Troubled every day...

Από το προηγούμενο ποστ, πιστεύω ότι τα μόνα σημεία που θα πρέπει να φάω κανονικά και με το νόμο είναι τα εξής:

"... ... ..."

Ακριβώς αυτά. Εκτός κι αν κανείς πιστεύει ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα γεμίζει τους ΠΑΣΟΚους βουλευτές με θάρρος και αυταπάρνηση και banzai για την προεδράρα μας κι όλα αυτά. Οι πληγές παραμένουν και, αργά ή γρήγορα θα κακοφορμίσουν και πάλι. Η -ούτως ή άλλως εξ ανάγκης και χαλαρή- συνοχή του ΠΑΣΟΚ έχει "ρηγματωθεί" (που λέει κι ο Φώτης ο Κουβέλης...) από τα γεγονότα της Τετάρτης και το χανζαπλάστ του ανασηματισμού δεν πρόκειται να την κρατήσει για πολύ, ιδίως, δε, τώρα που οι "άλλες απόψεις εντός κόμματος και κυβέρνησης" θα βρεθούν μπροστά στο "ιδού η Ρόδος" ζήτημα να βελτιώσουν το Μεσοπρόθεσμο που ο Παπακωνσταντίνου είχε κάνει χάλια...

Δεν θα κάνω τον κόπο να αναφερθώ αναλυτικά στη νέα σύνθεση της κυβέρνησης: είναι αναμενόμενα φυσιολογική και φυσιολογικά αναμενόμενη. Μόνο κρίμα για τη Μπιρμπίλη, αλλά έτσι είναι αυτά: όταν ο αρχηγός δεν σε στηρίζει εκεί που πρέπει, αργά ή γρήγορα το κεφάλι σου πέφτει. Αυτό, πάντως, που με προβληματίζει είναι αν με αυτό το σχήμα η ΝΔ μπορεί να πουλήσει τσαμπουκάδες, όπως έκανε, π.χ., κατά του Παπακωνσταντίνου. Ο Βενιζέλος δεν είναι "άνθρωπος του αρχηγού" και η προσωπικότητά του είναι εξόχως πιο hardcore από του Παπακωνσταντίνου. Περιμένω εναγωνίως την πρώτη σύγκρουση (καλά, το "εναγωνίως" μην το πάρετε και τοις μετρητοίς...), η οποία πιστεύω ότι θα φέρνει σε "Dead Alive".

Επίσης, νομίζω ότι η κυβέρνηση γίνεται πιο καλή "ενδοεπικοινωνιακά", ήτοι θα συνεργάζονται τα μέλη της πιο εύκολα, αφού τα περισσότερα έχουν δουλέψει μαζί και στο παρελθόν. Αυτό, πάντως, δεν εγγυάται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, κάθε άλλο. Απλώς, πιστεύω ότι θα λείπουν τα πολλά αλληλοκαρφώματα. Α, ναι, μάλλον οι εκλογές αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας, αφού και οι Ευρωπαίοι "εταίροι" μας δείχνουν να μας στηρίζουν, τουλάχιστον μέχρι να σταματήσουν να μας στηρίζουν. Αυτά και... βοήθειά μας...

Trouble Every Day...

Τα όσα συνέβησαν χθες και τα όσα συμβαίνουν σήμερα και, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχιστούν και τις επόμενες ημέρες, θεωρώ ότι αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και ιδίως ο George είναι, όχι μόνο κατώτερη των περιστάσεων, αλλά και ανίκανη να διαχειριστεί ακόμα και τα στοιχειώδη.

Εν ολίγοις:

-Ο Παπανδρέου επί της ουσίας παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της χώρας κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με το Σαμαρά.

-Ο Σαμαράς, αντί να κρατήσει το στοματάκι του κλειστό, διέρρευσε τη συνομιλία του με τον Παπανδρέου, μόνο και μόνο για να κοκορευτεί.

-Ο Παπανδρέου, συνειδητοποιόντας τη λαλακία που έκανε, προσπάθησε να τη διορθώσει με άλλη λαλακία, αυτή του ανασχηματισμού και της ψήφου εμπιστοσύνης.

-Έχοντας, επί της ουσίας, παραδώσει, έστω και ατύπως, την εξουσία, ο Παπανδρέου αδυνατεί να συγκρατήσει το κόμμα του, το οποίο πλέον τελεί υπό διάλυση.

-Από εδώ και πέρα, η οιαδήποτε εξέλιξη -εξαιρόντας το ενδεχόμενο να βρούμε σήμερα πετρέλαιο ή να πέσει κομήτης στην Ελλάδα- δεν μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα και την καθοδική πορεία που ακολουθεί η κυβέρνηση.

-Ταυτόχρονα, όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης βρίσκονται ενώπιον μιας τεράστιας καυτής πατάτας, αυτής της κατάστασης της οικονομίας.

-Ο Σαμαράς, παρά το τσαμπουκαλεμένο υφάκι, θα πρέπει να είναι άκρως προετοιμασμένος για πολλές φάπες από την Ευρώπη, η οποία έχει χαρακτηρίσει το πόνημά του, με τον τίτλο "Ζαππειο 143,7986", ως "αστειότητα" και "ανεφάρμοστο".

-Παράλληλα, βεβαίως, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι εκλογές θα βγάλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, η γαμημένη η συναίνεση παραμένει αναγκαιότητα. Το ερώτημα είναι μεταξύ ποιων...

-Όσον αφορά στους θωπεύοντες τα αυτιά των "αγανακτισμένων", καλό θα είναι να είναι προετοιμασμένοι για άσχημες εκπλήξεις, αφού το "αχρωμάτιστο" πλήθος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε "απολίτικο" ή και ακόμα χειρότερα, και τότε να σας δω μάγκες τι θα κάνετε.

-Είναι προφανές στα μάτια μου ότι η Ελλάδα πλέον βρίσκεται ένα βήμα πριν την επίσημη χρεοκοπία. Θεωρώ ότι ουδείς Ευρωπαίος, μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν, θα έχει διάθεση να βοηθήσει την Ελλάδα, από τη στιγμή μάλιστα που η ίδια η χώρα αδυνατεί να βοηθήσει τον εαυτό της.

-Κατά τα λοιπά, όλα καλά; Η γυναίκα; Τα παιδιά;

Να καεί, να καεί...

...το μπουρδέλο η Βουλή. Κλέφτες-κλέφτες! Ναααααααααααααααα, ρε! (συνοδευόμενο από χιλιάδες φάσκελα). Και ΟΥΣΤ!

Ορίστε, μόλις σας περιέγραψα ένα σημαντικό μέρος από τη συνθηματολογία των "αγανακτισμένων". Και, να σας πω κάτι; Κατά βάση, έχουν δίκιο. Ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας έχει αποδειχθεί, όχι μόνο ανίκανος να διαχειριστεί την κρίση που, εν πολλοίς, ο ίδιος και οι χρόνιες κοτζαμπασορουσφετολογικές τακτικές του δημιούργησαν, αλλά και πολύ λίγος στο να εξηγήσει στους πολίτες αυτής της χώρας ότι, ναι, χρεοκοπήσαμε, τα κάναμε σκατά, ζούμε με τεχνητή υποστήριξη και ΟΛΟΙ θα πρέπει να κάνουμε θυσίες και πρώτοι εμείς, ώστε να καταφέρουμε να βγούμε απ' το κώμα και η χώρα να μη γίνει χαρτοπόλεμος. Ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα δεδομένα θα αλλάξουν προς το χειρότερο και ότι η επιτυχία θα είναι από ένα σημείο και πέρα να μπορέσουμε να τα βελτιώσουμε κάπως.

Προσοχή, δεν μιλάω για τους συνδικαλοστρατούς: αυτοί δεν θα πειστούν με τίποτα, διότι έχουν πολλά να χάσουν. Μιλώ για τον μέσο πολίτη, τον τύπο που έχει έρθει στο αμήν, που βλέπει τα λεφτά του να μειώνονται, τη δουλειά του να γίνεται κάθε μέρα και πιο ανασφαλής, τους λογαριασμούς να μη βγαίνουν και φρικάρει. Κι εγώ φρικάρω και όλοι μας. Κακά τα ψέμματα, είχαμε συνηθίσει αλλιώς και τώρα που, όχι καινούργιο κινητό κάθε χρόνο δεν μπορούμε να πάρουμε, αλλά το χωριό, από 'κει που μας ξύνιζε, μοιάζει ιδανικός/εξωτικός τόπος διακοπών, είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τους υπεύθυνους για τις δυσκολίες μας και να τα κάνουμε όλα λίγο ίσωμα. Blame game, που λεν και στο χωριό του Αλογογκούφη.

Έτσι, ναι, είμαι κι εγώ με τους "αγανακτισμένους". Λίγο - πολύ, τα ίδια ζόρια με αυτούς τραβάω (εντάξει, ακόμα έχω δουλειά, άσχετα αν οι συνθήκες έχουν γίνει ΠΟΛΥ δύσκολες) και τους ίδιους φόβους για το μέλλον έχω. Όμως, παράλληλά, δεν μπορώ να μην αισθάνομαι ότι το όλο πράγμα αποτελεί μια απλή μετάθεση ευθυνών. Θέλω να πω, παιδιά, τόσα χρόνια όλοι αυτοί που σήμερα θέλουμε να φύγουν, να παν αλλού, εκλέγονταν νομιμότατα -πολλοί, μάλιστα, και με πάρα πολλές ψήφους- από εμάς. Τι έγινε, τότε που η κρίση δεν ήταν εδώ (που ήταν, αλλά την κρύβαμε κάτω από το χαλί...), ήσαντε καλοί και τώρα είδαμε ξαφνικά τα χάλια τους; Ο Πρόεδρας Γαρδούμπας με ποιανού τις ψήφους βγήκε δύο φορές πρωθυπουργός; Με τωνε ξένωνε; Ο George, που όλοι σήμερα του λέμε να την κάνει, από ποιους πήρε το 2009 κοντά 44%;

Και, μετά, υπάρχει και κάτι άλλο: άντε και τους διώξαμε όλους. Μετά, τι; Διότι, καλές οι γενικές συνελεύσεις και καλές οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλά, για να τρέξει το πράμα, χρειάζονται λεφτά. Για να βρούμε λεφτά, πρέπει να βάλουμε φόρους και κάποιος πρέπει να τους μαζέψει. Κι εγώ σου λέω ότι το χρέος το σβήνουμε τσαμπουκά και δεν χρωστάμε σε κανένανε κιαρατά. Δεν πρέπει να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις; Ή θα περάσουμε σε ανταλλακτική οικονομία, "κοίτα δω, δεν μπορούμε να σου δώκουμε το μισθό, αλλά πάρε τώρα πέντε κιλά ρύζι να βολευτείς και μετά βλέπουμε"; Πετρέλαιο για τις συγκοινωνίες και τη θέρμανση πού θα βρούμε; Ή, μήπως, αρχίσαμε να αντλούμε από τα τεράστια ελληνικά κοιτάσματα και δεν το πήρα χαμπάρι;

Για να σοβαρευτώ λιγάκι, αν οι αγανακτισμένοι θέλουν να πετύχουν κάτι, θα πρέπει να περάσουν σε ρεαλιστικές ιδέες και προτάσεις. Πιστεύω ότι, αντί να ζητούν να φύγουν όλοι, θα πρέπει να ζητούν να ΑΛΛΑΞΟΥΝ όλοι. Αντί να ζητούν να καεί η Βουλή (και θυμίζω ότι και κάποιοι άλλοι το 1933 πίστευαν το ίδιο για τη Βουλή τους και τους σβερκώθηκε ωραία και χαλαρά ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΑ ένας μανιακός με παράξενο γούστο στις τρίχες του προσώπου...), θα πρέπει να ζητούν η Βουλή να αποκτήσει τον πραγματικό της ρόλο (όχι να τον ανακτήσει, ποτέ δεν τον είχε) και να εκφράζει τη λαϊκή βούληση κι όχι τα μικροσυμφέροντα του ενός και του άλλου. Αντί να φωνάζουν ΟΥΣΤ, θά'πρεπε, νομίζω, να απαιτούν οι πολιτικοί να βγουν από τη γυάλα τους, να κατέβουν κάτω και να συζητήσουν με τον κόσμο και να βρουν πραγματικές λύσεις και όχι τα γαμημένα μπαλώματα με τα οποία πορεύεται αυτή η χώρα από αμνημονεύτων.

Και όποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν, σπιτάκι τους, αλλά με δημοκρατικές διαδικασίες και ψήφο και όλα. Για να δούμε, κιόλας, πόσα απίδια χωρά ο σάκος ολονώνε μας. Διότι, μάγκες, αν μετά απ' όλα αυτά ξαναβγάλουμε τους γόνους και τα "λαμπερά πρόσωπα" στη Βουλή, τότε είμασε άξιοι της μοίρας μας. Και κάτι τελευταίο: ο εμπρησμός του Reichstag (φωτο) ήταν το τελευταίο βήμα της Γερμανίας προς την κατάλυση της δημοκρατίας και την κυριαρχία του ναζισμού. Δεν ξέρω, αλλά κάθε φορά που ακούω "να καεί..." αυτή η εικόνα έρχεται στο μυαλό μου. Μπορεί, όμως, και νά'μαι υπερβολικός.

SUPA-DUPA UPDATEάρα: για μπανίστε εδώ δυο εξαιρετικές γαμάουα αποψεις από τον Προφήτη Estarian και από τον Ζάφοδα. 'Νταξ', αυτοί είναι και νέα παιδγιά, όχι γερογκρινιάρηδες σαν κι εμένα...

...Τη συναίνεσή μου μέσα!!!

Τώρα που το πανηγυράκι της συναίνεσης τελείωσε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πούμε μερικά πράγματα πολύ καθαρά και ξάστερα, ώστε να μην ξαναμπούμε σε αυτό το αρρωστημένο τριπάκι. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1) Σε καμία χώρα αυτού του σύμπαντος οι κυβερνήσεις δεν κυβερνούν ελέω αντιπολίτευσης. Ακόμα και κυβερνήσεις συνασπισμού πολλών κομμάτων ή κυβερνήσεις μειοψηφίας ακολουθούν την πολιτική τους (βάση προγράμματος ή δεσμεύσεων προς εταίρους) και οι υπόλοιποι, είτε στηρίζουν είτε δεν στηρίζουν (όπως έγινε στην Πορτογαλία, όπου η κυβέρνηση Σόκρατες έπεσε, αφού η αντιπολίτευση ήρε την εμπιστοσύνη της). Μόνο στην Ελλάδα η εφαρμογή ένος προγράμματος σταθερότητας από μια κυβέρνηση που διαθέτει σαφή κοινοβουλευτική πλειοψηφία γίνεται αντικείμενο συζήτησης ώστε να έχει την αποδοχή και της αντιπολίτευσης. Δηλαδή, ουδεμία σοβαρότης. Πολλώ δε μάλλον, αν θυμηθούμε ότι την ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ© την κατοχύρωσε πρώτος ο Πρόεδρας Γαρδούμπας (γνωστός και ως "ο καταλληλότερος", αλλά και ως "ο κουρασμένος"), για τον οποίο μαθαίνουμε πρόσφατα ότι όταν τού'λεγαν να λάβει μέτρα, έλεγε "άστα, μωρέ, γι' αργότερα"...

2) Επίσης, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο George δεν έχει έλλειμμα συναίνεσης: η ΝΔ υποστηρίζει ότι έχει ψηφίσει τα μισά από τα νομοσχέδια που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση (μπορεί νά'ναι τα 2/5 ή τα 4/7, πάντως είναι πολλά περισσότερα από αυτά που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ επί κυβερνήσεων του Πρόεδρα Γαρδούμπα...). Επίσης, η Ντόρα στηρίζει, ο Κουβέλης στηρίζει (εξ αποστάσεως, αλλά στηρίζει) και ο Καρατζαφέρης τις μονές μέρες στηρίζει (τις ζυγές τον πιάνει ο ζάχαρος και στηρίζει το Σαμαρά ή τη σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης). Οπότε, οι μόνοι που δε στηρίζουν με την καμία είναι το ΚΚΕ (το οποίο δε θα στήριζε ούτε νέα επανάσταση των μπολσεβίκων, αν την οργάνωνε άλλο κόμμα) και ο ΣΥΡΙΖΑς, που ούτε κι αυτός έχει ξεκαθαρίσει τι στηρίζει. Άρα, άτοπη η συζήτηση για συναίνεση, αφού ούτως ή άλλως υφίσταται και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

3) Ναι, αλλά οι Ευρωπαίοι; Γιατί μας πρίζουν με τη συναίνεση; Μα, αν οι Ευρωπαίοι έβλεπαν μια κυβέρνηση αποφασισμένη, σιγά μην ασχολούνταν με τη συναίνεση. Όμως, άμα βλέπουν ότι ο George τά'χει τα θεματάκια του στην υλοποίηση της συμφωνίας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, βλέπουν ότι και τίποτα δεν κάνει, αλλά και ότι ο κόσμος τά'χει πάρει μαζί του, άμα βλέπουν ότι ο Σαμαράς διεκδικεί την εξουσία με λάβαρο την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και το σενάριο επιστημονικής φαντασίας που ακούει στο όνομα "Ζάππειο ΙΙ" (αφού το "Ζάππειο Ι" δεν θέλησε να το γυρίσει ταινία ούτε η Troma Films), ε, λογικό δεν είναι να αρχίσουν να ανησυχούν για το πού θα πάνε οι παράδες τους και αν θα τους πάρουν πίσω; Δηλαδή, sorry κιόλα, αλλά εσείς δε θα θέλατε μια κάποια διασφάλιση άμα δανείζατε κάποιονε; Αυτό θένε κι αυτούνοι...

4) (πωπω, γράφω όπως μιλάει ο Αλαβάνος!!!) Για να τελειώνουμε: ή η κυβέρνηση θα σοβαρευτεί, θα εφαρμόσει το μνημόνιο και θα αναλάβει και αυτή, όπως και όλοι οι υπόλοιποι τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα, ή να φωνάξουμε μια επιτροπή από τας Ευρώπας να μας κυβερνήσει, να τελειώνουμε. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας αποδεικνύεται εν συνόλω για άλλη μια φορά πολύ λίγο και αυτό είναι το χειρότερο απ'όλα. Δεν μου αρέσουν οι αναφορές στη Θάτσερ, αλλά η κυρία εφάρμοσε την πολιτική της με το σύνολο της Βρετανίας (και το κόμμα της...) στην κόντρα. Και κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά, ξέχασα: η Θάτσερ είχε cojones...

Παράλληλο σύμπαν

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ότι γύρω μου συμβαίνουν πράγματα τα οποία αδυνατώ καν να αντιληφθώ. Ότι οι άνθρωποι γύρω μου βλέπουν αυτά τα πράγματα να συμβαίνουν και προσπαθούν να με κάνουν να τα κατανοήσω, αλλά εγώ είμαι αλλού.

Για παράδειγμα, πλέον ακούω όλο και περισσότερο κόσμο να μου λέει με απόλυτη βεβαιώτητα ότι "το μνημόνιο απέτυχε". Ο πρόεδρος της μείζονος αντιπολίτευσης το λέει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Ακόμα και στελέχη του κυβερνόντος κόμματος έχουν καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα. Κι όμως, εγώ δεν μπορώ να το δω. Άλλωστε, εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Μα, οι μισθοί στο Δημόσιο που κόπηκαν; Οι συντάξεις; Οι υπηρεσίες που καταργήθηκαν; Ο "Καλλικράτης"; Οι αυξήσεις στους έμμεσους φόρους; Όλα αυτά δεν είναι μέτρα που ελήφθησαν βασει της δανειακής σύμβασης της Ελλάδα με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ; Όλα αυτά δεν είναι το μνημόνιο;

Ε, ναι, είναι. Αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι του μνημονίου. Το άλλο, το μεγάλο του κομμάτι παραμένει ως σήμερα όχι απλώς ανεφάρμοστο, αλλά πλήρως ανέγγιχτο.

Είδε κανείς ουσιαστικά μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, για την καταπολέμηση της οποίας το μνημόνιο και οι ελεγκτές της εφαρμογής του κάνουν διαρκώς αναφορές και προγκάνε την κυβέρνηση; Είδε κανείς να μειώνεται το Κράτος με την κατάργηση άχρηστων και ρουσφετολογικών φορέων; Εδώ έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν που το υπουργείο Παιδείας δεν έστειλε φέτος φοιτητές στην οικογενειακή επιχείρηση που άκουγε στο όνομα "Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών"...

Είδε κανείς να ανοίγει κανένα από τα κλειστά επαγγέλματα; Ακόμα και σήμερα που μιλάμε, όχι μόνο δεν έχει ανοίξει κάποιο, αλλά ορισμένα έγιναν ακόμα πιο κλειστά. Είδε κανείς να μειώνονται σε λογικά όρια οι αποδοχές των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ που σε ορισμένες λαμβάνουν 18 και 19 μισθούς ετησίως; Είδε κανείς κάποια ουσιαστική κίνηση για ξεκαθάρισμα του τρύπιου τραπεζικού συστήματος; Προχώρησε καθόλου ο περιορισμός στο πάρτι των υγειονομικών προμηθειών; Ελέγχθηκαν έστω και κατ' ελάχιστον οι δαπάνες συνολικά του Δημοσίου; Κόπηκαν οι στρατιές συμβούλων στα υπουργεία;

Σταμάτησαν οι Δήμοι να προσλαμβάνουν εκτός ΑΣΕΠ συμβασιούχους στον τομέα της καθαριότητας, οι οποίοι με την πρόσληψη στέλνονται σε γραφεία; Έκλεισε κανένα από τα νοσοκομεία που υπάρχουν μόνο και μόνο για να αξιοποιούν οι γιατροί τους της κλινικές για την εξυπηρέτηση των πελατών τους; Απολύθηκε ΕΝΑΣ (1) δημόσιος υπάλληλος που βρέθηκε να τα παίρνει; Αποκρατικοποιήθηκε έστω μία ΔΕΚΟ που δεν θα έπρεπε να είναι ΔΕΚΟ; Εξορθολογίστηκε έστω μία (1) υπηρεσία του Δημοσίου; Αυξήθηκαν έστω κατ' ελάχιστον τα έσοδα του Κράτους;

Πως διάλο, λοιπόν, απέτυχε το μνημόνιο αφού δεν έγινε τίποτα απ' όλα αυτά; Εφαρμόστηκε ποτέ για να κρίνουμε αν απέτυχε ή όχι; Και, έχει κανείς την αίσθηση ότι με τα νέα μέτρα που κανονικά θα έπρεπε ήδη να έχουν πάρει μπρος και ακόμα δεν έχουν καν αποφασιστεί, θα εφαρμοστεί; Πώς λοιπόν ζητάμε να αλλάξει το μνημόνιο; Το είδαμε ποτέ να εφαρμόζεται και είπαμε, α, χάλια είναι, να το αλλάξουμε; Το μόνο που είδαμε ήταν μερικά οριζόντια μέτρα, που σε μεγάλο βαθμό δεν εφαρμόστηκαν (π.χ., σε πολλές υπηρεσίες οι απώλειες από τις περικοπές αντισταθμίζονται με υπερωρίες και άλλες μόντες...), κάτι αυξήσεις στο ΦΠΑ που πονάνε, ένα ασφαλιστικό που μοιάζει με τέρας του φρανκενστάιν και που σε λίγο θα θέλει νέα αναθεώρηση, και μέτρα για τα εργασιακά που κι αυτά πονέσανε πολύ κόσμο. Και... τέρμα τα δίφραγκα.

Και μετά απορούμε που μας πιέζουν και μας λεν ότι δε θα μας δώσουν την δόση. Ε, κάποια στιγμή ξυπνήσαν και οι κουτόφραγκοι και δεν μας εμπιστεύονται σε τίποτα. Εδώ, ζητάμε να αλλάξει κάτι που ποτέ δεν είδαμε πώς θα είναι και τι θα κάνει. Κι όμως, "το μνημόνιο απέτυχε"... Παράλληλο σύμπαν, σου λέω...

Ποιος φοβάται την εξουσία

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο των παιδιών του LeftG700, ομολογώ ότι αισθάνθηκα να διακατέχομαι από ένα σφοδρό και αποκαλυπτικό satori. Το σημείο, δε, του κειμένου που μου προκάλεσε ανατριχίλα ήταν αυτό: "Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός. Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο χτύπημα του πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!".

Η ανατριχίλα προήλθε από την ανάμνηση μιας συζήτησης που είχα, τον καιρό της δημοσκοπικής "άνοιξης" του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ένα φίλο που είχε μεγάλη εμπειρία από το χώρο του ΚΚΕ. Ο φίλος, λοιπόν, έβριζε την αμηχανία με την οποία ο Περισσός αντιμετώπιζε την άνοδο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή τα βρισίδια του ήταν χοντρά και διαρκή (και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό να έχει βγει με κάποιον για να πιεις καμία μπύρα και να κάνεις γαμησοκουβέντες κι αυτός να περνά όλη την ώρα βρίζοντας το ΚΚΕ), τον ρώτησα τι έννοεί. "Κοίτα να δεις, ρε μαλάκα", μου είπε, "απορώ γιατί αυτοί οι τύποι στον Περισσό έχουν πάθει τέτοιο κλακάζ με τους Αλαβάνους και τους Τσίπρες. Αφού, κι όλοι το ξέρουμε, στην πρώτη στιγμή που ο ΣΥΝ θα χρειαστεί να πάρει σοβαρή θέση για κάτι, θα τα κάνει σκατά. Τι τρελλαίνονται, ρε γαμώτο;". Περιέργη η τοποθέτησή του και του το επισήμανα. "Φίλε, πάρ'το χαμπάρι", μου απάντησε, "η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχει φτιαχτεί για να κυβερνήσει. Έτσι και της κουνήσεις μπροστά στη μούρη το ενδεχόμενο να αναλάβει εξουσίες, την έχεις μπλοκάρει ανεπανόρθωτα".

Λίγους μήνες μετά ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008, η βρώμικη επίθεση που δέχθηκε πανταχόθεν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η τρομακτική αμηχανία του να αποκρούσει την επίθεση αυτή, και ο δημοσκοπικός μαρασμός του, με όλα τα συνακόλουθα προβλήματα. Ο ίδιος φίλος, σε συνάντησή μας μετά τα γεγονότα, κούναγε το κεφάλι του, λέγοντας "στά 'λεγα, δε στά 'λεγα, ρε; Στην πρώτη κρίση, τα κάνανε σαν τα μούτρα τους". Και είχε δίκιο. Η Αριστερά κυριολεκτικά παθαίνει μπλακ άουτ κάθε φορά που πρέπει να αρθρώσει λόγο πέραν της καταγγελίας και μιας μαξιμαλιστικής διεκδίκησης. Όλο το concept της βρίσκεται στο να κατακεραυνώνει το δικομματισμό και να ζητά από τους πολίτες να αντισταθούν. Ορθότατο, όμως στο "μετά" κολλάει και κολλάει άσχημα. Εντάξει, λοιπόν, να αντισταθούμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Και μετά; Μετά τι;

Το καταπληκτικό είναι ότι σε επίπεδο ανάλυσης, τόσο το ΚΚΕ όσο και οι υπόλοιποι (και τονίζω το ΚΚΕ διότι έχει τα εργαλεία για να κάνει εμβριθή ανάλυση) έχουν απόλυτο δίκιο, όταν μιλούν για τα αίτια και τις συνέπειες της τρέχουσας κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Ωστόσο, κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο, όταν έρχεται η ώρα της παράθεσης εναλλακτικής πρότασης, η Αριστερά είναι πιο κολλημένη κι από το "Λόγο του Βασιλιά": ασαφής, αμήχανη, σχεδόν διστακτική, αρκείται στο να επαναλαμβάνει τσιτάτα ή να προτείνει μισοψημένες ιδέες, χωρίς να έχει αναλύσει συνέπειες και αποτελέσματα ("όξω από Ε.Ε. και ευρώ, πίσω στη δραχμή"...). Εν ολίγοις, μοιάζει να κολώνει να καταθέσει μια ολοκληρωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι μεταπολιτευτικά, η Αριστερά συμμετείχε στην εξουσία μόνο για λίγους μήνες, στην Οικουμενική Ζολώτα. Ωστόσο, έχω φίλους νομικούς που ακόμα μνημονεύουν με τα καλύτερα λόγια τη θητεία του Φώτη Κουβέλη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ή άλλους που εξαίρουν το έργο του Γιάννη Δραγασάκη ως αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας. Που σημαίνει ότι, ευκαιρίας δοθείσης, η Αριστερά ΜΠΟΡΕΙ να κυβερνήσει. Κι ότι ΜΠΟΡΕΙ να εφαρμόσει αποτελεσματικές πολιτικές. Κι αυτό με διαολίζει όσο τίποτε άλλο. Να μην μπορούσε, να πω, εντάξει, δεν μπορούν τα παλικάρια. Αλλά, αφού μπορεί, τότε γιατί;... Γιατί φοβάται να βγει μπροστά με ιδέες, πρόγραμμα και να διεκδικήσει την εξουσία;

Θα μου πεις, θα την πάρει; Εγώ σου λέω πως, όχι. Όμως, είναι πραγματικά αρρωστημένο να μην προσπαθεί, καν. Να αρκείται μόνο σε λεκτικά πυροτεχνήματα και "μέτωπα αντίστασης" και να μη βγαίνει τίμια και ξεκάθαρα να πει, "μάγκες, θέλω την ψήφο σας, όχι για να κόψω από το δικομματισμό, αλλά για να κυβερνήσω τη χώρα. Οι άλλοι δύο τα κάναν μούτι και το ξέρετε. Ώρα να τους στείλουμε σπίτια τους. Ορίστε, λοιπόν, τι θα κάνουμε εμείς ως κυβέρνηση". Πέντε, δέκα, δεκαπέντε πράγματα, απλά, κατανοητά και υπεύθυνα. Χωρίς μα και μου. Και, τότε να δούμε πόσα απίδια χωρά ο σάκος των αλλονώνε.

Για να τελειώνουμε: αν η Αριστερά θέλει να έχει νόημα στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε, θα πρέπει να get her shit together και να αποφασίσει αν θέλει να κυβερνήσει. Και μετά, να μας πει το πώς. Και ας μας δώσει επιτέλους την ευκαιρία να την κρίνουμε διά της ψήφου μας σε αυτό το επίπεδο και όχι στο επίπεδο του "κρίμα, μωρέ, να μη μπει ο ΣΥΝ στη Βουλή" ή "θα ψηφίσω ΚΚΕ για να βάλει φρένο στους νεοφιλελεύθερους". Αυτά και... βοήθειά μας.