Για πάμε, παιδιά...

Τελικά, θες ν' αγιάσεις και δε σ' αφήνουν. Έλεγα, που λες, άστο, μη γράψεις τίποτα για τις εκλογές, τι να πεις, άλλωστε, όλοι τά'χουν ήδη πει όλα, κάτσε στην άκρη κι απόλαυσέ το. Και εκεί που έχω χαλαρώσει και λέω, να δεις που όλα θα πάνε Α-ΟΚ, έρχονται ο Τσίμας κι ο Τέλλογλου και αρχίζω πάλι να σηκώνω ατμό.

Διότι, αναγνώστα μου, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και δεν χρειάζεται περισσότερο από δύο λεπτά γκούγκλισμα για να βρεις όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν και τα δύο άρθρα πιο σαθρά κι από ξεχασμένα σκιάχτρα. Για παράδειγμα, ο Τσίμας λέει ότι η Ισπανία δεν έχει δημοσιονομικό πρόβλημα, παραλείποντας, βεβαίως να μας αναφέρει ότι όλες οι τοπικές κυβερνήσεις έχουν πει ότι βρίσκονται στο κόκκινο και ότι άμα η κυβέρνηση Ραχόι δεν τους τα χώσει, αυτές βάζουν λουκέτο, έχοντας, μάλιστα, ήδη φάει υποβαθμίσεις αξιόχρεου απ' όλοι τους οίκοι. Πόσο είναι το συνολικό έλλειμμά τους; Χοντρικά γύρω στα 60 δισ. ευρώπουλα, την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η Ισπανική κυβέρνηση κάνει διαρκώς περικοπές. Πού θα τα βρει τα φράγκα;

Επίσης, μας λέει ο Τσίμας ότι το πρόβλημα της Ισπανίας με τις τράπεζες λύθηκε, έστω και προσωρινά. Εδώ μπορείτε να διαπιστώσετε με στοιχεία πόσο και πώς λύθηκε το πρόβλημα. Κατά τα άλλα, η πολιτική της Ευρώπης αλλάζει και όλα καλά...

Όσο για τον Τέλλογλου, ο οποίος υιοθετεί πλήρως τη ρητορική της Λαγκάρντ για τη Λετονία, το άρθρο του είναι τελείως κατάπτυστο καθώς λέει ωμά ψέμματα. Η ισπανική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει σκληρή λιτότητα μετά από ασφυκτικές πιέσεις των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, ώστε να χρηματοδοτηθεί το πηγάδι χωρίς πάτο των ισπανικών τραπεζών μέσω της ΕΚΤ (αγορές ομολόγων, LTRO, κλπ, αφού τα προβλήματά τους έχουν αρχίσει από το τέλος του 2008, αρχές του 2009), εκτός κι αν ο Τέλλογλου θέλει να μας πείσει ότι ο Θαπατέρο οικειοθελώς αυτοκτόνησε πολιτικά για το καλό της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρωζώνη και ότι ο Ραχόι θυσιάζει την ούτως ή άλλως χαμηλή δημοτικότητά του και ανεβάζει την ανεργία στο 25% στο όνομα του δημοσιονομικού συμφώνου.

Η Ισπανία δέχθηκε το τρικάκι που της προσέφερε η Μέρκελ και ο Μπαρόζος, προκειμένου να κερδίσει λίγο χρόνο και να μη βγει αύριο και να πει ότι, παιδιά, ξέρετε, είμαι και κανονικά εκτός αγορών, σώστε με, για να ακούσει από τους Ευρωπέη, τι να σώσουμε, ρε μάγκα, δεν υπάρχει σάλιο. Τα διάφορα κολοκοτρωνέϊκα που ο Ραχόι φέρεται να είπε, είναι για σανό για κατανάλωση από το πόπολο, το οποίο, μόλις καταλάβει το αγγούρι που έφαγε είναι αμφίβολο αν θα χαρεί και πολύ.

Γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι, ρε φίλε, θα μου πεις. Διότι, είναι πραγματικό όνειδος για τη χώρα, πέντε μέρες πριν από τις εκλογές, να βγαίνουν διάφοροι περίεργοι και να λένε ό,τι μαλακία μπαρούφα κατεβάσει η κάρα τους και να το παρουσιάζουν ως "σοβαρή ανάλυση" και ως "δείτε τι κάνουν οι χώρες οι σωστές οι πρόστυχες και τι δεν κάνουμε εμείς, που μου θέλετε και τον ΣΥΡΙΖΑς για κυβέρνηση". Ας μας πουν, ρε παιδί μου, ότι ο Σαμαράς είναι ωραίο αγόρι, ότι ο Βενιζέλος είναι έξυπνος και ευφραδής, κάτι, τέλος πάντων, που να μη σχετίζεται με γεγονότα που μπορούν να αποδειχθούν. Ειδάλλως, ας σκάσουν επιτέλους...

Y.Γ.: Το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ παίζει, ακόμα και με κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ, καθώς το κόστος σωτηρίας της χώρας μπορεί να κριθεί ασύμφορο και, με αφορμή τη δεδομένη αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής, οι Ευρωπέη να μας κόψουν τα φράγκα, οδηγώντας σε άτακτη χρεοκοπία. Ωστόσο,  θεωρώ ανέντιμο να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑς θα μας βγάλει από το ευρώ, όταν ξέρεις ότι το ενδεχόμενο αυτό είναι εξίσου πιθανό με οιαδήποτε κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον, όταν είναι δεδομένο ότι ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος μπορούν να διαπραγματευτούν ουσιώδεις αλλαγές στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Ο Αντίχριστος, Ο Αρμαγεδδών!!! (updated)

Κι έτσι, φθάσαμε στον πάτο του βαρελιού. Αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντελήφθησαν ότι πετώντας χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς δεν πρόκειται να γλυτώσουν το χοντρό μαύρισμα, το έριξαν στην τρομοκρατία και τη λάσπη, σε σημείο που ακόμα και ο Γκέμπελς θα ντρεπόταν. Βενιζέλος και Σαμαράς, δηλαδή, δύο από τους κυριότερους υπαίτιους της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, τό'χουν ρίξει στην τρελλή, απειλώντας με καταστροφές, λοιμούς, λιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, βροχές από βατράχια, νερό που γίνεται αίμα και άλλα τέτοια αποκαλυπτικά, άμα δεν τους ψηφίσουμε για να μας... ξανασώσουν. Ειλικρινά, δεν ήθελα να ξαναγράψω ως τις εκλογές, αλλά πλέον το αίμα μού'χει ανέβει στο κεφάλι και προκειμένου να βγω στους δρόμους και να εκτελώ τυχαίους περαστικούς -δεν μπορεί, κάποιος από αυτούς θα τσιμπήσει από την τρομοκρατία- είπα να επιχειρήσω να αποδομήσω τις αθλιότητες που λέγονται.

1) "Άμα δεν μας ψηφίσετε, θα βγούμε από την Ευρωζώνη, την Ε.Ε., την Ευρώπη, το σύμπαν ολόκληρο": ψέμα και μάλιστα χοντρό. Από την Ευρωζώνη ΔΕΝ μπορούμε να βγούμε (δεν προβλέπεται στις Συνθήκες) και από την Ε.Ε. μπορούμε να αποχωρήσουμε ΜΟΝΟ ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ. Προφανώς, οι Ευρωπέη -με τη δημοκρατικότητα που τους διακρίνει τα τελευταία χρόνια- μπορούν να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη, ωστόσο, αυτό είναι ένα ρίσκο σχετικά αποδεκτό, ιδίως, δε, αν λάβει κανείς υπ' όψιν ότι πλην ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ουδέν άλλο κόμμα της Αριστεράς δεν ευαγγελίζεται την έξοδο από την Ευρώπη, αντιθέτως, μάλιστα, στηρίζουν απαρέγκλιτα τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας. Όμως, άλλο ευρωπαϊκός προσανατολισμός κι άλλο να μας πηδήσουν ασάλιωτους, χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει και κάποια ελπίδα ανάκαμψης.

2) "Άμα δεν μας ψηφίσετε, θα έρθει η ακυβερνησία, το χάος, ο Σατανάς 666 ο ίδιος": χμμμμμμμ, ενώ άμα σας ψηφίσουμε, εσάς που τόόόόόόσα καλά κάνατε διαχρονικά για τη χώρα, θα φροντίσετε να συνεχίσετε το θεάρεστο έργο σας, ε; Άσε που, παιδιά, ξεβρακώνεστε, καθώς πίσω από την κινδυνολογία σας αχνοφαίνεται, παρά το lip service περί του αντιθέτου, ότι το μόνο που σας νοιάζει είναι τα κουκιά που θα μαζέψετε το βράδυ της 6ης Μαΐου, ώστε να κάνετε το κομπρεμί σας για την αναπόφευκτη κυβέρνηση συνεργασίας σας. Τελικά, αυτό που σας τρομάζει δεν είναι η ακυβερνησία, αλλά το ενδεχόμενο να μη μπορείτε να τα βρείτε μεταξύ σας και να σας μπουν σφήνα κόμματα που τουλάχιστον δεν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα σκατά η κοπριά είναι κρέμα spa.

3) "Άμα δεν μας ψηφίσετε, θα κυριαρχήσουν αυτοί που δεν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους": 'νταξ', το καταλάβαμε ότι τά'χετε βρει και ότι έχετε και μερικές εφεδρείες στις οποίες θα απευθυνθείτε, όταν και άμα χρειαστεί. Όμως, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι αλλοινοί τελικά, άμα μπορούν να κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας, δεν θα βρουν ένα ωραίο modus operandi και να συνεργαστούν; Εγώ, πάντως, απ' όσο γνωρίζω, διεργασίες γίνονται, συζητήσεις γίνονται και τίποτα δεν αποκλείεται. Οπότε, αφήστε τις εξυπνάδες.

4) "Άμα δεν μας ψηφίσετε, θα κυριαρχήσουν οι ακραίοι": όπα, γιατί εδώ το πράμα έχει ζουμί. Κατ' αρχάς, ποιοι είναι οι ακραίοι. Ο ΣΥΡΙΖΑς; Η ΔΗΜΑΡ; Οι Οικολόγοι Πράσινοι; Το ΚΚΕ; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Χμμμμμμμ. Σόρι, αλλά εγώ για ακραίους κόβω τους Καμμένους, τους Καρατζαφέρηδες, τους Χρυσαυγίτες καθώς και τα διάφορα κομματίδια του νεοφιλελεύθερου μπλοκ. Και, μαντέψτε ποιοι είναι αυτοί που έδωσαν legitimacy στον Καρατζαφέρη; Μαντέψτε ποιοι ήταν εκείνοι που έκαναν τη Χρυσή Αυγή κίνημα, τόσο στο κέντρο των πόλεων, όσο και στην επαρχία; Μαντέψτε από πού προέρχεται ο Καμμένος; Μαντέψτε από ποια κόμματα "γεννήθηκαν" οι Μάνοι και οι Ντόρες; Ω, ναι, παιδιά, είστε υπεύθυνοι για ΟΛΑ! Ω, ναι, παιδιά, εσείς γεννήσατε και δυναμώσατε τους ακραίους. Και σήμερα μας λέτε ότι κινδυνεύουμε από τα "παιδιά" σας; Θα μας τρελλάνετε;!

5) "Άμα δεν μας ψηφίσετε, θα βγουν εκείνοι που λένε παλαβωμάρες": μά'στα. Ενώ εμείς, που λέγαμε ότι σε 18 μήνες θα μηδενίσουμε το έλλειμμα, ότι το 2011 θα ξαναβγούμε στις αγορές, ότι τα προγράμματα είναι "εμπροσθοβαρή" και ότι κομμένες οι οριζόντιες περικοπές, ότι σε τρία χρόνια θα αποδεσμευτούμε από τα μνημόνια (ο Σόιμπλες δεν ήτουνε που είπε ότι η Ελλάδα δε βγαίνει στις αγορές ούτε το 2020;...), ότι η ανάπτυξη θα έρθει με τις ΕΟΖ (ξέρετε, κράτος εν κράτει...), ότι θα ελέγχουμε τις τράπεζες, εμείς, λέω, είμεθα σοβαροί αθρώποι που λένε πράματα λογικά και μελετημένα και δεν κοροϊδεύουμε τον κοσμάκη όπως οι αλλοινοί οι κακοί!

6) "Άμα δεν μας ψηφίσετε θα κρατήσουμε την ανάσα μας μέχρι να το κάνετε": !!!!!! ;-)

Εκλογικό πανηγυράκι

Υπό νορμάλ συνθήκες, ούτε που θα ασχολιώμανε με τις εκλογές: είμαι πηγμένος, εκνευρισμένος, απογοητευμένος και εξαιρετικά ανήσυχος για να κάθομαι και να ασχολιέμαι με την κάθε παπαριά που τα κόμματα εκτοξεύουν αδιακρίτως προς το μέρος μου, σε μια προσπάθεια να με πείσουν ότι θα με σώσουν άμα τα ψηφίσω. Ωστόσο, πολιτικό ον είμαι, το χέρι μου με τρώει, άσε που έχω ακούσει ένα κάρο αηδίες τον τελευταίο καιρό, οπότε λέω να γράψω κάτι, έτσι για να μου φύγει η διάθεση τελείως και να ασχοληθώ και με καμιά γκόμενα.

Το πρώτο πράμα που θέλω να ξεκαθαρίσω, είναι ότι παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες όλων να με πείσουν ότι αυτές οι εκλογές είναι οι κρισιμότερες για το μέλλον το δικό μου, της γκόμενάς μου και του χρυσόψαρού μου, λυπάμαι, guys, αλλά δεν... Οι εκλογές αυτές έχουν την ίδια σημασία που έχει κάθε εκλογική αναμέτρηση σ' αυτό τον τόπο και τίποτα παραπάνω. Το γιατί θα το εξηγήσω παρακάτω, όπου θα ασχοληθώ με την κατά Κλύστυ περιγραφή του πολιτικού σκηνικού και θα δώκω και την πρόβλεψή μου για το τι θα γίνει τελικά. Όσοι, πάντως, περιμένετε εκπλήξεις, προτείνω να φύγετε να πάτε αλλού: φοβάμαι ότι οι εκτιμήσεις μου δεν είναι και πολύ avant-garde.

Σε μια προσπάθεια να αποφύγω το ποστ να λάβει μέγεθος ραψωδίας, θα ομαδοποιήσω τα κόμματα και θα εξηγήσω τι πιστεύω για την κάθε περίφτωσης ξεχωριστά, 'νταξ'; 'Νταξ'... Φύγαμε!


ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ" ΚΟΜΜΑΤΑ
Που ούδεις μπορεί να πει μετά βεβαιώτητας πόσο μεγάλα παραμένουν. Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ ότι είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να συγκεντρώσουν μαζί ένα 50-55% των ψήφων και να κάνουν αυτό που είναι το πλέον αναμενόμενο, δηλαδή, μια κυβέρνηση συνεργασίας. Εκτιμώ ότι -εξαιρώντας κά'να χοντρό απρόοπτο- η κυβέρνηση αυτή θα έχει χρόνο ζωής ως το 2015, δηλαδή, ώσπου να λήξει η τρέχουσα δανειακή σύμβαση. Το μόνο που με προβληματίζει είναι η μορφή της. Τι θέλω να πω: αν η ΝΔ βγει πρώτη κι έχει μια αξιόλογη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ (από 5% και πάνω...), τότε πρωθυπουργάρα θα γίνει μετά βαΐων και κλάδων ο Αντωνάκης ο μάγκας και καραμπουζουκλής. Αν η διαφορά είναι μικρότερη, τότε δεν αποκλείω μια λύση Αντωνάκης πρωθυπουργός - Μπένι αντιπρόεδρος, ενώ αν το ΠΑΣΟΚ βγει πρώτο κόμμα, κάτι που δεν έχω αποκλείσει τελείως, τότε... μην παραξενευτούμε αν δούμε μια διευρυμένη κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου και διάφορες τεχνοκρατικές "χρυσές εφεδρείες": μην ξεχνάμε ότι τον Ιούνιο η τροίκα θέλει τα μέτρα για το 2013 και 2014 και είναι προβληματικό κατά πόσο ο Βατζέλης θα θέλει να τα χρεωθεί ως πρωθυπουργάρα. Προφανώς, αποκλείω το σενάριο των επαναληπτικών εκλογών: Ευρωζώνη και ΔΝΤ δεν νομίζω ότι θα δώσουν τέτοια περιθώρια, επικαλούμενα την κρίσιμη κατάσταση της οικονομίας και απειλώντας ευθέως με αναστολή πληρωμών. Οπότε, κατά τη γνώμη μου τα περιθώρια για τα κόλπα που ονειρεύεται ο Σαμαράς είναι κάτω του μηδενός.


Η ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ...
Νομίζω ότι αποτελεί το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του πολιτικού σκηνικού, καλύπτοντας για πρώτη φορά όλα τα γούστα: είσαι φιλελεύθερος/libertarian/θατσεροfan; Να και η Δράση, να και η Δημοκρατική Συμμαχία, να και η Δημιουργία Ξανά, να ικανοποιήσουν τις άνομες ορέξεις σου. Είσαι -ή νομίζεις ότι είσαι- Άρειος; Επιτέλους, μπορείς να περιφέρεις απροβλημάτιστα την ανεγκεφαλοσύνη σου και να δηλώνεις ότι ψηφίζεις Χρυσή Αυγή. Είσαι γέρος, μίζερος, ψιλοακροδεξιός και δήθεν-τάχα μ' σοβαρός; Ο Κύρτσος σου δίνει την άνεση να ψηφίσεις για άλλη μια φορά -με λιγότερες ενοχές, μάλιστα- τον κυρ Καρατζαφέρη. Είσαι αναντάμ-παπαντάμ κάργα δεξιός και μνημονιοκαμμένος; Υπάρχει για σένα ο Καμμένος! Σόρι άμα ξεχνάω και κανέναν, αλλά για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια (από την εποχή των δεινοσαύρωνε, δηλαδής...) η δεξιά έχει κάτι για τον καθένα. Τώρα, για το ποιοι θα μπούνε στη Βουλή, αυτό είναι μια περίεργη ιστορία. Θεωρώ ότι ο Καμμένος και -πιο δύσκολα- ο κυβιστιστής Καρατζαφέρης θα πετύχουν να ξεπεράσουν το 3% και να τρουπώσουν. Για τους άλλοι, πιστεύω ότι Ντόρα και Μάνος παραείναι αντιπαθητικοί (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) για να μπορέσουν να πείσουν αρκετό κόσμο να τους ψηφίσει, αν και δεν αποκλείω ο ένας από τους δύο να μπει για να κάνει προσκόλληση σε κυβερνητικό σχήμα συνεργασίας των μνημονιακών δυνάμεων (μιλώ για πριμοδότηση από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έτσι;...). Όσο για τους Χρυσαυγίτες, θέλω να πιστεύω ότι το ρεύμα που παρουσιάζουν ως τα σήμερα θα κοπεί όσο η ώρα της κάλπης πλησιάζει, χωρίς, πάντως, να αποκλείω, αν πάρουν δυνατά ποσοστά στα μεγάλα αστικά κέντρα, να πετύχουν το στόχο του 3% και μετά... ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του. Ειδικά για τη Χρυσή Αυγή, αν μπει στη Βουλή, όποιος πολίτης δεν είναι φασίστας θα πρέπει να τσακίσει στο ξύλο όλους τους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και τους δημάρχους σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ της τελευταίας 20ετίας: αυτοί κατόρθωσαν να στρέψουν τον κόσμο προς τους φασίστες.


ΠΑΡ'ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Αντίθετα με τη Δεξιά, η Αριστερά μοιάζει με κάθε εκλογική αναμέτρηση να γίνεται όλο και πιο προβλέψιμη. Με το μονόλιθο του μπετοναρισμένου 8-9% του ΚΚΕ στο κέντρο της και την πλήρη αδυναμία κυβερνητικής προοπτικής που ο μονόλιθος αυτός διασφαλίζει (τελικά, το ΚΚΕ είναι πιο συστημικό ακόμα κι απ' το βαθύ ΠΑΣΟΚ και τη βαθιά ΝΔ...), όλα τα άλλα μοιάζουν γύρω-γύρω μικρά κι ασήμαντα. 'Νταξει, η ΔΗΜΑΡ θα πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό (παρότι τα περισσότερα στελέχη της θα πουλούσαν κάθε αριστεροσύνη τους για μια γενική γραμματεία...). 'Ντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑς θα είναι δυνατότερος απ' όσο το 2009, άσε που η πρόταση Τσίπρα για κοινή κάθοδο στις μονοεδρικές έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει ευφυία σε αυτό το κόμμα. 'Ντάξει, οι Οικολόγοι Πράσινοι δείχνουν πιο ώριμοι παρά ποτέ, άσχετα αν ο ΣΚΑΪς δεν τους παίζει όσο παλιότερα. 'Ντάξει, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτό που πάντα ήταν: εξωκοινοβουλευτική, θορυβώδης, τίμια και τελείως εκτός πραγματικότητας. 'Ντάξει, το ΜΛ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μλ) ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν κι έγιναν ΜΛ ΚΚΕ (μλ). 'Ντάξει, όλα ωραία και καλά, αλλά όσο το ΚΚΕ θα αρνείται να δώσει μια προοπτική εξουσίας στην ελληνική Αριστερά, μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες, όσο, δηλαδή, το ΚΚΕ θα παίζει το δεκανίκι του δικομματισμού, όλα αυτά θα έχουν ελάχιστη αξία, καθώς το κρίσιμο ποσοστό και η κρίσιμη μάζα θα παραμένει αναμένουσα τη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού. Δυστυχώς, με το ΚΚΕ αναχωρητή, όλοι οι υπόλοιποι μαζί αδυνατούν να πείσουν για μια κυβερνώσα Αριστερά στον τόπο, κάνοντας τους προοδευτικούς ψηφοφόρους να σιχτιρίζουν, ακόμα κι όταν τους ψηφίζουν. Κρίμα και πάλι κρίμα...


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟΙ
Υπάρχουν, κάποιοι απ' αυτούς μου είναι και συμπαθείς (π.χ. η Κατσέλη, για να πω την αμαρτία μου), κάποιοι άλλοι (π.χ. Καζάκης) μου είναι αντιπαθείς, όλοι οι υπόλοιποι μου είναι πλήρως αδιάφοροι και θεωρώ ότι η ύπαρξή τους είναι τελείως ανούσια και άνευ στόχευσης. Θα πάρουν τα γνωστά και θα πάνε σπίτια τους, κατηγορώντας το σύστημα που δεν τους επέτρεψε να αποδείξουν την αξία τους. Χεστήκαμε, με το συμπάθιο...


ΟΠΟΤΕ;...
Οπότε, δυστυχώς, είμαστε dans la merde, που έλεγε και μια ψυχή. Για να μην μακρυγορώ, εγώ θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ήδη σιχτιρίζω, αλλά έτσι είναι. Μεταξύ της φρίκης των δύο "μεγάλων", της παράνοιας της Δεξιάς και της χωλώτητας της Αριστεράς, δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑς, με όλα τα στραβά του, αποτελεί για μένα τη μόνη λογική επιλογή. Παρεπιπτόντως, η μαλακία της αποχής/άκυρου/λευκού κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώσει και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Αυτά και... τα ξαναλέμε εν ευθέτω χρόνω, ε; Φιλιά στη μαμά...

Υ.Γ.: δείτε εδώ τι λέει κι ο Ζάφοδας, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα μ' εμένα. Μπράβο μας και των δυονώνε μας!!!

UPDATE: δείτε και μια ανάλυση στην Καλύβα... Όπως και στον Έλικα...

Σχόλιο για τις εκλογές στη ΝΔ

Why the fuck not?

Επανάληψις, μήτηρ φθοράς

Φίλος, πολιτικός επιστήμονας με καλές σπουδές και sympa βιογραφικό, πρόσφατα τά'χε πάρει στο κρανίο με τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας. Ειδικά με τον Καραμανλή, έβγαζε αφρούς απ' το στόμα: "Αν ήμουν στη θέση του, θά'χα διώξει όλο το επικοινωνιακό μου team και όλους όσοι μου γράφουν ομιλίες", έλεγε ο φίλος οργισμένος. Κάτι η φυσική μου περιέργεια, κάτι η ρακή που κουτσοπίναμε, τον ρώτησα τι εννοεί.

Η απάντησή του ήταν πολύ απλή: το τελευταίο διάστημα ο Καραμανλής μοιάζει με κολλημένο δίσκο. Όπου κι αν πάει, όπου κι αν βρεθεί επαναλαμβάνει ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ (τα κεφαλαία για να δείξω ότι ο φίλος ύψωσε τη φωνή του...) ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΟΜΙΛΙΩΝ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΕΞΕΙΣ! ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΥΤΕ ΚΟΜΜΑ! ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΥΤΕ ΥΦΟΣ! ΟΛΑ ΙΔΙΑ! (ακολούθησε ένα μινι-παραλήρημα, το οποίο και λογοκρίνω για την προστασία των αθώων).

Στην εύλογη απορία μου, δε, γιατί αυτό που κάνει ο Καραμανλής είναι λάθος, μου εξήγησε ότι, άλλο πράγμα είναι το ξεκάθαρο μήνυμα που ένας πολιτικός ηγέτης θέλει να στείλει στην κοινωνία ή στους ψηφοφόρους του, κι άλλο η απλή επανάληψη τυποποιημένων λέξεων και φράσεων διαρκώς και διαρκώς, ad nauseum. Το πρώτο μπορεί να γίνει με διάφορα μέσα και με τη χρήση διαφόρων λεκτικών τρόπων και μεθόδων. Το δεύτερο επί της ουσίας δείχνει πολιτική τεμπελιά και άρνηση να δουλευτεί το μήνυμα: μετατρέπεται σε σανό και δίνεται χύδην στα μηρυκαστικά-πολίτες, μπας και πειστούν.

Ο φίλος συμπλήρωσε ότι ο Καραμανλής φθείρει ένα πολύ ενδιαφέρον μήνυμα-εγχείρημα, επαναλαμβάνοντάς το απαράλλαχτο σε κάθε δημόσια ομιλία του. Ενώ το μήνυμα για ανάγκη ευρείας συναίνεσης στην ακολουθούμενη πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ένα δυνατό και ουσιώδες μήνυμα, έτσι όπως το διαχειρίζεται επικοινωνιακά ο Καραμανλής και οι συν αυτώ, καταλήγει να ακούγεται: α) ως μια προετοιμασία δικαιολογίας για ό,τι θα επακολουθήσει ("κάνω εκλογές γιατί δεν είχα συναίνεση", "απέτυχα στις προβλέψεις μου γιατί δεν είχα συναίνεση" και άλλες τέτοιες αηδίες) και β) ως άλλο ένα τρικ για να αντιμετωπιστούν οι κυβερνητικές και εσωκομματικές ανεπάρκειες της ΝΔ.

Συμφωνώ απόλυτα με το φίλο. Το μόνο που θα ήθελα να συμπληρώσω είναι ότι ο Καραμανλής ανέκαθεν έτσι ήταν: τα δύσκολα πάντα τον απωθούσαν και πάντα επέλεγε τον ευκολότερο δρόμο για να πορευτεί. Εκχωρώντας ουσιαστικές εξουσίες σε τρίτους (π.χ. Ρουσόπουλο, Σουφλιά), ο ίδιος απλώς φρόντιζε σε τακτά χρονικά διαστήματα να επαναλαμβάνει το μήνυμα-γεύση της εβδομάδας που του παρείχαν οι γύρω του ("νταβατζήδες", "ρετιρέ", "μεταρρυθμίσεις", "χρήσιμος παρά ευχάριστος", "συναίνεση και υπευθυνότητα" κλπ κλπ), χωρίς να πολυζαλίζεται για τις "λεπτομέρειες". Άλλωστε, αν ήταν διαφορετικός, τότε θα μιλούσαμε για έναν άλλο πρωθυπουργό, ενός άλλου κόμματος, σε μια άλλη χώρα, σε άλλη ήπειρο, σε άλλο πλανήτη, σε άλλο σύμπαν...

Κύριοι, χάσαμε...

Πριν από δύο μέρες έγραφα σε τούτο εδώ το ιστολόγιο τα εξής: "Ο κ. Παπανδρέου απέτυχε. Ίσως ο πιο νεωτεριστικός πολιτικός του καιρού μας, άνθρωπος με ιδέες, προτάσεις, κουλτούρα διαλόγου, κατόρθωσε να (αυτο;)παγιδευτεί σε μια εντελώς παλιομοδίτικη διαλεκτική και αντιπαράθεση, με αποτέλεσμα όλες οι ιδέες του να χαθούν κάτω από το βάρος της φθηνής και παλιάς συνθηματολογίας. Το έχω ξαναπεί, ότι αντί ο Παπανδρέου να αλλάξει το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ "άλλαξε" τον Παπανδρέου. Κι αυτό, μόνο καλό δεν μου φαίνεται...". Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι θα επιβεβαιωθώ τόσο "ηχηρά" από το εκλογικό αποτέλεσμα, ούτε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θα συμπεριφερόταν κατ' αυτό τον τόσο "απολιτίκ" τρόπο.

Διότι, φίλες και φίλοι μου, αν νομίζετε ότι έχασε μόνο το ΠΑΣΟΚ, είστε πολύ γελασμένοι. Όλοι χάσαμε. Και σήμερα, όλοι θά'πρεπε να κλαίμε τη μοίρα μας για ένα εκλογικό αποτέλεσμα το οποίο, επί της ουσίας δεν λέει απολύτως τίποτα. Δηλαδή, η ΝΔ έχασε τρεις μονάδες. Ε, και; Το μόνο που έπαθε είναι να χάσει από τη Βουλή τη Μαριέττα, η οποία, παρά τα όποια ελλατώματά της, ήταν ένα από τα ελάχιστα στελέχη που άξιζαν τον κόπο, που είχε πολιτική αντίληψη και πολιτικό λόγο. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση θα συνεχίσει τις "μεταρρυθμίσεις" της, δηλαδή, τις "λάιτ" παρεμβάσεις υπέρ των ισχυρών και, συνολικά, κατά της χώρας.

Και στο έργο αυτό θα έχει άξιους "συμπαραστάτες", τόσο το ΚΚΕ -το οποίο θα ακολουθεί το δίκό του μονοκόμματο δρόμο, με στόχο την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ-, όσο και τον ΛΑΟΣ, ο οποίος ως "σαρξ εκ της σαρκός της", δε νομίζω ότι θα είναι και ιδιαίτερα αντιδραστικός έναντι πραγμάτων που θα δρομολογήσει η ΝΔ. Και θα μείνει πάλι ο έρμος ο Αλαβάνος να κάνει αντιπολίτευση, διότι το ΠΑΣΟΚ θα έχει τα δικά του και πού ν' ασχολείται τώρα με αντιπολίτευση κι άλλα τέτοια μικρά. Και τι να λέει αμά φύγει ο Γιωργάκης κι έρθει ο Βενιζέλος; Θα αλλάξει το ΠΑΣΟΚ; Θα αντιληφθεί τα βαθύτερα αίτια της ήττας του, θα αναλάβει την ευθύνη του για τη συντηρητική στροφή της κοινωνίας, θα κατανοήσει την ανάγκη για ριζοσπαστισμό με ορίζοντα και μέλλον; Ναι, αμέ... Και μετά ξυπνήσαμε.

Διότι, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα από τα αποτελέσματα των εκλογών: η εμφανής συντηρητική πλειοψηφία μέσα στη Βουλή. Η απομείωση των ιδεών. Η "δήλωση" των πολιτών ότι δε θέλουν αλλαγές, δε θέλουν όραμα, δε θέλουν νεωτερισμούς, ούτε συγκρούσεις. Αφήστε μας στην ησυχία μας, να κάνουμε τις δουλίτσες μας και μη μας βάζετε στον κόπο και στο ξεβόλεμα να ψάξουμε για το κάτι άλλο, το πιο ουσιαστικό, το πιο ρηξικέλευθο. Δεν τα θέλουμε αυτά, δεν είναι αυτά για μας, ούτε και τα γουστάρουμε.

Κρίμα, καπετάνιο...

Two minutes to midnight...

Τόσες μέρες και λόγω δουλειάς, αλλά και για λόγους βαρεμάρας, δεν θέλησα να γράψω κάτι στο blog. Άλλωστε, τι να πει κανείς για αυτή την κατ' επίφαση προεκλογική περίοδο, τους ατέρμονους παράλληλους μονολόγους ανθρώπων που -υπό νορμάλ συνθήκες- ούτε για καφέ δε θα τους καλούσαμε, αλλά που ανά (...μάλλον άτακτα, εξαρτώμενα απόκλειστικά από τις διαθέσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού*) χρονικά διαστήματα στους στέλνουμε στη Βουλή να μας εκπροσωπήσουν (ΧΑ!!!!), για τους βρώμικους από τα προεκλογικά φυλλάδια δρόμους, για τις συγκεντρώσεις - υπερπαραγωγές για την TV, για τα sms από υποψήφιους στους οποίους ΠΟΤΈ δεν έδωσα του κινητό μου... Χάλι μαύρο, κι ακόμα πιο μαύρο, από τον τρόπο με τον οποίο τα περισσότερα κόμματα αντιμετώπισαν το body politic, το εκλογικό σώμα: σαν αμνήμωνες, σας πρόβατα, σαν ηλίθιους. Με παντελή έλλειψη έστω και στοιχειώδους πολιτικού λόγου. Με μια συνθηματολογία τόσο παλιά που μύριζε μούχλα και ναφθαλίνη (από το χάλι αυτό εξαιρώ μερικώς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχείρησε να μιλήσει λίγο παραπάνω για ζητήματα πολιτικής ουσίας, αλλά που στο τέλος εξετράπη κι αυτός...). Χάλι μαύρο, σας λέω...

Τώρα που φθάσαμε στο τέλος, θά' θελα να μιλήσουμε λίγο για ένα-δυο ζητηματάκια που μου ήλθαν στο μυαλό όλο αυτό το διάστημα:
1) Ο κ. Καραμανλής απέδειξε από μόνος του αυτό για το οποίο τον κατηγορούσε σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση, ότι, δηλαδή, ήταν πρωθυπουργός "παρών-απών". Διότι, ρε φίλε, δε γίνεται να μας λες ότι σου πήρε 3,5 χρόνια για να καταλάβεις το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, το Κράτος και ως δομή και ως μηχανισμός είναι μπάχαλο! Πού είναι η διαβόητή σου "επανίδρυσή" του; Και μη μας πεις ότι φταίνε οι ΠΑΣΟΚοι, διότι οι υπουργοί σου φρόντισαν να μη μείνει ρουθούνι...

2) Ο κ. Παπανδρέου απέτυχε. Ίσως ο πιο νεωτεριστικός πολιτικός του καιρού μας, άνθρωπος με ιδέες, προτάσεις, κουλτούρα διαλόγου, κατόρθωσε να (αυτο;)παγιδευτεί σε μια εντελώς παλιομοδίτικη διαλεκτική και αντιπαράθεση, με αποτέλεσμα όλες οι ιδέες του να χαθούν κάτω από το βάρος της φθηνής και παλιάς συνθηματολογίας. Το έχω ξαναπεί, ότι αντί ο Παπανδρέου να αλλάξει το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ "άλλαξε" τον Παπανδρέου. Κι αυτό, μόνο καλό δεν μου φαίνεται...

3) Το ΚΚΕ σύσσωμο απέδειξε ότι διεκδικεί το "αλάθητο" στην Αριστερά, κατακεραυνώνοντας όποια άλλη φωνή διεκδικούσε χώρο, και κάνοντας σφοδρώτατη και ενίοτε ανοίκεια επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, ο πολιτικός του λόγος έμοιαζε τόσο, μα τόσο αρνητικός που μου προκάλεσε πραγματική αποστροφή σε κάποιες φάσεις -ίσως να έφταιγε και η κούραση... Σύντροφοι, ειλικρινά, πείτε μας τι θα κάνετε, πρώτα, και μετά τσακίστε όποιον θέλετε. Διότι, εγώ φράσεις - κλισέ όπως "φράγμα στη λαίλαπα που έρχεται" δεν τις χάφτω, και συγνώμη, ε;...

4) Ο κ. Αλαβάνος, ενώ ξεκίνησε πολύ καλά -ήταν ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός και ο ΣΥΡΙΖΑ ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός που επιχείρησε να "ανοίξει" την ατζέντα της προεκλογικής περιόδου και να μιλήσει αμιγώς πολιτικά-, στο τέλος μπήκε κι αυτός στο τριπάκι της συνθηματολογικής κόντρας με τους άλλους, κάτι που νομίζω ότι μάλλον του έκανε κακό. Αντιλαμβάνομαι το άγχος για την είσοδο στη Βουλή, το βάρος της "κληρονομιάς Τσίπρα" και της ξεκάθαρης στάσης στα ζητήματα της Παιδείας, όμως, παιδιά, η διαφορά σας από τους άλλους είναι που σας κάνει ενδιαφέροντες. Think about it...

5) Ακούγωντας τον κ. Καρατζαφέρη να μιλά, συνειδητοποίησα γιατί η ΝΔ αγχώνεται τόσο πολύ με το ΛΑΟΣ: το κόμμα αυτό ζητά να λάβει τη θέση της λαϊκής Δεξιάς, θέση που η ΝΔ του κ. Καραμανλή μοιάζει να είχε εγκαταλείψει. Ο κ. Καρατζαφέρης πολλές φορές μου θύμισε τον κ. Έβερτ την περίοδο 1995-1996, ο οποίος συχνά χρησιμοποιούσε εκφράσεις που πολύ θα ταίριαζαν στο ΚΚΕ (π.χ. "το ψωμί δεν έχει χρώμα"), αν αυτό λέει κάτι. Δεν ξέρω τι θα κάνει τελικά ο ΛΑΟΣ, αλλά έχω την αίσθηση ότι πλέον αποτελεί μια σαφώς οριοθετημένη πολιτική δύναμη, και, ως εκ τούτου άξια παρατήρησης.

Όλα αυτά ενδεχομένως δε σημαίνουν και πολλά πράγματα. Απλώς, τα αναφέρω διότι πολλά ακούστηκαν, ειπωθηκαν και γράφτηκαν, χωρίς ουδείς εκ των εκτιθέμενων στη "λαϊκή βούληση" να πει κάτι το αληθινά ουσιώδες. Εν κατακλείδι... άντε και καλό βόλι!!!

*: κάποιος θα πρέπει να υπενθυμίσει στους πολιτικούς μας ότι, εκ του Συντάγματος, ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ προνόμιο του πρωθυπουργού, 'ντάξει; Έτσι, για όσους υπερασπίζονται τους θεσμούς (ΧΑ!!! δις).