Για πάμε, παιδιά...

Τελικά, θες ν' αγιάσεις και δε σ' αφήνουν. Έλεγα, που λες, άστο, μη γράψεις τίποτα για τις εκλογές, τι να πεις, άλλωστε, όλοι τά'χουν ήδη πει όλα, κάτσε στην άκρη κι απόλαυσέ το. Και εκεί που έχω χαλαρώσει και λέω, να δεις που όλα θα πάνε Α-ΟΚ, έρχονται ο Τσίμας κι ο Τέλλογλου και αρχίζω πάλι να σηκώνω ατμό.

Διότι, αναγνώστα μου, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και δεν χρειάζεται περισσότερο από δύο λεπτά γκούγκλισμα για να βρεις όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν και τα δύο άρθρα πιο σαθρά κι από ξεχασμένα σκιάχτρα. Για παράδειγμα, ο Τσίμας λέει ότι η Ισπανία δεν έχει δημοσιονομικό πρόβλημα, παραλείποντας, βεβαίως να μας αναφέρει ότι όλες οι τοπικές κυβερνήσεις έχουν πει ότι βρίσκονται στο κόκκινο και ότι άμα η κυβέρνηση Ραχόι δεν τους τα χώσει, αυτές βάζουν λουκέτο, έχοντας, μάλιστα, ήδη φάει υποβαθμίσεις αξιόχρεου απ' όλοι τους οίκοι. Πόσο είναι το συνολικό έλλειμμά τους; Χοντρικά γύρω στα 60 δισ. ευρώπουλα, την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η Ισπανική κυβέρνηση κάνει διαρκώς περικοπές. Πού θα τα βρει τα φράγκα;

Επίσης, μας λέει ο Τσίμας ότι το πρόβλημα της Ισπανίας με τις τράπεζες λύθηκε, έστω και προσωρινά. Εδώ μπορείτε να διαπιστώσετε με στοιχεία πόσο και πώς λύθηκε το πρόβλημα. Κατά τα άλλα, η πολιτική της Ευρώπης αλλάζει και όλα καλά...

Όσο για τον Τέλλογλου, ο οποίος υιοθετεί πλήρως τη ρητορική της Λαγκάρντ για τη Λετονία, το άρθρο του είναι τελείως κατάπτυστο καθώς λέει ωμά ψέμματα. Η ισπανική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει σκληρή λιτότητα μετά από ασφυκτικές πιέσεις των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, ώστε να χρηματοδοτηθεί το πηγάδι χωρίς πάτο των ισπανικών τραπεζών μέσω της ΕΚΤ (αγορές ομολόγων, LTRO, κλπ, αφού τα προβλήματά τους έχουν αρχίσει από το τέλος του 2008, αρχές του 2009), εκτός κι αν ο Τέλλογλου θέλει να μας πείσει ότι ο Θαπατέρο οικειοθελώς αυτοκτόνησε πολιτικά για το καλό της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρωζώνη και ότι ο Ραχόι θυσιάζει την ούτως ή άλλως χαμηλή δημοτικότητά του και ανεβάζει την ανεργία στο 25% στο όνομα του δημοσιονομικού συμφώνου.

Η Ισπανία δέχθηκε το τρικάκι που της προσέφερε η Μέρκελ και ο Μπαρόζος, προκειμένου να κερδίσει λίγο χρόνο και να μη βγει αύριο και να πει ότι, παιδιά, ξέρετε, είμαι και κανονικά εκτός αγορών, σώστε με, για να ακούσει από τους Ευρωπέη, τι να σώσουμε, ρε μάγκα, δεν υπάρχει σάλιο. Τα διάφορα κολοκοτρωνέϊκα που ο Ραχόι φέρεται να είπε, είναι για σανό για κατανάλωση από το πόπολο, το οποίο, μόλις καταλάβει το αγγούρι που έφαγε είναι αμφίβολο αν θα χαρεί και πολύ.

Γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι, ρε φίλε, θα μου πεις. Διότι, είναι πραγματικό όνειδος για τη χώρα, πέντε μέρες πριν από τις εκλογές, να βγαίνουν διάφοροι περίεργοι και να λένε ό,τι μαλακία μπαρούφα κατεβάσει η κάρα τους και να το παρουσιάζουν ως "σοβαρή ανάλυση" και ως "δείτε τι κάνουν οι χώρες οι σωστές οι πρόστυχες και τι δεν κάνουμε εμείς, που μου θέλετε και τον ΣΥΡΙΖΑς για κυβέρνηση". Ας μας πουν, ρε παιδί μου, ότι ο Σαμαράς είναι ωραίο αγόρι, ότι ο Βενιζέλος είναι έξυπνος και ευφραδής, κάτι, τέλος πάντων, που να μη σχετίζεται με γεγονότα που μπορούν να αποδειχθούν. Ειδάλλως, ας σκάσουν επιτέλους...

Y.Γ.: Το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ παίζει, ακόμα και με κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ, καθώς το κόστος σωτηρίας της χώρας μπορεί να κριθεί ασύμφορο και, με αφορμή τη δεδομένη αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής, οι Ευρωπέη να μας κόψουν τα φράγκα, οδηγώντας σε άτακτη χρεοκοπία. Ωστόσο,  θεωρώ ανέντιμο να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑς θα μας βγάλει από το ευρώ, όταν ξέρεις ότι το ενδεχόμενο αυτό είναι εξίσου πιθανό με οιαδήποτε κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον, όταν είναι δεδομένο ότι ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος μπορούν να διαπραγματευτούν ουσιώδεις αλλαγές στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Epic fail, FTW

Αναγνώστη μου, καλό μήνα.

Εδώ και κάμποσο καιρό, χωμένος σε μια σπηλιά, τρεφόμενος με ακρίδες, άγριο μέλι και ενίοτε ωμό κρέας και εξοπλισμένος μ' ένα λαπιτόπι -κλέβω ίντερνετ από διάφορα ξεκλείδωτα γουάιφαϊ- παρακολουθώ εξ αποστάσεως τα τεκταινόμενα εντός κι εκτός Ελλάδας και επιχειρώ να μην πεθάνω από τα γέλια με τις διάφορες αναλύσεις και προσεγγίσεις που γίνονται σε μια κατάσταση που κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο τραγελαφική. Βασικά, η διάθεσή μου να γράψω έχει προ πολλού μειωθεί στο ελάχιστο, ωστόσο, μετά και την τελευταία Σύνοδο Κορυφής και τα διάφορα που οι σούπερ-σοβαροί άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτή μας είπαν, δεν μπόρεσα να αντισταθώ να γράψω μερικά πραγματάκια που μου τριβελίζουν το μυαλό. Για λόγους ευκολίας, αποφάσισα να χωρίσω το κείμενο σε δύο μέρη: ένα που θα αναφέρεται στα ζητήματα απ' έξω κι ένα που θα αφορά στα καθ' ημάς. Επίσης, θα προσπαθήσω να περιορίσω τη σεντονιάδα που ενδέχεται να προκύψει, πάλι για λόγους ευκολίας.

ΜΕΡΟΣ Α
Όσον αφορά λοιπόν στα όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό, έχω την εντύπωση ότι η Μέρκελ εδώ και κάμποσο καιρό έχει σταματήσει να ασχολείται με μικρότητες, όπως η σωτηρία του ευρώ, η συνοχή της Ευρωζώνης ή και της ίδιας της Ε.Ε. κι άλλα τέτοια, και έχει επικεντρωθεί σε πραγματικά σοβαρά ζητήματα, όπως η πολιτική της επιβίωση στην Κάτω Σαξονία και το Σλέσβιγκ-Χολστάιν, ή όπως αλλιώς λέγεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια περίοδο που "βράζει" το σύμπαν, η συμπαθής ανατολικογερμανίδα χημικός, αντί να τρέχει από το πρωί ως το βράδυ σε συναντήσεις με ευρωπαίους αξιωματούχους ή/και ομολόγους της, περιορίζεται σε κινήσεις άσκοπου εντυπωσιασμού, όπως για παράδειγμα η καταδικασμένη να απορριφθεί πριν καν συζητηθεί πρόταση για τοποθέτηση ευρω-γκαουλάιτερ για τα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Θα πρέπει κανείς να είναι κρετίνος για να πιστεύει ότι σε μια Ευρωζώνη όπου οι πάντες τρέμουν την επόμενη υποβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης και όπου τα "καλά παιδιά" (Πορτογαλία και Ιρλανδία) βλέπουν ότι η κινούμενη άμμος της ύφεσης έχει αρχίσει να τα ρουφάει όπως και την Ελλάδα, θα μπορούσε να περάσει μια τέτοια πρόταση, η οποία αποτελεί ουσιαστικά αποδοχή γερμανικής κατοχής. Και στο Βερολίνο δεν έχω δει πολλούς κρετίνους.

Τότε, γιατί την έκανε, ρε φίλε; Κατά την άποψή μου, η παρούσα γερμανική κυβέρνηση έχει σταματήσει εδώ και κάμποσο καιρό να ασχολείται πραγματικά με την επιβίωση της Ευρωζώνης και ασχολείται με την επιβίωσή της στη Γερμανία, καθώς οι εκλογές του 2013 είναι πλέον πολύ κοντά. Και όσο θα πλησιάζουν, τόσο πιστεύω ότι θα βλέπουμε το Βερολίνο να προβαίνει σε τέτοιες κινήσεις: κάπως πρέπει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του CDU, οι οποίοι λίγο νοιάζονται για τους "τεμπέληδες της Μεσογείου" και περισσότερο για το αν θα πάρουν αυξήσεις στους επί μακρόν παγωμένους μισθούς τους. Οι περσινές εκλογές στα κρατίδια της Γερμανίας έδειξαν ότι το εκλογικό σώμα της χώρας α) είναι δυσαρεστημένο με την κυβέρνηση και β) παρουσιάζει τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, ενισχύοντας, ας πούμε, τους Πράσινους ή τους Πειρατές στο Βερολίνο. Η Μέρκελ καταλαβαίνει ότι για να επανεκλεγεί δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από τους Ελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι μοιάζουν να βαίνουν ταχέως προς το "χρονοντούλαπο της Ιστορίας" (αν τους πετάει κά'να κόκκαλο ακόμα, αυτό γίνεται γιατί τους έχει ανάγκη στη Bundestag, για να περάσει κά'να νομοσχέδιο), οπότε επιχειρεί να αποδείξει ότι παραμένει η γαμάτη ισχυρή ηγέτιδα που μπορεί να στριμώχνει όσους δεν ακολουθούν τα προτάγματα της Γερμανίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η Μέρκελ έχει εγκαταλείψει τελείως τον κοντοστούπη Γάλλο (που βαίνει για μεγάλη ήττα από τον εξαιρετικά άχρωμο Ολάντ, γεγονός που δείχνει πόσο αντιπαθής έχει γίνει στους Γάλλους), ο οποίος έφυγε από τη Σύνοδο Κορυφής χωρίς να του έχει περάσει ΤΙΠΟΤΑ απ' όσα ζητούσε, ενώ δείχνει να απομακρύνεται και από το Μόντι, ο οποίος ως επικεφαλής μιας κατά γενική ομολογία ισχυρής χώρας και γνωρίζοντας πολύ καλά τα ευρωπαϊκά κατατόπια έχει αρχίσει να της τη λέει κανονικά και με το νόμο. Ούτως ή άλλως, η Γερμανία το lebensraum της το έχει διασφαλίσει (Ολλανδοί, Πολωνοί, Φινλανδοί, Αυστριακοί, Σλοβάκοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις κάθονται σούζα μπροστά στην Άνγκελα), οπότε το σημαντικό γι' αυτή είναι να κατορθώσει να αλλάξει το κλίμα στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας ηγετικό προφίλ στο πόπολο. Γι' αυτό και η λύσσα για το ζουρλομανδύα του νέου δημοσιονομικού συμφώνου (το οποίο είναι κενό γράμμα, έχουν δίκιο οι Άγγλοι), γι' αυτό η "ιδέα" για τον Επίτροπο, γι' αυτό και τα εξαιρετικά στατιστικά της Γερμανίας, τα οποία αν δεν είναι πειραγμένα (δεν το αποκλείω, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω...) αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι ακρότητες του Βερολίνου προς το παρόν αποδίδουν υπέρ της γερμανικής οικονομίας, γαμώντας χωρίς σάλιο καταστρέφοντας την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

Γι' αυτό και οι διαρκείς πιέσεις από Σόιμπλε προς την Ελλάδα να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα (παρότι βλέπει καθαρά ότι όλα οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη αποτυχία του προγράμματος σταθεροποίησης της χώρας και σε ακόμα βαθύτερη ύφεση), αλλά και η μουλαρίσια άρνηση της Γερμανίας να αυξηθεί έστω και λίγο η ισχύς του EFSF και του ESM: οι Γερμανοί ξέρουν ότι οι μηχανισμοί αυτοί δεν επαρκούν ούτε για πλάκα για την προστασία της Ευρωζώνης, ωστόσο, δεδομένης της δυσφορίας του εκλογικού τους σώματος για τα δάνεια προς τους "τεμπέληδες", δεν δέχονται να τους ενισχύσουν ούτε κατ' ελάχιστον. Έρχονται εκλογές, kamarad, οπότε μην περιμένεις τίποτα άλλο από εμάς. Κατά την εκτίμησή μου, όλα αυτά δεν θα έχουν αποτέλεσμα και το CDU θα χάσει. Ωστόσο, με δεδομένη την καχυποψία των προοδευτικών Γερμανών έναντι των Σοσιαλδημοκρατών, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να κάτσει η μπίλια και τι εξελίξεις μπορεί να δρομολογηθούν. Έτσι, δεν θα εκπλαγώ αν στο αμέσως επόμενο διάστημα η στάση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας -που, για την ώρα είναι βολικός στόχος, αργότερα μπορεί να προστεθεί η Πορτογαλία που κι αυτή βαίνει προς την καταστροφή- γίνει ακόμα πιο σκληρή ή αν οι απαιτήσεις τους για λιτότητα σε όλη την Ευρώπη ή και όλο το σύμπαν γίνουν ακόμα πιο πιεστικές.


ΜΕΡΟΣ ΒΟΥ
Αν τα παραπάνω ισχύουν -και πιστεύω ότι ισχύουν- πού μας αφήνουν εμάς ως έθνος ανάδελφο; Μα, φυσικά, στα ίδια χάλια που είμασταν και πριν, μόνο λίγο χειρότερα. Διότι η πλήρης και δικαιολογημένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας έχει οδηγήσει σε πλήρη αδυναμία παράθεσης λογικών επιχειρημάτων προς τους δανειστές ότι, μάγκες, το πράμα δεν περπατάει και ότι όσες περικοπές κι αν κάνουμε στους μισθούς και στις συντάξεις, όσες ΔΕΚΟ κι αν ιδιωτικοποιήσουμε, όσους δημοσίους υπαλλήλους κι αν απολύσουμε, η χώρα δεν πρόκειται να βγει από τα σκατά την ύφεση. Ο Παπαδήμος μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος κι ένας σοβαρός τεχνοκράτης, ωστόσο δεν διαθέτει το πολιτικό βάρος, π.χ., του Μόντι, ο οποίος ναι μεν προωθεί μεταρρυθμίσεις στην Ιταλία, αλλά πιέζει και προς άλλες κατευθύνσεις και σε κάθε ευκαιρία τη λέει στη Μέρκελ. Και γι' αυτό δε φταίει το γεγονός ότι οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους ή το ότι η κυβέρνηση είναι μεγάλη και δυσλειτουργική, αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Παπαδήμος δεν δείχνει να πιστεύει σε αυτό που κάνει: αντί να θέσει ο ίδιος τις γραμμές της κυβέρνησης και τις πολιτικές της και να πει στους αρχηγούς "κύριοι, εγώ έτσι θα κυβερνήσω, αν σας αρέσει έχει καλώς, αν δεν σας αρέσει, no problemo, πάω σπίτι μου και διαχειριστείτε εσείς το μπάχαλο", αναλώνεται σε συναντήσεις επί συναντήσεων με ποιους; Τον Παπανδρέου ο οποίος δεν έχει την υποστήριξη ούτε του κόμματός του, το Σαμαρά που σε λίγο θα λέει ότι "ε, κι εγώ θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να γίνουν εκλογές" και τον Καρατζαφέρη ο οποίος σήμερα στηρίζει την κυβέρνηση, αύριο το σκέφτεται, μεθαύριο είναι ένθερμος οπαδός του Παπαδήμου, αντιμεθαύριο δηλώνει ότι αποχωρεί και πάει λέγοντας.

Γιατί το κάνει αυτό; Διότι, εκτιμώ, δεν θέλει να βάλει το κεφάλι του στον τορβά και να προχωρήσει σε συγκρούσεις -μέσα κι έξω- και σε τομές. Αντιθέτως, επιχειρεί να είναι και με το χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ: συμφωνεί με την τρόικα ότι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται ως "κόκκινη γραμμή" της Ελλάδας τη διατήρηση του 13ου και 14ου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων. Έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αλλά επιδίδεται σε "εβραίικο παζάρι" με τον Νταλάρα για το PSI και τα επιτόκια και το αιδοίο της Χάιδος. Θεωρεί ότι οι επικουρικές πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται τις αντιρρήσεις της ΝΔ. Στηρίζει το νομοσχέδιο του Παπαϊωάννου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, αλλά δεν απαιτεί από τα κόμματα να το στηρίξουν εμπράκτως στη Βουλή. Και, ερωτώ εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό: είναι, τελικά, πρωθυπουργός ο Παπαδήμος ή δεν είναι; Κι αν δεν είναι, θέλει να είναι; Και, αν ναι, τι κάνει γι' αυτό; Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός, αλλά ουσιαστικός, ενδεχομένως και κρίσιμος στην παρούσα φάση -όχι για τη σωτηρία της Ελλάδας και τη διατήρησή της στην Ευρωζώνη, αυτό εξαρτάται από άλλους και αυτοί οι άλλοι δεν δείχνουν να ασχολούνται και πολύ (βλέπε πιο πάνω), αλλά για τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν στη χώρα να μην πεθάνει τελείως, αλλά να έχει "επόμενη μέρα", όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις. Για παράδειγμα, υποτίθεται ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τους Νταλάρες πρέπει να τελειώσουν μες το Σαββατοκύριακο. Τι κάνει γι' αυτό; Έχει καλέσει τους αρχηγούς να τους πει τι παίζει και να τους εξηγήσει τη θέση του και να ζητήσει τη γνώμη τους; Έχει απαιτήσει από το Βενιζέλο να κλειστεί στο υπουργείο και να μη βγει έως ότου κλείσει τις συμφωνίες; Μπα, δεν ξέρω καν αν επέστρεψε ακόμα στην Ελλάδα...

Η εικόνα που μου δίνει ο Παπαδήμος είναι αυτή ενός τοποτηρητή, ο οποίος, απλώς, κατά καιρούς βγαίνει και λέει κάποια πράγματα, έτσι, ίσα-ίσα να δείχνει ότι υπάρχει. Θα μου πεις, "ρε Κλύστυ, αυτά συμφώνησε με τους αλλοινοί, όταν έγινε πρωθυπουργός, αφού". Θα σου πω, όμως, ότι αν ήθελε πραγματικά να γίνει real, honest to goodness πρωθυπουργός, δεν θα έπρεπε να συμφωνήσει. Αλλά, ακόμα κι έτσι, μετά το μπάχαλο με το πολυνομοσχέδιο, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, για λόγους αξιοπρέπειας, καταγγέλοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι υπέσκαψαν το έργο του. Ωστόσο, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά έβγαλε και τον Καψή στα ράδια, να λέει "έλα ρε παιδιά, δεν είναι εικόνα αυτή ρε παιδιά, πρέπει να μας στηρίξετε ρε παιδιά, τι πράματα είναι αυτά ρε παιδιά, ντροπής πράματα". Οπότε, ξαναρωτώ εγώ: είναι εικόνα πρωθυπουργού αυτή; Είναι εικόνα κυβέρνησης που έχει τη δυνατότητα να "σώσει τη χώρα"; Να διαπραγματευτεί σοβαρά με τα bad boys της τρόικας και του IIF; Σόρι, αλλά εγώ δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Αντιθέτως, φοβάμαι ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου θα τα κάνει όλα πολύ χειρότερα απ' όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου. Γιατί, πολύ απλά, δεν είναι κυβέρνηση, αλλά ένα ακατανόητο σύμπλεγμα προσώπων και ιδεολογιών και εμμονών, χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και χωρίς πραγματικούς στόχους. Και, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, τη μέγιστη ευθύνη γι' αυτό το χάλι τη φέρει ο ίδιος ο Παπαδήμος, ο οποίος δεν κατάφερε να διαπραγματευτεί ουσιαστικά με τους αρχηγούς τριών κομμάτων που το ένα πάει χειρότερα απ' τ' άλλο. Και έχουμε απαίτηση να διαπραγματευτεί με τύπους που έχουν τα φράγκα;...

Ασύνδετες πληροφορίες...

-O επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν ελέγχεται από τις δικαστικές αρχές του Μονάχου σχετικά με την εμπλοκή του και της τράπεζας που ηγείται στη διαβόητη υπόθεση Κίρχ, η οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεοκοπία στη Γερμανία ιδιωτικής επιχείρησης. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Άκερμαν είναι επικεφαλής και του IIF, το οποίο παίζει μείζονα (;) ρόλο στο ζήτημα του "κουρέματος" των ελληνικών ομολόγων. Μάλιστα, σήμερα το βράδυ ο γενικός διευθυντής του IIF Τσαρλς Νταλάρα θα συναντηθεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.

-Ένας πρώην σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφει ένα άρθρο σε υψηλού κύρους αμερικάνικη εφημερίδα, σχετικά με την πτώση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Παραθέτω μόνο ένα απόσπασμα: "Behind the scenes, powerful owners of Greek banks -long accustomed to the banks financing their closely linked network of companies- were terrified by the Brussels accord, because it was ambiguous about how the recapitalization would take place, whether temporary nationalization would be invoked, and how the banks’ shareholders would be treated. They knew already that an audit ordered by the International Monetary Fund had exposed at least 15 billion euros worth of unrecognized non-performing loans, many to companies in their own network, bad loans that would significantly raise the costs of the recapitalization".

-Ελληνική εφημερίδα, τρεις ημέρες μετά τη "συμφωνία" της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με τις απώλειες που ενδέχεται να υποστούν οι βασικοί μέτοχοι ελληνικών τραπεζών από το PSI Plus που συμφωνήθηκε μεταξύ των ηγετών της Ευρωζώνης και του IIF.

-Εν τω μεταξύ, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, ασφυκτικές πιέσεις από τις αγορές δέχονται πλέον χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Σλοβενία και η Αυστρία. Σημειώνω ότι στις τέσσερις πρώτες χώρες, από την ώρα που τέθηκε σε εφαρμογή κάποιο σχέδιο διάσωσης/ελέγχου (διότι, τι διάσωση να κάνεις στην Ιταλία του ενός-και τρισ. ευρώ χρέους;...), οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις τους έπεσαν. Σε δύο από αυτές αντικαταστάθηκαν από "υπηρεσιακές κυβερνήσεις ειδικού σκοπού" (Ελλάδα - Ιταλία).

Όλα καλά; Πώς πάει η οικογένεια; Η γιαγιά; Τα παιδιά;...

Δώστε, ρε, τα λεφτά, να πάμε διακοπές!

Τελικά, τι κατάλαβα από τη Σύνοδο Κορυφής και την απόφαση για "τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης" της Ελλάδας και άλλων χωρών-μελών της Ε.Ε. που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά-οικονομικά προβλήματα; Λίγα πράγματα, αν θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής. Δεν κάτάλαβα ούτε κάποιες θριαμβολογίες, αλλά ούτε και την (όποια) μηδενιστική κριτική διατυπώθηκε. Στην ουσία, κατάλαβα ότι έγιναν κάποια πράματα που είναι θετικά και κάποια που είναι αρνητικά.

ΘΕΤΙΚΑ
Κατά την άποψή μου, το πλέον θετικό συμπέρασμα από τη Σύνοδο και τα γύρω-γύρω της είναι ότι η Ένωση, έστω και υπό ασφυκτική πίεση, έστω και εντελώς κουτσά-στραβά, έστω και χωρίς κάτι το συγκλονιστique, κατόρθωσε να δράσει πολιτικά. Να ξεφύγει, έστω λίγο, από τους μονεταρισμούς και την "μπακαλική" των Συνθηκών και να λάβει μια σειρά πολιτικών αποφάσεων (το σχέδιο στήριξης, η απόφαση της ΕΚΤ για τα ομόλογα). Δεν είναι μεγάλες και δεν είναι "θαυματουργές", αλλά δείχνουν ότι μπορεί στην Ε.Ε. να αναπτυχθεί ένας πολιτικός διάλογος για το μέλλον και τη μορφή της.

Επίσης, θετικό είναι ότι, έστω και με δυσκολία, έγινε εμφανής μια μορφή αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών-μελών της. Ναι, οι όροι της στήριξης είναι επαχθείς, ναι, ουσιαστικά ικανοποιούν περισσότερο την "ορθοδοξία" της Γερμανίας, αλλά, πλέον, υπάρχουν, ενώ πριν από τη Σύνοδο δεν υπήρχε ούτε αυτό το "σωσίβιο". Θεωρώ, δε, ότι, αν στη Γερμανία παρατηρηθούν εκλογικά "στραπάτσα" για την κυβερνητική συμμαχία, είναι πιθανόν να ανοίξει στην Ευρώπη ακόμα περισσότερο ο διάλογος για τέτοιους μηχανισμούς -πάντα υπό σκληρούς όρους, βεβαίως.

Το τρίτο θετικό είναι ότι, επιτέλους, εστάλη ένα ενδιαφέρον μήνυμα στην Ελλάδα: ναι, την ώρα της κρίσης, η Ευρώπη θα βάλει πλάτη. Αλλά, μόνο αφότου η Ελλάδα θα έχει κάνει ό,τι πρέπει για να δείξει ότι αντιλαμβάνεται την κατάστασή της και τη θέση της. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση, θέλει δεν θέλει, θα πρέπει ΚΑΙ το Πρόγραμμα Σταθερότητας να εφαρμόσει κατά γράμμα ΚΑΙ να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης της χώρας (το ζήτημα δεν είναι μόνο η μείωση των ελλειμμάτων, αλλά και η παραγωγή πλούτου για την αποπληρωμή του χρέους). Μικρή ελπίδα, λοιπόν, για ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο.

ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Τίποτα απ' όσα έγιναν στη Σύνοδο και γύρω από αυτή δεν ήταν αληθινά μεγάλο. Ακόμα και το σχέδιο στήριξης μοιάζει περισσότερο με αποτέλεσμα κοπτοραπτικής και λιγότερο με "παιδί" ισχυρής πολιτικής βούλησης. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγαλύτερη σημασία είχε η ανακοίνωση Τρισέ για τα ομόλογα, παρά αυτό καθαυτό το σχέδιο στήριξης. Η πρώτη έδειχνε σαφή πολιτική βούληση -και ένα αρκετά δυνατό "fuck you" στους διάφορους οίκους αξιολόγησης-, ενώ το δεύτερο, απ' όσο μπορούμε να ξέρουμε, ήταν αχαμνό και δύστροπο.

Η επιμονή της Γερμανίας για παρουσία του ΔΝΤ μόνο ως θετική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Διότι δείχνει ότι, παρά τα μύρια όσα προβλήματα έχουν προκληθεί, η Γερμανία δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί, έστω και λίγο, από τη δημοσιονομική "ορθοδοξία" της. Όμως, το ευρώ, όσο παραμένει εγκλωβισμένο στο "ζουρλομανδύα" των Συνθηκών, τόσο θα χάνει ισχύ έναντι των ανταγωνιστικών του νομισμάτων. Μερικές φορές, είναι καλύτερο να οπισθοχωρείς για να ανασυνταχθείς, παρά να συνεχίζεις την επιθετική πολιτική η οποία εμφανώς σου κοστίζει.

Τέλος, πολύς κόσμος στην Ελλάδα δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι το αποτέλεσμα της Συνόδου δεν αίρει τις δικές μας αμαρτίες. Οι δηλώσεις των πολιτικών κομμάτων μετά τη συμφωνία για το σχέδιο στήριξης μου δείχνουν απέραντο λαϊκισμό και απροσμέτρητη βλακεία. Ούτε κερδίσαμε, ούτε χάσαμε. Απλώς, οι κανόνες έγιναν λίγο -ελάχιστα- πιο ευνοϊκοί για εμάς. Ωστόσο, ακόμα είμαστε πίσω στο σκορ. Και, όπως λένε και οι παλιοί ποδοσφαιριστές, άμα δε βάλεις γκολ, χάνεις το παιχνίδι. Περιμένω, λοιπόν, να δω πώς θα βάλουμε το γκολ...

Oh, Lord, won't You buy a Mercedes Benz?...*

Ωραίαααααα... Μετά τη Siemens, άλλο ένα status symbol του γνήσιου Ελληναρά, η Daimler AG, δηλαδή η εταιρεία που κατασκευάζει τη Mercedes (ή Μερτσέντα, επί το ελληναραδικότερον) εμφανίζεται αναμεμειγμένη σε σκάνδαλο με μίζες. Για μια περίοδο δέκα ετών (1998-2008). Σε 22 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (...οποία έκπληξις!!!). Το οποίο αποκαλύφθηκε επειδής οι Αμερικανοί, που είναι γατόνια όταν το πράγμα έρχεται σε υποθέσεις αθέμιτου ανταγωνισμού, έψαξαν το θέμα και βρήκαν τις ματσαγκανιές.

Δύο σχόλια ειδικού ενδιαφέροντος:
α) Τελικά, οι Γερμανοί είναι μπουνταλάδες. Ποιος ο λόγος να δωροδοκήσουν Έλληνες, ώστε η Mercedes να αποκτήσει δεσπόζουσα θέση στην Ελλάδα; Ο Έλληνας κυριολεκτικά ζει και αναπνέει με το όνειρο να αποκτήσει μια Μερτσέντα...
β) Πολύ τιμητικό για την Ελλάδα, να βρίσκεται για άλλη μια φορά σε μια λίστα χωρών, μαζί με την την Τουρκία, τη Νιγηρία, το Ιράκ, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, την Αίγυπτο, κλπ. Κατά τα λοιπά, ανήκομεν εις την Δύσιν...

Κι ένα γενικού: καταλαβαίνετε, τώρα, γιατί η Γερμανία λυσσάει να τηρηθεί κατά γράμμα το Σύμφωνο Σταθερότητας; Καταλαβαίνετε γιατί η σκληρή στάση Μέρκελ και λοιπών; Καταλαβαίνετε πώς πάει το πράγμα; Καταλαβαίνετε γιατί δεν θα βγει τίποτα από την εξεταστική για τη Siemens; Καταλαβαίνετε πώς κατορθώνει να έχει τα εμπορικά πλεονάσματα (προφανώς όχι μόνο με, αλλά ΚΑΙ με μίζες, όπου αυτό είναι εφικτό...); Κατά τα λοιπά, επιδιώκεται η οικονομική διακυβέρνηση της Ε.Ε. Και, μετά, ξυπνήσαμε...

(*: ο τίτλος από εδώ)

Τα τρακτέρ, το Νταβός και άλλες ιστορίες οικονομικής τρέλλας

Άλλο ένα επικό -οικονομικής φύσεως- πόνημα από τον Khlysty. Μαζέφτε τα γυναικόπαιδα και κλειδαμπαρώστε. Έρχονται οι βάρβαροι!!!

Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα τελευταία 24ωρα οι "ξεσηκωμένοι" απόγονοι του Μαρίνου Αντύπα είναι ενδεικτικός του τι ακριβώς παίζεται με την ελληνική οικονομία. Πέρσι, πριν πέσουν τα ζεστά 500 μύρια από τον αγροτοπατέρα Χατζηγάκη, δεν το κουνούσαν ρούπι και τα τρακτέρ κόντευαν να βγάλουν ρίζες στις εθνικές. Τώρα, απλώς και μόνο με την ελπίδα κάποιων επιχορηγήσεων -κι αυτών μέσω κοινοτικών προγραμμάτων ή μειώσεων σε τέλη- είναι έτοιμοι να γυρίσουν στη θαλπωρή των καφενέδων των χωριών τους. Και μην τρελαίνεστε με αυτούς που το "παίζουν" σκληροί: μόλις σπάσει η Αλαμάνα, οι άλλοι, απλώς, θα αρχίσουν να μετράν ώρες.

Τι σημαίνει αυτό; Κατά την άποψή μου, σημαίνει ότι σιγά-σιγά αρχίζουμε οι Ελληναράδες να καταλαβαίνουμε ότι τα κόζα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Ότι το ζεστό χρήμα του παρελθόντος έχει τελειώσει και ότι οι μέρες που έρχονται θα είναι μακριές και δύσκολες. Μπορεί οι εφοριακοί να ετοιμάζονται για απεργίες, αλλά είμαι βέβαιος ότι, τελικά, θα συμβιβαστούν με περικοπή γύρω στο 10% των αποδοχών τους και θα είναι και ευχαριστημένοι. Διότι, και αυτό, πλέον, γίνεται όλο και περισσότερο σαφές, εναλλακτικές δεν υπάρχουν. Λεφτά δεν πρόκειται να βρεθούν από πουθενά. Αντιθέτως, κι αυτά που υπάρχουν θα μειώνονται διαρκώς, όσο η Ελλάδα θα δανείζεται με τεράστια επιτόκια για να καλύψει ληξιπρόθεσμες δανειακές της ανάγκες ή τρύπες στον Προϋπολογισμό.

Το Μάαστριχτ, τα ελλείμματα και το λουρί της μάνας

Μια κοινωνική προσφορά του Khlysty για τους αγχωμένους Έλληνες. Παρακαλούμε, απομακρύνετε τα παιδιά και τις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, το κάτωθι κείμενο είναι κολλητικό…

ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ
Πριν από πολλά χρόνια, οι ηγέτες της Ε.Ε. αποφάσισαν ότι ένα από τα μείζονα ζητήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν, προκειμένου να προχωρήσει η ευρωπαϊκή ενοποίηση, ήταν η καθιέρωση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, του Ευρώ. Στο πλαίσιο αυτό, έβαλαν διάφορους τεχνοκράτες να μελετήσουν πώς μπορεί να υπάρξει αυτό το κοινό νόμισμα, οι οποίοι και κατέληξαν σε μια σειρά μέτρων τα οποία αποτυπώθηκαν στο λεγόμενο «Σύμφωνο Σταθερότητας». Τα μέτρα αυτά ανταποκρίνονταν απόλυτα στις συνθήκες και τις παραμέτρους της εποχής στην οποία ελήφθησαν: η Ε.Ε. είχε πολλά και διάφορα νομίσματα, κάποια από αυτά ήταν σταθερά (μάρκο, γαλλικό φράγκο, κλπ), κάποια ήταν πιο αδύναμα (δραχμή), υπήρχαν πληθωρισμοί διαφόρων μεγεθών (η Ελλάδα τον είχε πολύ μεγάλο...) και οι εθνικές κυβερνήσεις ακολουθούσαν διάφορες δημοσιονομικές πολιτικές, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τα ελλείμματα να είναι αλλού μεγάλα και αλλού μικρά. Το «Σύμφωνο Σταθερότητας» επιχείρησε να καταπολεμήσει -εν είδη χορτοκοπτικής μηχανής ή οδοστρωτήρα- όλες αυτές τις διαφοροποιήσεις, θέτοντας μια σειρά κανόνων, οι οποίοι γράφτηκαν σε άσπαστη πέτρα και θα οδηγούσαν σε χρηματοοικονομική σταθερότητα, η οποία με τη σειρά της θα επέτρεπε την καθιέρωση ενός κοινού νομίσματος, το οποίο θα ήταν σταθερό, μη πληθωριστικό και δεν θα υπόκειτο εύκολα σε κερδοσκοπικές ή άλλες πιέσεις. Εξ ου και οι κανόνες που προέβλεπαν πληθωρισμό κάτω από 1,5%, δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ. Όποιος ήθελε να παίξει μπάλα στο γήπεδο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), θα έπρεπε να αποδεχθεί τους κανόνες αυτούς και να κάνει το παν για να ανταποκριθεί στα όσα προέβλεπαν. Οι άλλοι, ας κάνουν ό,τι τους φωτίσει ο Κθούλου… Still with me? Cool.