Η Ευγενής Άμιλλα

Ας υποθέσουμε ότι δέκα αθλητές καλούνται να τρέξουν 400 μέτρα -με μία διαφορά: δεν υπάρχει κανένας κανόνας για το πώς θα διεξαχθεί ο αγώνας. Ο αφέτης δίνει το σήμα και... τι νομίζετε ότι θα γίνει; Θα τρέξουν κανονικά, ή μήπως θα αρχίσουν οι σπρωξιές, οι τρικλοποδιές και άλλα τέτοια χαριτωμένα;

Η ύπαρξη κανόνων και μηχανισμών ελέγχου της εφαρμογής τους είναι sine qua non για οιαδήποτε δραστηριότητα συμπεριλαμβάνει περισσότερους του ενός ανθρώπους. Τα ίδια ισχύουν για την πολιτική, τα ίδια για την εκπαίδευση, τα ίδια για τον αθλητισμό, τα ίδια ακριβώς και για την αγορά, ακόμα και την πλήρως απελευθερωμένη.

Όσοι δεν το πιστεύουν αυτό, ας ρίξουν μια ματιά σε χώρες σκληρού καπιταλισμού, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, ο Καναδάς, κλπ. Οι αγορές είναι απελευθερωμένες, όμως το Κράτος έχει δημιουργήσει μηχανισμούς οι οποίοι έχουν την ευθύνη να ελέγχουν ώστε να μην γίνονται διάφορά κολπάκια, τα οποία διαστρέφουν τη λειτουργία τους.

Οι μηχανισμοί αυτοί, παρότι έχουν προβλήματα, κενά και "παραθυράκια", λειτουργούν κανονικά και έχουν ως αποτέλεσμα οι αγορές να μην κάνουν ό,τι γουστάρουν, αλλά να λειτουργούν κατά το δυνατόν υπέρ του επιχειρείν και υπέρ του καταναλωτή. Μάλιστα, όταν διαπιστώνονται στρεβλώσεις, οι μηχανισμοί παρεμβαίνουν και τιμωρούν τους "άτακτους" παίκτες (βλ. Γερμανία και υπόθεση Siemens, ή τις διάφορες δικαστικές εμπλοκές της Microsoft για μονοπωλιακές τακτικές).

Από την άλλη, στην Ελλάδα, οι μαθητευόμενοι μάγοι της ΝΔ κατόρθωσαν το εξής καταπληκτικό: όχι μόνο απελευθέρωσαν τις αγορές χωρίς να δημιουργήσουν ελεγκτικούς μηχανισμούς για την ουσιαστική παρακολούθησή τους, αλλά ευνόησαν και τη δημιουργία συνθηκών, ώστε αν κάποιος επιδιώξει να ακολουθήσει κανόνες αυτοσυγκράτησης, η ίδια η αγορά να τον τιμωρεί!

Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω με ποια λογική γίνονται όλα αυτά. Η μόνη εξήγηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι, πολύ απλά, οι άνθρωποι είναι άσχετοι και επικίνδυνοι. Ότι, πολύ απλά, προχωρούν σε ασύντακτες και χωρίς μελέτη κινήσεις και, όπου μας βγάλει. Διότι, άλλο πράγμα ο υγιής ανταγωνισμός και άλλο το μπάχαλο που έχει δημιουργηθεί.

Και, βέβαια, τώρα πια είναι αδύνατο με μέτρα-ασπιρίνες να μπει μια τάξη. Άλλωστε, όταν ο καρχαρίας μυριστεί αίμα, δεν μπορείς να τον σταματήσεις με παρακάλια. Γι' αυτό και βρίσκω τόσο θλιβερή την εικόνα του Φώλια, του Βλάχου και όλων αυτών. Έσπειραν θύελλες και τώρα θερίζουν οργή...

Σενάρια συνομωσίας

Πριν από μερικές ημέρες συζητούσα με φίλο ιδιοκτήτη κολεγίου και του διατύπωσα την απορία μου, γιατί Καραμανλής και Στυλιανίδης έχουν φάει κόλλημα με το άρθρο 16 και τα αναθεματισμένα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά" (μη) πανεπιστήμια. Έσπευσα, βεβαίως, να συμπληρώσω ότι το όλο πράγμα μου φαίνεται αρκετά στημένο, προκειμένου να γίνει ένας ωραίος χαμός στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, να ξεφύγει η προσοχή του κόσμου από τον ΟΤΕ, την ακρίβεια και όλα τα λοιπά δεινά και να απαξιωθούν λίγο ακόμα τα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε οι παπάρες περί "σοκ" να ακούγονται ως "λύσεις".

Ο φίλος, το κολέγιο του οποίου συνεργάζεται με πανεπιστήμιο από χώρα - μέλος της Ε.Ε. κούνησε το κεφάλι του. "ΟΚ, η λογική του προπετάσματος καπνού που λες έχει βάση", μου είπε, "όμως ξεχνάς κάτι πολύ βασικό. Χωρίς αναθεώρηση του άρθρου 16, η όποια νομοθετική πρωτοβουλία αναλάβει ο Στυλιανίδης για εμάς, αφήνει απ' έξω τους αμερικάνους, οι οποίοι και κολέγια έχουν στην Ελλάδα και θέλουν να τα αναγνωρίσουν". Μου υπενθύμισε, δε, τις διαδοχικές συναντήσεις του υπουργού Παιδείας, τόσο με τον πρέσβη των ΗΠΑ, όσο και με μέλη του Κογκρέσσου (αν θυμάμαι καλά).

Η εξήγησή του μπορεί να ακούγεται απλοϊκή, όμως οι προεκτάσεις της είναι πολλές. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, λόγω κοινοτικού δικαίου να αναγνωρίσει τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων κολεγίων που συνεργάζονται με πανεπιστήμια της Ε.Ε., από τα οποία και λαμβάνουν τα πτυχία τους. Αυτό, φυσικά, δε λύνει το πρόβλημα της ιδιωτικής ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, καθώς η σχετική κοινοτική Οδηγία (36/2005) δεν συμπεριλαμβάνει τα αμερικανικά κολέγια. Αντιθέτως, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως εκπαιδευτικά ιδρύματα, πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 16, κάτι που, βεβαίως, δεν έγινε. Ο άλλος τρόπος, μου επισήμανε ο φίλος, είναι λίγο πιο σύνθετος.

Ποιος είναι αυτός; Μα, φυσικά, η διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 16 και η δημιουργία ιδρυμάτων ΝΠΔΔ από διάφορους φορείς (π.χ., το Δήμο Αθηναίων, λέω τώρα εγώ...), στους οποίους, έστω και διά της πλαγίας, θα μπορούν να συμμετέχουν και ιδιώτες. Αν, λοιπόν, αυτά τα ιδρύματα καλύπτουν τις προβλέψεις του Συντάγματος, τότε θα μπορούν να θεωρηθούν ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Βέβαια, δεν είναι εύκολο για τους αμερικάνους να δεχθούν μια τέτοια λύση, αλλά από το ολότελα... Αφήστε, δε, που "ανοίγει παράθυρα" και για άλλους φορείς, όπως η Εκκλησία της Ελλάδος, να κάνουν τα κουμάντα τους. Κι αν αυτό σας φαίνεται αλλούτερο, σκεφθείτε ότι ήδη η ΓΣΕΕ έχει προχωρήσει την "Ακαδημία Εργασίας", η οποία μπορεί κάλλιστα να μετεξελιχθεί στο πρώτο "συνδικαλιστικό πανεπιστήμιο".

Παράλληλα, υπάρχει κι άλλη μια ενδιαφέρουσα παράμετρος στην όλη συνάρτηση: η -ξεκάθαρη- απόφαση της κυβέρνησης να μην δώσει χρήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να το πω διά του παραδείγματος, τα πανεπιστήμια καλούνται να συντάξουν τετραετείς προγραμματισμούς δράσεων (business plan), χωρίς να γνωρίζουν τι λεφτά θα πάρουν. Στην ουσία, οι προγραμματισμοί αυτοί θα παραδωθούν στο υπουργείο Παιδεία κι αυτό, σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, θα αποφασίσει τι από τα προτεινόμενα θα υλοποιηθεί. Δηλαδή, αν κάτι δε μας αρέσει ή φαντάζει δαπανηρό, θα κόβεται χωρίς πολλά - πολλά. Κι όποιος δε γουστάρει, ας πάει στα κολέγια ή ας φύγει έξω.

Θέλετε κι άλλο ένα παράδειγμα; Αν, τελικά, ψηφιστεί ο νόμος για τα μεταπτυχιακά, τότε η Πολιτεία θα χρηματοδοτεί μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα. Θέλει το πανεπιστήμιο να φτιάξει κι άλλο; No problem, ας βρει σπόνσορα. Όπως καταλαβαίνετε, το 5% του ΑΕΠ για την Παιδεία πηγαίνει ολοταχώς για τις ελληνικές καλένδες κι ακόμα πιο μακριά. Υπάρχει, λοιπόν, καλύτερος τρόπος να περάσουν όλα αυτά, από το να γίνει συνείδηση ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μπάχαλα, ότι γι' αυτό φταίνε μόνο οι φοιτητές και οι "κακοί" πανεπιστημιακοί (που φταίνει, και πολύ μάλιστα, αλλά αλλού είναι η ρίζα του κακού), οπότε, τι καλύτερο από το να φτιάξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια και νά'χουμε το κεφάλι μας ήσυχο...

Παράνοια; Ξέρετε, κατά μία απόψη, παρανοϊκός είναι αυτός που ξέρει τα γεγονότα...

Μόνο θλίψη...

(Κάποιοι από τους όρους που θα χρησιμοποιηθούν σε αυτό το post ίσως κριθούν αδίκιμοι. Λυπάμαι, αλλά σε αδόκιμες συμπεριφορές, δεν μπορώ παρά να απαντώ με αδόκιμους όρους).

Κατ' αρχήν, θα ήθελα να απευθύνω ένα μήνυμα προς τα καθάρματα που χτύπησαν χθες τον πρύτανη του ΑΠΘ, τον Κύριο Α. Μάνθο: μπράβο, ηλίθιοι. Συνεχίστε έτσι. Την επόμενη φορά, φροντίστε να βρείτε άλλον ένα καλό άνθρωπο και εξαιρετικό επιστήμονα και νηφάλια φωνή στο μπάχαλο που έχετε φροντίσει κι εσείς να δημιουργήσετε και χτυπήστε τον κι αυτόν. Πιο πολύ απ' όσο χτυπήσατε τον Κύριο Μάνθο. Μπράβο! Τα πάτε μια χαρά στην επίτευξη των στόχων σας...

Εν συνεχεία, θα ήθελα να πω δυο λογάκια προς τη συνδικαλιστική ηγεσία των πανεπιστημιακών: συγχαρητήρια, κυρίες και κύριοι. Για να πολεμήσετε "τέρατα", γίνατε κι εσείς έτσι. Πού στο διάβολο είναι η ανακοίνωσή σας που καταδικάζει την άνανδρη και τραμπούκικη επίθεση κατά της Συγκλήτου του ΑΠΘ και του Κυρίου Μάνθου; Μέλη σας δεν είναι κι αυτοί; Ή, μήπως, τους θεωρείτε πέμπτη φάλαγγα, οπότε καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν; Κύριοι, μαζευτείτε, και φροντίστε και να μαζέψετε και τους τραμπούκους που έχουν παρεισφρήσει στα πανεπιστήμια και, κάθε μέρα, τα σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο.

Όσον αφορά στο ΠΑΣΟΚ, έχω να πω μόνο μια κουβέντα: κύριοι, για το θέμα της Παιδείας GET YOUR SHIT TOGETHER, ειδάλλως, κάντε στην άκρη. Η στάση "σήμερα έτσι, αύριο γιουβέτσι" σας εκθέτει και σας θέτει προ μεγάλων ευθυνών...

Για την Αριστερά, επίσης, μόνο μια κουβέντα: αν η κατάσταση στα πανεπιστήμια συνεχιστεί ως έχει σήμερα, τα -εν μέρει, τουλάχιστον- σωστά επιχειρήματά σας για την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης καταρρέουν μέσα σε εικόνες βίας και πλήρους απαξίωσης. Α, ναι, ούτε από εσάς είδα μια καταδίκη της επίθεσης που δέχθηκαν η Σύγκλητος και ο Πρύτανης του ΑΠΘ -και μη μου πει κανείς ότι έβγαλε το γραφείο τύπου μια ανακοίνωση: επωνύμως και ευθαρσώς καταδίκη δεν έχω δει ακόμα.

Τέλος, θα ήθελα να ενημερώσω τον κ. Στυλιανίδη ότι η Δημοκρατία δεν επιβάλλεται πουθενά. Ο μόνος άλλος πολιτικός που έχει μιλήσει για επιβολή της δημοκρατίας, είναι ο Dubya. Δεν νομίζω ότι η σύγκριση σας τιμά, έτσι δεν είναι; Όσο για τα σοκ που χρειάζεται η ελληνική ανώτατη εκπαίδευση, δεν αφήνετε να ασχοληθούν με αυτά κάποιοι που να κατέχουν το θέμα κι εσείς να συνεχίσετε να κάνετε δημόσιες σχέσεις;...

Υ.Γ.: δεν έχω, πλέον, καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση υποθάλπει και προκαλεί την ένταση στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Στα μάτια μου, είναι πλέον εμφανές ότι η όλη ιστορία έχει στόχους και επιδιώξεις. Ποιους; Ε, δεν θα τα πω όλα τώρα...

Περί Θεού, Διαβόλου και άλλων τινών

Εξ από του ανέκαθεν, που λεν και στο χωριό του Καραμανλή, το black metal είχε μια τάση να στρέφεται κατά του Χριστιανισμού, είτε τασσόμενο υπέρ ενός -μάλλον ασαφούς- Σατανισμού, είτε στρεφόμενο σε μια εξιδανικευμένη παγανιστική λατρεία του παρελθόντος (βλέπε Νορβηγικό black metal και τις διαρκείς αναφορές του στους Βίκινγκς και στην "ιστορία" τους). Όλα αυτά δημιούργησαν μια αρκετά κακή εικόνα για τα συγκροτήματα που ασχολούνταν με το είδος. Εικόνα που χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο, όταν μέλη γνωστών συγκροτημάτων βρέθηκαν αναμεμειγμένα σε πράξεις που ξεκινούσαν από το απλώς μακάβριο (π.χ. αυτοκτονίες) και κατέληγαν στο απεχθές (π.χ. δολοφονίες, άλλες πράξεις βίας κατά ανθρώπων, εμπρησμοί, προσέγγιση σε ναζιστικά πρότυπα και πάει λέγοντας...).

Όπως αντιλαμβάνεστε, όλα αυτά δεν έκαναν το black metal το πιο δημοφιλές μουσικό είδος, έτσι; Πολλώ δε μάλλον, όταν η μουσική ήταν μάλλον κλισέ (κιθάρες που ακούγονταν σαν ερεθισμένα αλυσοπρίονα, ντραμς που ενδιαφέρονταν μόνο για την ταχύτητα, χωρίς κανένα σεβασμό για ρυθμό ή, έστω, κράτημα των κομματιών, φωνητικά που κυμαίνονταν από στριγγλιές ως ουρλιαχτά, παραγωγή λες και το συγκρότημα ηχογραφεί μέσα σε χαρτόκουτο στην καρδιά ενός δάσους, κλπ). Προσθέστε, τώρα, και την καρουνίστικη εμφάνιση πολλών συγκροτημάτων, καθώς και την άνευ ουσίας και παρουσίας δήθεν βλάσφημη ιδεολογία και έχετε ένα είδος που, απλώς, δεν έχει μέλλον.

Ευτυχώς (ή δυστυχώς, όπως το πάρει κανείς...), κάπου εδώ έρχονται οι Γάλλοι, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα black metal σκηνή (φταίει ο καιρός; ο Chirac; το νερό;...). Στην "αιχμή του δόρατος" βρίσκεται το "συγκρότημα" Deathspell Omega (DsO), για το οποίο λίγα πράγματα είναι γνωστά: τα μέλη του εικάζεται ότι είναι κάποιοι "βετεράνοι" του χώρου, φωτογραφίες δεν υπάρχουν, συνεντεύξεις ελάχιστες και πάντα γραπτές, συναυλίες ούτε για δείγμα, γενικότερες πληροφορίες κυκλοφορούν μόνο στο επίπεδο των φημών και ενημέρωση για τις δραστηριότητές τους προκύπτει μόνο από το site της εταιρείας Norma Evagelicum Diavoli, η οποία και εκδίδει τους "δίσκους" τους.

Και βάζω το "δίσκους" σε εισαγωγικά, όχι διότι μουσικά δεν υπάρχει ενδιαφέρον -αντιθέτως, οι DsO έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν ένα απολύτως δικό τους ύφος, το οποίο αναμειγνύει την ταχύτητα / τραχύτητα / παράνοια του black metal με ambient-illbient περάσματα, εκκλησιαστικούς ύμνους, μελωδίες, κακοφωνία, κάνοντας πολύ κόσμο να μιλήσει για avant-garde προσέγγιση στο είδος. Αλλά, διότι οι τελευταίοι τους τρεις δίσκοι (οι οποίοι αποτελούν μια τριλογία) μπορούν να ειδωθούν ως μια κατάθεση ιδεολογίας πολύ μακριά από τη συνηθισμένη προσέγγιση του black metal: αντλώντας ιδέες από θεολογικά κείμενα (από το Θωμά τον Ακινάτη και την Αγία Γραφή, ως τους εκκλησιαστικούς ύμνους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας), από φιλοσόφους, λογοτέχνες και διανοητές, όπως ο Μαρκήσιος de Sade, ο Charles Beaudelaire, ο Theodor Adorno και ο George Bataille, και από τη δική τους θεωρία περί Πίστης και Πτώσης, οι DsO αναπτύσσουν σε τρεις δίσκους ("Si Monumentum requires, Circumspice", "Kénôse" και "Fas-Ite Maledicti In Ignem Aeternum") μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από το Θείο, το Διαβολικό και τη σχέση του ανθρώπου με τους δύο αυτούς πόλους.

Έτσι, πέραν της μουσικής, η οποία έχει τη δική της αυταξία (ή απουσία αυτής), οι DsO φέρνουν τον ακροατή σε μια ενδιαφέρουσα θέση: στην ανάγκη να μελετήσει τα κείμενα (δύσκολα τα λες στίχους) που αποτελούν το κάθε τραγούδι, προκειμένου να προσεγγίσει μια ενδιαφέρουσα και άκρως σοβαρή θεωρία γύρω από την πίστη. Αν οι DsO θεωρηθούν "σατανιστές", αυτό θα πρέπει να γίνει, όχι μέσω διακηρύξεων, αλλά μέσω ανάλυσης και μελέτης, αλλά και σύνθεσης του λόγου με την μουσική (μετά από πολλά ακούσματα και των τριών δίσκων, έχω καταλήξει ότι πρόκεινται για απολύτως μελετημένα δημιουργήματα, στα οποία έχει προσεχθεί και η τελευταία λεπτομέρεια, ακόμα και το artwork που τα συνοδεύει...). Κι αν όλα αυτά σας ακούγονται πολύ δήθεν, υπάρχει πάντα και το headbanging που η μουσική μπορεί να προσφέρει...

Αρρώστια...

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι σε ποια ηθική και πολιτική άβυσσο θα φθάσει η Hillary Clinton στην απέλπιδα προσπάθειά της να "σκοτώσει" τον Barack Obama και να υποχρεώσει το κόμμα των Δημοκρατικών να της δώσει το χρίσμα της υποψήφια Προέδρου... για να πάει να χάσει από τον θλιβερό, πλέον, και διάτρητο McCain. Το τελευταίο κατόρθωμά της ήταν να αναφερθεί ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ στη δολοφονία του Robert Kennedy, κατά τη διάρκειά της επιτυχημένης προεκλογικής του εκστρατείας για να είναι και αυτός υποψήφιος Πρόεδρος των Δημοκρατικών..., όπως και τώρα ο Obama!

Φαντάζομαι ότι ουδείς εξ ημών είναι αρκετά ηλίθιος, ώστε να μην καταλάβει τι εννοούσε η Hillary, ε; Βεβαίως, όταν ξεσηκώθηκε το σύμπαν εναντίον της, προσπάθησε να καλύψει τη μαλακία που είχε πει με τους γνωστούς άθλιους πολιτικαντισμούς (παρεξηγήθηκαν τα λόγια μου, παραμορφώθηκε το νόημά τους, κλπ, κλπ, ad nauseum). Φυσικά, από τον Obama, τον οποίο και ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΕ, ούτε συγνώμη δε ζήτησε. Ειλικρινά, είναι η πρώτη φορά που ελπίζω ένας άνθρωπος να οδηγηθεί στον πλήρη εξευτελισμό, κι αυτός είναι η Hillary. Κυρίως, δε, διότι κάθε τι που κάνει αποτελεί άλλο ένα καρφί στην δημοκρατική λειτουργία των ΗΠΑ και, φυσικά και του υπόλοιπου κόσμου...

(η εικόνα είναι από το warrentoons.com)

Τι πα' να πει "ευαισθησία";

Το παραθέτω αυτολεξεί, γιατί είναι μνημειώδες:

"Από ευαισθησία, αν και η ενημέρωση που έχω από την Ε.Ε. είναι ότι ευτυχώς δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία από το επιμολυσμένο ηλιέλαιο, αποσύραμε ποσότητες ηλιελαίου επειδή είναι μη κανονικές και όχι επικίνδυνες. Και αυτό θέλω να το ξεκαθαρίσω. Απ' ότι λέει η Κομισιόν και απ΄ότι προκύπτει από τις αρμόδιες δικές μας υπηρεσίες, δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος για κανέναν από τους συμπολίτες μας και αυτό θέλω να γίνει σαφές, διότι αξίζει να το ξέρουμε όλοι μας. Εκείνο όμως που κάναμε από ευαισθησία είναι ότι δώσαμε εντολή να αποσυρθεί όλο το ηλιέλαιο από την αγορά ασχέτως χώρας προελεύσεως ούτως ώστε να γίνουν οι έλεγχοι και εφόσον βρίσκεται καθαρό, χωρίς καμία επιμόλυνση, να περνάει στην αγορά
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, εσείς θα τρώγατε ηλιέλαιο;
ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Δεν έχω κανένα πρόβλημα να φάω πολύ ηλιέλαιο".

Ποιος τα είπε αυτά; Ο γίγαντας Χ. Φώλιας, υπουργός Ανάπτυξης, μετά τη συνάντησή του με τον Γ. Παπανδρέου.

Και μετά έχουμε και απορίες για τα χάλια μας...