Δασκαλάκος θα γενώ...

Χθες το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι αρχίζει διαβούλευση τριών μηνών, με στόχο νομοσχέδιο για τις προσλήψεις και την εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Μερικά από τα πράγματα που είπε η κ. Διαμαντοπούλου τα έχει συμπεριλάβει ο υφυπουργός Γ. Πανάρετος στο blog του. Το παράδειγμα κακής διαχείρισης εκπαιδευτικού προσωπικού που χρησιμοποίησε η Διαμαντοπούλου είναι χαρακτηριστικό της επικρατούσας κατάστασης: οι εκπαιδευτικοί πλεονάζουν, ωστόσο, υπάρχουν λειτουργικά κενά στα σχολεία συγκεκριμένου νομού. Η ίδια κατάσταση, μαθαίνω, υπάρχει και σε πολλούς άλλους νομούς της χώρας.

Το ότι στο σύστημα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Το ότι το υπουργείο, με τα επτά σημεία που θέτει για διάλογο, επιχειρεί τον εξορθολογισμό της όλης διαδικασίας, επίσης νομίζω ότι δεν αμφισβητείται. Είναι πολλά τα παραδείγματα εκπαιδευτικών που διορίζονταν, π.χ., σε δυσπρόσιτα σχολεία, για τα οποία δεν υπήρχε μεγάλη ζήτηση, και αμέσως έπαιρναν ρουσφετολογική απόσπαση για την κεντρική υπηρεσία και τους εποπτευόμενους φορείς του υπουργείου Παιδείας (για να μην αναφερθώ στις αποσπάσεις σε γραφεία βουλευτών, μητροπολιτών, κλπ...).

Επίσης, είναι πολλά τα παραδείγματα εκπαιδευτικών που διορίζονταν σε σχολεία με υψηλά μόρια, αμέσως έπαιρναν απόσπαση για πιο "κεντρικές" υπηρεσίες (π.χ. διευθύνσεις εκπαίδευσης), αλλά διατηρούσαν την υψηλή μοριοδότησή τους. Όσον αφορά, δε, στους πίνακες των αναπληρώτών, κάθε λίγο και λιγάκι διαβάζαμε καταγγελίες για παραβιάσεις της σειράς, περίεργα "μαγειρέματα" και άλλα πολλά. Στην ουσία, το σύστημα λειτουργούσε διαβρωτικά, τόσο έναντι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όσο και έναντι της λογικής, καθώς, ενώ φαινόταν ότι η χώρα διαθέτει τεράστιο αριθμό εκπαιδευτικών, κάθε χρόνο τα λειτουργικά κενά στα σχολεία αποτελούν σχεδόν παράδοση.

Εγώ δεν θα υποστηρίξω ότι τα όσα προτείνει το υπουργείο Παιδείας θα θεραπεύσουν πάσα νόσο και πάσα μαλακία του συστήματος. Ωστόσο: α) είναι λογικά και β) κινούνται σε μια κατεύθυνση εξορθολογισμού του συστήματος. Προφανώς, κάποια πράγματα πρέπει να μελετηθούν, πριν προχωρήσει το νομοσχέδιο (π.χ., προϋπηρεσία αναπληρωτών και ωρομισθίων, πίνακες επιτυχώντων του ΑΣΕΠ -σ.σ. ρε γαμώτο, είναι ΤΟ ΑΣΕΠ και όχι Ο ΑΣΕΠ!!!!- και πάει λέγοντας), αλλά υπάρχουν τρεις μήνες διαλόγου για να βρεθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις. Και, στην τελική, το πράγμα έχει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, οπότε, όσο κι αν δεν μας αρέσει, τουλάχιστον στοχεύει κάπου (διαφάνεια, εξοικονόμηση ανθρωπίνων πόρων και χρημάτων, κατάργηση ανισοτήτων, κλπ).

Το ενδιαφέρον, δε, είναι ότι το σύστημα αυτό συνδυάζεται με δύο πολύ σημαντικά πράγματα για τους εκπαιδευτικούς: επιμόρφωση και αξιολόγηση. Δηλαδή, αει σιχτίρ, πια! Κάποια στιγμή και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να αποδεχθούν ότι ΠΡΕΠΕΙ να αξιολογούνται με αντικειμενικό τρόπο και η αξιολόγησή τους να έχει αποτελέσματα (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει διάφορα άτομα εντελώς ακατάλληλα για διδασκαλία να μπαίνουν σε τάξεις...). Ο θεσμός του Δόκιμου Εκπαιδευτικού ίσως να είναι μια καλή αρχή και αν το υπουργείο κατορθώσει να τον εφαρμόσει, σε συνδυασμό με ουσιαστική επιμόρφωση και αδιάβλητο σύστημα αξιολόγησης, τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Ξαναλέω ότι πανάκεια δεν υπάρχει. Όμως, αν διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση θα είναι κυριολεκτικά καταστροφικό, οπότε ας δούμε τι θα προκύψει από το διάλογο και το ξανασυζητάμε, ε;...

Υ.Γ.: και για να μην ξεχνάμε, δείτε εδώ ποιοι θέλουν να μην αλλάξει τίποτα...

*photo via Wikipedia*

Μπράβο Άρη!!!

Ωραίο πολιτικό ήθος έδειξες, εσύ ο νέος, ο "προοδευτικός", ο "σύγχρονος", ο "πέρα από κομματικές ταυτότητες" πολιτικός: τέσσερις ημέρες πριν τις εκλογές νομιμοποίησες τα κολέγια, υπογράφοντας τις άδειες λειτουργίας τους. Αλήθεια, εκείνη η γαμο-επιτροπή του υπουργείου, που θα εξέταζε τις άδειες ίδρυσης των κολεγίων και θα αποφαινόταν για την τελική τους αδειοδότηση, τι έγινε; Ολοκλήρωσε επιτυχώς το έργο της; Τα είδε και τα εξέτασε όλα; Ή, μήπως, στα παλιά σου τα παπούτσια η επιτροπή, το όλο ζήτημα ήταν να ικανοποιήσεις τους ψηφοφόρους σου και να προσθέσεις άλλο έναν πονοκέφαλο στην κυβέρνηση που θα παραλάμβανε από σένα;

Μετά κάποιοι απορούν με τις αντιδράσεις της X-Psilikatzous και άλλων πολιτών (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: δεν υπάρχει μεγαλύτερη λαλακία από τη φράση "ενεργός πολίτης". Ο πολίτης ή είναι ενεργός ή δεν είναι πολίτης, αλλά υποκείμενο...) έναντι της Δεξιάς. Μα, παιδιά, αυτό, δυστυχώς, είναι το ήθος και το ύφος άσκησης της εξουσίας από αυτούς: εν κρυπτώ, μέσα στην τούρλα του Σαββάτου, πονηρά και χαζά. Και μετά, θα έρχεται ο εκάστοτε Πρόεδρας Γαρδούμπας και θα λέει "δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου", "όλα τα στείλαμε στη Δικαιοσύνη" και τα τοιαύτα. Και άσε τους λαλάκες τους ΠΑΣΟΚους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Κρίμα Άρη και δυο φορές κρίμα, γιατί αν εσύ είσαι έτσι, τι, αλήθεια, μπορεί κανείς να περιμένει από τους υπόλοιπους του συναφιού σου;...

Τοις τολμηροίς...

Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή τις ομιλίες του κ. Παπανδρέου, της κ. Διαμαντοπούλου και της κ. Δραγώνα στο forum που διοργάνωσε προχθές το ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία. Ομολογώ ότι, αν αυτές οι ομιλίες αποτελούν τα συμπληρωματικά μέρη ενός ενιαίου προγράμματος για την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας και αν υπάρχει η διάθεση το πρόγραμμα αυτό να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα και στην ουσία του, τότε όντως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει στα χέρια του κάτι το πολύ ενδιαφέρον.

Ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι για άλλη μια φορά από την πρωτοβουλία αυτή λείπει ένα βασικό συστατικό στοιχείο: η φιλοσοφία και οι στόχοι του συστήματος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη που είναι αρμόδια για την Παιδεία περιγράφουν ένα ενδιαφέρον σύστημα, χωρίς, όμως, να μας λένε ποιες είναι οι βασικές του επιδιώξεις. Ναι, είναι ένα ανθρωπιστικό σύστημα, ένα σύστημα δημοκρατικό και όσο το δυνατόν περισσότερο "ανοιχτό" και δίκαιο, όμως ποιοι είναι οι στόχοι και οι επιδιώξεις του;

Θέλω να πω ότι, πέραν από τις όποιες βελτιώσεις που το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να επιφέρει στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, θα πρέπει να περιγράψει και πού οδηγεί αυτό το σύστημα. Ποια θα είναι η σχέση του με την αγορά εργασίας και με την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, με τα εκπαιδευτικά συστήματα των εταίρων μας στην Ευρώπη, με το αναπτυξιακό μοντέλο του δυτικού κόσμου, με τη διαπολιτισμικότητα ως στοιχείο διαμόρφωσης πολιτικής συνείδησης, με διάφορα τέτοια στοιχεία.

Νομίζω ότι σε αυτά τα παραπάνω απάντηση δεν δίνεται -τουλάχιστον, ακόμα. Αυτή η έλλειψη σαφούς στοχοθεσίας και "φιλοσοφίας" αφήνει ένα ακόμα κενό και, κατά την άποψή μου, αδυνατίζει σημαντικά μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία. Αυτό, δε, που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι λείπει η ουσιαστική αίσθηση της "τομής" που το σύστημα χρειάζεται για να προχωρήσει πραγματικά. Ας σπάσουν και μερικά αυγά, παιδιά, δεν κάνει κακό...

Περί εμπορευμάτων...

Για όλους όσοι στηρίζουν την ίδρυση ιδιωτικών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, αυτή η είδηση είναι ό,τι πρέπει: τα κολλέγια στις ΗΠΑ έχουν πέσει κι αυτά θύματα της οικονομικής κρίσης, τα έσοδά τους έχουν μειωθεί σημαντικά, εκφράζονται φόβοι για ακόμα μεγαλύτερη μείωση και... αρχίζουν να κόβουν από παντού! Καλή φάση, έτσι; Συμπληρώστε σε αυτό ότι οι φοιτητές δυσκολεύονται να λάβουν δάνεια σπουδών από τις τράπεζες, οι όροι των δανείων έχουν γίνει επαχθέστεροι και φαντάζομαι ότι η εικόνα που δημιουργείται είναι πλήρης, έτσι; Μάλιστα, κάποιοι θεωρούν ότι ορισμένα ιδρύματα ενδεχομένως υποχρεωθούν να αναστείλλουν τη λειτουργία τους -έλλειψις χρημάτων, στάσις εμπορίου. Ή, όχι, στασις εκπαίδευσης... Θαύμα!

UPDATE: ο καθηγητής Γ. Πανάρετος μας παρέχει στο blog του την πληροφορία ότι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης προχώρησαν σε κατάληψη, εναντιούμενοι στη σφαγή στη Γάζα. Βεβαίως, υπάρχουν πολλές διαφορές με το χάλι στην Ελλάδα, όμως, για σκεφτείτε το λιγάκι...

Acta est fabula

Κι έτσι, ξανά-μανά συζητά η κυβέρνηση για το εξεταστικό. Και, απ' ό,τι φαίνεται, ο Καραμανλής το θεωρεί ως σημαντικό κομμάτι της κυβερνητικής πολιτικής και "ατού" στην προεκλογική μάχη που έχει ήδη αρχίσει και είναι άγνωστο ακόμα πότε θα τελειώσει. Εξ ου και απέσυρε από το υπουργείο Παιδείας τον Στυλιανίδη και στη θέση του έβαλε τον εντελώς άσχετο με τα της εκπαίδευσης, αλλά πολύ "επικοινωνιακό" (α, Orwell, πόσο περήφανος θα ήσουν για την τρέχουσα χρήση του NewSpeak σου...) Άρη, προκειμένου να διαχειριστεί με το βέλτιστο τρόπο ένα διάλογο που στόχο -έστω και ανομολόγητο- έχει να ανοίξει η κάνουλα ροής υποψηφίων από το Λύκειο στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Πέραν του ότι η λογική του διαλόγου - tabula rasa είναι απίστευτη (είναι ποτέ δυνατόν μια κυβέρνηση να μην δημοσιοποιεί τις προθέσεις της;), πρέπει να πληροφορήσω τους φωστήρες του υπουργείου Παιδείας, αλλά και του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, ότι πλήρως "ελεύθερη πρόσβαση" των αποφοίτων των Λυκείων στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ είναι απλώς αδύνατη και δεν υφίσταται σε κανένα πολιτισμένο κράτος του κόσμου, τουλάχιστον που να γνωρίζω εγώ. Επίσης, σε κανένα κράτος δεν μπορούν όλοι οι υποψήφιοι να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι ή όποιο άλλο επάγγελμα είναι κατά την τρέχουσα περίοδο "της μόδας".

Παντού, σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν συστήματα επιλογής των υποψηφίων για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Σε άλλες χώρες (π.χ., Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία), το σύστημα αυτό είναι ιδιαιτέρως δύσκολο και απαιτητικό, καθώς ο στόχος είναι η επιλογή των "καλύτερων". Αλλού (Βρετανία, Ιταλία, κλπ) το σύστημα είναι πιο "εύκολο", καθώς ο στόχος είναι η τροφοδότηση των πανεπιστημίων με όσο το δυνατόν περισσότερο φοιτητικό δυναμικό. Όμως, το σύστημα επιλογής υπάρχει και, ταυτόχρονα, υπάρχει και σύστημα διαρκούς αξιολόγησης των φοιτητών κατά τη διάρκεια των σπουδών τους -όχι μόνο με εξετάσεις, αλλά και με εργασίες, παρουσία των φοιτητών, κλπ.

Τα συστήματα αυτά έχουν σχεδιαστεί με βάση μελέτες και πολιτικές και όχι στη βάση του τι συμφέρει την εκάστοτε κυβέρνηση, προκειμένου να αντλήσει ψήφους από τους τρελλαμένους γονείς που πληρώνουν ένα χέρι κι ένα πόδι για τα φροντιστήρια και τους πιτσιρικάδες που κυριολεκτικά τζογάρουν κάθε φορά που δίνουν εξετάσεις, καθώς για μαθηματικοί ξεκινάν και τελικά δασοπόνοι σπουδάζουν... Το ενδιαφέρον είναι ότι στην Ελλάδα όλοι συμφωνούν ότι το Λύκειο θα πρέπει να απαλλαγεί από το βραχνά των εξετάσεων και να αποκτήσει την αυτοτέλειά του, χωρίς, ωστόσο, να νοιάζονται αν με τις προτάσεις τους θα επιβαρυνθεί μια άλλη βαθμίδα της εκπαίδευσης -π.χ. η ανώτατη.

Επίσης, στις άλλες χώρες το Κράτος φροντίζει πρώτα να διορθώνει τα κακώς κείμενα στις διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες, να παρέχει τα μέσα και τα χρήματα για τη βελτιστοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μετά να δημιουργεί το σύστημα πρόσβασης από τη δευτεροβάθμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ομοίως, φροντίζει να εξηγεί στα παιδιά ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και ότι, ναι μεν, μπορούν να σπουδάσουν ότι θέλουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα εργαστούν ντε και καλά στον κλάδο που σπούδασαν. Αντιθέτως, τους εξηγεί ότι υπάρχουν σπουδές που οδηγούν σε άμεση και καλά αμειβόμενη εργασία, τις οποίες ούτε καν γνωρίζουν.

Όμως στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Η ουσία είναι να φανεί ότι η κυβέρνηση κάνει κάτι και ότι αυτό το κάτι θα είναι "καλό για τα παιδιά". Γι’ αυτό κι ο Άρης λέει τα όσα λέει και γι’ αυτό κι ο Καραμανλής ζητά προ ημερησίας για την Παιδεία στη Βουλή: για να βγουν, να καταδικάσουν το σύστημα που οι ίδιοι συνετέλεσαν για να φτιαχτεί και να μας πουν ότι τώρα θα φτιάξουν ένα νέο πιο καλό, αξιοκρατικό, δίκαιο και πάει λέγοντας. Και για να μας πείσουν πόσο δημοκρατικοί είναι, προαναγγέλλουν διάλογο – tabula rasa, κι άμα τον δεις –το διάλογο, ντε- να μου σφυρίξεις… Α, ρε, Μαριέττα και Αρσένης που μας χρειάζονται…

*η εικόνα είναι από το κόμικ "Batman: The Killing Joke" των Alan Moore & Brian Bolland*

Άγνοια, βλακεία ή...

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό το δημοσίευμα της "Ελευθεροτυπίας" και ανατριχιάστε εκ νέου: τρία ιδιωτικά σχολεία δεν ενέγραψαν μαθητές, οι οποίοι είχαν σακχαρωδη διαβήτη, λόγω έλλειψης ιατρικού/παραϊατρικού προσωπικού σε αυτά! Και, την ίδια στιγμή, κάθε χρόνο αυξάνουν τα δίδακτρα σε ύψη που αγγίζουν το όριο του απαράδεκτου (μπράβο στον Παπαθανασίου, που απελευθέρωσε τα δίδακτρα, σοφή πολιτική κίνηση, διότι, όπως έλεγε, η αγορα θα κανόνιζε το ύψος τους...).

Δείτε εδώ και την αμήχανη αντίδραση του υπουργείου Παιδείας και θα καταλάβετε γιατί είμαστε να βγούμε στους δρόμους, με σακούλες με βενζινόκολλα στο ένα χέρι και κοτρώνια στο άλλο. Αντί το υπουργείο να επιβάλλει σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία να έχουν και γιατρό, ανακοινώνει ότι θα... διερευνήσει το θέμα. Μπράβο και σε εσένα, γίγαντα Στυλιανίδη. Τέλεια κοινωνία φτιάχνετε, βρε!

You have the right to remain silent...

Πολύ γουστάρω όταν βγαίνω αληθινός κι όταν αποδεικνύεται ότι οι ικανότητες του Στυλιανίδη και των τριγύρω του είναι αντιστρόφως ανάλογες της δημοσιότητας που λαμβάνει αυτό το διάστημα ο υπουργός Παιδείας: ξαναπαραπέμπεται η Ελλάδα στο ΔΕΚ για την Οδηγία για τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων. Προσοχή, τη ΝΕΑ Οδηγία (36/2005) και όχι την παλιά (89/46), για την οποία αναμένεται καταδίκη.

Άντε, λοιπόν, τώρα, ο κ. Στυλιανίδης να μας πει ξανά τους λόγους για τους οποίους εδώ και ένα χρόνο δεν ενσωματώνει την Οδηγία στο εθνικό Δίκαιο. Α, ναι, και να απαντήσει και σε όλους όσοι του έλεγαν ότι οι εξυπνάδες (δηλαδή, ο νόμος για τα κολέγια) και η μπάλα στην εξέδρα θα βγουν σε κακό στην Ελλάδα και εκείνος έλεγε ότι "η κυβέρνηση ξέρει τι κάνει". Τώρα, καλά ξεμπερδέματα, καθώς η Οδηγία θα ενσωματωθεί κακήν κακώς και μαθαίνω ότι και ο νόμος θα ζοριστεί να σταθεί αν (όταν) γίνει προσφυγή από κολεγιάδες στο ΔΕΚ...

Ο Αλαβάνος και η λαγότρυπα

Κατ' αρχήν, μερικά στοιχεία και λίγη ιστορία. Όπως μπορείτε να δείτε αναλυτικά εδώ, η σπουδάζουσα νεολαία που πρόσκειται στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει και τις τρομερές δυνάμεις στο χώρο των πανεπιστημίων. Ακόμα και φέτος, οπότε και υπήρχε η "ώθηση" λόγω Τσίπρα, ε, δεν μπορεί να επαίρεται ότι κατόρθωσε να αλλάξει τους συσχετισμούς, ούτε ότι πέτυχε να ενδυναμώσει και πολύ την παρουσία της στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Οπότε, καλό θα είναι να δούμε μερικά πράγματα, τα οποία ενδεχομένως απότελούν την εξήγηση για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στα πανεπιστήμια.

Η μεγάλη "αλλαγή παραδείγματος" έλαβε χώρα το 1988-1989, όταν ένα σημαντικό μέρος της ΚΝΕ διαφώνησε με τη συμμαχία του ΚΚΕ με την τότε ΕΑΡ για τη δημιουργία του Συνασπισμού και αποχώρησε. Το κομμάτι αυτό της ΚΝΕ, το οποίο αποτελούταν από τους "φονταμενταλιστές", τους "σκληρούς" της παράταξης, δημιούργησε το ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), έκφραση του οποίου μέσα στα πανεπιστήμια αποτελούσε η Ενιαία Αριστερή Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΑΚ). Διατηρώντας τις διδαχές της "σκληρής" ΚΝΕ, η ΕΑΑΚ επιχείρησε από την αρχή να λάβει τη θέση της αυθεντικής αγωνιστικής αριστερής φοιτητικής παράταξης, προβάλλωντας ένα "συγκρουσιακό προφίλ" με το status quo στα ιδρύματα.

Βεβαίως, ούτε αυτή κατάφερε την ανατροπή: η ΔΑΠ (ΝΔ) συνεχίζει να είναι η πρώτη παράταξη, η ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) παραμένει με σκαμπανεβάσματα δεύτερη, η ΠΚΣ (ΚΚΕ) τρίτη, ενώ η ΕΑΑΚ είναι τέταρτη με, γενικώς, σταθερά ποσοστά γύρω στο 6,5-7+%. Επίσης, όπως μου επισήμαναν διάφοροι φοιτητές-συνδικαλιστές, η ΕΑΑΚ σταδιακά άρχισε να χάνει την "πειθαρχία" που είχε κληρονομήσει από την ΚΝΕ, ενώ, παράλληλα, δύσκολα κατόρθωνε να συμμαχεί με άλλες φοιτητικές παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ωστόσο, ο βασικός της στόχος, η "σύγκρουση" με την ΠΚΣ για την κυριαρχία στους φοιτητικούς αγώνες, παρέμενε αναλλοίωτος: μέχρι το ΚΚΕ να αποστασιοποιηθεί από τις όποιες κινητοποιήσεις και να κάνει μόνο του της δικές του, σε διάφορα συλλαλητήρια έπεφτε μέχρι και ξύλο μεταξύ μελών της ΕΑΑΚ και της ΠΚΣ, π.χ. για το ποιανού πανό θα μπει στην κεφαλή της πορείας (το έχω δει ιδίοις όμμασι).

Από την άλλη, ο συγκρουσιακός χαρακτήρας της ΕΑΑΚ συγκέντρωνε στις κινητοποιήσεις της σημαντικό αριθμό ακραίων στοιχείων -από σοβαρούς αναρχικούς, μέχρι χουλιγκάνια-, τα οποία συχνά προκαλούσαν μπάχαλα, εν ονόματι Κύριος οίδε ποιων λόγων... Το παν ήταν η σύγκρουση: με τους μπάτσους, με τους ΔΑΠίτες, με τους ΚΝίτες, με όλους. Αρκεί εμείς να φανούμε ως οι πιο δυναμικοί, οι πιο αριστεροί, οι πιο επαναστάτες, οι πιο (βάλτε εσείς όποιο επίθετο θέλετε...).

Αυτό, λοιπόν, που μου προκαλεί απορία είναι, γιατί ο κ. Αλαβάνος και ο κ. Τσίπρας δεν αποστασιοποιούνται από αυτά τα γεγονότα, αυτές τις ομάδες φοιτητών. Ούτως ή άλλως, αποκλείεται να τα βρουν μαζί τους. Ούτως ή άλλως, αποκλείεται να κατορθώσουν να τους ελέγξουν. Οπότε, γιατί "αναλαμβάνουν την ευθύνη" της υποστήριξής τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι ενέργειές τους κάνουν κακό στο φοιτητικό κίνημα, αποδομούν τα πανεπιστήμια, σπρώχνουν τον κόσμο προς πιο συντηρητικές επιλογές και βλάπτουν την εικόνα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι στην περίπτωση αυτή, άλλος γ...ει κι άλλος πληρώνει; Ότι έχουν πέσει σε μια λαγότρυπα που τους οδηγεί, όχι στη χώρα των θαυμάτων, αλλά στη χώρα της απαξίωσης και της συρρίκνωσης; Αν το καταλαβαίνουν και δεν κάνουν τίποτα, λυπάμαι πολύ. Αν δεν το καταλαβαίνουν, λυπάμαι περισσότερο. Όπως και νά'χει, πάντως, η κατάσταση έχει γίνει "no win" για το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, οπότε καλό είναι να κάνεις και κανένα ελιγμό. Στην παρούσα φάση, το χέρι στο μαχαίρι δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα...

Υ.Γ.: θέλω να γίνει αντιληπτό ότι δεν ασκώ καμία κριτική στην ΕΑΑΚ ή σε άλλες αριστερές φοιτητικές παρατάξεις. Έτσι βλέπουν τα πράγματα, έτσι πράττουν και είναι απόλυτο δικαίωμά τους. Επίσης, σε καμία περίπτωση δε συμμερίζομαι τις κυβερνητικές απόψεις ότι οι φοιτητές είναι υπεύθυνοι για το μπάχαλο στα πανεπιστήμια: ο Καραμανλής και ο Στυλιανίδης δρουν προβοκατόρικα για ίδιους λόγους και σπρώχνουν την κατάσταση στα άκρα. Απλώς, θεωρώ ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός στις κινήσεις του, ιδίως στον πολύ ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης...

Σενάρια συνομωσίας

Πριν από μερικές ημέρες συζητούσα με φίλο ιδιοκτήτη κολεγίου και του διατύπωσα την απορία μου, γιατί Καραμανλής και Στυλιανίδης έχουν φάει κόλλημα με το άρθρο 16 και τα αναθεματισμένα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά" (μη) πανεπιστήμια. Έσπευσα, βεβαίως, να συμπληρώσω ότι το όλο πράγμα μου φαίνεται αρκετά στημένο, προκειμένου να γίνει ένας ωραίος χαμός στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, να ξεφύγει η προσοχή του κόσμου από τον ΟΤΕ, την ακρίβεια και όλα τα λοιπά δεινά και να απαξιωθούν λίγο ακόμα τα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε οι παπάρες περί "σοκ" να ακούγονται ως "λύσεις".

Ο φίλος, το κολέγιο του οποίου συνεργάζεται με πανεπιστήμιο από χώρα - μέλος της Ε.Ε. κούνησε το κεφάλι του. "ΟΚ, η λογική του προπετάσματος καπνού που λες έχει βάση", μου είπε, "όμως ξεχνάς κάτι πολύ βασικό. Χωρίς αναθεώρηση του άρθρου 16, η όποια νομοθετική πρωτοβουλία αναλάβει ο Στυλιανίδης για εμάς, αφήνει απ' έξω τους αμερικάνους, οι οποίοι και κολέγια έχουν στην Ελλάδα και θέλουν να τα αναγνωρίσουν". Μου υπενθύμισε, δε, τις διαδοχικές συναντήσεις του υπουργού Παιδείας, τόσο με τον πρέσβη των ΗΠΑ, όσο και με μέλη του Κογκρέσσου (αν θυμάμαι καλά).

Η εξήγησή του μπορεί να ακούγεται απλοϊκή, όμως οι προεκτάσεις της είναι πολλές. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, λόγω κοινοτικού δικαίου να αναγνωρίσει τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων κολεγίων που συνεργάζονται με πανεπιστήμια της Ε.Ε., από τα οποία και λαμβάνουν τα πτυχία τους. Αυτό, φυσικά, δε λύνει το πρόβλημα της ιδιωτικής ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, καθώς η σχετική κοινοτική Οδηγία (36/2005) δεν συμπεριλαμβάνει τα αμερικανικά κολέγια. Αντιθέτως, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως εκπαιδευτικά ιδρύματα, πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 16, κάτι που, βεβαίως, δεν έγινε. Ο άλλος τρόπος, μου επισήμανε ο φίλος, είναι λίγο πιο σύνθετος.

Ποιος είναι αυτός; Μα, φυσικά, η διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 16 και η δημιουργία ιδρυμάτων ΝΠΔΔ από διάφορους φορείς (π.χ., το Δήμο Αθηναίων, λέω τώρα εγώ...), στους οποίους, έστω και διά της πλαγίας, θα μπορούν να συμμετέχουν και ιδιώτες. Αν, λοιπόν, αυτά τα ιδρύματα καλύπτουν τις προβλέψεις του Συντάγματος, τότε θα μπορούν να θεωρηθούν ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Βέβαια, δεν είναι εύκολο για τους αμερικάνους να δεχθούν μια τέτοια λύση, αλλά από το ολότελα... Αφήστε, δε, που "ανοίγει παράθυρα" και για άλλους φορείς, όπως η Εκκλησία της Ελλάδος, να κάνουν τα κουμάντα τους. Κι αν αυτό σας φαίνεται αλλούτερο, σκεφθείτε ότι ήδη η ΓΣΕΕ έχει προχωρήσει την "Ακαδημία Εργασίας", η οποία μπορεί κάλλιστα να μετεξελιχθεί στο πρώτο "συνδικαλιστικό πανεπιστήμιο".

Παράλληλα, υπάρχει κι άλλη μια ενδιαφέρουσα παράμετρος στην όλη συνάρτηση: η -ξεκάθαρη- απόφαση της κυβέρνησης να μην δώσει χρήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να το πω διά του παραδείγματος, τα πανεπιστήμια καλούνται να συντάξουν τετραετείς προγραμματισμούς δράσεων (business plan), χωρίς να γνωρίζουν τι λεφτά θα πάρουν. Στην ουσία, οι προγραμματισμοί αυτοί θα παραδωθούν στο υπουργείο Παιδεία κι αυτό, σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, θα αποφασίσει τι από τα προτεινόμενα θα υλοποιηθεί. Δηλαδή, αν κάτι δε μας αρέσει ή φαντάζει δαπανηρό, θα κόβεται χωρίς πολλά - πολλά. Κι όποιος δε γουστάρει, ας πάει στα κολέγια ή ας φύγει έξω.

Θέλετε κι άλλο ένα παράδειγμα; Αν, τελικά, ψηφιστεί ο νόμος για τα μεταπτυχιακά, τότε η Πολιτεία θα χρηματοδοτεί μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα. Θέλει το πανεπιστήμιο να φτιάξει κι άλλο; No problem, ας βρει σπόνσορα. Όπως καταλαβαίνετε, το 5% του ΑΕΠ για την Παιδεία πηγαίνει ολοταχώς για τις ελληνικές καλένδες κι ακόμα πιο μακριά. Υπάρχει, λοιπόν, καλύτερος τρόπος να περάσουν όλα αυτά, από το να γίνει συνείδηση ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μπάχαλα, ότι γι' αυτό φταίνε μόνο οι φοιτητές και οι "κακοί" πανεπιστημιακοί (που φταίνει, και πολύ μάλιστα, αλλά αλλού είναι η ρίζα του κακού), οπότε, τι καλύτερο από το να φτιάξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια και νά'χουμε το κεφάλι μας ήσυχο...

Παράνοια; Ξέρετε, κατά μία απόψη, παρανοϊκός είναι αυτός που ξέρει τα γεγονότα...

Μόνο θλίψη...

(Κάποιοι από τους όρους που θα χρησιμοποιηθούν σε αυτό το post ίσως κριθούν αδίκιμοι. Λυπάμαι, αλλά σε αδόκιμες συμπεριφορές, δεν μπορώ παρά να απαντώ με αδόκιμους όρους).

Κατ' αρχήν, θα ήθελα να απευθύνω ένα μήνυμα προς τα καθάρματα που χτύπησαν χθες τον πρύτανη του ΑΠΘ, τον Κύριο Α. Μάνθο: μπράβο, ηλίθιοι. Συνεχίστε έτσι. Την επόμενη φορά, φροντίστε να βρείτε άλλον ένα καλό άνθρωπο και εξαιρετικό επιστήμονα και νηφάλια φωνή στο μπάχαλο που έχετε φροντίσει κι εσείς να δημιουργήσετε και χτυπήστε τον κι αυτόν. Πιο πολύ απ' όσο χτυπήσατε τον Κύριο Μάνθο. Μπράβο! Τα πάτε μια χαρά στην επίτευξη των στόχων σας...

Εν συνεχεία, θα ήθελα να πω δυο λογάκια προς τη συνδικαλιστική ηγεσία των πανεπιστημιακών: συγχαρητήρια, κυρίες και κύριοι. Για να πολεμήσετε "τέρατα", γίνατε κι εσείς έτσι. Πού στο διάβολο είναι η ανακοίνωσή σας που καταδικάζει την άνανδρη και τραμπούκικη επίθεση κατά της Συγκλήτου του ΑΠΘ και του Κυρίου Μάνθου; Μέλη σας δεν είναι κι αυτοί; Ή, μήπως, τους θεωρείτε πέμπτη φάλαγγα, οπότε καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν; Κύριοι, μαζευτείτε, και φροντίστε και να μαζέψετε και τους τραμπούκους που έχουν παρεισφρήσει στα πανεπιστήμια και, κάθε μέρα, τα σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο.

Όσον αφορά στο ΠΑΣΟΚ, έχω να πω μόνο μια κουβέντα: κύριοι, για το θέμα της Παιδείας GET YOUR SHIT TOGETHER, ειδάλλως, κάντε στην άκρη. Η στάση "σήμερα έτσι, αύριο γιουβέτσι" σας εκθέτει και σας θέτει προ μεγάλων ευθυνών...

Για την Αριστερά, επίσης, μόνο μια κουβέντα: αν η κατάσταση στα πανεπιστήμια συνεχιστεί ως έχει σήμερα, τα -εν μέρει, τουλάχιστον- σωστά επιχειρήματά σας για την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης καταρρέουν μέσα σε εικόνες βίας και πλήρους απαξίωσης. Α, ναι, ούτε από εσάς είδα μια καταδίκη της επίθεσης που δέχθηκαν η Σύγκλητος και ο Πρύτανης του ΑΠΘ -και μη μου πει κανείς ότι έβγαλε το γραφείο τύπου μια ανακοίνωση: επωνύμως και ευθαρσώς καταδίκη δεν έχω δει ακόμα.

Τέλος, θα ήθελα να ενημερώσω τον κ. Στυλιανίδη ότι η Δημοκρατία δεν επιβάλλεται πουθενά. Ο μόνος άλλος πολιτικός που έχει μιλήσει για επιβολή της δημοκρατίας, είναι ο Dubya. Δεν νομίζω ότι η σύγκριση σας τιμά, έτσι δεν είναι; Όσο για τα σοκ που χρειάζεται η ελληνική ανώτατη εκπαίδευση, δεν αφήνετε να ασχοληθούν με αυτά κάποιοι που να κατέχουν το θέμα κι εσείς να συνεχίσετε να κάνετε δημόσιες σχέσεις;...

Υ.Γ.: δεν έχω, πλέον, καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση υποθάλπει και προκαλεί την ένταση στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Στα μάτια μου, είναι πλέον εμφανές ότι η όλη ιστορία έχει στόχους και επιδιώξεις. Ποιους; Ε, δεν θα τα πω όλα τώρα...

Τώρα, πλάκα μας κάνεις, ή σοβαρολογείς;

Έχω μείνει ενεός με τον κ. Στυλιανίδη. Αυτό που έκανε στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση (εδώ, παρακαλώ, όλοι ασκεπείς και με σεβασμό για τη μακαρίτισσα... Α, ναι, και χειροκρότημα για τον κ. Σταύρου, που έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την αφορμή για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από τη διαδικασία), πρέπει να αναγνωριστεί ως η μέγιστη μαγκιά. Μπράβο, υπουργέ, αποκαλύψατε στο πόπολο ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 και της ίδρυσης Μη Κρατικών Μη Κερδοσκοπικών (Μη) Πανεπιστημίων και στην Ελλάδα. Μα, γιατί δεν τον ρωτούσατε και τον ίδιο; Είμαι βέβαιος ότι θα σας το επιβεβαίωνε...

Κατά τα λοιπά, με αυτές τις μεθόδους πάμε να κάνουμε εκπαιδευτική πολιτική ουσίας στον καταραμένο αυτό τόπο, που Μαή μήνα (ψιλο)βρέχει. Το χειρότερο, δε, είναι ότι το όλο τζέρτζελο έχει δημιουργήσει ακόμα και σε νοήμονες ανθρώπους την εντύπωση ότι, τέλος πάντως, η αναθεώρηση του 16 θα δώσει ουσιαστικές διεξόδους. Λυπάμαι, χάσατε! Πρώτον, διότι αν ήθελε κανείς να δώσει λύσεις πραγματικές, δεν χρειάζεται καμία συνταγματική αναθεώρηση για να το κάνει: το άρθρο 28 θα μπορούσε να δώσει επαρκή νομικά εφόδια για να δημιουργηθούν και ιδιωτικές δομές πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρα, χωρίς νταβαντούρι και χωρίς προβλήματα. Μάλιστα, θα μπορούσε ταυτόχρονα να δημιουργηθεί κι ένα δίκτυο ελέγχου και αξιολόγησης των δομών αυτών, χωρίς ουδείς να δύναται να το αμφισβητήσει ή να επιχειρήσει να εξαιρεθεί.

Δεύτερον, διότι καμία ουσιαστική παρέμβαση δεν γίνεται στη λειτουργία των πανεπιστημίων και ΤΕΙ της χώρας, ώστε να αποκτήσουν πραγματική δυναμική. Ο περίφημος "νόμος-πλαίσιο" της Μαριέττας, νομίζω ότι τό'χω ξαναπεί, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύμφυρμα άσχετων μεταξύ τους γραφειοκρατικών διατάξεων που, απλώς, δυσκολεύουν ένα ήδη δυσλειτουργικό σύστημα. Ωστόσο, ουδείς τολμά να δώσει στα ιδρύματα το πλήρες αυτοδιοίκητο, συνδυασμένο, φυσικά, με αυστηρότατους κανόνες λογοδοσίας και αξιολόγησης. Γιατί; Δείτε μόνο πώς διεξάγονται οι εκλογές για πρυτάνεις και θα καταλάβετε: ανοιχτές κομματικές υποστηρίξεις, "ανίερες συμμαχίες" για να βγουν τα κουκιά, ρουσφέτια, κολλητιλήκια και πάει λέγοντας. Α, ναι, και θυμηθείτε πού πήγε το περίφημο "πλήρους και αποκλειστικής" του Αρσένη, για την απασχόληση των πανεπιστημιακών στα ιδρύματα: ένα μισερό "πλήρους" έμεινε κι αυτό, να μην πω πού τό'χουν γραμμένο.

Όσο για τους πανεπιστημιακούς, ε, βρήκαν στρωμένο κρεβάτι, να μην τακτοποιηθούν κι αυτοί και τα παιδιά τους και οι φίλοι τους και οι κολλητοί τους; Διότι, μη νομίζετε ότι τους καίγεται καρφάκι για την εκπαίδευση. Δημόσιοι Λειτουργοί είναι οι αθρώποι, οπότε μην τους ενοχλείτε με λεπτομέρειες, έχουν θέσεις κυβερνητικές να στελεχώσουν, έχουν ευρωπαϊκά προγράμματα να τρέξουν, έχουν δουλειές να κάνουν. Τι σκατά σπούδαζαν μια ζωή, να μην απολαύσουν κι αυτοί λιγάκι τους καρπούς των κόπων τους; (εδώ να ξεκαθαρίσω ότι υπάρχουν και πολλοί πανεπιστημιακοί που πραγματικά αγωνίζονται για αυτό που κάνουν. Που νοιάζονται, που δουλεύουν, που είναι Δάσκαλοι και Επιστήμονες. Αλλά, είπαμε, το πρησμένο δάχτυλο είναι αυτό που ξεχωρίζει...).

Πού θέλω να καταλήξω; Μα, απλώς, στο ότι το άρθρο 16 είναι μια απλή πρόφαση, για να μη γίνει πάλι τίποτα. Ο βάλτος να παραμείνει ως έχει και όλοι να είναι χαρούμενοι και βολεμένοι. Κι αν κάποιος νομίζει ότι με την καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές των διοικητικών οργάνων των πανεπιστημίων θα φύγει ο κομματισμός από τα ιδρύματα, ας αλλάξουν πλευρό διότι το ροχαλητό τους μας ενοχλεί...

Σχολείο, κοινωνικό κράτος και άλλες πλάκες…

Το περασμένο Σαββατοκύριακο παρακολούθησα –όχι από πολύ εκ του σύνεγγυς, είναι αλήθεια…- τις εργασίες του πολύ ενδιαφέροντος συνεδρίου που διοργάνωσαν τα Εκπαιδευτήρια Δούκα με θέμα «Το Σχολείο του Μέλλοντος & Το Μέλλον Του Σχολείου». Η θεματολογία του συνεδρίου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, οι ομιλητές, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είχαν πράγματα να πουν και προτάσεις να κάνουν και οι φόβοι μου ότι τα πάντα θα περιστρέφονταν γύρω από tablet PCs και interactive learning ευτυχώς δεν επαληθεύτηκαν.

Ωστόσο –κι αυτό μου προκάλεσε θλίψη-, φάνηκε για άλλη μια φορά πόσο ανοργάνωτοι είμαστε στο ζήτημα της εκπαίδευσης: πράγματα αυτονόητα για χώρες όχι και τόσο πιο προηγμένες από εμάς, παραμένουν στην Ελλάδα ζήτημα «διαβούλευσης», «σκέψεων», «μελέτης», δηλαδή, η παρελκυστική τακτική της Πολιτείας συνεχίζεται, καθώς, σιγά μην δώσουμε φράγκα και χρόνο για την εκπαίδευση, φθάνουν αυτά που ήδη δίνουμε, θα κάνουμε και το «έξυπνο σχολείο» κι όλα καλά, έτσι;…

Χθες βράδυ, προσπαθούσα να εξηγήσω σε μια Αμερικανίδα φίλη το νόημα της έκφρασης «κοινωνικό κράτος». Συζητώντας, διαπίστωσα ότι, τελικά, ούτε κι εμείς έχουμε σαφή αντίληψη της έννοιας αυτής. Το κοινωνικό κράτος (ας μείνουμε στο χώρο της εκπαίδευσης) δεν είναι οι «αιώνιοι φοιτητές». Δεν είναι τα κατεστραμμένα υλικά των σχολείων. Δεν είναι τα καμμένα σχολικά εγχειρίδια στο τέλος της χρονιάς. Δεν είναι το χάλι των φοιτητικών εκλογών. Όλα αυτά είναι συμπτώματα παθογένειας και ασυδοσίας.

Όμως, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι η Πολιτεία (και η λέξη αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά καλύπτει το σύνολο των εκφράσεων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων) δεν προσπαθεί επί της ουσίας να παίξει τον απαραίτητο παιδαγωγικό της ρόλο, ώστε, οι νεότερες γενιές να αντιληφθούν τη σημασία του κοινωνικού κράτους. Αντιθέτως, έχω την αίσθηση ότι συνεχίζει να προωθεί το φαύλο κύκλο της αναπαραγωγής της παθογένειας, προφανώς, για να διατηρήσει αυτό που ο φίλος «Μάχη της Στρούγκας» ονομάζει πολίτες – πολτός.

Για να κάνω τη διασύνδεση με το συνέδριο, οι λύσεις για την αλλαγή υποδείγματος είναι απλές, όμως χρειάζονται πίστη και απαρέγκλιτη εφαρμογή, πρωτίστως από τους «ταγούς της εξουσίας». Ειδάλλως, τα απλά συμπεράσματα και οι αυτονόητες λύσεις θα παραμένουν «κενό γράμμα» και μετά θα ρωτάμε πάλι «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε»…

Πάρε κόσμε!

Ωραία! Ο κ. Στυλιανίδης ανακοίνωσε σήμερα νέα αύξηση των εισακτέων στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Βεβαίως, τους μείωσε στα "κεντρικά" ιδρύματα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη) και "τά'δωσε όλα" στα περιφερειακά, όμως και πάλι το νούμερο (σχεδόν 87.000) είναι τεράστιο. Σου λέει η κυβέρνηση, διεύρυνση της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δε θες; Ε, πάρε νά'χεις.

Η πλάκα με αυτή την ιστορία είναι ότι αν οι θέσεις καλυφθούν κατά 80-85% θα πρέπει να γίνει πάρτυ: κάτι η "βάση του δέκα", κάτι οι "σχολές αναβολής" (όπως τις λέω εγώ), κάτι οι εξελίξεις με τα κολέγια, πολύ αμφιβάλλω αν η κάλυψη ξεπεράσει τα παραπάνω ποσοστά. Και, γιατί να τα ξεπεράσει, άλλωστε...

Πόσοι υποψήφιοι φοιτητές θέλουν να περάσουν σε μια σχολή που δεν την ξέρουν ή δεν τους αρέσει (είπαμε, στο μηχανογραφικό τις βάζουμε όλες!); Πόσοι γονείς είναι σε θέση να πληρώνουν χιλιάρικα για να μένει το παιδί τους σε υπερτιμημένες τρώγλες στην ελληνική επαρχία; Πόσοι γουστάρουν να σπουδάσουν για τέσσερα, πέντε, έξι, οκτώ χρόνια για να πάρουν ένα πτυχίο με μηδενική αξία στην αγορά εργασίας;

Θα σας πω ένα μυστικό: ξέρετε γιατί έχουμε στην Ελλάδα τόσες πολλές σχολές στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ; Διότι, αν δεν τις είχαμε ιδρύσει, θα χάναμε τρελά λεφτά από τα ΚΠΣ. Αλλά και διότι έχουμε πάρα πολλούς Δήμαρχους και Νομάρχες κομματικά εκλεγμένους. Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταμάτης Αλαχιώτης, κόντεψε να βρεθεί φυλακή, διότι ο άνθρωπος θέλησε να μεταφέρει την Οικονομική Σχολή του πανεπιστημίου στην Πάτρα από το Αγρίνιο και ξεσηκώθηκε το σύμπαν.

Σε μια εποχή που σε όλο τον κόσμο, βασική επιδίωξη των πανεπιστημίων είναι η ύπαρξη campus, στην Ελλάδα έχουμε καταντήσει "κάθε κωμόπολη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ", αντικαθιστώντας, έτσι, τα στρατόπεδα που έχουν κλείσει, ώστε οι "τοπικές οικονομίες" να απομυζούν ό,τι μπορούν από τους δυστυχείς που πέρασαν σε κάποιο από τα τμήματα της περιφέρειας.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με το ΕΠΕΑΕΚ να τρέχει και να μην απορροφάται, άρχισε μια ξέφρενη ίδρυση σχολών και τμημάτων, με ταυτόχρονη αύξηση του αριθμού των εισακτέων. Ως εδώ, καλά. Ωστόσο, ακριβώς επειδή υπήρχε πίεση χρόνου, φτιάχτηκαν κάμποσα τμήματα που η χρησιμότητά τους ήταν τουλάχιστον αμφίβολη. Οι υποψήφιοι, που γενικώς, δεν μασάνε, αναγνώρισαν αυτά τα τμήματα γι' αυτό που είναι και τα αγνόησαν.

Έλα, όμως, που τα τμήματα αυτά ήταν στην πλειοψηφία τους στην επαρχία. Όπου οι διάφοροι δήμαρχοι, νομάρχες, κομματικά στελέχη, έμποροι, ιδιοκτήτες ακινήτων, κ.ο.κ. αισθάνθηκαν ότι "χάνουν πελατεία" κι άρχισαν να φωνάζουν "λύκος στα πρόβατα!". Οπότε, άρχισε το άλλο βιολί: να αλλάξουμε τα τμήματα αυτά, να τα κάνουμε "ελκυστικά". Δεν ξέρω αν είναι γνωστό, αλλά το ΕΠΕΑΕΚ προέβλεπε ΣΑΦΩΣ ότι η διεύρυνση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα έπρεπε να γίνει με τη δημιουργία ΝΕΩΝ γνωστικών αντικειμένων. Τώρα που τα λεφτά από τας Ευρώπας τελείωσαν, αρχίζουμε τα κόλπα και τις αλλαγές, έτσι; Χωρίς, όμως, να αλλάζουμε τακτική (κωμόπολη και πανεπιστήμιο, χωριό και ΤΕΙ, που είπα και πιο πάνω...).

Και μετά έχεις μια κυβέρνηση να μιλά για "μεταρρυθμίσεις" (ΧΑ!), "αξιολόγηση" (ΧΑ!ΧΑ!) "ποιότητα" (ΧΑ!ΧΑ!ΧΑ!) και "αναβάθμιση" (XA! εις την ν)! Sorry αν το post είναι λίγο παραληρηματικό, αλλά δεν μπορώ άλλο να με δουλεύουν και να λέω ότι δεν το καταλαβαίνω...

Περί χρησιμότητας του σχολείου…

Μου άρεσε πολύ το post του Στάθη Χαϊκάλη περί καταλήψεων, καταληψιών και τη στάση ορισμένων γονιών και πολιτικών έναντι αυτού του φαινομένου. Συμφωνώ απόλυτα με την άποψη ότι, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μαθητές «υποκινούνται» να προχωρήσουν σε κατάληψη των σχολείων τους –όχι, βέβαια, ότι τα προβλήματα δεν είναι υπαρκτά και, συχνά, πολύ οξυμμένα- ή ότι, ακόμα κι αν δεν υπάρχει υποκίνηση, σίγουρα υπάρχει υποστήριξη από ορισμένους πολιτικούς χώρους. Και, είναι αλήθεια ότι, ενώ τα προβλήματα είναι υπαρκτά, μέρος των καταλήψεων παλινδρομεί προς τον σκέτο χαβαλέ.

Εκείνο, όμως, που με προβλημάτισε ιδιαίτερα ήταν το post στο NYLON, στο οποίο παρέπεμπε ο Σ. Χαϊκάλης, και το οποίο έθετε το ερώτημα αν σήμερα χρειαζόμαστε το σχολείο. Είναι αλήθεια ότι αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο ελληνικό σχολείο, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν ένα σαφές και μεγαλοπρεπέστατο «όχι»: το ελληνικό σχολείο πάσχει και πάσχει δομικά. Η όλη λειτουργία του είναι αναχρονιστική, υποβαθμισμένη, υποταγμένη σε έξωθεν πιέσεις και μουχλιασμένες νοοτροπίες. Στην ουσία, πρόκειται για ένα μηχανισμό επιβολής, τόσο επί των μαθητών, όσο και επί των εκπαιδευτικών, πολλοί εκ των οποίων μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα βλέπουν την όποια φαντασία και δημιουργικότητά τους να «καταπνίγεται» από τις ασφυκτικές πιέσεις των προγραμμάτων, των ωρών, από τη μονολιθικότητα του όλου συστήματος.

Όμως, έχω την αίσθηση ότι οι μαθητές και οι καθηγητές, π.χ. στη Φινλανδία, δε νοιώθουν έτσι. Εδώ και χρόνια, στη Φινλανδία και σε άλλες χώρες, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει «ανοίξει», έχει αποκτήσει έναν αληθινά παιδευτικό χαρακτήρα, δεν περιορίζεται στη στείρα μεταφορά γνώσεων, αλλά στοχεύει στην προαγωγή της παραγωγής της ίδιας της γνώσης. Το υπόδειγμα της Φινλανδίας –μιας χώρας με πλήρως δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα- είναι υπαρκτό και μπροστά στα μάτια μας. Κι όμως, εμείς το αγνοούμε επιδεικτικά ή, ακόμα χειρότερα, το χρησιμοποιούμε μόνο αποσπασματικά, για να προβάλλουμε κάποια μέτρα και λειτουργίες του, αποκομμένα, ωστόσο, από το συνολικό πλαίσιο του συστήματος.

Γιατί γίνεται αυτό; Διότι, παρά τις παχιές κουβέντες που κατά καιρούς ακούγονται, η Πολιτεία ΠΟΤΈ δεν θέλησε να παρέμβει ουσιαστικά στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Κι αυτό, διότι η εκπαίδευση ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΠΟΛΥ! Τα ανθρώπινα σχολικά κτίρια, οι σωστές υποδομές, η λειτουργική εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στην εκπαιδευτική διαδικασία, οι ενημερωμένες βιβλιοθήκες, το υψηλού επιπέδου διδακτικό προσωπικό, η διαρκής και ουσιαστική επιμόρφωση του προσωπικού αυτού, εν πάσει περιπτώσει, όλα όσα κάνουν ένα σύστημα σύγχρονο και προσαρμοσμένο στο σήμερα κοστίζουν πολύ και –δυστυχώς, για τους μικρόνοες πολιτικούς μας- δεν αποδίδουν αποτελέσματα άμεσα, ώστε νά’χουμε να κοκορευόμαστε στη Βουλή, να, είδατε τι κάναμε εμείς μέσα σε χρόνο θt; Φτιάξαμε την Παιδεία! και να επανεκλεγούμε άνετα…

Αφήστε που, τα πολλά χρήματα που ζητά η εκπαίδευση θα πρέπει να κοπούν από άλλες δαπάνες του Κράτους, δαπάνες που, ενδεχομένως, είναι πολύ πιο «αποδοτικές» για την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και για συμφέροντα που στηρίζουν το status quo. Αν δείτε σήμερα το ποσοστό του ΑΕΠ που, π.χ. η Φινλανδία δίνει για την εκπαίδευση, θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι και τόσο μεγάλο. Όμως, για να φθάσει σε αυτό το σημείο η Φινλανδία, επί μακρόν έδινε ένα τεράστιο ποσοστό του ΑΕΠ της και τώρα περιορίζεται στο να διατηρεί και να βελτιώνει το υψηλό επίπεδο του συστήματος. Εδώ, το «5% για την Παιδεία» κοντεύει να μετατραπεί σε «Άγιο Δισκοπότηρο» που όλοι το αναζητούν, αλλά κανείς δεν κατορθώνει να το αγγίξει.

Βεβαίως, η υποχρηματοδότηση δεν είναι το μόνο πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης: η ελλιπής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που διαπερνά όλες τις βαθμίδες και όλες τις εκφάνσεις της, τα απαρχαιωμένα μοντέλα διοίκησης και εκπαιδευτικής διαδικασίας, ο ασφυκτικός έλεγχος του υπουργείου Παιδείας, είναι απλώς μερικά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν και επιβραδύνουν την εκπαίδευση. Δεν μπορούμε να ζητάμε εκτεταμένη χρήση νέων τεχνολογιών, τη στιγμή που λείπουν βασικές προϋποθέσεις για την απλώς εύρυθμη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.

Και, βέβαια, το να προτείνουμε να καταργηθεί το σχολείο, εμένα, τουλάχιστον, μου μοιάζει να κινείται στη λογική «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Το σχολείο μπορεί να αποτελέσει τη σημαντικότερη βάση κοινωνικής και πολιτικής συνειδητοποίησης και ένταξης των παιδιών. Ναι, έχει προβλήματα. Ναι, κάποια από αυτά μοιάζουν «γόρδιοι δεσμοί». Όμως, η πλήρης απαξίωσή του, έχουμε σκεφθεί πού μπορεί να οδηγήσει…;

Περί βασάνων της εκπαίδευσης, μέρος 3ο (και, για την ώρα τελευταίο...)

Κλείνοντας αυτό τον κύκλο posts για την εκπαίδευση (θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε ξανά και ξανά...), θα ήθελα να αναφερθώ λίγο στην εν Ελλάδι ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Κι αυτό, διότι θεωρώ ότι η όλη υπόθεση, πέραν του ότι δείχνει ανάγλυφα τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει συνολικά το ζήτημα της εκπαίδευσης, έχει και αρκετή πλάκα (μαύρη κωμωδία, για την ακρίβεια...).

Λοιπόν, για όσους ζούσαν τα τελευταία χρόνια στην έρημο, λέω ότι στην Ελλάδα υπάρχει και μάλιστα αρκετά ανεπτυγμένη ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, η οποία αναγνωρίζεται κανονικά και με το νόμο στην υπόλοιπη Ευρώπη (π.χ. απόφοιτοι του Deree, για το οποίο πανεπιστημιακός μου είχε πει κάποτε "έλα, μωρέ, της πλάκας κολέγιο είναι", γίνονται άμεσα και χωρίς κανένα πρόβλημα δεκτοί για μεταπτυχιακό στο UMIST, σε αντίθεση με πτυχιούχους, ας πούμε της Αγγλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι υποχρεούνται να δώσουν κάποιες εξετάσεις στα αγγλικά πανεπιστήμια για να ενταχθούν σε μεταπτυχιακά προγράμματα...). Η εκπαίδευση αυτή παρέχεται από κολέγια στα οποία διεξάγονται -κατόπιν εμπορικών συμφωνιών τύπου franchizing- κάποια προγράμματα σπουδών ξένων πανεπιστημίων, τα οποία παρέχουν και τα πτυχία.

Κι όμως, το υπουργείο Παιδείας ποιεί την νήσσαν για αυτή την κατάσταση, καλυπτόμενο πίσω από το Σύνταγμα και το γεγονός ότι τα κολέγια είναι στη δικαιοδοσία του υπουργείου Εμπορίου (θεωρούνται επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών...) και μέχρι πρόσφατα παρίστανε ότι τα κολέγια δεν υπάρχουν. Έλα, όμως, που γύρισαν τα πράγματα και η πίεση από τας Ευρώπας έγινε ασφυκτική (νέα Οδηγία για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων πτυχιούχων, αναμενόμενη απόφαση του Ευρωδικαστηρίου) και η κυβέρνηση άρχισε να ζορίζεται. Έτσι, έβγαλε από το καπέλο την ιδέα της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος και της ίδρυσης "μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων", μια ιδέα που "περιίπταται" εδώ και κάμποσα χρόνια και την οποία έχει υιοθετήσει -με κάποιες διαφοροποιήσεις- και η αξιωματική αντιπολίτευση.

Και ακριβώς αυτή η ιδέα είναι που έκανε μπάχαλο μια ούτως ή άλλως κακή κατάσταση. Διότι, πείτε μου ειλικρινά, τι διάλο είναι τα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια" και, αν μου το εξηγήσετε, εγώ θα βγω στο δρόμο ουρλιάζοντας υπέρ της ίδρυσής του! Προσωπικά, πολύ αμφιβάλλω αν και οι ίδιοι που είναι υπέρ της ίδρυσής τους ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε. Σε γενικές γραμμές, απ' όσα έχω ακούσει και διαβάσει, αυτή η "φόρμουλα" βρέθηκε μόνο και μόνο για να μη χρησιμοποιηθεί ο όρος "ιδιωτικά πανεπιστημιακά ιδρύματα", καθώς "πιέζει" διάφορα "φοβικά" κουμπιά σε μεγάλη μερίδα των πολιτών. Σημειώνω εδώ ότι όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει κάποιες ελεγκτικού τύπου τροπολογίες για τη νέα Οδηγία για την επαγγελματική αναγνώριση, η οποία υποχρεώνει να αναγνωριστούν και τα πτυχία των κολεγίων, έφαγε τρελή πόρτα από την Ε.Ε.

Ξέρετε, λοιπόν, ποια είναι η πλάκα; Τα κολέγια θα αναγνωριστούν εκ των πραγμάτων ως πανεπιστημιακά ιδρύματα, χωρίς να έχει αναθεωρηθεί το άρθρο 16 και χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία τους ως εκπαιδευτικοί οργανισμοί (είπαμε, ανήκουν στο υπουργείο Εμπορίου...). Επίσης, κατά τα φαινόμενα, το άρθρο 16 δεν θα αναθεωρηθεί από την παρούσα Βουλή, οπότε το μόρφωμα των "μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων" θα μείνει στα χαρτιά. Και τα γέλια θα συνεχιστούν επί μακρόν, καθώς θα ιδρύονται κι άλλα κολέγια τα οποία θα αναγνωρίζονται, κλπ, κλπ, ad infinitum. Και, βέβαια, όσο οι κυβερνήσεις θα φοβούνται να προχωρήσουν σε ουσιαστικές παρεμβάσεις στη λειτουργία των δημοσίων πανεπιστημίων (βλέπε προηγούμενα posts), τόσο το μπάχαλο θα διευρύνεται. Δεν έχει πλάκα;

Υ.Γ.1: Στις περισσότερες χώρες - μέλη της Ε.Ε. η ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση είτε δεν υπάρχει είτε είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Μπορείτε να διαπιστώσετε αυτό που λέω μπαίνοντας εδώ.

Υ.Γ.2: Απ' ό,τι καταλαβαίνω και τώρα η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας εξετάζει πώς θα παίξει "καθυστέρηση" στο θέμα της αναγνώρισης των κολεγίων. Τι να πει κανείς...

Περί βασάνων της εκπαίδευσης, μέρος 2ο

Συνεχίζοντας τα όσα έλεγα στο προηγούμενο post, το casus belli για φοιτητές και πανεπιστημιακούς κατά το προηγούμενο έτος, ο διαβόητος νόμος – πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, δεν ήταν παρά ένα σύνολο ρυθμίσεων «χαμηλής πολιτικής», οι οποίες δεν άγγιζαν στην ουσία τους τα σημαντικά προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οπότε, εδώ γεννάται το ερώτημα, γιατί, τότε, έγινε αυτός ο χαμός, ρε παιδιά; Κατά τη γνώμη μου, το όλο ζήτημα προήλθε από δύο πράγματα: τον συνολικά κακό χειρισμό –σε όλα τα επίπεδα- του θέματος από την κυβέρνηση και στην «ανάγκη» κάποιων φοιτητικών παρατάξεων και μερίδας των συνδικαλιστών πανεπιστημιακών να «βγουν στους δρόμους».

Ως προς το πρώτο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πολιτικές κινήσεις της κυβέρνησης (νόμος – πλαίσιο, αναθεώρηση του άρθρου 16, αξιολόγηση) σε συνδυασμό με διάφορες επικοινωνιακές «πατάτες» (η Μαριέττα και ο κ. Βερέμης έκαναν λες και υπερασπίζονταν το Στάλινγκραντ από τους ναζί…) λειτούργησαν ως «προσάναμμα» για να ξεσπάσουν αντιδράσεις. Επίσης, το γεγονός ότι απ’ όλες τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου προβλήθηκε ιδιαιτέρως η παρέμβαση στο Άσυλο (η οποία, κατά την άποψή μου, ήταν γενικώς ατυχής…) λειτούργησε, όπως λέει και το τραγουδάκι, ως «putting out the fire with gasoline».

Από την άλλη, οι πανεπιστημιακοί τηρούσαν μια στάση που πραγματικά ήταν ακατανόητη: ενώ η Ομοσπονδία τους είχε προτάσεις (συγκεκριμένες και, ενίοτε, ενδιαφέρουσες) για ουσιαστικές βελτιώσεις στη λειτουργία των πανεπιστημίων, εμφανίστηκε με μια απίστευτη μονολιθικότητα (όχι σε όλα, μόνο δώστε φράγκα) και, τελικά, έχασε τα δίκια της. Όσον αφορά στους φοιτητές, και μόνο οι λέξεις «Άσυλο» και «αιώνιοι φοιτητές» έφθαναν για να τους κινητοποιήσουν να τους βγάλουν στο δρόμο και όλα τα συναφή, χωρίς να εξετάσουν επί της ουσίας το περιεχόμενο του νομοσχεδίου.

Έτσι, στην ουσία, είχαμε δυο πλευρές που τράβαγαν το σκοινί, χωρίς να δίνουν διάρα για το τι παθαίνει η τριτοβάθμια εκπαίδευση από αυτή την αντιπαράθεση. Έτσι, τα σημαντικά ζητήματα του δημοσίου πανεπιστημίου (π.χ. προγράμματα σπουδών, ουσιαστική αξιολόγηση όλων των παραγόντων της παρεχόμενης εκπαίδευσης, υποδομές, απασχόληση των πανεπιστημιακών, ανάπτυξη νέων γνωστικών αντικειμένων, σύνδεση –και όχι εξάρτηση- των σπουδών με την αγορά εργασίας, μεταπτυχικές σπουδές κλπ, κλπ, κλπ...) παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες και μείναμε να μιλάμε για το αν τα 8 χρόνια είναι αρκετά για να τελειώσει κάποιος μια τετραετή σχολή, ή από πού αρχίζει και που τελειώνει το Άσυλο, λες και είναι ζήτημα γεωγραφίας…

Σε επόμενο post θα μιλήσω και για τα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά" πανεπιστήμια, να γελάσουμε και λίγο.

Περί βασάνων της εκπαίδευσης (…και όχι Παιδείας), μέρος 1ο

Κατ' αρχήν, θα ήθελα να πω ότι το όνομα «Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων» μου τη σπάει τα μάλλα: πρώτον, διότι δεν έχει σχέση με την Παιδεία, αλλά με την εκπαίδευση και δεύτερον, διότι τι δουλειά έχουν τα θρησκεύματα με την εκπαίδευση; Έχουμε missio canonica και στην Ελλάδα και δεν τό'ξερα; Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω…

«Δεν αφήνω κατ' αρχάς κανένα ενδεχόμενο αναστολής όλης αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησε ανοιχτό. Αλλά λέμε ξεκάθαρα ότι προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν στην πράξη, κενά ή παραλήψεις που συνήθως είναι φυσιολογικές όταν γίνεται μια νέα νομοθετική προσπάθεια, πρακτικά ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα, θα είναι η πρώτη μας φροντίδα να καλυφθούν και να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά. Ερχόμαστε να συμπληρώσουμε, ίσως σε ορισμένα σημεία κιόλας να διορθώσουμε λάθη και παραλείψεις».
Ευριπίδης Στυλιανίδης, υπουργός Παιδείας, 3/10/2007

Ωραία λέει ο κ. Στυλιανίδης. Ξέρετε, η κεντρική ιδέα αυτών που είπε μετά τη συνάντησή του με εκπροσώπους της «Πανσπουδαστικής» (αναρωτιέμαι αν θα τους έβλεπε αν ήταν από την ΕΑΑΚ, ή το ΔΙΚΤΥΟ…) είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ότι, 'ντάξει, κάναμε ό,τι κάναμε έως τώρα, πλήρωσε ό,τι πλήρωσε η Μαριέττα, ώρα να αρχίσουμε να μαζευόμαστε, να «διορθώνουμε», να «βελτιώνουμε», να «καλύπτουμε κενά ή παραλείψεις». Εν ολίγοις, σα να ακούω τον κ. Ευθυμίου, λίγο μετά την ανάληψη της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας από τον κ. Αρσένη (κι όλοι μας θυμόμαστε τι έγινε επί Αρσένη, ε; Αλλά και τι έγινε ΜΕ τον κ. Αρσένη…).

Μόνο που, στην περίπτωση της μεταρρύθμισης Αρσένη είχαμε μια προσπάθεια αληθινής τομής στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, άσχετα αν κάποιος συμφωνούσε ή διαφωνούσε με τη «φιλοσοφία» της (κι εγώ σε πολλά σημεία διαφωνούσα). Ενώ, τώρα, μιλάμε απλώς και μόνο για ένα πακέτο ρυθμίσεων -και όχι μεταρρυθμίσεων, παρά τις άοκνες προσπάθειες της κυβέρνησης να μας πείσει για το αντίθετο-, το οποίο απλώς επιχειρεί να τακτοποιήσει μερικά πράγματα, ενίοτε, δε, με κατά το μάλλον ή ήττον αμήχανο τρόπο. Ο διαβότητος «νόμος - πλαίσιο» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια σειρά ρυθμίσεων για δευτερεύοντα ζητήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί ακόμα και με υπουργικές αποφάσεις ή Προεδρικά Διατάγματα.

Στην ουσία του, ο νόμος - πλαίσιο δεν είχε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία και κατεύθυνση, κάτι που, εν πάση περιπτώσει, να πεις, ναι, κάτι πάει να κάνει. Θέλετε παραδείγματα; Αιώνιοι φοιτητές: πέραν του ότι εδώ και χρόνια τα πανεπιστήμια ζητούσαν εκκαθάριση των μητρώων των φοιτητών τους, σύμφωνα με το νόμο αυτό, ένας φοιτητής μπορεί να σπουδάζει 8 χρόνια σε τετραετή και δέκα χρόνια σε πενταετή σχολή, τα οποία μπορούν να προσαυξηθούν κατά ένα έτος, αν ο φοιτητής κάνει χρήση του δικαιώματος διακοπής των σπουδών του για αυτό το διάστημα. Φυσικά, για part time φοιτητές, διαφοροποιήσεις στον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι σπουδές, αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών και άλλες τέτοιες ιδέες που εφαρμόζονται παντού στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ούτε λόγος…

Για να μη γίνει ένα τεράστιο μακρυνάρι αυτό το post, θα συνεχίσω να μιλάω για την εκπαίδευση και σε άλλες αναρτήσεις, μπας και καταφέρουμε να «ανοίξουμε» -έστω από αυτό το ιστολόγιο- ένα διάλογο για αυτό το ζήτημα. Ελπίζω, απλώς, να συγχωρέσετε την πολυλογία μου…

Περί Ιστορίας κι άλλων δεινών...

Αν ο υπουργός Παιδείας κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής θα έπρεπε να προβληματιστούν για κάτι, μετά την απόφασή τους να αποσύρουν το -διορθωμένο, ή αδιόρθωτο, λίγη σημασία έχει...- βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, αυτό είναι το γεγονός ότι τους συνεχάρη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και επικρότησε απόλυτα την απόφασή τους ο ΛΑ.Ο.Σ. του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, διεκδικόντας την, μάλιστα, ως δική του πρόταση.

Έχοντας απλώς ξεφυλλίσει το "επίμαχο" βιβλίο της συγγραφικής ομάδας υπό την κ. Μαρία Ρεπούση, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το πόσο καλό ή κακό ήταν. Προφανώς είχε λάθη. Προφανώς είχε παραλήψεις -και δεν αναφέρομαι στο "Κρυφό Σχόλειό" και άλλους urban legends της Τουρκοκρατίας. Προφανώς η "γραμμή" του ήταν διαφορετική από αυτή που έως τώρα ακολουθούσαν τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, ιδίως, δε, για τους μαθητές του Δημοτικού. Σε αυτά, θα ήθελα να προσθέσω και την κακή εντύπωση που μου έκαναν ορισμένες τοποθετήσεις της κ. Ρεπούση, οι οποίες μου φάνηκαν ολίγον τι αλαζονικές και "από καθέδρας".

ΟΜΩΣ... Με ανησυχεί πάρα πολύ το γεγονός ότι επί μήνες σερνόταν αυτή η υπόθεση, επί μήνες ακολουθείτο η τακτική της "θεσμικής", της "επιστημονικής", της "παιδαγωγικής" αντιμετώπισης του προβλήματος και, ξαφνικά, εν μία νυκτί, ο κύβος ερρίφθη και το βιβλίο στάλθηκε στα Τάρταρα, να συναντήσει την κ. Γιαννάκου, η οποία σήκωσε όλο το βάρος της προτεραίας κυβερνητικής τακτικής και πλήρωσε πολύ ακριβά γι' αυτό. Επίσης, με ανησυχεί το γεγονός ότι η όλη υπόθεση δεν επιλύεται, αλλά, κατά την άποψή μου, κουκουλώνεται, ίσα-ίσα για να σταματήσουν να κραυγάζουν διάφοροι περίεργοι ή -ακόμα χειρότερα- οπορτουνιστές, οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να λαϊκίσουν πάνω σ' ένα θέμα ιδιαιτέρως ευαίσθητο. Ότι, δηλαδή, η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει στον οπορτουνισμό με οπορτουνίστικες τακτικές.

Επίσης, με ανησυχεί πολύ το γεγονός ότι εξωθεσμικοί παράγοντες (Εκκλησία, Ακαδημία Αθηνών, διάφοροι γύρω-γύρω...) απέκτησαν δικαίωμα, όχι απλώς να σχολιάζουν, αλλά και να επιβάλλουν απόψεις για ένα θέμα που δεν τους αφορά. Συχνά, δε, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που αγγίζουν τα όρια του νόμου περί συκοφαντικής δυσφήμισης ("προδότες", "υποχείρια" και άλλα πολλά άθλια που "στόλισαν" τους συγγραφείς, την κ. Γιαννάκου και όλους όσοι έκαναν το "λάθος" να υπερασπιστούν τουλάχιστον τις διαδικασίες). Η όλη ιστορία πληγώνει τη Δημοκρατία σε βασικές της αρχές και αυτό -δυστυχώς- γίνεται με τις "ευλογίες" του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Κι αυτό δεν μας τιμά καθόλου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι σε πολλά σχολεία των ΗΠΑ, κατόπιν πιέσεων διαφόρων φονταμενταλιστικών ομάδων, η Θεωρία του Darwin δεν διδάσκεται...

Υ.Γ.: σε αυτό εδώ το link μπορεί κανείς να δεί, μεταξύ άλλων, διάφορα κατά καιρούς "απαγορευμένα βιβλία" στις ΗΠΑ. Μήπως να αρχίσουμε να φτιάχνουμε κι εδώ αντίστοιχους καταλόγους; (μπρρρρρρρ....)