spiegel, ξέρουν ότι η ακολουθούμενη πολιτική είναι αδιέξοδη και καταστροφική για την Ελλάδα, είναι απολύτως φυσιολογικό πολύς κόσμος να στρέφεται στα άκρα. Κι επειδή η Αριστερά έχει φροντίσει προ πολλού να βάλει τόσες πολλές τρικλοποδιές στον εαυτό της, ώστε αδυνατεί να πείσει για τις δυνατότητές της, είναι φυσικό μια σημαντική μάζα του εκλογικού σώματος να ριζοσπαστικοποιείται προς τα άκρα της δεξιάς.

Η κατάρρευση της πολιτικής του μεσαίου χώρου του Καραμανλή ενδυνάμωσε την πιο "γιαλαντζί" έκφραση της ακροδεξιάς, δηλαδή το ΛΑΟΣ (αν και θεωρώ ότι ο σχηματισμός αυτός απευθύνθηκε περισσότερο στη λεγόμενη λαϊκή δεξιά που ανέκαθεν και ξενοφοβική και υπέρ του αυταρχισμού ήτονε...). Τώρα που ο Καρατζαφέρης "αστικοποιήθηκε" και συμμετέχει και σε κυβερνήσεις, είναι φυσικό να μην εκφράζει πλέον τις συγκεκριμένες τάσεις, οι οποίες, όμως, βρίσκουν στέγη στα δεξιότερα του ΛΑΟΣ. Αν, μάλιστα, προστεθεί στην συνάρτηση η σταδιακή αλλά εμφανής εξαθλίωση μεγάλου μέρους του μικροαστικού πληθυσμού της χώρας, καθώς και η αδυναμία/εξαχρείωση/απαξίωση του πολιτικού status quo της χώρας, δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής.

Θέλετε, μάλιστα, να κάνω και μια πρόβλεψη; Αν η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας δεν παρουσιάσει σύντομα μια σημαντική βελτίωση, η δύναμη της ακροδεξιάς θα συνεχίσει να ενισχύεται, ευθύνη κυρίως των τριών πολιτικών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου. Το παιχνίδι του εκβιασμού των πολιτών (νέα μέτρα ή χρεοκοπία) δεν αντέχει άλλο: οι Έλληνες βλέπουν το δράμα που προκαλεί η κακοκαιρία στις γειτονικές μας χώρες και προβάλλουν σιγά-σιγά τους εαυτούς τους σε μια αντίστοιχη κατάσταση. Με ένα εκατομμύριο άνεργους, δεν είναι δύσκολο να φανταστείς τον εαυτό σου να πεθαίνει από το κρύο. Και, ταυτόχρονα, βλέπεις ότι οι πολιτικοί αδυνατούν να αποτρέψουν τη μετατροπή της χώρας σε, ας πούμε, Βουλγαρία ή Ρουμανία. Και να σκεφθεί κανείς ότι σε αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν και πολλοί μετανάστες.

Κι εδώ έρχεται ένα πολιτικό σχήμα και σου μιλά για εθνική υπερηφάνεια και αυτοδιάθεση, για έλεγχο των μεταναστών, για απελευθέρωση της Ελλάδας από τα δεσμά των αιμοδιψών Ευρωπαίων, για εθνική κυριαρχία, για αλύτρωτες πατρίδες. Και σου πετάει και στη μούρη το "κοίτα αυτούς που ψήφιζες τόσα χρόνια πού σε έφεραν" και χρησιμοποιεί και όλη την προπαγάνδα του παρελθόντος -όχι και τόσο μακρινού...- για τη συνευθύνη της Αριστεράς και η σως ρεπτιλιαίν είναι έτοιμη. Προσθέστε λίγες σταγόνες μισαλλοδοξίας και μια πρέζα θεωρίας συνομωσίας και το πιάτο είναι έτοιμο. Και, σημειωτέον, η ακροδεξιά εδώ και κάμποσα χρόνια οργανώνεται: οι τελευταίες "εκδηλώσεις" της είχαν πολύ περισσότερο κόσμο απ' όσο θα περίμενε κανείς. Τσίμπησε και κάτι ψιλά από τους "αγανακτισμένους" και το πράγμα έχει πάρει το δρόμο του.

Και, φυσικά, η άθλια στάση των Ευρωπαίων συντείνει στο να επιδεινώνεται η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και να μεγαλώνει το αδιέξοδο, εκτός κι αν θεωρούμε ότι η δημοσκοπική ενίσχυση της Δημοκρατικής Αριστεράς έχει κάποια ουσιαστική αξία, οπότε, κάπου εδώ τελειώνει και η συζήτηση. Θέλω να ελπίζω απλώς δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής είναι ένα τελείως συγκυριακό φαινόμενο (κάτι τέτοιο, όμως, δεν είχε εκτιμηθεί και για το Χίτλερ;). Και το δεύτερο, ότι όταν θα καεί το Ράιχσταγκ, ε, σόρι, η Βουλή, θα έχω κατορθώσει να οχυρωθώ καλά μέσα στη σπηλιά μου και να μην κινδυνεύω από κανένα κι από τίποτα. Πάντως, έχω ήδη αρχίσει να κάνω προμήθειες...

Περί όνου...

Αν κάτι μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση, εδώ στη σπηλιά μου, περιτριγυρισμένος από τα κόκκαλα των ζώων και των άμυαλων ανθρώπων που τυχαίνει να πλησιάσουν περισσότερο απ' όσο πρέπει, αυτό είναι το πόσο εύκολα γίνεται σε αυτή τη χώρα χαμός για το τίποτα. Σε σημείο, μάλιστα, να αισθάνομαι, πλέον, ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο αποπροσανατολισμού του κόσμου, ώστε να δίνει περισσότερη σημασία σε ανύπαρκτα ζητήματα και όχι σε θέματα που πραγματικά τον καίνε.

Και, αναγνώστη μου, αν νομίζεις ότι έχω πάθει κρίση συνωμοσιολογίας, δες δύο πρόσφατα παραδείγματα. Το πρώτο αφορά στην ιστορία με την πρόταση των Γερμανώνε για δημοσιονομικό γκαουλάιτερ στην Ελλάδα. Έγινε της τρελλής το πανηγύρι και σχεδόν κανένας δεν είπε, έλα ρε παιδιά, αφού ήδη υπάρχει. Εκτός κι αν κανείς νομίζει ότι η Ελλάδα μπορεί να ασκεί αυτόνομη και περηφανή δημοσιονομική πολιτική, οπότε η ώρα του λιθίου είναι κοντά και σε μεγάλες δόσεις. Προσέξτε: ο προϋπολογισμός ελέγχεται και εγκρίνεται κατά την επεξεργασία του από την τρόικα. Επίσης, δικαίωμα δημοσιονομικού ελέγχου στην Ελλάδα -για τα πάντα όλα- έχουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ. Επίσης επίσης, η τρόικα ελέγχει λεπτομερώς την εκτέλεση του συμφωνηθέντως προϋπολογισμού και ζητά τη λήψη μέτρων σε περίπτωση "αστοχιών". Τέλος, την πορεία του προγράμματος ελέγχει σε τακτά χρονικά διαστήματα και το Eurogroup, το οποίο, άλλωστε, έχει αποφασιστικό ρόλο στην εκταμίευση των δόσεων από τα πακέτα στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Αυτά τα λέω -και κατά πάσα πιθανότητα ξεχνώ και κάποιο άλλο στάδιο ελέγχου- για να αποδείξω ότι, πέραν του ότι η γερμανική πρόταση ήτονε μια μαλακία μπαρούφα για εσωτερική της κατανάλωση, απλώς δεν άξιζε τον κόπο να συζητηθεί όσο συζητήθηκε και να γίνει και "κόκκινη γραμμή" για την Ελλάδα: ήδη, ο έλεγχος είναι ασφυκτικός, κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε τι λέει ο Λοβέρδος για τη φαρμακευτική δαπάνη. Α, να μην το ξεχάσω: προφανώς, εκ των προβλέψεώνε της δανειακής σύμβασης, η αποπληρωμή των δανείωνε που μας δίνουνε Ευρωζώνη και ΔΝΤ είναι σε υψηλότερη προταιρεότητα από τα υπόλοιπα έξοδα του Κράτους. Ήδη. Οπότε, προς τι ο πανικός;

Πάμε, τώρα, στο δεύτερο παράδειγμα, αυτό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζώνε -κακοχρονονάχουν- μετά το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους. Ήδη, οι πατριώτες ζώστηκαν τα φυσεκλίκια, λάδωσαν τους γκράδες και πήραν τα βουνά: "Κοινές Μετοχές ή Θάνατος". Μάλιστα. Σιγά, θα σκίσετε κά'να καλτσό, ωρέ Βελουχιώτηδές μου... Τι σημαίνει ανακεφαλαιοποίηση με κοινές μετοχές; Σημαίνει -σύμφωνα με το νέο αντάρτικο- ότι οι τράπεζες θα περάσουν στα χέρια του Κράτους, δηλαδής, του κοσμάκη και τα λαμόγια που τις διοικούν σήμερα θα πάνε σπιτάκι τους, αφού πρώτα περιφερθούν πάνω σε κάρο, ώστε να μετατραπούν σε πτυελοδοχεία για τα έως τώρα πεπραγμένα τους. Καααααααλά. Προφανώς, δεν πρόκειται να γίνω απολογητής των τραπεζιτώνε, ωστόσο, αυτή η ιστορία είναι τόσο αστεία, που καταντά επικίνδυνη. Διότι, είτε με κοινές μετοχές, είτε με κοινές άνευ ψήφου, είτε με προνομιούχες, είτε με ομολογίες, είτε με δενξερωτιάλλο, η πραγματικότητα είναι απλή: οι τράπεζες θα παραμείνουν νεκροζώντανες για πολύ καιρό ακόμα. Από τη στιγμή που οι μέτοχοί τους δεν θέλουν να τις ανακεφαλαιοποιήσουν οι ίδιοι -κάτι που θα μπορούσαν να έχουν ήδη κάνει και οι τράπεζες να λειτουργούν κανονικά- όλα τα υπόλοιπα είναι νάχαμε-ναλέγαμε. Άσε που, και τώρα που δεν είναι στα χέρια του Κράτους, είδα πόσο ανεπηρέαστες από αυτό είναι. Εκτός κι αν θέλουμε να ξεχάσουμε τα σχεδόν 100 δισ. που έχουν ήδη λάβει ως ρευστό και εγγυήσεις, χώρια τα δενξερωπόσα φράγκα έχουν απορροφήσει από την ΕΚΤ. Στην ουσία, ήδη κρατικοποιημένες είναι, εξ ημισείας με την ΕΚΤ, και τα υπόλοιπα είναι αστειότητες.

Και τότε, ρε μαλάκα φίλε, γιατί ωρέ μέχρι κι ο Γιωργάκης βάνει ως "κόκκινη γραμμή" τις κοινές μετοχές; Μα, φυσικά, γιατί ακούγεται ωραίο: πώς λέγανε παλιότερα "Το ΠΑΣΟΚ ισχυρό, ο λαός στην εξουσία"; Έτσι, γεια σου. Ενώ, άμα έβγαινε και έλεγε, π.χ., πριν την ανακεφαλαιοποίηση, να δημοσιοποιηθεί η έκθεση της BlackRock για την κατάστασή τους, αναλυτικά για κάθε τράπεζα, εκεί ποιος θα τονε χειροκρόταγε; Άσε που, σου λέει, ορίστε, θα τεθούν οι τράπεζες υπό κρατικό έλεγχο και θα πάρει ο κοσμάκης δάνεια, ν' ανασάνει. Ναι, αμέ, ουουουου: όταν το ταμείον είναι μείον -δείτε πόσο όμορφα κόλλησε η συγχώνεση της Alpha με τη Eurobank, ακριβώς εξ αιτίας αυτού του λόγου-, με το που θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση και θα δοθούν οι κοινές μετοχές, το χρήμα θα ρεύσει άφθονον. Από πού, ωρέ καϊνάρια θα βρεθεί το χρήμα; Από την "κλειστόν λόγω πένθους" διατραπεζική αγορά; Από τις εγγυήσεις του -χρεοκοπήσαμε, αλλά δεν το λέμε- Κράτους; Από την ΕΚΤ, η οποία ενδέχεται να δει τα ελληνικά ομόλογα που έχει στα χέρια της, ώστε να δίνει ρευστότητα στις τράπεζες, να κουρεύονται; Πείτε μου κι εμένα, μπας και βρω κά'να φράγκο. Ξαναλέω, για να μην παρεξηγηθώ: οι ελληνικές τράπεζες έχουν κάνει αντίστοιχα εγκλήματα με τις διεθνείς και οι διοικήσεις τους θά' πρεπε να λογοδοτήσουν γι' αυτά. Όμως, άλλο αυτό κι άλλο να μετατρέπουμε ένα ανύπαρκτο θέμα σε μείζον διακύβευμα για τη χώρα. Ας το πάρουμε απόφαση: οι τράπεζες θα συνεχίσουν εις το διηνεκές να χρειάζονται μηχανική υποστήριξη, μόνο και μόνο για να παραμένουν σε κώμα. Αν δε μας αρέσει αυτό, ας προτείνουμε κάτι άλλο, ξέρωγω, να περάσουμε σε ανταλλακτική οικονομία. Όσο, όμως, δεν εμφανίζεται μια σοβαρή εναλλακτική, όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια. Και με τα λόγια, δυστυχώς, δε γάμησε χόρτασε κανείς...

Epic fail, FTW

Αναγνώστη μου, καλό μήνα.

Εδώ και κάμποσο καιρό, χωμένος σε μια σπηλιά, τρεφόμενος με ακρίδες, άγριο μέλι και ενίοτε ωμό κρέας και εξοπλισμένος μ' ένα λαπιτόπι -κλέβω ίντερνετ από διάφορα ξεκλείδωτα γουάιφαϊ- παρακολουθώ εξ αποστάσεως τα τεκταινόμενα εντός κι εκτός Ελλάδας και επιχειρώ να μην πεθάνω από τα γέλια με τις διάφορες αναλύσεις και προσεγγίσεις που γίνονται σε μια κατάσταση που κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο τραγελαφική. Βασικά, η διάθεσή μου να γράψω έχει προ πολλού μειωθεί στο ελάχιστο, ωστόσο, μετά και την τελευταία Σύνοδο Κορυφής και τα διάφορα που οι σούπερ-σοβαροί άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτή μας είπαν, δεν μπόρεσα να αντισταθώ να γράψω μερικά πραγματάκια που μου τριβελίζουν το μυαλό. Για λόγους ευκολίας, αποφάσισα να χωρίσω το κείμενο σε δύο μέρη: ένα που θα αναφέρεται στα ζητήματα απ' έξω κι ένα που θα αφορά στα καθ' ημάς. Επίσης, θα προσπαθήσω να περιορίσω τη σεντονιάδα που ενδέχεται να προκύψει, πάλι για λόγους ευκολίας.

ΜΕΡΟΣ Α
Όσον αφορά λοιπόν στα όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό, έχω την εντύπωση ότι η Μέρκελ εδώ και κάμποσο καιρό έχει σταματήσει να ασχολείται με μικρότητες, όπως η σωτηρία του ευρώ, η συνοχή της Ευρωζώνης ή και της ίδιας της Ε.Ε. κι άλλα τέτοια, και έχει επικεντρωθεί σε πραγματικά σοβαρά ζητήματα, όπως η πολιτική της επιβίωση στην Κάτω Σαξονία και το Σλέσβιγκ-Χολστάιν, ή όπως αλλιώς λέγεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια περίοδο που "βράζει" το σύμπαν, η συμπαθής ανατολικογερμανίδα χημικός, αντί να τρέχει από το πρωί ως το βράδυ σε συναντήσεις με ευρωπαίους αξιωματούχους ή/και ομολόγους της, περιορίζεται σε κινήσεις άσκοπου εντυπωσιασμού, όπως για παράδειγμα η καταδικασμένη να απορριφθεί πριν καν συζητηθεί πρόταση για τοποθέτηση ευρω-γκαουλάιτερ για τα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Θα πρέπει κανείς να είναι κρετίνος για να πιστεύει ότι σε μια Ευρωζώνη όπου οι πάντες τρέμουν την επόμενη υποβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης και όπου τα "καλά παιδιά" (Πορτογαλία και Ιρλανδία) βλέπουν ότι η κινούμενη άμμος της ύφεσης έχει αρχίσει να τα ρουφάει όπως και την Ελλάδα, θα μπορούσε να περάσει μια τέτοια πρόταση, η οποία αποτελεί ουσιαστικά αποδοχή γερμανικής κατοχής. Και στο Βερολίνο δεν έχω δει πολλούς κρετίνους.

Τότε, γιατί την έκανε, ρε φίλε; Κατά την άποψή μου, η παρούσα γερμανική κυβέρνηση έχει σταματήσει εδώ και κάμποσο καιρό να ασχολείται πραγματικά με την επιβίωση της Ευρωζώνης και ασχολείται με την επιβίωσή της στη Γερμανία, καθώς οι εκλογές του 2013 είναι πλέον πολύ κοντά. Και όσο θα πλησιάζουν, τόσο πιστεύω ότι θα βλέπουμε το Βερολίνο να προβαίνει σε τέτοιες κινήσεις: κάπως πρέπει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του CDU, οι οποίοι λίγο νοιάζονται για τους "τεμπέληδες της Μεσογείου" και περισσότερο για το αν θα πάρουν αυξήσεις στους επί μακρόν παγωμένους μισθούς τους. Οι περσινές εκλογές στα κρατίδια της Γερμανίας έδειξαν ότι το εκλογικό σώμα της χώρας α) είναι δυσαρεστημένο με την κυβέρνηση και β) παρουσιάζει τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, ενισχύοντας, ας πούμε, τους Πράσινους ή τους Πειρατές στο Βερολίνο. Η Μέρκελ καταλαβαίνει ότι για να επανεκλεγεί δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από τους Ελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι μοιάζουν να βαίνουν ταχέως προς το "χρονοντούλαπο της Ιστορίας" (αν τους πετάει κά'να κόκκαλο ακόμα, αυτό γίνεται γιατί τους έχει ανάγκη στη Bundestag, για να περάσει κά'να νομοσχέδιο), οπότε επιχειρεί να αποδείξει ότι παραμένει η γαμάτη ισχυρή ηγέτιδα που μπορεί να στριμώχνει όσους δεν ακολουθούν τα προτάγματα της Γερμανίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η Μέρκελ έχει εγκαταλείψει τελείως τον κοντοστούπη Γάλλο (που βαίνει για μεγάλη ήττα από τον εξαιρετικά άχρωμο Ολάντ, γεγονός που δείχνει πόσο αντιπαθής έχει γίνει στους Γάλλους), ο οποίος έφυγε από τη Σύνοδο Κορυφής χωρίς να του έχει περάσει ΤΙΠΟΤΑ απ' όσα ζητούσε, ενώ δείχνει να απομακρύνεται και από το Μόντι, ο οποίος ως επικεφαλής μιας κατά γενική ομολογία ισχυρής χώρας και γνωρίζοντας πολύ καλά τα ευρωπαϊκά κατατόπια έχει αρχίσει να της τη λέει κανονικά και με το νόμο. Ούτως ή άλλως, η Γερμανία το lebensraum της το έχει διασφαλίσει (Ολλανδοί, Πολωνοί, Φινλανδοί, Αυστριακοί, Σλοβάκοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις κάθονται σούζα μπροστά στην Άνγκελα), οπότε το σημαντικό γι' αυτή είναι να κατορθώσει να αλλάξει το κλίμα στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας ηγετικό προφίλ στο πόπολο. Γι' αυτό και η λύσσα για το ζουρλομανδύα του νέου δημοσιονομικού συμφώνου (το οποίο είναι κενό γράμμα, έχουν δίκιο οι Άγγλοι), γι' αυτό η "ιδέα" για τον Επίτροπο, γι' αυτό και τα εξαιρετικά στατιστικά της Γερμανίας, τα οποία αν δεν είναι πειραγμένα (δεν το αποκλείω, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω...) αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι ακρότητες του Βερολίνου προς το παρόν αποδίδουν υπέρ της γερμανικής οικονομίας, γαμώντας χωρίς σάλιο καταστρέφοντας την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

Γι' αυτό και οι διαρκείς πιέσεις από Σόιμπλε προς την Ελλάδα να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα (παρότι βλέπει καθαρά ότι όλα οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη αποτυχία του προγράμματος σταθεροποίησης της χώρας και σε ακόμα βαθύτερη ύφεση), αλλά και η μουλαρίσια άρνηση της Γερμανίας να αυξηθεί έστω και λίγο η ισχύς του EFSF και του ESM: οι Γερμανοί ξέρουν ότι οι μηχανισμοί αυτοί δεν επαρκούν ούτε για πλάκα για την προστασία της Ευρωζώνης, ωστόσο, δεδομένης της δυσφορίας του εκλογικού τους σώματος για τα δάνεια προς τους "τεμπέληδες", δεν δέχονται να τους ενισχύσουν ούτε κατ' ελάχιστον. Έρχονται εκλογές, kamarad, οπότε μην περιμένεις τίποτα άλλο από εμάς. Κατά την εκτίμησή μου, όλα αυτά δεν θα έχουν αποτέλεσμα και το CDU θα χάσει. Ωστόσο, με δεδομένη την καχυποψία των προοδευτικών Γερμανών έναντι των Σοσιαλδημοκρατών, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να κάτσει η μπίλια και τι εξελίξεις μπορεί να δρομολογηθούν. Έτσι, δεν θα εκπλαγώ αν στο αμέσως επόμενο διάστημα η στάση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας -που, για την ώρα είναι βολικός στόχος, αργότερα μπορεί να προστεθεί η Πορτογαλία που κι αυτή βαίνει προς την καταστροφή- γίνει ακόμα πιο σκληρή ή αν οι απαιτήσεις τους για λιτότητα σε όλη την Ευρώπη ή και όλο το σύμπαν γίνουν ακόμα πιο πιεστικές.


ΜΕΡΟΣ ΒΟΥ
Αν τα παραπάνω ισχύουν -και πιστεύω ότι ισχύουν- πού μας αφήνουν εμάς ως έθνος ανάδελφο; Μα, φυσικά, στα ίδια χάλια που είμασταν και πριν, μόνο λίγο χειρότερα. Διότι η πλήρης και δικαιολογημένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας έχει οδηγήσει σε πλήρη αδυναμία παράθεσης λογικών επιχειρημάτων προς τους δανειστές ότι, μάγκες, το πράμα δεν περπατάει και ότι όσες περικοπές κι αν κάνουμε στους μισθούς και στις συντάξεις, όσες ΔΕΚΟ κι αν ιδιωτικοποιήσουμε, όσους δημοσίους υπαλλήλους κι αν απολύσουμε, η χώρα δεν πρόκειται να βγει από τα σκατά την ύφεση. Ο Παπαδήμος μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος κι ένας σοβαρός τεχνοκράτης, ωστόσο δεν διαθέτει το πολιτικό βάρος, π.χ., του Μόντι, ο οποίος ναι μεν προωθεί μεταρρυθμίσεις στην Ιταλία, αλλά πιέζει και προς άλλες κατευθύνσεις και σε κάθε ευκαιρία τη λέει στη Μέρκελ. Και γι' αυτό δε φταίει το γεγονός ότι οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους ή το ότι η κυβέρνηση είναι μεγάλη και δυσλειτουργική, αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Παπαδήμος δεν δείχνει να πιστεύει σε αυτό που κάνει: αντί να θέσει ο ίδιος τις γραμμές της κυβέρνησης και τις πολιτικές της και να πει στους αρχηγούς "κύριοι, εγώ έτσι θα κυβερνήσω, αν σας αρέσει έχει καλώς, αν δεν σας αρέσει, no problemo, πάω σπίτι μου και διαχειριστείτε εσείς το μπάχαλο", αναλώνεται σε συναντήσεις επί συναντήσεων με ποιους; Τον Παπανδρέου ο οποίος δεν έχει την υποστήριξη ούτε του κόμματός του, το Σαμαρά που σε λίγο θα λέει ότι "ε, κι εγώ θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να γίνουν εκλογές" και τον Καρατζαφέρη ο οποίος σήμερα στηρίζει την κυβέρνηση, αύριο το σκέφτεται, μεθαύριο είναι ένθερμος οπαδός του Παπαδήμου, αντιμεθαύριο δηλώνει ότι αποχωρεί και πάει λέγοντας.

Γιατί το κάνει αυτό; Διότι, εκτιμώ, δεν θέλει να βάλει το κεφάλι του στον τορβά και να προχωρήσει σε συγκρούσεις -μέσα κι έξω- και σε τομές. Αντιθέτως, επιχειρεί να είναι και με το χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ: συμφωνεί με την τρόικα ότι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται ως "κόκκινη γραμμή" της Ελλάδας τη διατήρηση του 13ου και 14ου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων. Έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αλλά επιδίδεται σε "εβραίικο παζάρι" με τον Νταλάρα για το PSI και τα επιτόκια και το αιδοίο της Χάιδος. Θεωρεί ότι οι επικουρικές πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται τις αντιρρήσεις της ΝΔ. Στηρίζει το νομοσχέδιο του Παπαϊωάννου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, αλλά δεν απαιτεί από τα κόμματα να το στηρίξουν εμπράκτως στη Βουλή. Και, ερωτώ εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό: είναι, τελικά, πρωθυπουργός ο Παπαδήμος ή δεν είναι; Κι αν δεν είναι, θέλει να είναι; Και, αν ναι, τι κάνει γι' αυτό; Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός, αλλά ουσιαστικός, ενδεχομένως και κρίσιμος στην παρούσα φάση -όχι για τη σωτηρία της Ελλάδας και τη διατήρησή της στην Ευρωζώνη, αυτό εξαρτάται από άλλους και αυτοί οι άλλοι δεν δείχνουν να ασχολούνται και πολύ (βλέπε πιο πάνω), αλλά για τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν στη χώρα να μην πεθάνει τελείως, αλλά να έχει "επόμενη μέρα", όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις. Για παράδειγμα, υποτίθεται ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τους Νταλάρες πρέπει να τελειώσουν μες το Σαββατοκύριακο. Τι κάνει γι' αυτό; Έχει καλέσει τους αρχηγούς να τους πει τι παίζει και να τους εξηγήσει τη θέση του και να ζητήσει τη γνώμη τους; Έχει απαιτήσει από το Βενιζέλο να κλειστεί στο υπουργείο και να μη βγει έως ότου κλείσει τις συμφωνίες; Μπα, δεν ξέρω καν αν επέστρεψε ακόμα στην Ελλάδα...

Η εικόνα που μου δίνει ο Παπαδήμος είναι αυτή ενός τοποτηρητή, ο οποίος, απλώς, κατά καιρούς βγαίνει και λέει κάποια πράγματα, έτσι, ίσα-ίσα να δείχνει ότι υπάρχει. Θα μου πεις, "ρε Κλύστυ, αυτά συμφώνησε με τους αλλοινοί, όταν έγινε πρωθυπουργός, αφού". Θα σου πω, όμως, ότι αν ήθελε πραγματικά να γίνει real, honest to goodness πρωθυπουργός, δεν θα έπρεπε να συμφωνήσει. Αλλά, ακόμα κι έτσι, μετά το μπάχαλο με το πολυνομοσχέδιο, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, για λόγους αξιοπρέπειας, καταγγέλοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι υπέσκαψαν το έργο του. Ωστόσο, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά έβγαλε και τον Καψή στα ράδια, να λέει "έλα ρε παιδιά, δεν είναι εικόνα αυτή ρε παιδιά, πρέπει να μας στηρίξετε ρε παιδιά, τι πράματα είναι αυτά ρε παιδιά, ντροπής πράματα". Οπότε, ξαναρωτώ εγώ: είναι εικόνα πρωθυπουργού αυτή; Είναι εικόνα κυβέρνησης που έχει τη δυνατότητα να "σώσει τη χώρα"; Να διαπραγματευτεί σοβαρά με τα bad boys της τρόικας και του IIF; Σόρι, αλλά εγώ δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Αντιθέτως, φοβάμαι ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου θα τα κάνει όλα πολύ χειρότερα απ' όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου. Γιατί, πολύ απλά, δεν είναι κυβέρνηση, αλλά ένα ακατανόητο σύμπλεγμα προσώπων και ιδεολογιών και εμμονών, χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και χωρίς πραγματικούς στόχους. Και, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, τη μέγιστη ευθύνη γι' αυτό το χάλι τη φέρει ο ίδιος ο Παπαδήμος, ο οποίος δεν κατάφερε να διαπραγματευτεί ουσιαστικά με τους αρχηγούς τριών κομμάτων που το ένα πάει χειρότερα απ' τ' άλλο. Και έχουμε απαίτηση να διαπραγματευτεί με τύπους που έχουν τα φράγκα;...

Βοήθειά μας...

Πάει κι αυτό... Άντε παιδιά και στα δικά σας...

Αναγνώστη μου, επειδή βαριέμαι και επειδή έχω πάψει πια να εκπλήσσομαι από την ικανότητα των Ευρωπέων να μπουρδουκλώνουν τα πράγματα και να καταφέρνουν, τελικά, να καταλήγουν σε αποφάσεις που είναι χειρότερες από τις προηγούμενες, θα επιχειρήσω να είμαι όσο πιο λακωνικός γίνεται. Λοιπόόόόν...

Η πιο κρίσιμη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. -όπως έλεγε χθες και η Όλγα στο δελτίο...- το μόνο σίγουρο που κατάφερε είναι να κάνει ημι-επίσημη τη διάλυση της Ένωσης. Διότι, εντάξει, οι Βρετανοί ποτέ δεν αισθάνθηκαν πραγματικό μέλος της (κι ας έλεγε ο Σόιμπλες ότι θα μπουν στο ευρώ χωρίς να το καταλάβουν) και οι Ούγγροι και οι Τσέχοι παραήταν νέα μέλη για να θεωρούνται κομμάτι της "ευρωπαϊκής οικογένειας", όμως η κατ' αρχήν άρνηση των Σουηδών να δεχθούν να συμμετάσχουν στο γαλλογερμανικό γαϊτανάκι/ζουρλομανδύα λίτότητας πρέπει να πόνεσε. Εκτιμώ, δε, ότι ο κοτσιδάκιας ΥΠΟΙΚ της Σουηδίας (τον οποίο κόβω νά'χει περάσει κι από κά'να death metal συγκρότημα στα νιάτα του, ήχος Στοκχόλμης πάντα...) όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, μάλλον θα πει "ρε παιδιά, ορέα δεν είναι η κορώνα μας; Πού να τρέχουμε να μπλέκουμε τώρα με ευρά και λοιπές ιστορίες για αγρίους" και το πράμα θα λήξει εκεί.

Όσον αφορά, δε, στο σύμφωνο σταθερότητας που θα υπογράψουν οι 23, ειλικρινά, το διάβασα και δεν κατάλαβα τι ακριβώς στοχεύει να πετύχει, εκτός από το να τρελλάνει τους πάντες στη λιτότητα. Διότι, ούτε φράγκα για τους ζορισμένους διασφαλίζει, ούτε βάζει την ΕΚΤ στο παιχνίδι περισσότερο, ούτε, βέβαια, πρόκειται να πείσει τις αγορές ότι μόνο με περιστολές δαπανών θα βγει η Ευρωζώνη από την κρίση. Όσον αφορά δε στις διαβόητες "αυτόματες κυρώσεις", ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω σε τι θα συνίστανται: πρόστιμα, δηλαδή, νέα βάρη σε υπερχρεωμένες χώρες; Θα τους βάζουν στη γωνία να κάνουν "πελαργό" στις Συνόδους; Τι;... Και, καλά, η Μέρκελ μπορεί να τα πουλήσει όλα αυτά στους Γερμανούς, ότι, να, είδατε, τους έκανα όλους σαν κι εμάς, δεν είναι υπέροχο;;!! Ο άλλος, όμως, ο Νικολά, τι περιμένει να κερδίσει; Πήρε έστω και μια διασφάλιση ότι οι τράπεζές του δε θα γίνουν Dexia μέσα σε λίγους μήνες; Και τότε, παν και τα 3Α, πάνε και οι απειλές, πάνε κι όλα.

Επίσης, θεωρώ εξαιρετικά αστείο το γεγονός ότι το EFSF (ένα δομημένο προϊόν, όπως το χαρακτηρίζει ο Τέκις) και ο ESM (μια ομπρελίτσα μπροστά σε ανεμοστρόβιλο) θα συνλειτουργήσουν για μερικούς μήνες. Νομίζω ότι ήδη, σε οίκους αξιολόγησης και hedge funds γελούν σαν τρελοί -και ετοιμάζουν τις υποβαθμίσεις και τις πιέσεις και τα πάντα όλα. Γιατί, μη γελιόμαστε, αν οι Μερκοζί ήλπιζαν ότι με αυτό το πράμα που συμφωνήθηκε σήμερα θα κατευνάσουν τις αγορές, τότε είναι καλύτερο να μετακομίσουμε όλοι στην Εξωτερική Μογγολία ή, δεν ξέρω, σε καμιά ζούγκλα της Βολιβίας: πιο ασφαλείς θά'μαστε εκεί. Όσον αφορά δε στην Ελλάδα, πολύ αμφιβάλλω αν ο Παπαδήμος χρειάστηκε να παρέμβει: άλλωστε, το σχέδιο των Μερκοζί είναι σε κλίμακα Ευρωζώνης ό,τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια και είδαμε σε τι ορέα θέση μας έχει φέρει. Τώρα, όλα τα παιδάκια θα ανακαλύψουμε τη χαρά της διψήφιας ανεργίας, της σωρευτικά διψήφιας ύφεσης και της πλήρους αποδιάρθρωσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Με γεια μας...

UPDATE: τελικά, οι Βρετανοί έμειναν μόνοι... Αν και διατηρώ ανέπαφα τα όσα είπα για τη συμφωνία...

Ασύνδετες πληροφορίες...

-O επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν ελέγχεται από τις δικαστικές αρχές του Μονάχου σχετικά με την εμπλοκή του και της τράπεζας που ηγείται στη διαβόητη υπόθεση Κίρχ, η οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεοκοπία στη Γερμανία ιδιωτικής επιχείρησης. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Άκερμαν είναι επικεφαλής και του IIF, το οποίο παίζει μείζονα (;) ρόλο στο ζήτημα του "κουρέματος" των ελληνικών ομολόγων. Μάλιστα, σήμερα το βράδυ ο γενικός διευθυντής του IIF Τσαρλς Νταλάρα θα συναντηθεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.

-Ένας πρώην σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφει ένα άρθρο σε υψηλού κύρους αμερικάνικη εφημερίδα, σχετικά με την πτώση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Παραθέτω μόνο ένα απόσπασμα: "Behind the scenes, powerful owners of Greek banks -long accustomed to the banks financing their closely linked network of companies- were terrified by the Brussels accord, because it was ambiguous about how the recapitalization would take place, whether temporary nationalization would be invoked, and how the banks’ shareholders would be treated. They knew already that an audit ordered by the International Monetary Fund had exposed at least 15 billion euros worth of unrecognized non-performing loans, many to companies in their own network, bad loans that would significantly raise the costs of the recapitalization".

-Ελληνική εφημερίδα, τρεις ημέρες μετά τη "συμφωνία" της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με τις απώλειες που ενδέχεται να υποστούν οι βασικοί μέτοχοι ελληνικών τραπεζών από το PSI Plus που συμφωνήθηκε μεταξύ των ηγετών της Ευρωζώνης και του IIF.

-Εν τω μεταξύ, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, ασφυκτικές πιέσεις από τις αγορές δέχονται πλέον χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Σλοβενία και η Αυστρία. Σημειώνω ότι στις τέσσερις πρώτες χώρες, από την ώρα που τέθηκε σε εφαρμογή κάποιο σχέδιο διάσωσης/ελέγχου (διότι, τι διάσωση να κάνεις στην Ιταλία του ενός-και τρισ. ευρώ χρέους;...), οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις τους έπεσαν. Σε δύο από αυτές αντικαταστάθηκαν από "υπηρεσιακές κυβερνήσεις ειδικού σκοπού" (Ελλάδα - Ιταλία).

Όλα καλά; Πώς πάει η οικογένεια; Η γιαγιά; Τα παιδιά;...

La grande illusion

Παρακολούθησα, όσο μπόρεσα, δηλαδή, τις χθεσινές προγραμματικές δηλώσεις του κ. Παπαδήμου στη Βουλή και πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν εντυπωσιάστηκα ουδόλως. Ήταν οι δηλώσεις ενός ανθρώπου ο οποίος κλήθηκε να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, την αποδέχθηκε, έθεσε τους όρους του και αυτοί έγιναν δεκτοί και τώρα καλείται να υλοποιήσει τη συμφωνία του με τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Δηλαδή, να διασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ και να πείσει τους δανειστές ότι, σε αντάλλαγμα για τα φράγκα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική που οδήγησε τις πολιτικές δυνάμεις να βάλουν πανικόβλητες τον κ. Παπαδήμο στη θέση του πρωθυπουργού, ώστε αυτός -ο "δεν είμαι πολιτικός"- να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Στα μάτια μου, ο κ. Παπαδήμος δεν είπε χθες τίποτα περισσότερο απ' όσα θα έλεγε ο George, ο Αντωνάκης, η Ντόρα ή ο Καρατζαφέρης, αν ήταν στη θέση του: στηρίζουμε το μνημόνιο, εφαρμόζουμε την περιοριστική πολιτική και ελπίζουμε ότι αν είμαστε καλά παιδιά η Ευρώπη θα συνεχίζει να χρηματοδοτεί τα ρουσφέτια μας και τις τράπεζές μας (αυτό το τελευταίο δεν το είπε. Στην πραγματικότητα, δεν είπε τίποτα για το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα. Ο κ. Παπαδήμος δεν είναι πολιτικός, αλλά ξέρει από πολιτική. Ενδιαφέρον...). Μάλιστα, όποιοι πρόσεξαν τη φράση του "θα περιοριστεί η ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων κατά τα τελευταία δύο χρόνια του νέου προγράμματος (2013 και 2014) για την επίτευξη των στόχων του Μεσοπρόθεσμου" θα κατάλαβαν πολλά για το πώς θα κινηθεί.

Ωστόσο, είμαι πλέον πεπεισμένος ότι ο κ. Παπαδήμος δεν θα πετύχει τίποτα απ' όσα περιέγραψε στις προγραμματικές του δηλώσεις. Ήλθε πολύ αργά και, πλέον, οι πολίτες που σήμερα τον θεωρούν ως σημαντικότερη εφεύρεση από τον κινητήρα εσωτερικής καύσεως, δεν θα χρειαστούν πολύ χρόνο (και πολλά μέτρα) για να αντιδράσουν βιαίως. Έχουμε μάθει, πλέον, ότι τίποτε απ' όσα γίνονται δεν γίνεται για το καλό μας και, επιπλέον, είμαστε ήδη στα πρόθυρα του collapsus: μια λανθασμένη κίνηση αρκεί για να πάρει φωτιά το Κούγκι και μετά, άντε να μαζέψεις τα γυναικόπαιδα.

Επίσης, ο κ. Παπαδήμος θα πρέπει πλέον να έχει καταλάβει ότι η στήριξη που του παρέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι μόνο στα λόγια. Ο Αντωνάκης, μέσα από τη σχιζοφρενική ομιλία του χθες, κατέστησε σαφές ότι το κόμμα του παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση (και του εαυτού του). Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη υποστεί τεράστια φθορά για να φανεί πρόθυμο να "θυσιαστεί για το καλό του τόπου". Ο Καρατζαφέρης, από την Κυριακή έστειλε τα μηνύματά του προς όλες τις κατευθύνσεις. Και το μόνο κόμμα που συμφωνεί σχεδόν απόλυτα με τις πολιτικές του μνημονίου, η Δημοκρατική Συμμαχία, έμεινε εκτός κυβέρνησης. Ειλικρινά, πιστεύει κανείς ότι, έτσι και σφίξουν τα γάλατα υπάρχει πολιτικός σχηματισμός που θα στηρίξει τον Παπαδήμο; Ιδίως, δε, όταν γίνεται προφανές ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη; Σωστά, ουδείς.

Νομίζω, λοιπόν, ότι, ακόμα κι αν αυτή η κυβέρνηση εξαντλήσει το χρόνο ζωής της, πολύ λίγα πράγματα θα καταφέρει. Η συνέχεια, δε, θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αφού μετά τις εκλογές ουδείς θα λάβει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή και με τον κόσμο τρελλαμένο, πολύ δύσκολα κάποιος θα δεχθεί να βάλει το κεφαλι του στο τορβά και να δηλώσει ότι θα συνεχίσει την ίδια πολιτική. Οπότε; Οπότε, τελικά, ίσως το δημοψήφισμα του Παπανδρέου θα ήτο μία κάποια λύσις. Πολιτικάντικη, μεν, αλλά λύση. Αλλά, θα μου πεις, τρία χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, και ακόμα οι απανταχού "ηγέτες" προσπαθούν με τάπες να κλείσουν την τρύπα από το παγόβουνο. Εδώ θα γινότουνε η επανάστασις;...

UPDATE: λίγο παλιό, αλλά διαβάστε ποιο πράγμα καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και πείτε μου αν δεν σας μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά...