Ο θρίαμβος του "λογιστάκου"

Ο Gordon Brown δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής πολιτικός: ούτε στη Βρετανία, ούτε και στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν διαθέτει το "χάρισμα" του προκατόχου του, Tony Blair, δεν είναι και πολύ καλός ρήτορας, είναι και Σκωτσέζος (...όχι ακριβώς πλεονέκτημα για τους Βρετανούς) και, το τελευταίο διάστημα, είδε κι έπαθε να κρατήσει τη θέση του πρωθυπουργού, καθώς ακόμα και το ίδιο του το κόμμα (Εργατικοί) είχε "στασιάσει" εναντίον του, ενώ το κόμμα των Συντηρητικών "ρίχνει στα αυτιά" στους Εργατικούς στις δημοσκοπήσεις. Πριν από μερικές εβδομάδες, ο κ. Brown ήταν "τελειωμένος".

Σήμερα, ο κ. Brown αντιμετωπίζεται κάπως σαν ο Μεσσίας της οικονομίας. Όταν η οικονομική κρίση άρχισε να χτυπά αδιακρίτως, όταν οι απανταχού οικονομολόγοι κοιτούσαν τις αγορές να καταρρέουν χωρίς να μπορούν να προτείνουν κάτι για την αναστροφή της κατάστασης, όταν στις ΗΠΑ το οικονομικό επιτελείο έμοιαζε να ψάχνει βελόνα στα άχυρα και να κινείται σπασμωδικά, ο Brown και ο υπουργός Οικονομίας της Βρετανίας Alistair Darling αποφάσιζαν να κινηθούν δυναμικά και να λάβουν μέτρα που θα είχαν ως αποτέλεσμα την αποτροπή της μεγέθυνσης της κρίσης στην χώρα τους. Όχι απλώς αναχώματα, αλλά αληθινά οχυρώματικά έργα.

Ο Νομπελίστας, πλέον, Οικονομολόγος Paul Krugman, εξηγεί καλύτερα από εμένα τις κινήσεις του Brown και την αξία τους. Τώρα, δεν ξέρω αν υπάρχουν νέες δημοσκοπήσεις στη Βρετανία που να δείχνουν την δημοτικότητα του Brown μετά τα μέτρα που έχει λάβει. Ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι με την όλη στάση του απέδειξε ότι ένας "αντιmediaκός" πρωθυπουργός, με σχέδιο, ιδέες και, κυρίως, την αποφασιστικότητα να εφαρμόσει αυτά που σκέφτεται, χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια, είναι πολύ καλύτερος από ένα πιο "φωτογενή", αλλά λιγότερο πολιτικό πρωθυπουργό...

Sarah Palin, Metallica, Κ. Καραμανλής: ο θρίαμβος της "μηδενικής προσδοκίας"

Μετά το τέλος του debate των υποψηφίων αντιπροέδρων των ΗΠΑ, Joe Biden (Δημοκρατικοί) και Sarah Palin (Ρεπουμπλικάνοι), οι οπαδοί του G.O.P. πανηγύριζαν και μίλαγαν για θρίαμβο της Κυβερνήτου της Αλάσκα: προσοχή, όχι επειδή κατόρθωσε να "κερδίσει" τον αντίπαλό της -αυτό έμοιαζε σχεδόν αδύνατο. Ούτε επειδή η παρουσία της στο debate ήταν ισχυρή και έδωσε πόντους στο δίδυμο McCain - Palin. Αλλά, μόνο και μόνο, επειδή δεν έκανε κάποια μαλακία, η οποία θα έβαζε σε (ακόμα μεγαλύτερους) μπελάδες την ήδη προβληματική εκστρατεία του McCain. Εκπληκτική λογική: δεν τα έκαν σκατά, άρα νίκησε. Δεδομένων, πάντως, των εξαιρετικά χαμηλών προσδοκιών που είχαν αναπτυχθεί πριν το debate, μπορεί κανείς να πει ότι η κ. Palin, ε, δεν τα πήγε κι άσχημα.

***

Με πέντε χρόνια "κενό", μετά το αβυσσαλέα κακό "St. Anger", οι Μetallica επιστρέφουν με τον ένατο στούντιο δίσκο τους με τον (άθλιο, κατά τη άποψή μου) τίτλο "Death Magnetic". Θεωρώ ότι ο τεράστιος μηχανισμός πίσω από το brand που ονομάζεται Metallica θα πρέπει να αναστέναξε με ανακούφιση, όταν είδε τις πρώτες κριτικές για το δίσκο και διαπίστωσε ότι είναι θετικές. Δεδομένης της πάνδημης καταδίκης του "St. Anger", αλλά και του τεράστιου hype που προηγήθηκε της κυκλοφορίας του "Death Magnetic", δεν είμαι σίγουρος ότι οι πανηγυρισμοί είναι σωστοί: ο δίσκος είναι μετριότατος και δεν αγγίζει ούτε καν το "μαύρο άλμπουμ" του 1991. Απλώς, δεδομένων των χαμηλών προσδοκιών που οι Metallica είχαν δημιουργήσει τα τελευταία σχεδόν 17 χρόνια, οτιδήποτε ξεπερνούσε το χάλι του "St. Anger", θα κέρδιζε δάφνες.

***

Μετά την τραγική παρουσία του κ. Καραμανλή στη ΔΕΘ -όπου υπερασπίστηκε υπουργό που φοροδιέφευγε, κάλυψε άλλο που εμπλέκεται σε υπόθεση δωροδοκίας και ξεκαθάρισε ότι "μη μου το Θόδωρο τάραττε"-, υπάρχει αρκετός κόσμος που έχει αναθαρρήσει με τις τελευταίες εμφανίσεις του πρωθυπουργού στην Κ.Ε. της ΝΔ, στο Υπουργικό Συμβούλιο και στην ΟΝΝΕΔ. Όμως, τι ακριβώς έκανε ο κ. Καραμανλής; Απείλησε ευθέως όποιον διαφωνεί με τη στάμπα του αποστάτη, κάλεσε τους υπουργούς να κάνουν και κά'να ρουσφέτι και μας απείλησε όλους με συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Είναι όλα αυτά λόγοι για να πανηγυρίζει κανείς; Ε, δεδομένης της "καταστροφής" της ΔΕΘ, ακόμα και το ελάχιστο μπορεί να παρουσιαστεί ως κάτι, αν συγκριθεί με το τίποτα.

Τελικά, είναι καλό πράγμα οι χαμηλές προσδοκίες: σου δίνουν φτερά...

The buck stops... where?*

Εδώ και μερικές μέρες θέλω να γράψω κάποια πράγματα για το χάλι που μας περιτριγυρίζει, όμως, ειλικρινά, αισθάνομαι αδυναμία και αηδία: για τη λογική "πονάει Τατούλης, κόψει Δαϊλάκη", για τη μαλακία "η ελληνική οικονομία δεν κινδυνεύει από την κρίση" (φαντάζομαι ότι τα ίδια μπορεί να πίστευαν και οι Νορβηγοί...), για το γεγονός ότι συζητάμε για το αν ο Καραμανλής θα διαγράψει κι άλλο βουλευτή και θα πάμε σε εκλογές (και όχι για το αν υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική στο μπάχαλο που έχουν δημιουργήσει τα "golden boys", αλλά, Βύρωνα, όταν έπρεπε να μιλήσεις γι' αυτά, έλεγες για "στρατηγούς ανέμους" και για "ασύμμετρες απειλές"...), για τις κινήσεις που θα κάνει ή δεν θα κάνει ο Καραμανλής, για την ατολμία του ΠΑΣΟΚ, για τη βλακεία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (απορώ πώς ο Αλαβάνος την πάτησε και έπεσε στην παγίδα του cue)... για όλα αυτά και κάμποσα άλλα.

Αν κάποιος έχει όρεξη να σχολιάσει, ας το κάνει. Εγώ, πάντως, από αύριο θα γράφω μόνο για μουσική και για βιβλία. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με τη βλακεία που μας καταπλακώνει...

*: παραφράζω μια φράση του Harry Truman, περί ευθύνης...

Η "κατάρρευση" του νεοφιλελευθερισμού και η αμηχανία της Αριστεράς

Μετά και την κατάρρευση της Washington Mutual, είναι πλέον προφανές ότι το νεοφιλελεύθερο ευαγγέλιο δεν περιέχει ανάσταση: τα κόλπα, τα σύνθετα προϊόντα, τα τεράστια bonus στους CEOs κάπου εδώ αρχίζουν να χάνουν τη λάμψη τους και η παγκοσμιοποιημένη αγορά κεφαλαίων διέρχεται έναν πολύ στενό και δύσβατο δρόμο -και το ομοσπονδιακό κράτος των ΗΠΑ μετατρέπεται σιγά-σιγά στον μεγαλύτερο τραπεζίτη του κόσμου. Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα και, κατά πάσα πιθανότητα, αξίζουν ανάλυσης από ανθρώπους πιο ειδικούς από εμένα.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι, ενώπιον της κρίσης, η Αριστερά -γενικώς, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα- δείχνει αμήχανη και σοκαρισμένη. Μέχρι στιγμής, το μόνο που έχω ακούσει από αυτή την πλευρά της πολιτικής ανάλυσης είναι ένα ξερό "σας τα λέγαμε εμείς, πού θα καταλήξει το πράγμα". ΟΚ, δεν έχουν άδικο, αλλά αυτό το βρίσκω εντελώς αντιπαραγωγικό. Και με ανησυχεί ακόμα περισσότερο: από τον Αλογογκούφη δεν περιμένω κάτι καλύτερο από ψελίσματα χωρίς ουσία. Από την Αριστερά, όμως, περιμένω παραγωγή -ιδεών, προτάσεων, ουσίας.

Η Αριστερά έχει στα χέρια της ένα εξαιρετικό όπλο, έναντι της παραφροσύνης των νεοφιλελευθέρων (όποιος πιστεύει ειλικρινά ότι η αγορά, ιδίως όταν είναι απολύτως ελεύθερη -διάβαζε ανεξέλεγκτη-, έχει την τάση να ισορροπεί, είναι επιεικώς άσχετος), την Μαρξιστική θεωρία και ανάλυση. Αν, μάλιστα, αυτό συνδυαστεί με την βασικά ανθρωπιστική φιλοσοφία της, μπορεί να κάνει θαύματα, ακόμα και εν τω μέσω μιας κρίσης όπως η σημερινή. Βεβαίως, από το ΚΚΕ δεν περιμένω τίποτα: ο δογματισμός του το κάνει εντελώς ακατάλληλο για την ουσιαστική κριτική και ανάλυση της κατάστασης.

Όμως, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με απογοητεύει όταν καταφεύγει στα στερεότυπα. Και, για να μην μακρυγορώ, μια απλή έκκληση: εδώ και πολύ καιρό, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται ότι δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα. Μια ουσιώδης ανάλυση και παρέμβαση -ξέρετε, με προβολές, εξηγήσεις και, κυρίως, με μέτρα- για την χρηματοπιστωτική κρίση θα μπορούσε να είναι μια σαφής απάντηση σε όλους όσοι το υποστηρίζουν αυτό. Ειδάλλως, σύντροφοι, μη λέτε τίποτα: μας φθάνει ένα ΚΚΕ...

You have the right to remain silent...

Πολύ γουστάρω όταν βγαίνω αληθινός κι όταν αποδεικνύεται ότι οι ικανότητες του Στυλιανίδη και των τριγύρω του είναι αντιστρόφως ανάλογες της δημοσιότητας που λαμβάνει αυτό το διάστημα ο υπουργός Παιδείας: ξαναπαραπέμπεται η Ελλάδα στο ΔΕΚ για την Οδηγία για τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων. Προσοχή, τη ΝΕΑ Οδηγία (36/2005) και όχι την παλιά (89/46), για την οποία αναμένεται καταδίκη.

Άντε, λοιπόν, τώρα, ο κ. Στυλιανίδης να μας πει ξανά τους λόγους για τους οποίους εδώ και ένα χρόνο δεν ενσωματώνει την Οδηγία στο εθνικό Δίκαιο. Α, ναι, και να απαντήσει και σε όλους όσοι του έλεγαν ότι οι εξυπνάδες (δηλαδή, ο νόμος για τα κολέγια) και η μπάλα στην εξέδρα θα βγουν σε κακό στην Ελλάδα και εκείνος έλεγε ότι "η κυβέρνηση ξέρει τι κάνει". Τώρα, καλά ξεμπερδέματα, καθώς η Οδηγία θα ενσωματωθεί κακήν κακώς και μαθαίνω ότι και ο νόμος θα ζοριστεί να σταθεί αν (όταν) γίνει προσφυγή από κολεγιάδες στο ΔΕΚ...

Το "παράδοξο του Καραμανλή"

Μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι, όσο περνά ο καιρός, τόσο στα μάτια μου φαίνεται όλο και πιο εμφανές ότι η κυβέρνηση δεν είχε ποτέ σχεδιάσει ένα "plan B", που λένε και στο χωριό του Αλογοσκούφη (φίλος μου επιχειρηματίας υποστηρίζει ότι ποτέ δεν είχε και "plan A", αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...). Στην πραγματικότητα, πάντοτε έμοιαζε να στηρίζεται στη λογική του "βλέπουμε και κάνουμε", αλλά και στη δημοφιλία του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, ο οποίος "έπαιζε μόνος του".

Έχω, λοιπόν, την αίσθηση ότι η κατάσταση αυτή οδήγησε την κυβέρνηση σε αδιαφορία για τον κόσμο και το πώς την έβλεπε, με αποτέλεσμα, τώρα που οι δημοσκοπήσεις έχουν αρχίσει και "γυρίζουν", η κυβέρνηση να παρουσιάζει συμπτώματα διάλυσης. Χειρότερα, να μοιάζει να μην μπορεί να βγει από το αδιέξοδο που η ίδια έχει μπει. Το "παράδοξο του Καραμανλή", για το οποίο μιλώ στον τίτλο, θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής, όσον αφορά τουλάχιστον στιν κινήσεις που μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός για να "αλλάξει την ατζέντα".

ΚΙΝΗΣΗ ΠΡΩΤΗ: άμεσος δομικός ανασχηματισμός, εκδίωξη όλων των "προκλητικών" υπουργών, νέα πρόσωπα στην κυβέρνηση. Αυτόματα, ο κ. Καραμανλής θα κατηγορηθεί ότι χρειάστηκε σχεδόν πέντε χρόνια για καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ακόμα χειρότερα, θα μοιάζει σαν να φτύνει εκεί που έως σήμερα έγλυφε και να απορρίπτει την πολιτική που έως σήμερα στήριξε σθεναρά.

ΚΙΝΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: άμεσος ανασχηματισμός, με μετακινήσεις των "επίμαχων" προσώπων σε υπουργεία "οπισθοφυλακής" και προώθηση άλλων (νέων;) στο μέτωπο. Αυτόματα, ανοίγει ο δρόμος για να κατηγορηθεί ότι είναι δέσμιος των υπουργών εκείνων που έφεραν την κυβέρνηση στο σημερινό αδιέξοδο. Συν το γεγονός ότι η ΝΔ θα φανεί ότι δεν έχει "πάγκο", καθώς και ότι συνεχίζει την ίδια πολιτική που, όλοι είδαμε πού οδήγησε.

ΚΙΝΗΣΗ ΤΡΙΤΗ: ανασχηματισμός μετά τον Προϋπολογισμό. Μιλάμε για διάστημα σχεδόν τριών μηνών, κατά το οποίο, μόνο ο Κύριος οίδε τι άλλο θα "σκάσει" για το τρέχον κυβερνητικό σχήμα (Βατοπέδι, κάτι άλλο, κλπ). Παράλληλα, η φθορά από τα υπάρχοντα πρόσωπα και η κρτιική γι' αυτά θα συνεχίζονται αμείωτες και θα δίδονται λαβές στο ΠΑΣΟΚ για να λέει ό,τι θέλει.

ΚΙΝΗΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ: προώθηση των μεταρρυθμίσεων. Τα πρόσωπα που θα κληθούν να υλοποιήσουν αυτό το σχέδιο είναι φθαρμένα στα μάτια ακόμα και των ψηφοφόρων της ΝΔ. Επίσης, οι ίδιες οι μεταρρυθμίσεις έχουν μετατραπεί σε "κουρελόχαρτα", χάρη στους εσφαλμένους χειρισμούς της κυβέρνησης, αλλά και στο γεγονός ότι από νωρίς φάνηκε ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται με κάποιο σχεδιασμό, αλλά ανάλογα με τα ζόρια που αντιμετώπιζε η κυβέρνηση.

Κατά τη γνώμη μου, αυτές είναι οι βασικές κινήσεις του κ. Καραμανλή (όλα τα άλλα, συνέδρια, ψήφος εμπιστοσύνης, ομαδικές ψυχαναλύσεις σε ΚΕ και ΚΟ, είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση). Και, κατά την άποψή μου, όλες καταλήγουν σε αντίθετο από το προσδοκόμενο αποτέλεσμα. Γιατί; Διότι, "όποιος ζει με τις δημοσκοπήσεις, πεθαίνει από αυτές"...

(τη φωτο την "έκλεψα" από το flickr)