Ποιος φοβάται την εξουσία

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο των παιδιών του LeftG700, ομολογώ ότι αισθάνθηκα να διακατέχομαι από ένα σφοδρό και αποκαλυπτικό satori. Το σημείο, δε, του κειμένου που μου προκάλεσε ανατριχίλα ήταν αυτό: "Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός. Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο χτύπημα του πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!".

Η ανατριχίλα προήλθε από την ανάμνηση μιας συζήτησης που είχα, τον καιρό της δημοσκοπικής "άνοιξης" του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ένα φίλο που είχε μεγάλη εμπειρία από το χώρο του ΚΚΕ. Ο φίλος, λοιπόν, έβριζε την αμηχανία με την οποία ο Περισσός αντιμετώπιζε την άνοδο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή τα βρισίδια του ήταν χοντρά και διαρκή (και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό να έχει βγει με κάποιον για να πιεις καμία μπύρα και να κάνεις γαμησοκουβέντες κι αυτός να περνά όλη την ώρα βρίζοντας το ΚΚΕ), τον ρώτησα τι έννοεί. "Κοίτα να δεις, ρε μαλάκα", μου είπε, "απορώ γιατί αυτοί οι τύποι στον Περισσό έχουν πάθει τέτοιο κλακάζ με τους Αλαβάνους και τους Τσίπρες. Αφού, κι όλοι το ξέρουμε, στην πρώτη στιγμή που ο ΣΥΝ θα χρειαστεί να πάρει σοβαρή θέση για κάτι, θα τα κάνει σκατά. Τι τρελλαίνονται, ρε γαμώτο;". Περιέργη η τοποθέτησή του και του το επισήμανα. "Φίλε, πάρ'το χαμπάρι", μου απάντησε, "η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχει φτιαχτεί για να κυβερνήσει. Έτσι και της κουνήσεις μπροστά στη μούρη το ενδεχόμενο να αναλάβει εξουσίες, την έχεις μπλοκάρει ανεπανόρθωτα".

Λίγους μήνες μετά ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008, η βρώμικη επίθεση που δέχθηκε πανταχόθεν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η τρομακτική αμηχανία του να αποκρούσει την επίθεση αυτή, και ο δημοσκοπικός μαρασμός του, με όλα τα συνακόλουθα προβλήματα. Ο ίδιος φίλος, σε συνάντησή μας μετά τα γεγονότα, κούναγε το κεφάλι του, λέγοντας "στά 'λεγα, δε στά 'λεγα, ρε; Στην πρώτη κρίση, τα κάνανε σαν τα μούτρα τους". Και είχε δίκιο. Η Αριστερά κυριολεκτικά παθαίνει μπλακ άουτ κάθε φορά που πρέπει να αρθρώσει λόγο πέραν της καταγγελίας και μιας μαξιμαλιστικής διεκδίκησης. Όλο το concept της βρίσκεται στο να κατακεραυνώνει το δικομματισμό και να ζητά από τους πολίτες να αντισταθούν. Ορθότατο, όμως στο "μετά" κολλάει και κολλάει άσχημα. Εντάξει, λοιπόν, να αντισταθούμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Και μετά; Μετά τι;

Το καταπληκτικό είναι ότι σε επίπεδο ανάλυσης, τόσο το ΚΚΕ όσο και οι υπόλοιποι (και τονίζω το ΚΚΕ διότι έχει τα εργαλεία για να κάνει εμβριθή ανάλυση) έχουν απόλυτο δίκιο, όταν μιλούν για τα αίτια και τις συνέπειες της τρέχουσας κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Ωστόσο, κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο, όταν έρχεται η ώρα της παράθεσης εναλλακτικής πρότασης, η Αριστερά είναι πιο κολλημένη κι από το "Λόγο του Βασιλιά": ασαφής, αμήχανη, σχεδόν διστακτική, αρκείται στο να επαναλαμβάνει τσιτάτα ή να προτείνει μισοψημένες ιδέες, χωρίς να έχει αναλύσει συνέπειες και αποτελέσματα ("όξω από Ε.Ε. και ευρώ, πίσω στη δραχμή"...). Εν ολίγοις, μοιάζει να κολώνει να καταθέσει μια ολοκληρωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι μεταπολιτευτικά, η Αριστερά συμμετείχε στην εξουσία μόνο για λίγους μήνες, στην Οικουμενική Ζολώτα. Ωστόσο, έχω φίλους νομικούς που ακόμα μνημονεύουν με τα καλύτερα λόγια τη θητεία του Φώτη Κουβέλη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ή άλλους που εξαίρουν το έργο του Γιάννη Δραγασάκη ως αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας. Που σημαίνει ότι, ευκαιρίας δοθείσης, η Αριστερά ΜΠΟΡΕΙ να κυβερνήσει. Κι ότι ΜΠΟΡΕΙ να εφαρμόσει αποτελεσματικές πολιτικές. Κι αυτό με διαολίζει όσο τίποτε άλλο. Να μην μπορούσε, να πω, εντάξει, δεν μπορούν τα παλικάρια. Αλλά, αφού μπορεί, τότε γιατί;... Γιατί φοβάται να βγει μπροστά με ιδέες, πρόγραμμα και να διεκδικήσει την εξουσία;

Θα μου πεις, θα την πάρει; Εγώ σου λέω πως, όχι. Όμως, είναι πραγματικά αρρωστημένο να μην προσπαθεί, καν. Να αρκείται μόνο σε λεκτικά πυροτεχνήματα και "μέτωπα αντίστασης" και να μη βγαίνει τίμια και ξεκάθαρα να πει, "μάγκες, θέλω την ψήφο σας, όχι για να κόψω από το δικομματισμό, αλλά για να κυβερνήσω τη χώρα. Οι άλλοι δύο τα κάναν μούτι και το ξέρετε. Ώρα να τους στείλουμε σπίτια τους. Ορίστε, λοιπόν, τι θα κάνουμε εμείς ως κυβέρνηση". Πέντε, δέκα, δεκαπέντε πράγματα, απλά, κατανοητά και υπεύθυνα. Χωρίς μα και μου. Και, τότε να δούμε πόσα απίδια χωρά ο σάκος των αλλονώνε.

Για να τελειώνουμε: αν η Αριστερά θέλει να έχει νόημα στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε, θα πρέπει να get her shit together και να αποφασίσει αν θέλει να κυβερνήσει. Και μετά, να μας πει το πώς. Και ας μας δώσει επιτέλους την ευκαιρία να την κρίνουμε διά της ψήφου μας σε αυτό το επίπεδο και όχι στο επίπεδο του "κρίμα, μωρέ, να μη μπει ο ΣΥΝ στη Βουλή" ή "θα ψηφίσω ΚΚΕ για να βάλει φρένο στους νεοφιλελεύθερους". Αυτά και... βοήθειά μας.

Μια του κλέφτη...

Στο μπλογκάκι αυτό δεν συνηθίζω να γράφω για ποδόσφαιρα. Όχι ότι δε μ'αρέσει, αλλά, να, μωρέ παιδί μου, γήπεδο έχω να πάω... ουουουουου, ούτε θυμάμαι από πότε και για να κάτσω να δω μπάλα στην τηλεόραση, θα πρέπει ή να μην έχω να κάνω κάτι στοιχειωδώς καλύτερο ή ο αγώνας να μ'ενδιαφέρει πολύ. Όπως, ας πούμε, το χθεσινό Ρεάλ-Μπαρτσελόνα.

Να πω εδώ ότι, παρά πολλές ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του που μου τον καθιστούν εξόχως αντιπαθή, θεωρώ το Μουρίνιο πραγματικά μεγάλη γάτα σ'αυτό που κάνει: δηλαδή, στο να στήνει εξαιρετικά "σκληρές" ομάδες και, εν συνεχεία, να ασκεί πραγματικό psychic warfare, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη, ώστε να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για το μαχητικό ποδόσφαιρο που συνηθίζουν να παίζουν οι ομάδες του.

Ωστόσο, στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα θεωρώ ότι ο Μουρίνιο την έχει πατήσει χοντρά. Κι αυτό, διότι η Μπαρτσελόνα παραείναι καλή ομάδα ώστε να πέσει στην παγίδα του Πορτογάλου και να φρικάρει με αυτά που κάνει, να χάσει την ψυχραιμία της, να αποσυντονιστεί και, τελικά, να ηττηθεί. Βλέπετε, πιστεύω ότι, πάνω απ' όλα και πρώτ' απ' όλα, η Μπαρτσελόνα εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη, ξεκάθαρη και απολύτως διάφανη φιλοσοφία, που ξεπερνά τα ποδοσφαιρικά όρια και, κατά την άποψή μου συμπυκνώνεται στη φράση "για να κερδίσω, πρέπει πρωτίστως να παίξω καλά".

Δεν είμαι ειδικός για να κρίνω το ποδοσφαιρικό στυλ της Μπαρτσελόνα, ωστόσο, αυτό που βλέπω στο γήπεδο είναι μια συντονισμένη προσπάθεια των παικτών της να έχουν διαρκώς την πρωτοβουλία. Να κάνουν αυτοί, και όχι οι αντίπαλοι, παιχνίδι. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τρέχουν πολύ, να αλλάζουν πολλές πάσες, να έχουν πολλές δουλεμένες φάσεις (ήτοι, να κοπιάσουν πολύ για να πετύχουν αυτό το στυλ παιχνιδιού), τότε, οκέι, θα το κάνουν. Εν ολίγοις, η Μπαρτσελόνα, παρά τους Μέσιδες και τους Τσάβιδες και τους Ινιέστες και τους λοιπούς αστέρες της, είναι πάνω απ' όλα μια ΟΜΑΔΑ που έχει δουλέψει πολύ σκληρά για να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα που -καλώς ή κακώς- θαυμάζουμε μες στο τεραίν.

Από την άλλη μεριά, ο Μουρίνιο, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται ότι η Ρεάλ δεν έχει αυτή τη φυσικότητα στο παιχνίδι της, επιχειρεί με κόλπα να κερδίσει. Πέρσι, που η Ίντερ είχε την τύχη να έχει πολλούς καλούς εργάτες στο ρόστερ της (Σνάιντερ, Μαϊκόν, Λούσιο, Ζαννέτι, Καμπιάσο, κλπ), το έργο του "μπλοκαρίσματος" της Μπαρτσελόνα έγινε ευκολότερο. Αντιθέτως, αυτό που είδα χθες με ξένισε πολύ: μια Ρεάλ παθητική, όλη πίσω, πολύ -και βρώμικο- ξύλο και γιόμες, μπας και κάνει κά'να θαύμα ο κλάψας ο Ρονάλντος ή κάποιος άλλος.

Εντάξει, θα μου πείτε, άμα παίξεις ανοιχτά την Μπαρτσελόνα, τρως πέντε και ησυχάζεις. Ωστόσο, αυτό το θέαμα -αυτό το εξ αρχής ξυλίκι- δεν τιμά ούτε το Μουρίνιο, ούτε και τη Ρεάλ, αντιθέτως, τους μικραίνει και τους δύο. Είναι σα να λένε "αφού ούτε με τα απλά κόλπα μπορώ να τους κερδίσω, θα τους δείρω μπας και τους τρομάξω". Ε, τα υπόλοιπα ήλθαν φυσιολογικά: ο Πέπε πήγε να κόψει το πόδι του Άλβεζ, αποβλήθηκε, η Ρεάλ αποσυντονίστηκε, ο Μουρίνιος αποβλήθηκε κι αυτός και, τελικά, αποδώθηκε δικαιοσύνη και η Μπαρτσελόνα κέρδισε 2-0 και τώρα άντε να το ανατρέψεις αυτό το σκορ στο Καμπ Νου.

Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι είναι καλύτερο να έχεις ένα σχέδιο, καλό-κακό, δεν έχει σημασία, και να προσπαθείς να το εφαρμόσεις πάντα (με μικρές παραλλαγές, αλλά πάντα εντός του πλαισίου του συγκεκριμένου σχεδίου), παρά να προσπαθείς με κόλπα και "μόντες" να φέρεις τα πράγματα στα μέτρα σου. Αργά ή γρήγορα (και χθες το γρήγορα ήρθε ΠΟΛΥ γρήγορα...) τα κόλπα θα καταρρεύσουν και αυτό που θα μείνει θα είναι ότι, εμ, έχασες, εμ, ντροπιάστηκες κιόλας. Άλλωστε, οι μόντες έχουν ημερομηνία λήξεως, ενώ τα καλά σχέδια παίρνουν και updates και βελτιώσεις και παραλλαγές και απ'όλα...

Definitely Black Swans

Εντάξει, η κρίση, κρίση. Αλλά, ό,τι κι αν έχετε να κάνετε στις 14 Απριλίου, αναβάλετέ το, παίζουν στο Gagarin οι Swans.

Ναι, το ξέρω, είναι κωλόγεροι και ο Gira δεν με πείθει ότι έχει λύσει τους λογαριασμούς του με το μπουκάλι και δεν έχω και πολλές ελπίδες ότι θα παίξουν το "Cop" ή κάποιο από τα πολύ παλιά κομμάτια τους, αυτά που είναι σαν να σε πατάει μπουλντόζα σε αργή κίνηση για πάάάάάάάάρα πολλή ώρα, αλλά ΧΕΣΤΗΚΑ!!! Είναι οι Swans και αυτό ΦΤΑΝΕΙ!!!

Γιατί χαίρεται ο κόσμος;

Τελικά, αδυνατώ να καταλάβω γιατί έγινε τόση βαβούρα σχετικά με τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. και γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήσαντε όλο γελάκια και χαχαχούχα και ιστορίες. Αναγνώστα μου, εγώ, μετά που διάβασα τα συμπεράσματα της Συνόδου, κάθε άλλο παρά χαρούμενος ήμανε. Διότι, άμα, ας πούμε, έχει κοπεί το πόδι σου και έρχεται η Σύνοδος και σου λέει "να, ρε μάγκα, αποφασίσαμε να σου δώσουμε και τραυμαπλάστ και κόκκινο ιώδιο κι όλα καλά", ε, δε νομίζω ότι λύθηκε το πρόβλημά σου.

Νομίζω ότι τά'χω ξαναγράψει: όσοι οι Ευρωπαίοι βαυκαλίζονται ότι με μικρές παρεμβάσεις και άτολμες αποφάσεις θα συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, τόσο οι αγορές θα κάνουν πάρτι. Και θα μας δουλεύουν κιόλας. Ο γερμανικός μονεταρισμός και η σαφής αδυναμία της Ευρωπαϊκής Δεξιάς να συγκρουστεί με το νεοφιλελεύθερο κομμάτι της οδηγούν σε ξεκάθαρη επιδείνωση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Και κανένα πρόγραμμα λιτότητας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα, καθώς το σύστημα έχει μετατραπεί, πλέον, σε πίθο των Δαναΐδων.

Πολλώ, δε, μάλλον, όταν οι οριστικές αποφάσεις μετατίθενται από τρίμηνο σε τρίμηνο και δίνεται επαρκές διάστημα στα κοράκια να ανασυνταχθούν και να στήσουν τα νέα κολπάκια τους. Το ζήτημα δεν είναι αν θα μπει η Πορτογαλία στο μηχανισμό στήριξης, αλλά το ποιος θα ακολουθήσει: η Ισπανία; το Βέλγιο; η Σλοβακία; Και στο βάθος, ποιοι; η Ιταλία; η Γαλλία; Στην ουσία, τίποτα δεν μπορεί να σώσει ο μηχανισμός στήριξης, παρά μόνο μερικές τράπεζες, οι οποίες θα έχουν χρόνο να ξεφορτωθούν ομόλογα κρατών με μεγάλα δημόσια χρέη (γιατί, άμα μπούμε στο ζήτημα των συνολικών χρεών, η εικόνα αλλάζει άρδην. By the way, πάντα ήθελα να λινκάρω τη CIA...).

Στην ουσία, έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά απλώς καθυστερούν τις ουσιαστικές αποφάσεις, δηλαδής, τα γενναία haircuts χρεών και το ελεγχόμενα πληθωριστικό ευρώ, δηλαδής, όπως έλεγα και παλιότερα, την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτά γίνονται διότι οι τράπεζες έχουν πιάσει απ'τα αχαμνά τους Ευρωπαίους και απαιτούν μέτρα που δεν θα τις βλάψουν περισσότερο απ'όσο έχουν οι ίδιες βλάψει τους εαυτούς τους με τις απατεωνιές που έχουν κάνει και συνεχάνε να κάνουν, λέγοντας ότι "άμα δε μας στηρίξετε, θα καταρρεύσουν κάποιες από μας και τότε να δείτε τι έχει να γίνει...", χωρίς, όμως, ποτέ να μας λένε τι θα γίνει.

Γι' αυτό κι εγώ δηλώνω ότι έχω χεσμένο και το Σύμφωνο για το Ευρώ και το μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και το Σύμφωνο και τη Συνθήκη. Και προσθέτω ότι όταν ο κόσμος συνειδητοποιήσει τα αισχρά παιχνιδάκια που παίζονται εις βάρος του, τότε η Μέρκελ κι ο Σαρκοζής και ο Μπαρόζος κι ο φαν Ρομπούης και όλοι αυτοί δε θά'χουν πού να κρυφτούν...

Υ.Γ.: για τα της Ελλάδας δε θα πω τίποτες, διότι αρκετά συγχίστηκα ήδη κι έχω και δουλειά να κάνω...

Death Jazz in Athens και τα προβλήματα μιας φωτογράφησης...

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο με έπεισε απόλυτα η συναυλία των Bohren & der Club of Gore στην Αθήνα την περασμένη Παρασκευή προς Σάββατο (ήταν ν'αρχίσει τα μεσάνυχτα, άρχισε μία παρά), αυτό είναι ότι πρέπει να επενδύσω σε ένα καλό φλας για τη φωτογραφική μηχανή μου. Διότι, καλέ μου αναγνώστη, αν είχα το εν λόγω καλό φλας -και τη μηχανή μαζί μου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία...-, θα μπορούσα να τραβήξω μια-δυο καλές φωτογραφίες από τη συναυλία. Ενώ, τώρα, τι σκατά να τραβήξεις με τη cybershot του κινητού των 3.2 Mp, ακόμα και από κοντινή απόσταση, σε μια θεοσκότεινη σκηνή, όπου τα μόνα φώτα ήταν κάτι προβολάκια κρεμασμένα πάνω από τα όργανα, τα οποία, μάλιστα, συνήθως έριχναν χαμηλό μωβ ή μπλε φως; Ακριβώς αυτό, σκατά τράβηξα...

Αυτό είναι και το μόνο μου παράπονο από τους Bohren-και-τα-λοιπά. Διότι, και σχεδόν μιάμιση ώρα έπαιξαν, και τα καλά κομμάτια τους διάλεξαν για το setlist και χαβαλέδες -με τον δικό τους, zombified τευτονικό τρόπο- ήσαντε και όλα μια χαρά. Δηλαδή, μια χαρά, άμα σου αρέσει η πολύ αργή -μα πάρα πολυ αργή- μουσική και, δη, όταν αυτή είναι ένα μπαστάρδεμα doom και lounge jazz. Διότι, αναγνώστα μου, αυτό ακριβώς παίζουν οι Bohren: σα να ακούς τους Khanate να διασκευάζουν Angelo Badalamenti ή τους Pink Martini να διασκευάζουν Grief, αφού πρώτα έχουν μπουκωθεί με χούφτες νεμπουτάλ.

Ντραμς, μπάσο (που κυρίως παρείχε βόμβο στα όρια του υποηχητικού), σαξόφωνο, Fender Rhodes, mellotron και κάμποσα νεκροκαταθλιπτικά samples είναι το οπλοστάσιο των Γερμανών αυτών τυπάδων, οι οποίοι μπορεί μεν να βγάζουν δίσκους που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σάουντρακ σε ταινίες του David Lynch (στα ΠΟΛΥ άρρωστά του, όμως), ωστόσο φαίνονται να διασκεδάζουν πολύ και να "υπονομεύουν" το όλο στυλ τους (ειδικά ο πιανίστας και ο μπασίστας δεν φαίνονται να έχουν ξεπεράσει τη φάση που έπαιζαν grind/hardcore). Έτσι, παρά την επιβλητική, υπερβολικά αργή και καταθλιπτική μουσική, η συναυλία πέρασε νεράκι. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ο σαξοφονιάς, όταν πρωτομίλησε, είπε "Good ef'ning. Ve are Bohren und der Club of Gore from Vest Germany";... Λες να...; Ξέρω 'γω, ρ'αξά';...

Y.Γ.: η φωτο είναι "δανεισμένη" από 'δω...

Δεν πάμε καθολου καλά...

Μάλιστα... Κατά της συμμαχικής επίθεσης εναντίον του Καντάφι τάσσεται η πλειοψηφία των ερωτηθέντων σε πρόσφατη δημοσκόπηση στην Ελλάδα. Όπως και κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στις επιχειρήσεις αυτές. Τέλεια.

Έπρεπε, λοιπόν, η διεθνής κοινότητα να αφήσει τον Καντάφι να αιματοκυλίσει τη χώρα του, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί στην εξουσία, αυτός και η οικογένειά του. Διότι, δεν πιστεύω ότι υπάρχει εχένους άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο Καντάφις θα έλεγε "α, σκοτώνω όποιον βρω μπροστά μου και η διεθνής κοινότητα έχει θυμώσει μαζί μου! Τι κακός που είμαι! Ας παραιτηθώ και ας παραδώσω την εξουσία -και τα πλούτη μου- ως αντιστάθμισμα για τις σφαγές που έχω κάνει"...

Το τραγικό στην όλη ιστορία είναι ότι, τη στιγμή που σοβαρά γερμανικά ΜΜΕ κράζουν άγρια τη Μέρκελ που αποφάσισε η Γερμανία να μη συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, στην Ελλάδα θεωρούμε κακό που η διεθνής κοινότητα προσπαθεί να αποτρέψει μια δυνάμει γενοκτονία στη Λιβύη. Και, για να προσθέσω στα όσα γράφει ο Ανέστης, η Αριστερά ξύπνησε από τον ύπνο του δικαίου μόνο όταν ΟΗΕ και ΝΑΤΟ αποφάσισαν να παρέμβουν για να αποτρέψουν τη σφαγή των εξεγερθέντων από τις δυνάμεις του Καντάφι.

Το άρθρο αυτό του Τάκη Μίχα λέει πολύ περισσότερα απ' όσα θα μπορούσα να γράψω εγώ. Οπότε θα αρκεστώ στα βασικά: ναι, στο παρελθόν ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί πέραν της διεθνούς νομιμότητας. Ναι, αν η Λιβύη δεν είχε πετρέλαιο, οι αντιδράσεις θα ήταν πολύ λιγότερο έντονες και δραστικές, ενώπιον της σφαγής που πάει να συντελεστεί εκεί. Ναι, ιμπεριαλισμός και μιλιταρισμός και καταπάτηση και ο Καντάφι ως χθες ήταν σύμμαχος και όλα αυτά. Ωστόσο, σύντροφοι, πρώτα απ' όλα ο ανθρωπισμός.

Αυτό που με χαλάει, δε, περισσότερο είναι ότι, αντί οι Έλληνες να θυμηθούν το Ναυαρίνο -όταν η Επανάσταση σώθηκε χάρη στη διεθνή κοινότητα-, επιδεικνύουν για άλλη μια φορά τα πλέον αντιδραστικά αντανακλαστικά τους. Τι διάλο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, ρε παιδιά, μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος;...