
Αυτό είναι και το μόνο μου παράπονο από τους Bohren-και-τα-λοιπά. Διότι, και σχεδόν μιάμιση ώρα έπαιξαν, και τα καλά κομμάτια τους διάλεξαν για το setlist και χαβαλέδες -με τον δικό τους, zombified τευτονικό τρόπο- ήσαντε και όλα μια χαρά. Δηλαδή, μια χαρά, άμα σου αρέσει η πολύ αργή -μα πάρα πολυ αργή- μουσική και, δη, όταν αυτή είναι ένα μπαστάρδεμα doom και lounge jazz. Διότι, αναγνώστα μου, αυτό ακριβώς παίζουν οι Bohren: σα να ακούς τους Khanate να διασκευάζουν Angelo Badalamenti ή τους Pink Martini να διασκευάζουν Grief, αφού πρώτα έχουν μπουκωθεί με χούφτες νεμπουτάλ.
Ντραμς, μπάσο (που κυρίως παρείχε βόμβο στα όρια του υποηχητικού), σαξόφωνο, Fender Rhodes, mellotron και κάμποσα νεκροκαταθλιπτικά samples είναι το οπλοστάσιο των Γερμανών αυτών τυπάδων, οι οποίοι μπορεί μεν να βγάζουν δίσκους που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σάουντρακ σε ταινίες του David Lynch (στα ΠΟΛΥ άρρωστά του, όμως), ωστόσο φαίνονται να διασκεδάζουν πολύ και να "υπονομεύουν" το όλο στυλ τους (ειδικά ο πιανίστας και ο μπασίστας δεν φαίνονται να έχουν ξεπεράσει τη φάση που έπαιζαν grind/hardcore). Έτσι, παρά την επιβλητική, υπερβολικά αργή και καταθλιπτική μουσική, η συναυλία πέρασε νεράκι. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ο σαξοφονιάς, όταν πρωτομίλησε, είπε "Good ef'ning. Ve are Bohren und der Club of Gore from Vest Germany";... Λες να...; Ξέρω 'γω, ρ'αξά';...
Y.Γ.: η φωτο είναι "δανεισμένη" από 'δω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου