Για πάμε, παιδιά...

Τελικά, θες ν' αγιάσεις και δε σ' αφήνουν. Έλεγα, που λες, άστο, μη γράψεις τίποτα για τις εκλογές, τι να πεις, άλλωστε, όλοι τά'χουν ήδη πει όλα, κάτσε στην άκρη κι απόλαυσέ το. Και εκεί που έχω χαλαρώσει και λέω, να δεις που όλα θα πάνε Α-ΟΚ, έρχονται ο Τσίμας κι ο Τέλλογλου και αρχίζω πάλι να σηκώνω ατμό.

Διότι, αναγνώστα μου, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και δεν χρειάζεται περισσότερο από δύο λεπτά γκούγκλισμα για να βρεις όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν και τα δύο άρθρα πιο σαθρά κι από ξεχασμένα σκιάχτρα. Για παράδειγμα, ο Τσίμας λέει ότι η Ισπανία δεν έχει δημοσιονομικό πρόβλημα, παραλείποντας, βεβαίως να μας αναφέρει ότι όλες οι τοπικές κυβερνήσεις έχουν πει ότι βρίσκονται στο κόκκινο και ότι άμα η κυβέρνηση Ραχόι δεν τους τα χώσει, αυτές βάζουν λουκέτο, έχοντας, μάλιστα, ήδη φάει υποβαθμίσεις αξιόχρεου απ' όλοι τους οίκοι. Πόσο είναι το συνολικό έλλειμμά τους; Χοντρικά γύρω στα 60 δισ. ευρώπουλα, την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η Ισπανική κυβέρνηση κάνει διαρκώς περικοπές. Πού θα τα βρει τα φράγκα;

Επίσης, μας λέει ο Τσίμας ότι το πρόβλημα της Ισπανίας με τις τράπεζες λύθηκε, έστω και προσωρινά. Εδώ μπορείτε να διαπιστώσετε με στοιχεία πόσο και πώς λύθηκε το πρόβλημα. Κατά τα άλλα, η πολιτική της Ευρώπης αλλάζει και όλα καλά...

Όσο για τον Τέλλογλου, ο οποίος υιοθετεί πλήρως τη ρητορική της Λαγκάρντ για τη Λετονία, το άρθρο του είναι τελείως κατάπτυστο καθώς λέει ωμά ψέμματα. Η ισπανική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει σκληρή λιτότητα μετά από ασφυκτικές πιέσεις των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, ώστε να χρηματοδοτηθεί το πηγάδι χωρίς πάτο των ισπανικών τραπεζών μέσω της ΕΚΤ (αγορές ομολόγων, LTRO, κλπ, αφού τα προβλήματά τους έχουν αρχίσει από το τέλος του 2008, αρχές του 2009), εκτός κι αν ο Τέλλογλου θέλει να μας πείσει ότι ο Θαπατέρο οικειοθελώς αυτοκτόνησε πολιτικά για το καλό της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρωζώνη και ότι ο Ραχόι θυσιάζει την ούτως ή άλλως χαμηλή δημοτικότητά του και ανεβάζει την ανεργία στο 25% στο όνομα του δημοσιονομικού συμφώνου.

Η Ισπανία δέχθηκε το τρικάκι που της προσέφερε η Μέρκελ και ο Μπαρόζος, προκειμένου να κερδίσει λίγο χρόνο και να μη βγει αύριο και να πει ότι, παιδιά, ξέρετε, είμαι και κανονικά εκτός αγορών, σώστε με, για να ακούσει από τους Ευρωπέη, τι να σώσουμε, ρε μάγκα, δεν υπάρχει σάλιο. Τα διάφορα κολοκοτρωνέϊκα που ο Ραχόι φέρεται να είπε, είναι για σανό για κατανάλωση από το πόπολο, το οποίο, μόλις καταλάβει το αγγούρι που έφαγε είναι αμφίβολο αν θα χαρεί και πολύ.

Γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι, ρε φίλε, θα μου πεις. Διότι, είναι πραγματικό όνειδος για τη χώρα, πέντε μέρες πριν από τις εκλογές, να βγαίνουν διάφοροι περίεργοι και να λένε ό,τι μαλακία μπαρούφα κατεβάσει η κάρα τους και να το παρουσιάζουν ως "σοβαρή ανάλυση" και ως "δείτε τι κάνουν οι χώρες οι σωστές οι πρόστυχες και τι δεν κάνουμε εμείς, που μου θέλετε και τον ΣΥΡΙΖΑς για κυβέρνηση". Ας μας πουν, ρε παιδί μου, ότι ο Σαμαράς είναι ωραίο αγόρι, ότι ο Βενιζέλος είναι έξυπνος και ευφραδής, κάτι, τέλος πάντων, που να μη σχετίζεται με γεγονότα που μπορούν να αποδειχθούν. Ειδάλλως, ας σκάσουν επιτέλους...

Y.Γ.: Το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ παίζει, ακόμα και με κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ, καθώς το κόστος σωτηρίας της χώρας μπορεί να κριθεί ασύμφορο και, με αφορμή τη δεδομένη αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής, οι Ευρωπέη να μας κόψουν τα φράγκα, οδηγώντας σε άτακτη χρεοκοπία. Ωστόσο,  θεωρώ ανέντιμο να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑς θα μας βγάλει από το ευρώ, όταν ξέρεις ότι το ενδεχόμενο αυτό είναι εξίσου πιθανό με οιαδήποτε κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον, όταν είναι δεδομένο ότι ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος μπορούν να διαπραγματευτούν ουσιώδεις αλλαγές στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.

Νά'χουμε να λέμε

Κατ' αρχάς, καλό φθινόπωρο σε όλους. Και καλό κουράγιο.

Κατά δεύτερον, μετά το αρχικό σοκ της επιστροφής στη δουλειά, μετά από εξαιρετικά επιτυχημένες διακοπές, ήρθε και το σοκ του ανασχηματισμού να με αποτελειώσει. Εδώ και κάμποσες μέρες, την παλεύω μες στο κουρκούτι που έχω για μυαλό, προσπαθώντας να καταλάβω τι κρύβεται πίσω από τον ανασχηματισμό, δηλαδή, αν όντως έγινε με κάποια λογική και φιλοσοφία ή αν απλώς έγινε για να γίνει ή επειδής τό'λεγαν τα ΜΜΕ. Ακόμα, δεν έχω καταφέρει να βγάλω άκρη, οπότε καταγράφω μερικές σκέψεις και, αν θέτε, το συζητάμε.

1. Ο Παπανδρέου, όπως και κάθε άθρωπος, θέλει να είναι περιτριγυρισμένος από αθρώπους και συνεργάτες που πιστεύει και εμπιστεύεται. Έτσι, μου φαίνεται φυσιολογική η αναβάθμιση Ραγκούση, η διατήρηση σε υψηλή θέση προτίμησης των Παπακωνσταντίνου, Πεταλωτή και Γερουλάνου καθώς και η υπουργοποίηση Ξυνίδη. Τους ξέρει, τους προτιμά, τους προωθεί. Αυτό είναι όλο, κι αν η κυβέρνηση μοιάζει να διοικείται από διευθυντήριο, αν τα πάει καλά, χαλάλι του...

2. Ο ανασχηματισμός έκρυβε και μερικές σωστές κινήσεις: π.χ., η τοποθέτηση του συγκοινωνιολόγου Βούγια στο υπουργείο Υποδομών. Ή του Χρυσοχοΐδη στο υπουργείο Ανάπτυξης, από το οποίο έχει περάσει με σχετική επιτυχία στο παρελθόν. Ή του Χυτηρή στο Πολιτισμού, ώστε να αναλάβει την ΕΡΤ που ούτε την ήθελε, ούτε μπορούσε να τη διαχειριστεί ο Γερουλάνος. Επίσης, η τοποθέτηση του Λοβέρδου στο Υγείας -ο οποίος τα πήγε καλά, σύμφωνα με τα μέτρα της κυβέρνησης και του μνημονίου στο Εργασίας- φαίνεται να υποδηλώνει διάθεση ξεκαθαρίσματος και σε αυτό το χώρο.

3. Παράλληλα, είναι εμφανές ότι η παραμονή της Μπιρμπίλη στο Περιβάλλοντος αποτελεί ένα "γινάτι" του Παπανδρέου προς τα ΜΜΕ που εδώ και πολύ καιρό την στέλναν είτε στην Περιφέρεια Αττικής, είτε σπίτι της. Το ίδιο, νομίζω, έγινε και με την μεταφορά της Κατσέλη στο Εργασίας, με παράλληλη αναβάθμιση του Κουτρουμάνη, για να υπάρχει κι άνθρωπος που να ξέρει τα ταμεία. Πάντως, η Κατσέλη παραμένει στους υπουργούς "πρώτης γραμμής", ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

4. Από κει και πέρα, τα πράγματα isnogood, που λένε και στο χωριό του Αλογογκούφη (ρε, τι να γίνεται αυτή η ψυχή;...). Το παλαιοΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην κυβέρνηση κι αυτό δεν προμηνύει καλά. Το τρίδυμάκι Σκανδαλίδη-Μιλένας-Κουτσούκου στο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι απίστευτο, όπως και ο Παπουτσής στο Προστασίας του Πολίτη. Επίσης, η αναβάθμιση της Μαριλίζας σε αναπληρώτρια υπουργό Εξωτερικών μοιάζει ακατανόητη, όπως και η επιστροφή του Ρόβλια σε κυβερνητικό πόστο, αλλά το απόλυτο αστείο μοιάζει να είναι η Φώφη αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας. Δηλαδή, δε φτάνει που στο υπουργείο αυτό ήδη υπήρχαν εντάσεις μεταξύ των μελών του, προστίθεται τώρα κι άλλη μια πηγή έντασης (θυμίζω ότι Διαμαντοπούλου και Γεννηματά εκλέγονται στην Α' Αθηνών). Το τι θα γίνει παραμένει ερωτηματικό, ωστόσο η πιθανότητα να βγει κάτι καλό από τη συγκατοίκηση είναι, κατά τη γνώμη μου, μικρή.

5. Λίγο με νοιάζει αν η κυβέρνηση είναι ολιγομελής ή μεγάλη. Το ζήτημα είναι να είναι συνεκτική και να μπορεί να κάνει δουλειά. Και, για να γίνει αυτό, πρέπει τα πρόσωπα να διέπονται από κοινή στάση και φιλοσοφία. Κι αν μου βρει κανείς την κοινή στάση και φιλοσοφία μεταξύ, ας πούμε, του Παπουτσή, του Ξυνίδη και του Παπακωνσταντίνου, εγώ θα του πω μπράβο, ρε μάγκα, είσαι πολύ μπροστά. Άρα, το ζήτημα δεν είναι ότι αυξήθηκαν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά αν αυτά τα μέλη θα μπορέσουν να συνεργαστούν μεταξύ τους, τόσο στα υπουργεία του ο καθένας, όσο και διυπουργικά. Το βλέπετε πιθανό;...

6. Ο ανασχηματισμός, τόσο ως ουσία, όσο και ως διαδικασία "έκλεψε" από τον Παπανδρέου τις καλές εντυπώσεις που είχε λάβει μόλις μια μέρα πριν από τις επιλογές του ΠΑΣΟΚ για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Διότι, εκεί ο Παπανδρέου, με δύο ουσιαστικές υπερβάσεις -αυτές του Καμίνη και του Μπουτάρη-, είχε κατορθώσει να κερδίσει πόντους, αλλά και να στείλει στους ψηφοφόρους το μήνυμα ότι αυτός έκανε την κίνηση προς τα μπρος και ότι είναι σειρά τους να δείξουν ότι την εκτιμούν και την στηρίζουν. Ακόμα και η επιλογή υποστήριξης του Τατούλη είχε νόημα, έστω κι αν έμοιαζε λίγο "σόλοικη" μέσα στα υπόλοιπα πρόσωπα. Ε, νομίζω ότι όλα αυτά τα κέρδη χάθηκαν από έναν ανασχηματισμό που έγινε με λάθος τρόπο και λάθος λογική και φιλοσοφία.

Αυτά για την ώρα και... βλέπουμε. Άλλωστε, ο χειμώνας θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κατά την κινέζικη έννοια.

Πολύ άγχος, μωρέ παιδί μου...

Το τελευταίο διάστημα, πολλοί σοβαροί συνιστολόγοι, όπως ο Zaphod εδώ, ο Ροϊδης εδώ κι εδώ, ο Φοίβος Καρζής εδώ και, κυρίως, το εξαιρετικό αυτό άρθρο του Jungle Report, ασχολήθηκαν με την ανοίκεια επίθεση που το ΛΑΟΣ και διάφορα άλλα υποείδη της ιδίας συνομοταξίας εξαπέλυσαν ενάντια στην ειδική γραμματέα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θάλεια Δραγώνα. Θα σας παρακαλούσα, αν ενδιαφέρεστε, να μελετήσετε τα κείμενα στα οποία σας παραπέμπω, καθώς είναι εξαιρετικά και εξαιρετικά εμπεριστατωμένα. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα σε αυτά, παρά μόνο να τα συνυπογράψω και να εκφράσω κι εγώ την αηδία μου για τον τρόπο με τον οποίο πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς «αντιμετωπίζουν» τη διαφορετική από τη δική τους άποψη.

Ωστόσο, έχω τη αίσθηση ότι πλέον μπαίνουμε σε μια περίοδο όπου παρόμοια φαινόμενα θα είναι και πιο συχνά, αλλά και πιο έντονα. Και, αν θέλετε να κατηγορήσετε κάποιον για όλα αυτά, ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΤΟ ΣΑΜΑΡΑ, ΠΟΥ ΕΚΛΕΧΘΗΚΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΝΔ. Βλέπετε, μπορεί να κάνω και λάθος, ωστόσο, από την ώρα που ο Σαμαράς πήρε την εκλογική διαδικασία ανάδειξης προέδρου της ΝΔ, η κατάσταση στο εσωτερικό της Δεξιάς έχει γίνει άκρως ενδιαφέρουσα, κατά την Κινέζικη έννοια. Θεωρώ ότι στο εσωτερικό της συγκεκριμένης παράταξης, όπου ποτέ δεν έχει διεξαχθεί πολιτικός διάλογος για την ιδεολογία και τις πολιτικές κατευθύνσεις που θα έπρεπε να ακολουθήσει προκειμένου να εκσυγχρονιστεί, αυτή τη στιγμή κυριαρχούν δύο πολύ παρόμοια ρεύματα προσεγγίσεων στα πράγματα.