Death Metal

Κατ' αρχάς, περαστικά και στον Αντώνη Σαμαρά και στον Βασίλη Ράπανο.

****

Με γεια μας η κυβέρνηση. Θεωρώ ότι οι επιλογές του Σαμαρά για τη στελέχωσή της ήταν υπέροχες. Στυλιανίδης Εσωτερικών, Βρούτσης και Νικολόπουλος Εργασίας, Λυκουρέντζος Υγείας, Αβραμό Εξωτερικών, Πανάρας Αμύνης, Χατζηδάκης "Πωλούνται-Ολυμπιακή-ΔΕΗ-ΕΥΔΑΠ-και-άλλα-ασημικά" Ανάπτυξης (θεέ μου, πόσο πια να χάσουν οι λέξεις τη σημασία τους...) και δυο αριστερόστροφα άλλοθι (Μανιτάκης και Ρουπακιώτης), έτσι για τη γεύση.

Η σύνθεση της κυβέρνησης, ο αριθμός των μελών της, οι πρώτες δηλώσεις τους, όλα καθιστούν σαφές ακόμα και στους πιο αδαείς και αδιάφορους τι θα ακολουθήσει: μνημόνιο, περικοπές, λιτότητα και "έννομη βία" κατά όσων αισθανθούν ότι μπορούν να αντιδράσουν. Έτσι είναι, παιδιά: μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Αυτούς ψηφίσατε, φοβισμένοι μην έρθουν οι κουμουνισταί και σας πάρουν τα σπίτια, και τώρα θα τους λουστείτε. Δυστυχώς, θα τους λουστούμε κι εμείς.

Ελπίζω να μην απορήσετε όταν, στην πρώτη διαδήλωση, γίνει της παλαβής και πέσει το ξύλο της αρκούδας. Έτσι είναι η σύγχρονη διακυβέρνηση σε χώρες με προβλήματα και αν περιμένετε κάτι διαφορέτικο, θεωρώ ότι σύντομα θα απογοητευτείτε. Α, ναι, επίσης, μη διανοηθείτε να γκρινιάξετε όταν οι μισθοί και οι συντάξεις μακελλευτούν εκ νέου, όταν οι φόροι πάρουν την ανηφόρα, όταν το κόστος ζωής αρχίσει να συγκρίνεται με αυτό της Νορβηγίας και η αγοραστική δύναμη με αυτή της Ρουμανίας. Άλλωστε, είπαμε, ο Τσίπρας θα μας έβγαζε από το ευρώ, έτσι;

Παρεπιπτώντος, ελπίζω να έχετε αποχαιρετήσει την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, έτσι; Μπορεί να πάρουμε καμιά χάντρα, κά'να καθρεφτάκι, αλλά επί της ουσίας, το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση θα εφαρμοστούν ως έχουν, μη σου πω ότι, τελικά, θα "βελτιωθούν" κιόλα, λόγω των "αστοχιών" στην έως τώρα εφαρμογή τους, οπότε πέραν των μέτρων 11,6 δισ., περιμέντε και συμπληρωματικά μέτρα κι αν δεν τα αντέχετε, ε, ο Πάγκαλος το είπε ξεκάθαρα, "όλοι μαζί τα φάγαμε", οπότε και όλοι μαζί θα τα πληρώσουμε.

Αν κάτι με εκπλήσσει, βέβαια, αυτή είναι η απίστευτη βεβαιώτητα του Βενιζέλου και του Φώτη, ότι επειδή, λέει, δεν έβαλαν κομματικά στελέχη στην κυβέρνηση, θα τη σκαπουλάρουν. Παιδιά, μη μασάτε, συνεχώς θα θυμίζουμε ότι είστε άμεσοι συνένοχοι και όχι απλοί παρατηρητές. Πιστέψτε με, η κυβέρνηση αυτή θα είναι η οριστική ταφόπλακά σας.

Για τον ΣΥΡΙΖΑς δεν θα γράψω τίποτα σήμερα, καθώς το πράγμα θέλει πολλή ανάλυση. Αρκούμαι να πω ότι ελπίζω ότι δεν θα εγκαταλείψει τον κόσμο, ομφαλοσκοπώντας και επιχειρώντας να γίνει κόμμα. Τα κόμματα γίνονται από τον κόσμο και όχι από τα στελέχη, πάρτε το χαμπάρι.

Για την ώρα αυτά και ο Κθούλου να βάλει το πλοκάμι του...



Υ.Γ.: Για πιο ουσιαστικά πράγματα, διαβάστε Τέκη, Παπούλη και Ζάφοδα.

Βρώμικα παιχνιδάκια...

"You can't put lipstick on a pig", όπως σοφά είχε πει κι ο Ομπάμας. Τελικά, το κυκλωματάκι της διαπλοκής (καθεστωτικά κόμματα, επιχειρηματίες, τράπεζες, ΜΜΕ) δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παίχτηκε το βράδυ της Κυριακής και συνεχίζει ακάθεκτο το θεάρεστο έργο του. Από τη μία, αυτό θα πρέπει να ευχαριστεί όλους τους υποψιασμένους πολίτες, καθώς το ξεβράκωμα συνεχίζεται κανονικά και με το νόμο και το μονοπάτι που άνοιξε στις 6 Μαΐου μπορεί μέχρι τις νέες εκλογές να γίνει λεωφόρος. Ωστόσο, όπως είχα γράψει κι εδώ, ακόμα και ο Γκέμπελς θα ντρεπόταν να χρησιμοποιήσει τόσο μαύρη προπαγάνδα. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, χωρίς τη συμμετοχή ΝΔΣΟΚ δεν μπορεί να κάνει κυβέρνηση (ο μονόλιθος παραμένει ασυγκίνητος και κατά πάσα πιθανότητα στις επόμενες εκλογές θα πάρει... μην πω τι, ενώ οι Καμμένοι άρχισαν τα "δεν ξέρω, δεν είδα δεν άκουσα", άλλωστε ακροδεξιοί είναι, σιγά μη συνεργαζόσαντε με τους "κουκουλοφόροι" του ΣΥΡΙΖΑς), και ας δούμε τι πάει να παιχτεί: από προχθές το βράδυ ΝΔΣΟΚ άρχισαν να διαρρέουν μέσω των γνωστών παπαγάλων τους ότι, ρε παιδί μου, ας τα βρει ο ΣΥΡΙΖΑς με τους Κουβέληδες σε κυβερνητική συμμαχία κι εμείς, άμα λάχει, τους δινουμε και μια στήριξη ή, εν πάση περιπτώσει, μια ανοχή. Δηλαδή, μαλακίες να γελάν και τα τασάκια, αλλά, τό'παμε, όπως το μάθεις το μουλάρι.

Ευτυχώς, το Τσιπράκι αποδείχθηκε πολύ πιο έξυπνο απ' όσο του δίναμε και τους την έπαιξε κανονικά: θέλετε κυβέρνηση αριστερή; Μάλιστα. ΟΚ, δεσμευτείτε έναντι των προεκλογικών μας υποσχέσεων και προχωράμε μαζί. Ειδάλλως, le poul και μη με ζαλίζετε με τις παπαρολογίες σας. Ή χέστε, ή όξω από το βεσέ και σταματήστε να μου πουλάτε φούμαρα για δήθεν ανοχή και στήριξη. Μάλιστα, το πλαίσιο που έθεσε ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό για τα δύο τέως μεγάλα κόμματα, καθώς επί της ουσίας τα έφερνε προ των ευθυνών τους με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο. Εξ ου και η αμηχανία του Benny και ο άσφαιρος τσαμπουκάς του Αντωνάκη, ο οποίος τώρα θυμήθηκε να κάνει προσκλητήριο στον μπαρμπα-Καρατζαφύρερ και στα έκθετα του νεοφιλελευθερισμού. Μάλιστα, η αμηχανία του κυκλώματος της διαπλοκής ήταν τόσο μεγάλη που τα "Νέα" έχασαν τελείως την ψυχραιμία τους και άρχισαν τα κινδυνολογικά εμέσματα, λες κι είμαστε στην εποχή του "σκληρού ροκ". Ώστε είναι εκτός πραγματικότητας οι πέντε όροι, ε; Ας τους δούμε, λοιπόν, ένα - ένα:

-"Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις": ουδέν το παράλογο, ακόμα κι ο Σαμαράς τά'χει κατά καιρούς πει/δεσμευτεί και ο Βενιζέλος τά'χει υπονοήσει σε κάποια λογοδιάρροιά του.

-"Ακύρωση των νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και ειδικότερα του νόμου που ορίζει ότι άμεσα στις 15 Μάη καταργείται η μετενέργεια και παύουν οι συλλογικές συμβάσεις": βλέπε το πρώτο, με την προσθήκη ότι η ΓΣΕΕ έχει ήδη προσφύγει στο ΣτΕ, επικαλούμενη αντισυνταγματικότητα...

-"Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα, που σήμερα παρ’ ότι έχει πάρει κοντά στα 200 δις σε ρευστό και εγγυήσεις σε δημόσιο χρήμα, παραμένει στα χέρια των διοικητών που το χρεοκόπησαν. Ζητάμε να δοθεί τώρα στη δημοσιότητα η έκθεση της Black Rock. Να μετατραπούν οι τράπεζες σε μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων": έχει γίνει στη Βρετανία με αρκετά θετικά αποτελέσματα (ο Μπράουν είχε κρατικοποιήσει τις τράπεζες που κατέρρεαν, τις εξυγίανε και μετά τις ξαναπούλησε, βγάζοντας και κάποιο κέρδος). Επίσης, δεν πρέπει να ξέρουμε πού έδιναν και με ποια κριτήρια δάνεια οι τράπεζες τις οποίες ΕΜΕΙΣ διασώζουμε σήμερα; Ε, αυτό λέει η έκθεση της Black Rock, την οποία επίσης εμείς πληρώνουμε.

-"Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διερευνήσει το επαχθές του δημόσιου χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης": η δημιουργία ΕΛΕ υποστηρίζεται ακόμα και από λιμπερταριανούς (βλέπε LOLGreece), για τους δικούς τους λόγους, είναι αλήθεια, και είναι μια ιδέα που παίζει και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης (π.χ. Ιρλανδία). Όσον αφορά στο μορατόριο που ζητά το Τσιπράκι, πόσο μακριά απέχει από τις ανακοινώσεις, π.χ. του Μπόφινγκερ, ότι θα χρειαστεί κι άλλο κούρεμα του ελληνικού χρέους;

-"Προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα για το βάθεμα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με πρώτες την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την καθιέρωση της απλής αναλογικής, καθώς και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών": σαν να ακούω τον ΓΑΠ, άσε που λίγο-πολύ όλοι οι τέως μεγάλοι έχουν παραδεχθεί ότι ο νόμος περί ανευθυνότητας των υπουργών ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει. Για την απλή αναλογική, αποτελεί πάγιο αίτημα του ΣΥΝ από τον καιρό που κυκλοφορούσαν ακόμα δεινοσαύροι στη Γη.

Αυτά είναι που ενόχλησαν τον Αντωνάκη; Ρεσε, τα μισά από αυτά τά'χεις πει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κι εσύ. Τώρα σε πείραξαν; Πάμε, τώρα, και στο σημείο που έκανε τους πάντες να αφρίσουν: "Αν ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς έχουν ειλικρινά μετανιώσει για τις καταστροφικές τους επιλογές που διέλυσαν την κοινωνία, τους καλώ μέχρι αύριο που θα τους συναντήσω να έχουν ήδη στείλει επιστολή στους ηγέτες της Ε.Ε. και των κρατών-μελών της, που θα αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις που έλαβαν σε παλαιότερη επιστολή τους, ότι θα εφαρμόσουν πιστά τις επιταγές των αγορών και του ΔΝΤ και θα εφαρμόσουν πιστά το βάρβαρο πρόγραμμα του δεύτερου μνημονίου". Πρώτον, δεν τους ζήτησε δήλωση μετανοίας, αλλά δήλωση αποδοχής του καταστροφικού χαρακτήρα του μνημονίου. Δεύτερον, όταν οι αλλοινοί ζητούσανε από τους ΣΥΡΙΖαίοι δηλώσεις αποκήρυξης των "κουκουλοφόρων" και της βίας και του σοσιαλμαρξισμού και αναρχολενινισμού, τότε ήτονε καλά, ε; Τότε υπήρχε πολιτικός και δημοκρατικός πολιτισμός, ε; Ενώ τώρα το τσογλανάκι δε δικαιούται διά να ομιλεί, ε; Και τρίτον, αν υποτεθεί ότι ΝΔΣΟΚ θέλουν να στηρίξουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς-ΔΗΜΑΡ, δεν πρέπει να αποδεχθούν και τις προγραμματικές πολιτικές τους; Ε, αμ' έπος, αμ' έργον, μάγκες.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως την τακτική που το συστηματάκι ακολουθεί: αφού προεκλογικά η τρομοκρατία δεν μας πέτυχε, ας προσπαθήσουμε να τους αποδομήσουμε μετεκλογικά, θέτοντας παράλογες απαιτήσεις ("είστε 80, κυβερνήστε και μην αγχώνεστε, εμείς θα σας στηρίίίίίξουμε") και βάζοντας τρικλοποδιές. Και το ερώτημα είναι απλό: δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν ή απλώς είναι τόσο crooked που αδυνατούν να κάνουν αλλιώς; Ο καιρός θα δείξει.

Υ.Γ.: παρόμοιες και πιο συμπυκνωμένες σκέψεις από τον Ζάφοδα!

Υ.Γ.1: επειδής έγινε κακό μεγάλο με τις δηλώσεις Στρατούλη για τις τράπεζες και τις καταθέσεις, σας παραπέμπω α) σε αυτή την ανάρτηση του Μπλε Μήλου, ενός blog που μόνο ως φιλοΣΥΡΙΖαίικο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και β) στην "απάντηση" των τραπεζιτών που, με απλά λόγια, λέει ότι οι καταθέσεις υπάρχουν ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ στις τράπεζες και ότι τώρα, χωρίς την εγγύηση της ΕΚΤ και του κράτους, οι καταθέτες θά'παιρναν από τα τρία το μακρύτερο...

Υ.Γ.2: πάρτε κι έναν Παπούλη για σωστή καθοδήγα!

Εκλογικό πανηγυράκι

Υπό νορμάλ συνθήκες, ούτε που θα ασχολιώμανε με τις εκλογές: είμαι πηγμένος, εκνευρισμένος, απογοητευμένος και εξαιρετικά ανήσυχος για να κάθομαι και να ασχολιέμαι με την κάθε παπαριά που τα κόμματα εκτοξεύουν αδιακρίτως προς το μέρος μου, σε μια προσπάθεια να με πείσουν ότι θα με σώσουν άμα τα ψηφίσω. Ωστόσο, πολιτικό ον είμαι, το χέρι μου με τρώει, άσε που έχω ακούσει ένα κάρο αηδίες τον τελευταίο καιρό, οπότε λέω να γράψω κάτι, έτσι για να μου φύγει η διάθεση τελείως και να ασχοληθώ και με καμιά γκόμενα.

Το πρώτο πράμα που θέλω να ξεκαθαρίσω, είναι ότι παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες όλων να με πείσουν ότι αυτές οι εκλογές είναι οι κρισιμότερες για το μέλλον το δικό μου, της γκόμενάς μου και του χρυσόψαρού μου, λυπάμαι, guys, αλλά δεν... Οι εκλογές αυτές έχουν την ίδια σημασία που έχει κάθε εκλογική αναμέτρηση σ' αυτό τον τόπο και τίποτα παραπάνω. Το γιατί θα το εξηγήσω παρακάτω, όπου θα ασχοληθώ με την κατά Κλύστυ περιγραφή του πολιτικού σκηνικού και θα δώκω και την πρόβλεψή μου για το τι θα γίνει τελικά. Όσοι, πάντως, περιμένετε εκπλήξεις, προτείνω να φύγετε να πάτε αλλού: φοβάμαι ότι οι εκτιμήσεις μου δεν είναι και πολύ avant-garde.

Σε μια προσπάθεια να αποφύγω το ποστ να λάβει μέγεθος ραψωδίας, θα ομαδοποιήσω τα κόμματα και θα εξηγήσω τι πιστεύω για την κάθε περίφτωσης ξεχωριστά, 'νταξ'; 'Νταξ'... Φύγαμε!


ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ" ΚΟΜΜΑΤΑ
Που ούδεις μπορεί να πει μετά βεβαιώτητας πόσο μεγάλα παραμένουν. Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ ότι είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να συγκεντρώσουν μαζί ένα 50-55% των ψήφων και να κάνουν αυτό που είναι το πλέον αναμενόμενο, δηλαδή, μια κυβέρνηση συνεργασίας. Εκτιμώ ότι -εξαιρώντας κά'να χοντρό απρόοπτο- η κυβέρνηση αυτή θα έχει χρόνο ζωής ως το 2015, δηλαδή, ώσπου να λήξει η τρέχουσα δανειακή σύμβαση. Το μόνο που με προβληματίζει είναι η μορφή της. Τι θέλω να πω: αν η ΝΔ βγει πρώτη κι έχει μια αξιόλογη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ (από 5% και πάνω...), τότε πρωθυπουργάρα θα γίνει μετά βαΐων και κλάδων ο Αντωνάκης ο μάγκας και καραμπουζουκλής. Αν η διαφορά είναι μικρότερη, τότε δεν αποκλείω μια λύση Αντωνάκης πρωθυπουργός - Μπένι αντιπρόεδρος, ενώ αν το ΠΑΣΟΚ βγει πρώτο κόμμα, κάτι που δεν έχω αποκλείσει τελείως, τότε... μην παραξενευτούμε αν δούμε μια διευρυμένη κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου και διάφορες τεχνοκρατικές "χρυσές εφεδρείες": μην ξεχνάμε ότι τον Ιούνιο η τροίκα θέλει τα μέτρα για το 2013 και 2014 και είναι προβληματικό κατά πόσο ο Βατζέλης θα θέλει να τα χρεωθεί ως πρωθυπουργάρα. Προφανώς, αποκλείω το σενάριο των επαναληπτικών εκλογών: Ευρωζώνη και ΔΝΤ δεν νομίζω ότι θα δώσουν τέτοια περιθώρια, επικαλούμενα την κρίσιμη κατάσταση της οικονομίας και απειλώντας ευθέως με αναστολή πληρωμών. Οπότε, κατά τη γνώμη μου τα περιθώρια για τα κόλπα που ονειρεύεται ο Σαμαράς είναι κάτω του μηδενός.


Η ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ...
Νομίζω ότι αποτελεί το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του πολιτικού σκηνικού, καλύπτοντας για πρώτη φορά όλα τα γούστα: είσαι φιλελεύθερος/libertarian/θατσεροfan; Να και η Δράση, να και η Δημοκρατική Συμμαχία, να και η Δημιουργία Ξανά, να ικανοποιήσουν τις άνομες ορέξεις σου. Είσαι -ή νομίζεις ότι είσαι- Άρειος; Επιτέλους, μπορείς να περιφέρεις απροβλημάτιστα την ανεγκεφαλοσύνη σου και να δηλώνεις ότι ψηφίζεις Χρυσή Αυγή. Είσαι γέρος, μίζερος, ψιλοακροδεξιός και δήθεν-τάχα μ' σοβαρός; Ο Κύρτσος σου δίνει την άνεση να ψηφίσεις για άλλη μια φορά -με λιγότερες ενοχές, μάλιστα- τον κυρ Καρατζαφέρη. Είσαι αναντάμ-παπαντάμ κάργα δεξιός και μνημονιοκαμμένος; Υπάρχει για σένα ο Καμμένος! Σόρι άμα ξεχνάω και κανέναν, αλλά για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια (από την εποχή των δεινοσαύρωνε, δηλαδής...) η δεξιά έχει κάτι για τον καθένα. Τώρα, για το ποιοι θα μπούνε στη Βουλή, αυτό είναι μια περίεργη ιστορία. Θεωρώ ότι ο Καμμένος και -πιο δύσκολα- ο κυβιστιστής Καρατζαφέρης θα πετύχουν να ξεπεράσουν το 3% και να τρουπώσουν. Για τους άλλοι, πιστεύω ότι Ντόρα και Μάνος παραείναι αντιπαθητικοί (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) για να μπορέσουν να πείσουν αρκετό κόσμο να τους ψηφίσει, αν και δεν αποκλείω ο ένας από τους δύο να μπει για να κάνει προσκόλληση σε κυβερνητικό σχήμα συνεργασίας των μνημονιακών δυνάμεων (μιλώ για πριμοδότηση από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έτσι;...). Όσο για τους Χρυσαυγίτες, θέλω να πιστεύω ότι το ρεύμα που παρουσιάζουν ως τα σήμερα θα κοπεί όσο η ώρα της κάλπης πλησιάζει, χωρίς, πάντως, να αποκλείω, αν πάρουν δυνατά ποσοστά στα μεγάλα αστικά κέντρα, να πετύχουν το στόχο του 3% και μετά... ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του. Ειδικά για τη Χρυσή Αυγή, αν μπει στη Βουλή, όποιος πολίτης δεν είναι φασίστας θα πρέπει να τσακίσει στο ξύλο όλους τους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και τους δημάρχους σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ της τελευταίας 20ετίας: αυτοί κατόρθωσαν να στρέψουν τον κόσμο προς τους φασίστες.


ΠΑΡ'ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Αντίθετα με τη Δεξιά, η Αριστερά μοιάζει με κάθε εκλογική αναμέτρηση να γίνεται όλο και πιο προβλέψιμη. Με το μονόλιθο του μπετοναρισμένου 8-9% του ΚΚΕ στο κέντρο της και την πλήρη αδυναμία κυβερνητικής προοπτικής που ο μονόλιθος αυτός διασφαλίζει (τελικά, το ΚΚΕ είναι πιο συστημικό ακόμα κι απ' το βαθύ ΠΑΣΟΚ και τη βαθιά ΝΔ...), όλα τα άλλα μοιάζουν γύρω-γύρω μικρά κι ασήμαντα. 'Νταξει, η ΔΗΜΑΡ θα πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό (παρότι τα περισσότερα στελέχη της θα πουλούσαν κάθε αριστεροσύνη τους για μια γενική γραμματεία...). 'Ντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑς θα είναι δυνατότερος απ' όσο το 2009, άσε που η πρόταση Τσίπρα για κοινή κάθοδο στις μονοεδρικές έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει ευφυία σε αυτό το κόμμα. 'Ντάξει, οι Οικολόγοι Πράσινοι δείχνουν πιο ώριμοι παρά ποτέ, άσχετα αν ο ΣΚΑΪς δεν τους παίζει όσο παλιότερα. 'Ντάξει, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτό που πάντα ήταν: εξωκοινοβουλευτική, θορυβώδης, τίμια και τελείως εκτός πραγματικότητας. 'Ντάξει, το ΜΛ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μλ) ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν κι έγιναν ΜΛ ΚΚΕ (μλ). 'Ντάξει, όλα ωραία και καλά, αλλά όσο το ΚΚΕ θα αρνείται να δώσει μια προοπτική εξουσίας στην ελληνική Αριστερά, μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες, όσο, δηλαδή, το ΚΚΕ θα παίζει το δεκανίκι του δικομματισμού, όλα αυτά θα έχουν ελάχιστη αξία, καθώς το κρίσιμο ποσοστό και η κρίσιμη μάζα θα παραμένει αναμένουσα τη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού. Δυστυχώς, με το ΚΚΕ αναχωρητή, όλοι οι υπόλοιποι μαζί αδυνατούν να πείσουν για μια κυβερνώσα Αριστερά στον τόπο, κάνοντας τους προοδευτικούς ψηφοφόρους να σιχτιρίζουν, ακόμα κι όταν τους ψηφίζουν. Κρίμα και πάλι κρίμα...


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟΙ
Υπάρχουν, κάποιοι απ' αυτούς μου είναι και συμπαθείς (π.χ. η Κατσέλη, για να πω την αμαρτία μου), κάποιοι άλλοι (π.χ. Καζάκης) μου είναι αντιπαθείς, όλοι οι υπόλοιποι μου είναι πλήρως αδιάφοροι και θεωρώ ότι η ύπαρξή τους είναι τελείως ανούσια και άνευ στόχευσης. Θα πάρουν τα γνωστά και θα πάνε σπίτια τους, κατηγορώντας το σύστημα που δεν τους επέτρεψε να αποδείξουν την αξία τους. Χεστήκαμε, με το συμπάθιο...


ΟΠΟΤΕ;...
Οπότε, δυστυχώς, είμαστε dans la merde, που έλεγε και μια ψυχή. Για να μην μακρυγορώ, εγώ θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ήδη σιχτιρίζω, αλλά έτσι είναι. Μεταξύ της φρίκης των δύο "μεγάλων", της παράνοιας της Δεξιάς και της χωλώτητας της Αριστεράς, δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑς, με όλα τα στραβά του, αποτελεί για μένα τη μόνη λογική επιλογή. Παρεπιπτόντως, η μαλακία της αποχής/άκυρου/λευκού κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώσει και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Αυτά και... τα ξαναλέμε εν ευθέτω χρόνω, ε; Φιλιά στη μαμά...

Υ.Γ.: δείτε εδώ τι λέει κι ο Ζάφοδας, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα μ' εμένα. Μπράβο μας και των δυονώνε μας!!!

UPDATE: δείτε και μια ανάλυση στην Καλύβα... Όπως και στον Έλικα...

Ποιος φοβάται την εξουσία

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο των παιδιών του LeftG700, ομολογώ ότι αισθάνθηκα να διακατέχομαι από ένα σφοδρό και αποκαλυπτικό satori. Το σημείο, δε, του κειμένου που μου προκάλεσε ανατριχίλα ήταν αυτό: "Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός. Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο χτύπημα του πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!".

Η ανατριχίλα προήλθε από την ανάμνηση μιας συζήτησης που είχα, τον καιρό της δημοσκοπικής "άνοιξης" του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ένα φίλο που είχε μεγάλη εμπειρία από το χώρο του ΚΚΕ. Ο φίλος, λοιπόν, έβριζε την αμηχανία με την οποία ο Περισσός αντιμετώπιζε την άνοδο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή τα βρισίδια του ήταν χοντρά και διαρκή (και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό να έχει βγει με κάποιον για να πιεις καμία μπύρα και να κάνεις γαμησοκουβέντες κι αυτός να περνά όλη την ώρα βρίζοντας το ΚΚΕ), τον ρώτησα τι έννοεί. "Κοίτα να δεις, ρε μαλάκα", μου είπε, "απορώ γιατί αυτοί οι τύποι στον Περισσό έχουν πάθει τέτοιο κλακάζ με τους Αλαβάνους και τους Τσίπρες. Αφού, κι όλοι το ξέρουμε, στην πρώτη στιγμή που ο ΣΥΝ θα χρειαστεί να πάρει σοβαρή θέση για κάτι, θα τα κάνει σκατά. Τι τρελλαίνονται, ρε γαμώτο;". Περιέργη η τοποθέτησή του και του το επισήμανα. "Φίλε, πάρ'το χαμπάρι", μου απάντησε, "η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχει φτιαχτεί για να κυβερνήσει. Έτσι και της κουνήσεις μπροστά στη μούρη το ενδεχόμενο να αναλάβει εξουσίες, την έχεις μπλοκάρει ανεπανόρθωτα".

Λίγους μήνες μετά ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008, η βρώμικη επίθεση που δέχθηκε πανταχόθεν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η τρομακτική αμηχανία του να αποκρούσει την επίθεση αυτή, και ο δημοσκοπικός μαρασμός του, με όλα τα συνακόλουθα προβλήματα. Ο ίδιος φίλος, σε συνάντησή μας μετά τα γεγονότα, κούναγε το κεφάλι του, λέγοντας "στά 'λεγα, δε στά 'λεγα, ρε; Στην πρώτη κρίση, τα κάνανε σαν τα μούτρα τους". Και είχε δίκιο. Η Αριστερά κυριολεκτικά παθαίνει μπλακ άουτ κάθε φορά που πρέπει να αρθρώσει λόγο πέραν της καταγγελίας και μιας μαξιμαλιστικής διεκδίκησης. Όλο το concept της βρίσκεται στο να κατακεραυνώνει το δικομματισμό και να ζητά από τους πολίτες να αντισταθούν. Ορθότατο, όμως στο "μετά" κολλάει και κολλάει άσχημα. Εντάξει, λοιπόν, να αντισταθούμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Και μετά; Μετά τι;

Το καταπληκτικό είναι ότι σε επίπεδο ανάλυσης, τόσο το ΚΚΕ όσο και οι υπόλοιποι (και τονίζω το ΚΚΕ διότι έχει τα εργαλεία για να κάνει εμβριθή ανάλυση) έχουν απόλυτο δίκιο, όταν μιλούν για τα αίτια και τις συνέπειες της τρέχουσας κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Ωστόσο, κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο, όταν έρχεται η ώρα της παράθεσης εναλλακτικής πρότασης, η Αριστερά είναι πιο κολλημένη κι από το "Λόγο του Βασιλιά": ασαφής, αμήχανη, σχεδόν διστακτική, αρκείται στο να επαναλαμβάνει τσιτάτα ή να προτείνει μισοψημένες ιδέες, χωρίς να έχει αναλύσει συνέπειες και αποτελέσματα ("όξω από Ε.Ε. και ευρώ, πίσω στη δραχμή"...). Εν ολίγοις, μοιάζει να κολώνει να καταθέσει μια ολοκληρωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι μεταπολιτευτικά, η Αριστερά συμμετείχε στην εξουσία μόνο για λίγους μήνες, στην Οικουμενική Ζολώτα. Ωστόσο, έχω φίλους νομικούς που ακόμα μνημονεύουν με τα καλύτερα λόγια τη θητεία του Φώτη Κουβέλη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ή άλλους που εξαίρουν το έργο του Γιάννη Δραγασάκη ως αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας. Που σημαίνει ότι, ευκαιρίας δοθείσης, η Αριστερά ΜΠΟΡΕΙ να κυβερνήσει. Κι ότι ΜΠΟΡΕΙ να εφαρμόσει αποτελεσματικές πολιτικές. Κι αυτό με διαολίζει όσο τίποτε άλλο. Να μην μπορούσε, να πω, εντάξει, δεν μπορούν τα παλικάρια. Αλλά, αφού μπορεί, τότε γιατί;... Γιατί φοβάται να βγει μπροστά με ιδέες, πρόγραμμα και να διεκδικήσει την εξουσία;

Θα μου πεις, θα την πάρει; Εγώ σου λέω πως, όχι. Όμως, είναι πραγματικά αρρωστημένο να μην προσπαθεί, καν. Να αρκείται μόνο σε λεκτικά πυροτεχνήματα και "μέτωπα αντίστασης" και να μη βγαίνει τίμια και ξεκάθαρα να πει, "μάγκες, θέλω την ψήφο σας, όχι για να κόψω από το δικομματισμό, αλλά για να κυβερνήσω τη χώρα. Οι άλλοι δύο τα κάναν μούτι και το ξέρετε. Ώρα να τους στείλουμε σπίτια τους. Ορίστε, λοιπόν, τι θα κάνουμε εμείς ως κυβέρνηση". Πέντε, δέκα, δεκαπέντε πράγματα, απλά, κατανοητά και υπεύθυνα. Χωρίς μα και μου. Και, τότε να δούμε πόσα απίδια χωρά ο σάκος των αλλονώνε.

Για να τελειώνουμε: αν η Αριστερά θέλει να έχει νόημα στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε, θα πρέπει να get her shit together και να αποφασίσει αν θέλει να κυβερνήσει. Και μετά, να μας πει το πώς. Και ας μας δώσει επιτέλους την ευκαιρία να την κρίνουμε διά της ψήφου μας σε αυτό το επίπεδο και όχι στο επίπεδο του "κρίμα, μωρέ, να μη μπει ο ΣΥΝ στη Βουλή" ή "θα ψηφίσω ΚΚΕ για να βάλει φρένο στους νεοφιλελεύθερους". Αυτά και... βοήθειά μας.

Φταίει κι ο Χατζηπετρής...

Ο Ανέστης και το Πολιτικό Ον αναφέρθηκαν διαδοχικά στην δημοσκοπικά παρατηρούμενη αύξηση των ποσοστών του ΛΑΟΣ και συμπλήρωσαν τους προβληματισμούς τους σχετικά με αυτή την άνοδο, αλλά και τον ενδεχόμενο ρόλο που η Αριστερά έχει παίξει. Ως συνήθως, τα ποστ ήταν καλογραμμένα και προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον μου, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δείχνουν να καθορίζουν σήμερα σε τεράστιο βαθμό το μέλλον όλων μας.

Ωστόσο, σύντροφοι καλοί και αγαπημένοι, διαφωνώ. Έχω μια διαφορετική ερμηνεία για την άνοδο της ακροΔεξιάς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Αλλά, κυρίως, δεν θεωρώ ότι η Αριστερά ευθύνεται για όλα τα στραβά καρβέλια. Ούτε για το σεισμό στην Ιαπωνία. Ούτε για την τρύπα του όζοντος. Αλλά, ας το συζητήσουμε, 'νταξ';

Πρωτίστως, ανασύροντας από τη μνήμη μου κάτι παλαιότερες αναλύσεις δημοσκοπήσεων, αν θυμάμαι καλά, ο ΛΑΟΣ παίρνει ψηφοφόρους κυρίως από τη ΝΔ (αρχικά από τους ξενερωμένους λαϊκοδεξιούς από την πολιτική του Κέντρου του Καραμανλή, τώρα και από τους φιλελεύθερους...) και το ΠΑΣΟΚ (ο Καρατζαφέρης "γράφει" καλά στο μυαλό των παραδοσιακών ΠΑΣΟΚων του λεγομένου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ), καθώς και κάτι ψιλολοΐδια από το ΚΚΕ (κυρίως ψηφοφόρους της Λιάνας).

Η παραδοσιακή Αριστερά της χώρας ("ορθόδοξη", "ανανεωτική" και "κινηματική") βγάζει φλύκταινες μπροστά στο ΛΑΟΣ και οι ψηφοφόροι της θα προτιμούσαν να πιουν ένα τενεκέ ρετσινόλαδο, παρά να στηρίξουν σχήματα που γι' αυτούς αποτελούν κανονικό ανάθεμα. Αλλά και ο ΛΑΟΣ κάθε τόσο φροντίζει να χτυπάει -κάτω από τη ζώνη, συνήθως- τα κόμματα της Αριστεράς, καθώς τα θεωρεί μείζονες αντιπάλους του και ξέρει ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να τα φέρει στα νερά του, όπως έκανε, π.χ., μετά τις ευρωεκλογές του 2009 με τη ΝΔ, την οποία εξανάγκασε να υιοθετήσει το σύνολο της ατζέντας του.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει η άποψη ότι ο κόσμος στρέφεται προς την άκρα Δεξιά επειδή η Αριστερά δεν προβάλλει λόγο πρακτικό/οραματικό και αρκείται σε καταγγελίες και αρνήσεις. Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι μια σωστή προσέγγιση (δεν είναι, η Αριστερά, πάρά τα προβλήματά της, έχει ορισμένες πολύ καλές ιδέες), τότε, με την ίδια λογική, η ΝΔ θα έπρεπε να είχε χάσει τεράστια ποσοστά ψηφοφόρων, καθώς αυτηνής ο λόγος κι αν είναι κενός ιδεών (μηδενισμός του ελλείμματος σε 18 μήνες, anyone?...) και το ΠΑΣΟΚ θά'πρεπε να έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Αντιθέτως, τα δύο μεγάλα κόμματα διατηρούν ποσοστά υψηλά και οι προβολές τους σε ενδεχόμενο εκλογικό αποτέλεσμα δείχνουν -για την ώρα- αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, ο τρίτος λόγος για τον οποίο ανεβαίνει η ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι ότι τα ΜΜΕ την έχουν αγκαλιάσει, σχεδόν ερωτικά. Ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις έχουν μετατραπεί σε κανονικούς τηλεστάρ, όχι μόνο στο Alter για τους τζερτζελέδες, αλλά και στα "σοβαρά" κανάλια. Αστικά έντυπα "χτίζουν" αγιογραφίες ανερυθρίαστα και ξεδιάντροπα. Και τόνοι μελανιού χύνονται σχετικά με το αν ένας τύπος που προ ολίγων ετών θεωρείτο στην καλύτερη περίπτωση περιθωριακό στοιχείο θα μεταπηδήσει από το ΛΑΟΣ στην ΝΔ ή θα γητευτεί από τον "φιλελευθερισμό" της Ντόρας. Λέγε-λέγε, ε, πάντα κάτι θα μείνει. Ρε παιδιά, φταίει και γι' αυτό η Αριστερά; Δεν το νομίζω.

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η Αριστερά εμφανίζεται μπερδεμένη, αμήχανη και ανεπαρκής να συνθέσει και να προβάλλει γνήσια προοδευτικό λόγο και ιδέες. Το γιατί είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει, αλλά είναι μεγάλη. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έχει παίξει έστω και τον παραμικρό ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά πιστεύω ότι αποτελεί ένα από τα τελευταία στόματα που επιμένουν να την καταγγέλλουν, σε μια εποχή που όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν να μην τολμούν να της αρνηθούν τίποτα.

Μήπως ήλθε η ώρα να σχίσουμε τας φρένας μας στα δύο;;;;;

Τελικά, εκεί πλατεία Κουμουνδούρου μεριά, πρέπει νά'χουν κάψει φλάντζα (προς Θεού, η έκφραση δεν περιέχει ουδένα ψόγο για τον γνωστό δρα. Φλάντζα!). Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την ιστορία με τη Νομική και τους μετανάστες και τα παρεπόμενά της. Ειλικρινά, παιδιά του τιμίου ΣΥΝ, καμιά άλλη λαμπρή ιδέα έχετε; Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν είναι να το βυθίσετε το κόμμα, κάντε το σωστά: μη μείνει τίποτα όρθιο.

Εντάξει, το ζήτημα των παράνομων μεταναστών είναι χαίνουσα πληγή κι άλλο ένα καρφί στην κατ' επίφαση δημοκρατία που βιώνουμε σε αυτή τη χώρα. Και, προφανώς, κάθε ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ προσπάθεια ανάδειξης του προβλήματος αποτελεί όαση μέσα στις φραχτολαλακίες του Παπουτσή, στις θέλει-η-πουτάνα-να-κρυφτει-κι-η-χαρά-δεν-την-αφήνει ρατσιστοεξυπνάδες του ΛΑΟΣ και του Αντωνάκη και στις ΚΔΟΑ θέσεις της Χρυσής Αυγής. Όμως, σοβαρά τώρα, όποιος σκέφθηκε το "σχέδιο Νομική" αξίζει να τιμωρηθεί με εικοσιτετράωρη τιμωρία ακρόασης τοποθετήσεων της σ. Αλέκας στην Κ.Ε. του ΚΚΕ, να μάθει!

Τι κατάφερε, λοιπόν, το κίνημα με το να καταλάβουν οι μετανάστες τη Νομική; Άλφον, με τα υπερμαξιμαλιστικά αιτήματα, να γίνει απολύτως σαφές ότι η όλη κίνηση είναι κατευθυνόμενη. Βήτον, η κυβέρνηση να κατηγορείται πανταχόθεν ότι "δεν υπάρχει κράτος" και, για να δείξει ότι έχει @@, να σκληραίνει ακόμα περισσότερο τη στάση της έναντι των μεταναστών. Γάμον, ο Αντωνάκης να επαναφέρει θέμα κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου και αυτή τη φορά να ελπίζει βάσιμα ότι θα βρει υποστηρικτές. Δέλτον, το Πανεπιστήμιο Αθηνών να έχει γίνει κανονικό τουρλουμπούκι και να γίνεται της αρκούδας με φήμες για άλλες καταλήψεις και λοιπούς δράκους. Έψιλον, το ΚΚΕ να βρει νέα ευκαιρία να την πέσει στο ΣΥΝ και να δείξει ποιο είναι το "σοβαρό" κόμμα της Αριστεράς. Ζήτον, τα ΜΜΕ να βρουν νέα ευκαιρία να ξεσαλώσουν. Ήτον δεν έχει ή, εν πάση περιπτώσει, τώρα δε μού'ρχεται.

Βάλτε μέσα σε αυτό και την κίνηση Άδωνι-Θάνου και η εικόνα είναι σαφής, ja? Όσο για το ΣΥΝ, από κει που λέγαμε ότι κάτι πάει να στρώσει, πάλι βρέθηκε αμυνόμενος, με τις εντυπώσεις απολύτως χαμένες και χωρίς να έχει πετύχει τίποτα για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ωρέ, πάτε καλά, ωρέ;;;;;

(η φωτο από "Ελευθεροτυπία")

Κατακαημένη Αριστερά...

Πρώτα απ' όλα, περαστικά στο σύντροφο Λεωνίδα, ταχεία ανάρρωση και όλα τα συναφή. Από καρδίας.

Δεύτερον, όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε για το ρεπορτάζ σχετικά με το "κλειστό δείπνο" που ο Λεωνίδας παρέθεσε χθες σε "προσωπικότητες" της πολιτικής, επιχειρηματικής και πνευματικής ζωής του τόπου (ποιοι προσκλήθηκαν, ποιοι πήγαν, ποιοι όχι, τι ειπώθηκε, τι φαγώθηκε και τα τοιαύτα), ιδού τρία δημοσιεύματα, των "Νέων", της "Ελευθεροτυπίας" και της "Καθημερινής". Σε γενικές γραμμές, τα ρεπορτάζ συμφωνούν, οπότε ο οιοσδήποτε μπορεί να κρίνει τα όσα ειπώθηκαν.

Τρίτον, και παρά την αγάπη και το σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπο του συντρόφου Λεωνιδά, θα τον παρακαλούσα, αν η προσφορά του στο διάλογο για την Αριστερά θα περιορίζεται από τούδε σε εκδηλώσεις σαν τη χθεσινή, τότε ας μην αναλάβει άλλες πρωτοβουλίες. Άστο, Λεωνίδα, δεν θέλουμε, μπέσα σε λέω... Εκτός κι αν θεωρείς ότι ο δρόμος για την Αριστερά περνά από τον Βαρβιτσιώτη, τον Βούλγαρη και τον Λυκούδη, οπότε, sorry, αλλά έχουμε αντιδιαμετρική αντίληψη για τα πράγματα.

Μετά και το χθεσινό, είμαι πεπεισμένος ότι, για να ορθοποδήσει και να βρει χαρακτήρα, θέσεις, προτάσεις και προσωπικότητα η Αριστερά στην Ελλάδα, θα πρέπει να φύγουν από το προσκήνιο όλα τα "κομμουνιστογενή" "ιστορικά" της στελέχη, που έχουν στη ζωή τους αγώνες, εξορίες, μάχες,... ιστορία. Την οποία δεν ξεχνούν κάθε λίγο και λιγάκι να μας την υπενθυμίζουν, (απ)αιτώντας να τη σεβόμαστε και να τους αποδίδουμε τις τιμές και τη βαρύτητα που τους αναλογεί.

Η γενιά της διάσπασης του ΚΚΕ το 1968, η γενιά της Χούντας και του Πολυτεχνείου, η γενιά πριν από αυτές τις δύο (όσα μέλη της ζουν ακόμα), αποτελούν κατά την άποψή μου τροχοπέδη για την Αριστερά. Κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε τη στάση, π.χ., του συντρόφου Αλαβάνου τους τελευταίους μήνες, αλλά και τη στάση "ιστορικών" ανανεωτικών στελεχών του ΣΥΝ και θα καταλάβετε πολλά.

Μπροστά σε όλους αυτούς, ο Τσίπρας, ο Καρίτζης και όλα τα υπόλοιπα "πιτσιρίκια" μοιάζουν με φρέσκο αεράκι, σε σχέση με την κομμουνιστογενή "καμαρίλα", με την οποία έχουν γαλουχηθεί οι προηγούμενες γενιές. Μόνο όταν στην Αριστερά κυριαρχίσει μια γενιά που ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΙ" ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ, μόνο τότε θα μπορέσουμε να δούμε μια άσπρη μέρα.

Με λάθη, ναι, με παραλείψεις, με παραπατήματα και παραστρατήματα, αλλά, επιτέλους, χωρίς ιδεοληψίες του παρελθόντος, με ιδέες που να ανταποκρίνονται στο σήμερα και στο αύριο. Χωρίς "αγωνιστικά παράσημα", χωρίς εξορίες, χωρίς διωγμούς, η γενιά αυτή ίσως καταφέρει να σχηματοποιήσει την Αριστερά που όλοι θέλουμε και, στη συνέχεια, να μιλήσει στους πολίτες γι' αυτή.

Προς Θεού, δεν λέω να διαγράψουμε το ιστορικό παρελθόν της Αριστεράς στην Ελλάδα, δεν λέω να γίνουμε όλοι "τάμπουλες ράζες", που θά'λεγε κι ο Άρης (αλήθεια, είχε προσκληθεί χθες; Κι, αν ναι, πήγε στο ντινέ;). Αλλά, να σταματήσουμε να επιτρέπουμε στο παρελθόν αυτό να γίνεται βαρίδι και να καθορίζει την πορεία της Αριστεράς στη χώρα μας. Φθάνει πια, δηλαδή...

(Υ.Γ.: προφανώς, όταν μιλώ για Αριστερά στην Ελλάδα, δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ και σε διάφορα post-ΚΚΕ μορφώματα που έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια, έτσι;...)

η φωτό είναι από την "Ελευθεροτυπία"

Σκόνη και θρύψαλλα...

Εδώ και κάμποσο καιρό ήθελα να γράψω για τα χάλια του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, κάτι το πήξιμο στη δουλειά, κάτι οι κυοφορούμενες "αλλαγές" από την "παραίτηση" Αλαβάνου, το άφηνα στην άκρη. Όμως, τώρα πια δεν πάει άλλο μέσα μου. Και δεν πάει άλλο, διότι η ξεφτίλα έχει ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο και πολύ φοβάμαι ότι ο ΣΥΝ (γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί άλλου παπά βαγγέλιο...) βαίνει τάχυστα προς τη μεγαλύτερη συρρίκνωση -πολιτική και εκλογική- της ιστορίας του.

Κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥΝ αυτή τη στιγμή αποτελεί το πλέον ανούσιο πολιτικό κόμμα της Ελλάδας. Χωρίς πολιτικό χαρακτήρα (το να λες ότι είσαι σύγχρονη Αριστερά και να ζητάς τη δημιουργία τρίτου πόλου με το ΚΚΕ, μόνο χαρακτήρα δεν σου δίνει...), χωρίς φρέσκιες ιδέες, χωρίς νέα δημιουργικά στελέχη (ο Τσίπρας και οι συν αυτώ ξεθώριασαν με τρομακτική ταχύτητα), ο ΣΥΝ μοιάζει με ακυβέρνητο βαρκάκι που πηγαίνει βουρ για τα βράχια της πλήρους απαξίωσης και πολιτικης θανάτωσης.

Μέσα από pissing and moaning "συλλογικές διαδικασίες" που μοιάζουν περισσότερο με circle jerk, ο ΣΥΝ μοιάζει να διαφημίζει πανταχόθεν ότι ο χαρακτήρας που κάποτε είχε -του μικρού, αλλά παραγωγικού ιδεών κόμματος της ανανεωτικής Αριστεράς- έχει πλέον αντικατασταθεί με έναν "ντεμέκ" κομμουνισμό που, όσο κι αν τα στελέχη του Αριστερού Ρεύματος αρνούνται, είναι εμφανής (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. Σοφή κουβέντα, σύντροφοι). Από την άλλη, το βεβαρημένο παρελθόν των Ανανεωτικών -που όλοι ξέρουν πού θα βρεθούν, αν μια κυβέρνηση τους κουνήσει ένα οφίτσιο μπροστά στη μούρη-, δεν τους επιτρέπει να στοιχειοθετήσουν με αξιοπιστία την κριτική τους, αν και, εφόσον οι Τσιπραίοι και οι post-communism συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσουν να τους κατηγορούν για πεμπτοφαλαγγίτες, τίποτα δεν αποκλείεται.

Είπα ΣΥΡΙΖΑ και νομίζω ότι ήλθε η ώρα να ανοίξουμε τα χαρτιά μας και να μιλήσουμε σοβαρά για αυτό το μόρφωμα. Ο Καρζής περιέγραψε με απόλυτη ακρίβεια την επικρατούσα κατάσταση στο εσωτερικό του σχηματισμού και τις συνέπειές της, ενώ ο Κοκορίκος -με τις απόψεις του οποίου διαφωνώ σχεδόν κάθετα, αλλά στην παρούσα φάση θεωρώ ότι χτύπησε διάνα- τα είπε όλα για το χάλι του Αλαβάνου. Ο οποίος φαίνεται ότι εζήλωσε την δόξαν του γέρου Καραμανλή και πήγε να πει κι αυτός ότι "μένω γιατί το ζητήσατε". Και το έριξε σε μικροκομματικά παιχνίδια, μπας και κατορθώσει να μείνει αυτός το απόλυτο αφεντικό, χωρίς, όμως να έχει και τις ευθύνες του αφεντικού.

Διότι, και αυτό είναι το χειρότερο, ο Αλαβάνος έκανε με τους φτηνούς τακτικισμούς του απολύτως σαφές ότι και η καρέκλα τον νοιάζει και ότι τον Τσίπρα δεν τον υπολογίζει και ότι θέλει πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί στο βασικό σχήμα ελέγχου όλων των συνιστωσων -και του ΣΥΝ. Εξ ου και οι περίεργες τουλάχιστον προτάσεις που ακούστηκαν και μαζεύτηκαν άρον-άρον μόλις έγινε κατανοητό το σχέδιο του Αλαβάνου και άρχισαν να φωνάζουν οι πάντες στο ΣΥΝ -και οι Τσιπραίοι και οι Ανανεωτικοί. Διότι, με απλά λόγια, ο Αλαβάνος ήθελε να γίνουν όλα ένας κιμάς, τον οποίο θα έπλαθε ο ίδιος κατά το δοκούν, χωρίς, ωστόσο, να αναλαμβάνει την ευθύνη της πιθανής αποτυχίας του μαγειρέματος.

Ο Αλαβάνος ευθύνεται πολύ περισσότερο από οιοδήποτε άλλο στέλεχος για τα χάλια του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: αυτός ήταν που πριόνισε τον Τσίπρα, αυτός ήταν που αρχικά έβριζε και ειρωνευόταν το ΠΑΣΟΚ ("καλώς τα παιδιά", "κάθοδος στον Άδη η συνεργασία"), για να αλλάξει ρότα μόλις τα 18άρια των δημοσκοπήσεων έγιναν 5άρια -προφανώς, χωρίς να ενημερώσει κανέναν...-, αυτός ήταν που έστρεψε εναντίον του το σύνολο των Ανανεωτικών με τις υπερβολές και τις παλινωδίες του, τελικά αυτός ήταν που τα έκανε σκατά και τώρα, αντί να αποδεχθεί την ευθύνη του και να κινητοποιήσει διαδικασίες θεραπείας, με πρώτη και καλύτερη κίνηση την αποχώρησή του, συνεχίζει να θέλει να είναι το απόλυτο αφεντικό, ο padre padrone μιας παράταξης που φθίνει.

Το φυσικό αποτέλεσμα αυτής της φθοράς θα είναι να μείνει ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός Βουλής στις επόμενες εκλογές (με τους έξυπνους Οικολόγους Πράσινους να παίρνουν κατά πάσα πιθανότητα τη θέση του). Αν, μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ φανεί αρκετά πονηρό, τότε θα μαδήσει σαν κοτόπουλο το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στέλνοντάς τον στην ίδια μοίρα με το ΚΚΕ-ΜΛ και το μλ-ΚΚΕ. Υπάρχει τρόπος διεξόδου από αυτή την κρίση; Νομίζω ναι, αλλά απαιτεί θάρρος, ειλικρίνεια, σκληρή αυτοκριτική και στρατηγική. Και, αντί αυτών, το μόνο που βλέπουμε είναι έναν Αλαβάνο να παίζει μικροπολιτικά παιχνιδάκια κι έναν Τσίπρα να χάνει την αξιοπρέπειά του -για ποιο λόγο, άραγε; Απορεί κανείς γιατί οι πολίτες θα τους γυρίσουν την πλάτη. Το γυαλί έσπασε και μόνο η αντικατάστασή του μπορεί να έχει σημασία και αποτελέσματα...

Grumpy old men...

Αλέκος Αλαβάνος: "Είναι θετικό ότι κλείνει η σκοτεινή περίοδος Μπους. Είναι θετικό ότι ένας Αφροαμερικάνος γίνεται Πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι θετικό ότι υπάρχει ελπίδα και στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο. Όμως η Αμερική παραμένει μια υπερδύναμη σε κρίση και παρακμή, με ακραία στοιχεία επιθετικότητας. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι και κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα για μεγάλους αγώνες για την ειρήνη και την προκοπή του κόσμου".

Αλέκα Παπαρήγα: "Μετά το σαξόφωνο του Κλίντον, έρχεται το χρώμα του Ομπάμα να λύσει ζητήματα. Δυστυχώς δεν λύνονται τα προβλήματα ούτε με το χρώμα του δέρματος, ούτε με το ύφος. Αυτοί που ψήφισαν τον Ομπάμα οπωσδήποτε εκφράζουν δυσαρέσκεια και εκφράζουν ένα αίτημα κάποιας αλλαγής. Ωστόσο, σε πολύ λίγο χρόνο θα έχουν απογοητευτεί και αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι το που βρίσκεται το εργατικό κίνημα".

Επιφυλακτικό το πρώτο σχόλιο, "πικρόχολο" το δεύτερο. Και τα δύο, όμως, τόσο εκτός πραγματικότητας, που είναι να σε πιάνει πονοκέφαλος. Σε μια στιγμή ελπίδας για τον πλανήτη και για το μέλλον, αυτά τα σχόλια -ιδίως, δε, της κ. Παπαρήγα- δεν είναι "ρεαλιστικα": είναι κακότροπα και φοβικά. Κρίμα, καπετάνιο...

(τη φωτο την "δανείστηκα" από το flickr...)

Η "κατάρρευση" του νεοφιλελευθερισμού και η αμηχανία της Αριστεράς

Μετά και την κατάρρευση της Washington Mutual, είναι πλέον προφανές ότι το νεοφιλελεύθερο ευαγγέλιο δεν περιέχει ανάσταση: τα κόλπα, τα σύνθετα προϊόντα, τα τεράστια bonus στους CEOs κάπου εδώ αρχίζουν να χάνουν τη λάμψη τους και η παγκοσμιοποιημένη αγορά κεφαλαίων διέρχεται έναν πολύ στενό και δύσβατο δρόμο -και το ομοσπονδιακό κράτος των ΗΠΑ μετατρέπεται σιγά-σιγά στον μεγαλύτερο τραπεζίτη του κόσμου. Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα και, κατά πάσα πιθανότητα, αξίζουν ανάλυσης από ανθρώπους πιο ειδικούς από εμένα.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι, ενώπιον της κρίσης, η Αριστερά -γενικώς, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα- δείχνει αμήχανη και σοκαρισμένη. Μέχρι στιγμής, το μόνο που έχω ακούσει από αυτή την πλευρά της πολιτικής ανάλυσης είναι ένα ξερό "σας τα λέγαμε εμείς, πού θα καταλήξει το πράγμα". ΟΚ, δεν έχουν άδικο, αλλά αυτό το βρίσκω εντελώς αντιπαραγωγικό. Και με ανησυχεί ακόμα περισσότερο: από τον Αλογογκούφη δεν περιμένω κάτι καλύτερο από ψελίσματα χωρίς ουσία. Από την Αριστερά, όμως, περιμένω παραγωγή -ιδεών, προτάσεων, ουσίας.

Η Αριστερά έχει στα χέρια της ένα εξαιρετικό όπλο, έναντι της παραφροσύνης των νεοφιλελευθέρων (όποιος πιστεύει ειλικρινά ότι η αγορά, ιδίως όταν είναι απολύτως ελεύθερη -διάβαζε ανεξέλεγκτη-, έχει την τάση να ισορροπεί, είναι επιεικώς άσχετος), την Μαρξιστική θεωρία και ανάλυση. Αν, μάλιστα, αυτό συνδυαστεί με την βασικά ανθρωπιστική φιλοσοφία της, μπορεί να κάνει θαύματα, ακόμα και εν τω μέσω μιας κρίσης όπως η σημερινή. Βεβαίως, από το ΚΚΕ δεν περιμένω τίποτα: ο δογματισμός του το κάνει εντελώς ακατάλληλο για την ουσιαστική κριτική και ανάλυση της κατάστασης.

Όμως, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με απογοητεύει όταν καταφεύγει στα στερεότυπα. Και, για να μην μακρυγορώ, μια απλή έκκληση: εδώ και πολύ καιρό, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται ότι δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα. Μια ουσιώδης ανάλυση και παρέμβαση -ξέρετε, με προβολές, εξηγήσεις και, κυρίως, με μέτρα- για την χρηματοπιστωτική κρίση θα μπορούσε να είναι μια σαφής απάντηση σε όλους όσοι το υποστηρίζουν αυτό. Ειδάλλως, σύντροφοι, μη λέτε τίποτα: μας φθάνει ένα ΚΚΕ...

Τσαμπουκάδες άνευ λόγου (;)...

Λοιπόν, βρίσκω πολύ χαριτωμένα τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με τα "μαλλιοτραβήγματα" μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΣΥΝ, με αφορμή την εκλογή Τσίπρα στην προεδρία του ΣΥΝ. Κατά τη γνώμη μου, η αντίδραση ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ είναι άκρως φοβική, χωρίς, μάλιστα, να έχουν και κάποιον συγκεκριμένο λόγο για να φρικάρουν τόσο: πριν "πέσουν να φαν" τον Τσίπρα και το ΣΥΝ, ας περιμένουν να δουν τι θα κάνει.

Όμως, τελικά, λόγοι ουσίας υπάρχουν γι' αυτές τις αντιδράσεις: τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και το ΚΚΕ διαπιστώνουν ότι ο ΣΥΝ εμφανίζεται να είναι πιο θελκτικός προς τους πολίτες που κινούνται προς τα Αριστερά. Ο λόγος του αρέσει περισσότερο από τον δικό τους, ο Τσίπρας δείχνει πιο ζωηρός από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ και, στην τελική, και τα δύο αυτά κόμματα δείχνουν να μην πείθουν ως σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις έναντι του κατήφορου της ΝΔ.

Το ΠΑΣΟΚ ακόμα δεν έχει βρει βηματισμό, ενώ το ΚΚΕ εμφανώς "κάνει πλάτες" στην κυβέρνηση. Είναι απολύτως φυσιολογικό ο κόσμος να στραβώνει με αυτά τα δύο κόμματα και να βλέπει στο ΣΥΝ μια καλύτερη πρόταση. Ίσως όχι κυβερνητική, αλλά σίγουρα πολιτική. Κι αυτό έχει "τρελάνει" ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Όχι τόσο το ότι δεν πείθουν, όσο το ότι ο ΣΥΝ τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από κόμμα ικεσίας (βάλτε μας, καλιέ, στη Βουλή, καλιέ, που είμαστε φτωχοί μα τίμιοι, καλιέ...), έγινε κόμμα λόγων και έργων.

Αυτό δε σημαίνει ότι όλα είναι καλά καμωμένα στο ΣΥΝ. Όμως, λάθη δεν κάνει, μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα. Σύντροφοι στη Χαριλάου Τρικούπη και στον Περισσό, για σκεφθείτε το λίγο, αντί να περιορίζεστε στο να επιχειρείτε να απαξιώσετε τον Τσίπρα...

Η μαγ(κ)ιά του Αλέκου...

Ομολογώ ότι η απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να αποσυρθεί από τη θέση του προέδρου του ΣΥΝ -και, φοβάμαι, ότι θα αποσυρθεί σιγά-σιγά και από την πολιτική- με στεναχώρησε. Παρά τα όποια λάθη του, παρά τις υπερβολές του, παρά την πόλωση που κάποιες φορές προκαλούσε ακόμα και στο κόμμα που ηγείται (με "δυσκόλεψε" ο τρόπος με τον οποίο ενίοτε συμπεριφέρθηκε στον πρώην "Διόσκουρό" του στην Ευρωβουλή, Μιχάλη Παπαγιαννάκη), είναι αναμφισβήτητο ότι ο κ. Αλαβάνος κατόρθωσε να φέρει ένα νέο πνεύμα και μια νέα δυναμική σε ένα κόμμα που, για να παραφράσω τον Frank Zappa, "δεν ήταν νεκρό, απλώς μύριζε περίεργα".

Παραλαμβάνοντας από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ο κ. Αλαβάνος είχε στα χέρια του μια κατάσταση που δεν πήγαινε άλλο. Χειρότερα, που αναπαρήγαγε τον ημιθανή εαυτό της και, κάθε φορά που έρχονταν εκλογές, έβγαινε στη γύρα "ζητιανεύοντας" οίκτο και ψήφους. Τα "ηλεκτροσόκ" στα οποία ο Αλαβάνος υπέβαλλε το ΣΥΝ ήταν συχνά οδυνηρά, ωστόσο έφεραν αποτελέσματα: μπορεί ο Τσίπρας ακόμα και να χλευάστηκε ως επιλογή, όμως η επιμονή του Αλαβάνου, το συμπαθές προφίλ του Αλέξη και η συστηματικότατη δουλειά που έκανε τον έφεραν τρίτο και άνετο στο Δήμο Αθηναίων, πάνω από τον Χαλβατζή, ένα προβεβλημένο στέλεχος του ΚΚΕ.

Τα ίδια περίπου έκανε ο Αλαβάνος και στο διάστημα ως τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου -κι ας τον έβριζαν διάφοροι για λαϊκιστή, που τά'χωνε στον Καραμανλή. Γιατί, ρε παιδιά, οι άλλοι που αλληλοξεχέζονται εντός Βουλής σε καθημερινή βάση είναι πιο μάγκες; Και, στο κάτω-κάτω, ο Αλαβάνος δικαίως έλεγε ότι ο ΣΥΝ είναι η μόνη αντιπολίτευση προς τη ΝΔ, αφού το ΠΑΣΟΚ περί τα αλλότρια ετύρβαζε. Και τώρα, σε μια στιγμή που το κόμμα τα πηγαίνει καλά, η στάση του Αλαβάνου συνεχίζει να είναι αξιοπρεπής, με αρχές και ήθος.

Το μόνο που με ανησυχεί είναι μήπως κάποιοι δεν καταλάβουν τι πρέπει να γίνει, και μετατρέψουν το ΣΥΝ σε ΠΑΣΟΚ -με ομάδες, προτεκτοράτα, σέχτες και πάει λέγοντας. Ειλικρινά, χωρίς να είμαι ψηφοφόρος του ΣΥΝ, θεωρώ ότι το κόμμα αυτό μπορεί να αποτελέσει μια σοβαρή ελπίδα για την Αριστερά στην Ελλάδα. Με όλα τα στραβά και τα ανάποδά του, ο ΣΥΝ -και μερικώς ο ΣΥΡΙΖΑ- κατά τη γνώμη μου μπορεί να γίνει μια καλή "βάση" για ένα σύγχρονο αριστερό ρεύμα στη χώρα. Όχι "κυβερνώσα Αριστερά" και λοιπές παπαρδέλες, αλλά ένα χώρο νεωτερισμού, ιδεών, ανθρωπισμού, νέων προτάσεων καί ήθους και πάνω απ' όλα υγείας μέσα στην αρρώστια του πολιτικού συστήματος.

Γι' αυτό, σύντροφοι, το νου σας: ο Αλέκος σας αφήνει σπουδαία μαγιά. Κανονίστε να την αφήσετε να ξυνίσει...

Υ.Γ.: Σύντροφε Γιάννη Δραγασάκη, σύντροφε Φώτη Κουβέλη, σύντροφε Μιχάλη Παπαγιαννάκη, εσείς οφείλετε να βρεθείτε στην "προμετωπίδα" της συνέχισης της ανάπτυξης του ΣΥΝ. Έχετε τα εχέγγυα, φροντίστε να τα μετατρέψετε σε έργο...