Χάλασε...

Γκρρρρρρρρ!!!!

Γμτκρτμ!!!!

Γμτπτνμ!!!

Γμτblggrσςκτgglσς!!!!

Anyway, δυο μέρες τώρα προσπαθώ να αφήσω ένα σχόλιο σε αυτό το post της Τσούγδως, αλλά ο blogger έχει πάρει απόφαση να μη μ'αφήσει να το ανεβάσω. Κρίμα, και ήταν σεντονάκι πρώτης ποιότητος (άμα είναι ν'αφήνεις πρώτο comment, κάν'το να μετράει, thass what my homey says...). Κι έτσι, με αφορμή τη δουλειά ενός άλλου μέλους του κινήματος των μπλόγκερζ, πού'λεγε παλιά ο σ. Αλαβάνος, επιστρέφω με νέο δυναμικό post που γι'άλλη μια φορά θα γράψει ιστορία! Μαζέφτε τα γυναικόπαιδα, το ποστάκιο είναι xxx-rated.

Έχουμε και κλαίμε, λοιπόν. Η συμπαθής Τσούγδω αναφέρεται στις δυσλειτουργίες της κυβέρνησης και στην αδυναμία της να εκφραστεί με ενιαίο λόγο και πνεύμα και πράξεις. Και, παρότι δεν είναι khlysty, για να είναι πάντα σωστή, έχει τα δίκια της. Μόνο που, από την ανάλυσή της λείπουν δύο στοιχεία που, κατ' εμέ, είναι κρίσιμα και καθορίζουν εν πολλοίς τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, δηλαδή από τότενες που οι οξαποδώ του ΔΝΤ και της Επιτροπής μας τον φόρεσαν με το μνημόνιο.

Το πρώτο στοιχείο αφορά στον πολιτικό χρόνο, ο οποίος έχει συμπυκνωθεί σε τρομακτικό βαθμό. Πράγματα που κυβερνήσεις οργάνωναν και εφάρμοζαν σε ορίζοντες τετραετίας και βάλε, τώρα εξελίσσονται μέσα σε ελάχιστους μήνες ή και βδομάδες. Όσο προετοιμασμένος κι αν είσαι -και το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν προετοιμασμένο κι αυτό είναι προφανέστατο, παρά τις λαλακίες που λέγονται ένθεν κακείθεν-, όταν οι εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες που κάνουν τα κομμάτια των Napalm Death να μοιάζουν με ολόκληρες σουίτες, είναι προφανές ότι ένα σοκ, ένα ντουβρουτζά θα τον πάθεις, θες, δε θες.

Προσοχή, δεν δικαιολογώ τους ΠΑΣΟΚοι, που σε μεγάλο βαθμό θέλουν κλωτσές. Απλώς, λέω ότι είναι φυσικό να μην μπορούν να προσαρμοστούν εύκολα σε μια πραγματικότητα που ξεπερνά ακόμα και φορείς όπως η Ε.Ε. ή και το ΔΝΤ, που υποτίθεται ότι τις κρίσεις τις έχουν για breakfast. Και ερωτώ: μπορούμε να αντικαταστήσουμε άμεσα το πολιτικό προσωπικό της χώρας με cyborgs που θα έχουν ως terminator mission την εκπλήρωση του μνημονίου; Μπααααααααα, δεν το βλέπω, οπότε νομίζω πως ό,τι κυβερνητικό σχήμα κι αν επιλεγεί, πάλι τα ίδια θα βλέπουμε.

Σε δεύτερο, όμως, και πιο κρίσιμο κατά την άποψή μου επίπεδο, το πρόβλημα της δυσλειτουργίας της κυβέρνησης προκύπτει από την ίδια τη φύση της κρίσης, που δεν είναι απλώς οικονομική, αλλά καλύπτει όλο το φάσμα των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα. Θεωρητικά, μια τέτοια κρίση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει μετασχηματιστικές διαδικασίες που θα οδηγούσαν τη χώρα σε μια u-turn μνηνειώδους μεγέθους. Ωστόσο, αυτό που εγώ συνεχίζω να βλέπω είναι μια στροφή προς πιο συντηρητικές νοοτροπίες.

Μη σας τρελλαίνει το ξύλο που έφαγε ο Χατζηδάκης ή τα γιούχα στον Παπανδρέου, στον Πάγκαλο ή στη Διαμαντοπούλου ή το κίνημα "δεν πληρώνω, να πα' να μαμηθείτε". Αυτά ενδεχομένως να συνέβαιναν ακόμα και χωρίς μνημόνιο. Δείτε, όμως, τις από κάτω διεργασίες και πείτε μου, ειλικρινά, βλέπετε να προκύπτει σε ορατό χρονικό διάστημα μια εναλλακτική πρόταση/θέση για την Ελλάδα; Σωστά, ούτε κι εγώ. Αντιθέτως, βλέπω μια συσπείρωση γύρω από υφιστάμενους θεσμούς, συνήθως αντιδραστικούς (φαινόμενο Μιχαλολιάκου στο Δήμο Αθηναίων), αλλά τίποτα το νέο. Είναι νωρίς, θα μου πείτε. Ναι, αλλά ο πολιτικός χρόνος τρέχει και οι εξελίξεις υποτίθεται ότι θα ήταν πιο ραγδαίες (δείτε, ως παράδειγμα, την Ισλανδία).

Το να βλέπουμε φαινόμενα απαξίωσης και οργής κατά του πολιτικού συστήματος δεν είναι κάτι το καινούργιο. Αν η μνήμη μου δεν με απατά, από το 2000 και μετά η αδιευκρίνιστη ψήφος στις δημοσκοπήσεις ήταν πάντα πολύ ψηλά ως ποσοστό. Το ζήτημα είναι ότι δεν προκύπτουν εναλλακτικές που θα "καλύψουν" το κενό της πολιτικής τάξεως. Αντιθέτως, οι πολίτες παραμένουν κατακερματισμένοι, μικροπολιτικοί, μικροσυμφεροντολόγοι. Ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα "αν φύγουν αυτοί, τι θα έχουμε;" δεν υπάρχει και ούτε βλέπω να έρχεται. Αντιθέτως, είμαι πεπεισμένος ότι οι όποιες διεργασίες από τα κάτω θα πέφτουν πάντα σε τοίχο.

Όλα αυτά, προφανώς, επιδρούν και στην κυβέρνηση, η οποία βλέπει ότι, σε ένα γήπεδο χάλι μαύρο, είναι αναγκασμένη να παίζει μπάλα μόνη της. Η ΝΔ ελπίζει απλώς στις επόμενες εκλογές να ανακάμψει αρκετά ώστε ο Αντωνάκης να μην αμφισβητηθεί (να κυβερνήσει; Δεν αφήνετε τις λαλακίες τέτοια ώρα...), η Αριστερά βιώνει την αυτιστική επανάστασή της, ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥΜ ζουν με τα δράματά τους, τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί τελείως, τα αντισυνδικάτα αρκούνται σε επιδείξεις δύναμης έναντι των συνδικάτων και ο κόσμος, μουδιασμένος, τρομαγμένος και απο-ενημερωμένος από τους Pretenderηδες, απλώς περιμένει να δει πού θα κάτσει η μπίλια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το να ζητά κανείς από την κυβέρνηση ένα οργανωμένο σχέδιο, σαφείς απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα και, γενικώς, μια καλή λειτουργία είναι σα να ζητά από ένα συγκεκριμένο νορβηγικό μπλε παπαγάλο να τραγουδήσει το "My Way" α λα Sid Vicious. Αυτό που εγώ περιμένω στην καλή εκδοχή είναι ένα "βλέποντας και κάνοντας", στην κακή ένα "ό,τι κάτσει". Όλες οι καλές προθέσεις έχουν πεταχτεί από το παράθυρο και το σύνολο του πολιτικού κόσμου κρατά την ανάσα του, μήπως και τα πράγματα γίνουν χειρότερα απ' όσο ήδη είναι. Ξέρω, είναι πολύ νιχιλιστικό αυτό, αλλά, μακάρι κάποιος να μου δείξει ότι υπάρχει έστω μια μικρή άλλη εναλλακτική. Ειδάλλως, το μόνο που μας μένει είναι να φύγει η Μέρκελ από το προσκήνιο και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες να μας λυπηθούν αρκετά, ώστε να μας δώσουν λίγο χρόνο παραπάνω...

Το ελληνικό IRS και άλλες ωραίες ιστορίες

(Η αρχική μορφή αυτού του post ήταν ως σχόλιο σε αυτό το κείμενο του Ανέστη. Ωστόσο, όταν πήρα χαμπάρι ότι πήγαινε για σεντόνι, για να μη καταχραστώ τη φιλοξενία του, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Αυτά και, όποιος θέλει συνεχίζει να διαβάζει)

Στα μαθηματικά μια απλή αρχή λέει ότι όσο περισσότερους παράγοντες προσθέτεις σε μια συνάρτηση, τόσο πιο δύσκολο είναι να προβλεφθούν τα αποτελέσματά της. Για παράδειγμα, αν έχεις τη συνάρτηση f(x)=2x, ξέρεις ότι σου δίνει μια ευθεία. Αν, όμως, έχεις τη συνάρτηση f(x,y)= (x-y)²*√(x/⅝y), τότε τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα, έτσι δεν είναι;

Στο κείμενο του Νίκου Γεωργιάδη στην Athens Voice, που παραπέμπει ο Ανέστης, αφήνεται να εννοηθεί ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου, με τη συνδρομή του εισαγγελέα κ. Φλωρίδη, είχε καταλήξει σε μια απλή μέθοδο για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και, γενικώς, του οικονομικού εγκλήματος στην Ελλάδα. Και ότι το παλαιοΠΑΣΟΚ εμπόδισε την υλοποίησή της, με την ανοχή -αν όχι την αδυναμία παρέμβασης- του πρωθυπουργού.

Προσωπικά, τα έως τώρα έργα και ημέρες του κ. Παπακωνσταντίνου με κάνουν να αμφιβάλλω πολύ για το αν τελικά ο υπουργός Οικονομικών είχε καταλήξει στη δημιουργία του ελληνικού IRS και ότι παρεμποδίστηκε να το υλοποιήσει από δυνάμεις που θέλουν την Ελλάδα να παραμείνει ως έχει.

Αντιθέτως, είμαι πλέον πολύ καχύποπτος σχετικά με τις προθέσεις ή/και ικανότητες του εν λόγω μέλους της κυβέρνησης -και τι μέλους! Πρώτος τῃ τάξῃ υπουργός- να δώσει ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία και η κοινωνία. Τα παραδείγματα που πολλαπλασιάζουν αυτή μου την καχυποψία είναι πολλά περισσότερα απ' όσο ίσως θα ήθελα κι εγώ ο ίδιος.

Από τον Οκτώβριο του 2009 ως σήμερα, τα μόνα μέτρα που ο κ. Παπακωνσταντίνου έλαβε σε χρόνο θt ήταν η οριζόντια μείωση μισθών και -κυρίως- συντάξεων και οι αυξήσεις των έμμεσων φόρων. Για όλα τα υπόλοιπα, ο υπουργός Οικονομικών έδειξε αξιοσημείωτη διάθεση για διαβούλευση και επανέλεγχο.

Έτσι, πολλές κρίσιμες ΔΟΥ παρέμειναν ακέφαλες για πολύ καιρό, τα διαβόητα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής κοντεύουν να γίνουν μύθος, οι πρωτοβουλίες για ανάπτυξη παραμένουν στο επίπεδο των ιδεών και η μείωση του ελλείμματος έχει επιτευχθεί αποκλειστικά και μόνο λόγω τσεκουριού στις δαπάνες του Κράτους, όποιες κι αν είναι αυτές.

Παράλληλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου έδειχνε να τα πηγαίνει πολύ καλά με τους τροϊκανούς, γεγονός που, φυσικά, συνετέλεσε στα όσα είδαμε να γίνονται κατά την τελευταία τους συνέντευξη (σημειώνω, δε, ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο εκ θέσεως θιγόμενος απ' όσα είπαν οι τροϊκανοί στη συνέντευξή τους για τα 50 δισ. ευρώ, αντέδρασε ακόμα πιο αργά απ' ό,τι η υπόλοιπη κυβέρνηση και μάλλον χλιαρά).

Και τώρα, στο πλαίσιο της συζήτησης για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, ζήτησε τη δημιουργία θέσεως Οικονομικού Εισαγγελέα και τη σύσταση Οικονομικής Αστυνομίας, για να κάνει, όπως γράφει ο κ. Γεωργιάδης, "τη δουλειά του". Πάλι καλά, λέω εγώ, που δεν ζήτησε και ειδικές δυνάμεις του στρατού να τον συνδράμουν στο έργο του.

Διότι, αν ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε να "follow the money" για να βρει τους φοροφυγάδες, έχει μια χαρά μηχανισμό να το κάνει: το ΣΔΟΕ υποτίθεται ότι υπάρχει για αυτόν ακριβώς το λόγο. Δεν του φθάνει; Ας ζήταγε την αναβάθμισή του σε προσωπικό και δυνατότητες. Θα μπορούσε κανείς να του το αρνηθεί;

Όμως, όχι. Ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε κι άλλους παράγοντες στη συνάρτηση f(καταπολέμηση της φοροδιαφυγής). Μεγαλύτερη εντροπία. Να το πω; Θα το πω: περισσότερες εξουσίες για τον εαυτό του. Γιατί; Έλα μου, ντε...

Αλήθεια, διερωτώμαι, τι έγιναν οι αποκαλύψεις του ΣΔΟΕ για τους "γιατρούς του Κολωνακίου"; Για τους μεγαλοφοροφυγάδες; Για τους νταραβεριτζήδες με τις πολλές off-shore; Έγινε τίποτα; Προχώρησαν οι κατασχέσεις; Ζητήθηκε η συνδρομή άλλων χωρών για τις εξωχώριες εταιρείες με τα ακίνητα και τα μετρητά; Γίνονται δίκες;

Οι εφορίες δουλεύουν; Εισπράττουν; Έχουν στοχοθεσία και τα μέσα επίτευξής της; Γίνονται διασταυρώσεις; Ελέγχονται εισοδήματα και γίνεται σύγκρισή τους με τα επίπεδα διαβίωσης των ελεγχομένων; Οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν δει διάφορες σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές να καταργούνται;

Γιατί το υπουργείο Οικονομικών υποχώρησε στις πιέσεις των εξ επαρχίας ορμώμενων δικηγόρων και άλλαξε το νόμο για τις εταιρείες μεταξύ μελών διαφορετικών δικηγορικών συλλόγων; Αν είσαι μάγκας, πας και λες στον Παπανδρέου "Αυτός είναι ο νόμος, κι αν υποκύψεις και τον αλλάξεις, εγώ παραιτούμαι". Παραιτήθηκε κανείς και δεν το πήρα χαμπάρι;

Και, εν τέλει, πόσο χρόνο χρειάζεται μια κυβέρνηση και ένα υπουργείο Οικονομικών για να φτιάξει ένα νέο "δίκαιο και σοβαρό" φορολογικό νομοσχέδιο; Διότι, από την προεκλογική περίοδο το ακούμε και ακόμα και σήμερα δεν το έχουμε δει. Τι παίζει παιδιά; Χάσαμε το δρόμο ή ψάχνουμε να βρούμε ακόμα πώς θα διαγράψουμε 24 δισ. ευρώ χρωστούμενα;

Sorry, λοιπόν, αλλά το παραμύθι εγώ δεν το χάφτω. Σημειώνω ότι δεν έχω σε καμία εκτίμηση ούτε τον Παπουτσή, ούτε τον Καστανίδη, ούτε κανένα. Όμως, το βρίσκω τουλάχιστον αφελές να υποστηρίζει κανείς ότι ο Παπακωνσταντίνου είχε βρει τη λύση και ότι όλοι αυτοί αντιτάχθηκαν στη μαγική λύση του, επειδή θέλουν να τον σαμποτάρουν.

Φίλη μου εφοριακός, χωρίς μεγάλη πείρα -η γυναίκα δουλεύει έξι-εφτά χρόνια- μου είχε πει κάποτε ότι, αν ένας υπάλληλος ΔΟΥ αφηνόταν στην ησυχία του να κάνει τους απαραίτητους ελέγχους και διασταυρώσεις, ήταν δυνατόν σε εύλογο χρονικό διάστημα στην εφορία αυτή η φοροδιαφυγή να μειωνόταν κατά 50%.

Βλέπετε, το "follow the money" δεν είναι πυρηνική σύντηξη. Απλά, χρειάζεται χρόνο και -πάνω απ' όλα- διάθεση να το κάνεις. Μετά, όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Το ζήτημα είναι να υπάρχει η διάθεση. Εσείς, τη βλέπετε, ιδίως, δε, στο υψηλά κλιμάκια του υπουργείου Οικονομικών; Εγώ, πάλι, όχι.

Και κάτι άλλο. Αν ο Παπανδρέου δεν παρενέβη, αλλά περιορίστηκε στο να κοιτά τα κορδόνια του, εγώ το μεταφράζω ως σιωπηλή προειδοποίηση προς τον κ. Παπακωνσταντίνου. Ότι, ίσως, η κλεψύδρα πλέον μετρά ανάποδα γι' αυτόν. Διότι, τα λόγια του κ. Παπακωνσταντίνου έως τώρα λίγη σχέση έχουν με τα έργα του. Μπορεί να κάνω και λάθος. Νομίζω, όμως, ότι ο χρόνος θα δείξει και ότι δεν θα αργήσει και πολύ.

Ρε, λες;... Α, μπα... Ή, μήπως...;

Δεν θα σας κουράσω με το να επαναλάβω τι συνέβη σε αυτή τη χώρα, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, από την Παρασκευή το απόγευμα -οπότε και τελείωσε η συνέντευξη των τροϊκανών (θέμουσχωραμε...)- ως και σήμερα. Όποιος δεν είναι χαμένος στην έρημο της Αυστραλίας, ή σε κάποιο αντίστοιχα απομονωμένο σημείο του πλανήτη, δεν μπορεί, θα αισθάνθηκε τα κύματα ιερής οργής που προκάλεσε το θράσος και το ιταμό ύφος των κ.κ. Τόμσεν, Ντερούζ και Μαζούχ, που, στην τελική, ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και μας διατάζουν; Σωστά; Ωραία, πάμε παρακάτω.

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα και αδιαφορώντας για τις κραυγές, θεωρώ ότι δύο πράγματα μπορεί να συνέβησαν και να λειτούργησαν ως θρυαλλίδα για να ξεσπάσει αυτός ο -εν πολλοίς αδικαιολόγητος- χαμός. Είτε η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την τρόικα (θέμουσχωραμε...) για ένα ευρύ πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων/πωλήσεων και απλώς σπάστηκε που οι τύποι αυτοί το είπαν πρώτοι, είτε οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) της την έκαναν, για λόγους τσαντίλας και "εκδίκησης". Πίστεύω, μάλιστα, ότι συμβαίνουν και τα δύο ταυτοχρόνως.

Δηλαδή, υπάρχει σαφώς πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων/πωλήσεων. Προφανώς, η έκτασή του δεν φθάνει -δεν μπορεί...- τα 50 δισ., ωστόσο, επίσης προφανώς, κάποια κομμάτια κρατικής περιουσίας θα πωληθούν/εκποιηθούν/μετοχοποιηθούν/αξιοποιηθούν/δενξερωτιάλλο, ώστε να μικρύνει το μέγεθος του κράτους. Το αν αυτό είναι καλό ή κακό είναι μεγάλη συζήτηση (για τα πρακτικά, να πω ότι γενικώς θεωρώ ατυχείς τις αποκρατικοποιήσεις στρατηγικών για τη χώρα τομέων, όπως η ενέργεια, η γη ή οι επικοινωνίες). Όμως, το ζήτημα, εδώ, είναι γιατί οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) προχώρησαν στην ανακοίνωση του προγράμματος αυτού και γιατί το έκαναν με τον τρόπο που το έκαναν. Διότι, εγώ διέκρινα νεύρα. Πολλά νεύρα.

Fast backwards, δυο μήνες πριν: όλα τα ρεπορτάζ ανέφεραν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή υλοποίησης του μνημονίου. Ότι η τέταρτη δόση, ύψους 15 δισ. κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένη είναι. Ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να τρέξει για να κάνει μέσα σε δύο μήνες όσα δεν έκανε επί χρόνια. Και ότι, αν δεν τα καταφέρει, υπάρχει ορατός κίνδυνος να σταματήσει η ροή χρημάτων από το μηχανισμό στήριξης και η Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών. Και τώρα; Τώρα, εδώ και περίπου δύο εβδομάδες τα ίδια ΜΜΕ που κινδυνολογούσαν και προειδοποιούσαν για τα δεινά που έρχονται, μας έλεγαν περίπου ότι η δόση είναι εξασφαλισμένη από τα πριν. Χωρίς οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) να έχουν προχωρήσει σε αναλυτική εξέταση της πορείας του μνημονίου και της ελληνικής οικονομίας. What the fuck, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη.

Λοιπόν, the fuck είναι ότι πιστεύω ότι το κομμάτι του μνημονίου που αφορά στις δόσεις προς την Ελλάδα έχει φύγει από τα χέρια της τρόικας (θέμουσχωραμε...) και, πλέον, αποτελεί αντικείμενο αμιγώς πολιτικής διαχείρισης. Με απλά λόγια, αν δεν κάνουμε κάτι ΠΟΛΥ χοντρο, τα λεφτά θα εκταμιεύονται και οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) θα είναι υποχρεωμένοι να εγκρίνουν την εκταμίευση των δόσεων. Και ερωτώ: αν ήσουν, καλέ μου αναγνώστη, ο Servaas Deroose, είχες έρθει στην Ελλάδα με δύναμη ζωής και θανάτου επί των υποκειμένων σου και, ξαφνικά, το κλίμα άλλαζε και οι προϊστάμενοί σου σου έλεγαν, κοίτα να δεις, 'νταξει, θα τους ελέγχεις, αλλά τις δόσεις θα τις εγκρίνεις όπως και νά'χει, ε, δεν θα τά'παιρνες στο κρανίο;

Δε θά'λεγες, τόσο καιρό με βάζετε να την παλεύω με το μπουρδέλο ελληνικό δημόσιο, με την Κατσέλη, με το Χρυσοχοΐδη, με το Σαμαρά, τόσο καιρό με βάζετε να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω το απολύτως χαοτικό σύστημα που ονομάζεται ελληνική οικονομία, τόσο καιρό με βάζετε να τους ελέγχω και να τους προτείνω πράγματα και τώρα μου λέτε ότι, επί της ουσίας, η γνώμη μου δεν μετράει; Ότι τα τακιμιάσατε με την ελληνική κυβέρνηση και ο ρόλος μου είναι σχεδόν διακοσμητικός; Τώρα θα σας δείξω εγώ. Και έγινε ό,τι έγινε. Να θυμίσω, δε, ότι η πρώτη αντίδραση της ΝΔ ήταν να πει ότι, να, ρε, η τρόικα (θέμουσχωραμε...) έρχεται στα λόγια μας, ενώ η κυβέρνηση δεν έλεγε τίποτα.

Πέραν της -όποιας...- πλάκας, θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη φάση, όπου η Ευρώπη συζητά για επιμηκύνσεις χρόνων αποπληρωμής δανείων και για μείωση επιτοκίων και για ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρεών υπερχρεωμένων χωρών και μόνιμους μηχανισμούς αντιμετώπισης κρίσεων, δηλαδή, συζητά πολιτικά και όχι αμιγώς τεχνοκρατικά για το τι θα γίνει για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, εκ των πραγμάτων ο ρόλος της τρόικας (θέμουσχωραμε...) μικραίνει και γίνεται λιγότερο κρίσιμος για τις όποιες εξελίξεις στην Ελλάδα. Πιστεύω, δε, ότι γι' αυτόν ακριβώς το λόγο και η αντίδραση της κυβέρνησης στη συνέντευξη των τροϊκανών (θέμουσχωραμε...) ήταν τόσο καθυστερημένη: ήταν περισσότερο αποτέλεσμα εσωτερικών επικοινωνιακών τακτικών και λιγότερο πολιτικής/οικονομικής ουσίας.

Να επαναλάβω, για να μην παρεξηγηθώ: πρόγραμμα εκποίησης κρατικής περιουσίας υπάρχει και ο Παπακωνσταντίνου έχει ζητήσει διάλογο με τα κόμματα για το λεγόμενο "μνημόνιο 4", στο οποίο περιλαμβάνεται αυτό το πρόγραμμα. Ωστόσο, είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι η όλη βαβούρα έγινε επειδή οι τροϊκανοί τσαντίστηκαν που τους έχουν μπαϊπασάρει πολιτικά και όχι για την ουσία του πράγματος. Μπορεί να κάνω και λάθος. Τι να πω...

Μήπως ήλθε η ώρα να σχίσουμε τας φρένας μας στα δύο;;;;;

Τελικά, εκεί πλατεία Κουμουνδούρου μεριά, πρέπει νά'χουν κάψει φλάντζα (προς Θεού, η έκφραση δεν περιέχει ουδένα ψόγο για τον γνωστό δρα. Φλάντζα!). Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την ιστορία με τη Νομική και τους μετανάστες και τα παρεπόμενά της. Ειλικρινά, παιδιά του τιμίου ΣΥΝ, καμιά άλλη λαμπρή ιδέα έχετε; Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν είναι να το βυθίσετε το κόμμα, κάντε το σωστά: μη μείνει τίποτα όρθιο.

Εντάξει, το ζήτημα των παράνομων μεταναστών είναι χαίνουσα πληγή κι άλλο ένα καρφί στην κατ' επίφαση δημοκρατία που βιώνουμε σε αυτή τη χώρα. Και, προφανώς, κάθε ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ προσπάθεια ανάδειξης του προβλήματος αποτελεί όαση μέσα στις φραχτολαλακίες του Παπουτσή, στις θέλει-η-πουτάνα-να-κρυφτει-κι-η-χαρά-δεν-την-αφήνει ρατσιστοεξυπνάδες του ΛΑΟΣ και του Αντωνάκη και στις ΚΔΟΑ θέσεις της Χρυσής Αυγής. Όμως, σοβαρά τώρα, όποιος σκέφθηκε το "σχέδιο Νομική" αξίζει να τιμωρηθεί με εικοσιτετράωρη τιμωρία ακρόασης τοποθετήσεων της σ. Αλέκας στην Κ.Ε. του ΚΚΕ, να μάθει!

Τι κατάφερε, λοιπόν, το κίνημα με το να καταλάβουν οι μετανάστες τη Νομική; Άλφον, με τα υπερμαξιμαλιστικά αιτήματα, να γίνει απολύτως σαφές ότι η όλη κίνηση είναι κατευθυνόμενη. Βήτον, η κυβέρνηση να κατηγορείται πανταχόθεν ότι "δεν υπάρχει κράτος" και, για να δείξει ότι έχει @@, να σκληραίνει ακόμα περισσότερο τη στάση της έναντι των μεταναστών. Γάμον, ο Αντωνάκης να επαναφέρει θέμα κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου και αυτή τη φορά να ελπίζει βάσιμα ότι θα βρει υποστηρικτές. Δέλτον, το Πανεπιστήμιο Αθηνών να έχει γίνει κανονικό τουρλουμπούκι και να γίνεται της αρκούδας με φήμες για άλλες καταλήψεις και λοιπούς δράκους. Έψιλον, το ΚΚΕ να βρει νέα ευκαιρία να την πέσει στο ΣΥΝ και να δείξει ποιο είναι το "σοβαρό" κόμμα της Αριστεράς. Ζήτον, τα ΜΜΕ να βρουν νέα ευκαιρία να ξεσαλώσουν. Ήτον δεν έχει ή, εν πάση περιπτώσει, τώρα δε μού'ρχεται.

Βάλτε μέσα σε αυτό και την κίνηση Άδωνι-Θάνου και η εικόνα είναι σαφής, ja? Όσο για το ΣΥΝ, από κει που λέγαμε ότι κάτι πάει να στρώσει, πάλι βρέθηκε αμυνόμενος, με τις εντυπώσεις απολύτως χαμένες και χωρίς να έχει πετύχει τίποτα για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ωρέ, πάτε καλά, ωρέ;;;;;

(η φωτο από "Ελευθεροτυπία")

When the shit hit the fan*

Της ανοησίας και παπαρολογίας το ανάγνωσμα, πρόσχωμεεεεεεεεν!

Την ίδια ώρα, πάπαλα τα Ειδικά Δικαστήρια για το Βατοπέδι...

Την ίδια ώρα, προς πάπαλα τα Ειδικά Δικαστήρια και για τη Siemens...

Και ακολουθούν:

Το σκάνδαλο της οικονομίας...

Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου...

Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων...

Το σκάνδαλο των εξοπλισμών (διαχρονικό στανταράκι)...

Και κανείς -ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ- δεν πηγαίνει φυλακή.

Ποιος θα τον βάλει, οι φίλοι και γνωστοί του;

Ρε, δεν μας χέζετε, όλοι! Άχρηστοι, ε άχρηστοι!!!

*

Τι λε' ρε παιδάκι μου!!!

Το σημερίνο άρθρο έγκριτου σχολιογράφου σε μεγάλη εφημερίδα αποκαλύπτει για άλλη μια φορά τους λόγους για τους οποίους τα έντυπα έχουν πάρει την κατιούσα και θα συνεχίσουν, όσο τα αφεντικά τους προτιμούν τη μικροπολιτική από την ενημέρωση.

Ο σχολιογράφος, αναλύοντας την πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Fitch, μας λέει μερικούς ενδιαφέροντες αφορισμούς, οι οποίοι, ωστόσο, εκπίπτουν με μια σχεδόν βιαστική έρευνα στο Διαδίκτυο. Για παράδειγμα, μας λέει ότι "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ άραγε σκοπιµότητες σε αυτού του τύπου τις αξιολογήσεις; ∆εν εµπεριέχουν σφάλµατα και αστοχίες; Ασφαλώς. Αλλά η κεντρική λογική τους είναι υπεράνω σοβαρής αµφισβήτησης". Σοβαρά; Εδώ, ένας αρθρογράφος, που μάλλον γνωρίζει καλύτερα τα των οίκων αξιολόγησης απ' όσο ο σχολιογράφος, μας λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι οίκοι αυτοί λειτουργούν εξ υπαρχής εντός "conflict of interest" ("The ratings agencies business model is based on a flagrant conflict of interest — they’re paid by the firms whose credit they evaluate"). Έτσι είναι οι "υπεράνω σοβαρής αμφισβήτησης"; Τότε να φκιάσω κι εγώ έναν οίκο αξιολόγησης.

Ο ίδιος αρθρογράφος μας υπενθυμίζει το ρόλο των οίκων στη "φούσκα των ακινήτων" στις ΗΠΑ, η οποία, θυμίζω, οδήγησε στη χρηματοπιστωτική κρίση/κρίση ρευστότητας/οικονομική κρίση που βιώνουμε ως σήμερα, ενώ ένα ρεπορτάζ των NY Times λέει πολλά περισσότερα απ' όσο ίσως ο σχολιογράφος θα ήθελε για την αξιοπιστία των οίκων αυτών. Ωστόσο, χωρίς κανένα πρόβλημα, ο σχολιογράφος διερωτάται "Υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που θα συνιστούσε στους άλλους να ρισκάρουν τα λεφτά τους σε µια τέτοια χώρα; ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Ούτε ο Παπακωνσταντίνου! Γιατί, λοιπόν, να το κάνουν οι Φιτς και οι Μούντις και οι υπόλοιποι;". Η απάντηση, βέβαια, είναι εύκολη: αυτοί ρισκάρουν τα λεφτά τους στην ελληνική οικονομία. Μήπως αυτοί δεν είναι αρκούντως σοβαροί; Διότι, αν κάποιος ρωτήσει την Citigroup, μάλλον άλλη απάντηση θα λάβει.

Θα μου πείτε, βέβαια, γιατί όλα αυτά; Όσοι, μάλιστα, έχετε διαβάσει αυτό το ποστάκι του Χασοδίκη, μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε το επίπεδο αξιοπιστίας του εν λόγω σχολιογράφου. Ναι, ρε παιδιά. Όμως, ειλικρινά, αυτός ο τύπος, που το παίζει κήνσορας των πάντων, είναι ένας από τους λόγους που αισθάνομαι ότι αυτή η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να βγει -όχι από την κρίση χρέους και τα τοιαύτα, αλλά- από τη μίζερη και κοντόθωρη αντίληψή της για τα πράγματα...