Περί Ιστορίας κι άλλων δεινών...

Αν ο υπουργός Παιδείας κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής θα έπρεπε να προβληματιστούν για κάτι, μετά την απόφασή τους να αποσύρουν το -διορθωμένο, ή αδιόρθωτο, λίγη σημασία έχει...- βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, αυτό είναι το γεγονός ότι τους συνεχάρη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και επικρότησε απόλυτα την απόφασή τους ο ΛΑ.Ο.Σ. του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, διεκδικόντας την, μάλιστα, ως δική του πρόταση.

Έχοντας απλώς ξεφυλλίσει το "επίμαχο" βιβλίο της συγγραφικής ομάδας υπό την κ. Μαρία Ρεπούση, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το πόσο καλό ή κακό ήταν. Προφανώς είχε λάθη. Προφανώς είχε παραλήψεις -και δεν αναφέρομαι στο "Κρυφό Σχόλειό" και άλλους urban legends της Τουρκοκρατίας. Προφανώς η "γραμμή" του ήταν διαφορετική από αυτή που έως τώρα ακολουθούσαν τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, ιδίως, δε, για τους μαθητές του Δημοτικού. Σε αυτά, θα ήθελα να προσθέσω και την κακή εντύπωση που μου έκαναν ορισμένες τοποθετήσεις της κ. Ρεπούση, οι οποίες μου φάνηκαν ολίγον τι αλαζονικές και "από καθέδρας".

ΟΜΩΣ... Με ανησυχεί πάρα πολύ το γεγονός ότι επί μήνες σερνόταν αυτή η υπόθεση, επί μήνες ακολουθείτο η τακτική της "θεσμικής", της "επιστημονικής", της "παιδαγωγικής" αντιμετώπισης του προβλήματος και, ξαφνικά, εν μία νυκτί, ο κύβος ερρίφθη και το βιβλίο στάλθηκε στα Τάρταρα, να συναντήσει την κ. Γιαννάκου, η οποία σήκωσε όλο το βάρος της προτεραίας κυβερνητικής τακτικής και πλήρωσε πολύ ακριβά γι' αυτό. Επίσης, με ανησυχεί το γεγονός ότι η όλη υπόθεση δεν επιλύεται, αλλά, κατά την άποψή μου, κουκουλώνεται, ίσα-ίσα για να σταματήσουν να κραυγάζουν διάφοροι περίεργοι ή -ακόμα χειρότερα- οπορτουνιστές, οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να λαϊκίσουν πάνω σ' ένα θέμα ιδιαιτέρως ευαίσθητο. Ότι, δηλαδή, η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει στον οπορτουνισμό με οπορτουνίστικες τακτικές.

Επίσης, με ανησυχεί πολύ το γεγονός ότι εξωθεσμικοί παράγοντες (Εκκλησία, Ακαδημία Αθηνών, διάφοροι γύρω-γύρω...) απέκτησαν δικαίωμα, όχι απλώς να σχολιάζουν, αλλά και να επιβάλλουν απόψεις για ένα θέμα που δεν τους αφορά. Συχνά, δε, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που αγγίζουν τα όρια του νόμου περί συκοφαντικής δυσφήμισης ("προδότες", "υποχείρια" και άλλα πολλά άθλια που "στόλισαν" τους συγγραφείς, την κ. Γιαννάκου και όλους όσοι έκαναν το "λάθος" να υπερασπιστούν τουλάχιστον τις διαδικασίες). Η όλη ιστορία πληγώνει τη Δημοκρατία σε βασικές της αρχές και αυτό -δυστυχώς- γίνεται με τις "ευλογίες" του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Κι αυτό δεν μας τιμά καθόλου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι σε πολλά σχολεία των ΗΠΑ, κατόπιν πιέσεων διαφόρων φονταμενταλιστικών ομάδων, η Θεωρία του Darwin δεν διδάσκεται...

Υ.Γ.: σε αυτό εδώ το link μπορεί κανείς να δεί, μεταξύ άλλων, διάφορα κατά καιρούς "απαγορευμένα βιβλία" στις ΗΠΑ. Μήπως να αρχίσουμε να φτιάχνουμε κι εδώ αντίστοιχους καταλόγους; (μπρρρρρρρ....)

Παιδιά (...που λέει ο λόγος), νά' στε πάντα καλά!

Μόλις επέστρεψα από τη συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών στο Βύρωνα. Κι αν εξαιρέσει κανείς το κρύο, το οποίο μάλλον απέτρεψε πολύ κόσμο από το να ανέβει για να τους απολαύσει, ήταν μια από εκείνες τις βραδιές που δε θέλεις μετίποτα να τη χάσεις.

Αργύρη και τα υπόλοιπα παιδιά, νά' στε πάντα καλά και να μας χαρίζετε βραδιές σαν και την αποψινή. Θαύμα απ' όλες τις απόψεις. Ήταν για άλλη μια φορά τιμή μας!!!

Φιλιά και στο επανειδήν...

ΠΑΣΟΚ: ζήτημα πολιτικής και όχι προσώπων

Επειδή πολλά έχω ακούσει, διαβάσει και συζητήσει το τελευταίο διάστημα για το ζήτημα που έχει προκύψει στο ΠΑΣΟΚ, θα ήθελα να πω ένα-δυο πραγματάκια που μου έχουν κάνει εντύπωση. Διότι, έχω την αίσθηση ότι η συζήτηση στο κόμμα της (...όχι και τόσο, όσο πριν τις εκλογές) μείζονος αντιπολίτευσης έχει εκτραπεί προς θέματα τα οποία, τελικά, θα οδηγήσουν σε "μια απ' τα ίδια", ακόμα κι αν η ηγεσία αλλάξει.

Πρωτίστως, θέλω να πω ότι αν ο μόνος στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι η κατά το δυνατόν ταχύτερη επιστροφή του στην εξουσία, η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι απλή: ας κάνει μετεγγραφή τον Κ. Καραμανλή, τον Θ. Ρουσόπουλο και την επικοινωνιακή ομάδα της κυβέρνησης! Είναι βέβαιο ότι, αν γίνει αυτό, η ΝΔ δε θα φτουρίσει ούτε ως το 2009 και τις Ευρωεκλογές.

Αν, ωστόσο, το ζήτημα είναι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, τότε, σύντροφοι, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα. Διότι, πλέον είναι, εμφανές ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα πολιτικής: αν η ΝΔ είναι νεκροταφείο ιδεών, το ΠΑΣΟΚ είναι το νεκροτομείο τους. Κι αυτό φαίνεται πολύ έντονα τώρα, που τα πράγματα έχουν φθάσει σε οριακό σημείο και κάποιοι "σκελετοί" πρέπει να βγουν από το ντουλάπι.

Αν, δηλαδή, η συζήτηση παραμείνει στο επίπεδο του ποιος είναι καλύτερος για αρχηγός, τότε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση το ΠΑΣΟΚ θα πέσει σε ακόμα χαμηλότερα ποσοστά, διότι -καλώς ή κακώς- τα πρόσωπα δεν ορίζουν από μόνα τους την πολιτική. Αν συνέβαινε αυτό, τότε σήμερα θα μιλούσαμε όλοι για ένα άλλο ΠΑΣΟΚ (αφού είχε άλλο πρόεδρο από το τέλος του 2003). Είδατε εσείς άλλο ΠΑΣΟΚ; Ούτε κι εγώ.

Μάλιστα, όταν ο Γ. Παπανδρέου επιχείρησε να πάρει αποστάσεις από τους "εκσυγχρονιστές", κόντεψε να γίνει χαμός, που ο πρόεδρος δεν υπερασπιζόταν με όλες του τις δυνάμεις τα πρόσωπα και τις πολιτικές που είχαν οδηγήσει στην πήγε-η-ψυχή-μου-στην-κόλαση-και-ήρθε-πίσω νίκη του 2000 και στη συντριβή του 2004. Λες και η περίοδος Σημίτη ήταν κάτι το άγιο και δεν επιδεχόταν κριτικής.

Για να μη μακρυγορώ, αν στο ΠΑΣΟΚ αποφασίσουν να μιλήσουν για πολιτική, τότε, ακόμα κι αν τα πράγματα πολωθούν, θα υπάρχει ελπίδα για ουσιαστικές αποφάσεις και τομές. Αν μείνουν στα πρόσωπα, όμως, τότε καλά θα κάνουν να αρχίσουν πολλά από τα στελέχη του να ξεσκονίζουν τα παλιά τους γραφεία...

"Μου αρέσει η τζαζ" και άλλοι μύθοι...

Πριν από μερικές ημέρες λογόφερα με μια φίλη μου για θέματα μουσικής. Η φίλη ισχυρίζεται ότι της αρέσει η τζαζ, η έθνικ μουσική, γενικώς, όλα αυτά τα μουσικά είδη και ρεύματα που έχουν γίνει πολύ της μοδός τα τελευταία χρόνια. Εγώ, πάλι, υποστήριζα ότι δεν της αρέσει η τζαζ, ούτε τα υπόλοιπα που λέει ότι της αρέσουν, αλλά ότι της αρέσει η "νερωμένη" εκδοχή τους, ή, τέλος πάντων, η εκδοχή που είναι η πλέον προσβάσιμη και συμβατική. Για να της το αποδείξω, της υποσχέθηκα ότι θα της γράψω ένα cd με μουσική του "θεούλη" Ornette Coleman (στη φωτο δίπλα), ενός από τους ζωντανούς (ακόμα) μύθους της free jazz. Στοιχηματίζω ότι δε θα φθάσει ούτε στα μισά του δίσκου, πριν τον κλείσει και τον κρύψει σε κάποιο ράφι.

Όταν κάποιος μου λέει ότι γουστάρει την τζαζ, του βάζω να ακούσει κάποια δουλειά του John Zorn (είτε τις surf-free jazz ψυχοπάθειες των Naked City, είτε το jazz-dub-grindcore των Painkiller): οκτώ στους δέκα το βάζουν στα πόδια! Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω από τζαζ: δεν ξέρω! Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ αυτή τη μόδα του δήθεν, αυτή την άνευ όρων αποδοχή της mainstreamιάς που πουλιέται ως "the real macoy"! Οι δίσκοι της Real World του Peter Gabriel είναι μια χαρά, ωστόσο δεν είναι έθνικ μουσική (και ορθώς δεν είναι). Είναι μια προσεγμένη προσαρμογή της έθνικ μουσικής, ώστε να είναι πιο αποδεκτή από τα δυτικά αυτιά. Επίσης, καλός κι άγιος ο Manu Chao και η αντικαπιταλιστική κολλάζ μουσική του, αλλά στα δικά μου αυτιά ακούγεται εξαιρετικά άνευρη σε σχέση με την πυρακτωμένη πανκ-σκα-έθνικ-μέταλ-δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι-άλλο μουσική καταιγίδα των Mano Negra, του προηγούμενου συγκροτήματός του.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Δύο πράγματα: ότι η μουσική δεν είναι μόνο θέμα γούστου και διάθεσης, είναι και θέμα όρεξης να ψάξεις, να βρεις, να μάθεις, να έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά και να μην έχεις προκαταλήψεις. Και, δεύτερον, ότι, καλή - χρυσή η τζαζ, αλλά, ρε παιδιά, εγώ προτιμώ το "Calculating Infinity" των Dillinger Escape Plan, όπου οι τύποι παίζουν ένα απίστευτο μείγμα death metal, prog και hardcore, το οποίο, όμως, πατά γερά πάνω στις πιο υψηπετείς στιγμές της free jazz. Αυτά για την ώρα και στα της μουσικής θα επανέλθω λίαν συντόμως...

Η φρίκη της παιδικής ηλικίας (...για τους άλλους)

"Νομίζω ότι το θέμα είναι ξεκάθαρο, τουλάχιστον για όποιον πρόσεχε: τα παιδιά είναι ψυχωτικοί δολοφόνοι και πρέπει να καταστραφούν"

Johnen Vaquez

Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε να φέρει στην Ελλάδα την επανέκδοση της ταινίας "Το Διάφανο Δέρμα" ("The Reflecting Skin", 1990) του Phillip Ridley, ωστόσο πιστεύω ότι οι τίτλοι ευγενείας θα πρέπει να επανέλθουν μόνο και μόνο για χάρη του: η επαναπροβολή του "Reflecting Skin" αρκεί για να χρηστεί κάποιος τουλάχιστον Ιππότης των Γραμμάτων και των Τεχνών. Κι αν κανείς νομίζει ότι υπερβάλλω, ας πάει να δει την ταινία και μετά τα ξαναλέμε.

Το "Reflecting Skin" ανήκει σε εκείνη την παράξενη κατηγορία ταινιών που είναι εξαιρετικά δύσκολο και να τις κατατάξεις κάπου, αλλά και να τις ξεχάσεις: σαν ανίατη ασθένεια, επανέρχεται ξανά και ξανά για να στοιχειώσει το μυαλό του ανύποπτου θεατή, ο οποίος νομίζει ότι το σινεμά δεν μπορεί να είναι υπερβατικό, να είναι κάτι το ξένο, να είναι κάτι το απερίγραπτα ωραίο, αλλά και απύθμενα σκοτεινό.

Δεν θα σας μιλήσω, ούτε για το θέμα της ταινίας (αν θέλετε, δείτε αυτό το link), ούτε θα κάτσω να μιλήσω αναλυτικά για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο της, τον κ. Phillip Ridley (για τον οποίο λέει πολλά η Wikipedia). Θα σας πω μόνον ότι όταν η ταινία είχε πρωτοπροβληθεί και την είχα δει, θυμάμαι να βγαίνει από το σινεμά ένας πολύ σιωπηλός και εμφανώς ταραγμένος κόσμος. Η ταινία μοιάζει με έναν εφιάλτη που παραείναι αληθοφανής για να τον απορρίψεις ως αποκύημα της φαντασίας ενός διαταραγμένου μυαλού.

Το πιο ενδιαφέρον της στοιχείο, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τα παιδιά, αναγνωρίζοντας ότι κάτω από την "αθωώτητά" τους μπορεί να κρύβουν απέραντη σκληρότητα και τρομακτικό υπολογισμό. Ο Ridley δείχνει να καταλαβαίνει πολύ βαθύτερα απ' ό,τι είναι βολικό για τον πολύ κόσμο την λεγόμενη "παιδική ψυχή". Κι αυτό, από μόνο του, δίνει στην ταινία έναν τόνο που είναι αδύνατο να τον ξεχάσεις.

Δείτε το "Διάφανο Δέρμα" και ανακαλύψτε κι εσείς ένα από τα αληθινά διαμάντια του σινεμά. Όσο όμορφο είναι, τόσο κοφτερό μπορεί να γίνει. Και το "Reflecting Skin" κόβει αληθινά...

ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ: ιστορία χωρίς (ακριβώς) δράκο...

Αν υπάρχει κάτι που με έχει "γαργαλήσει" στην όλη ιστορία με τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ -μια ιστορία που, σε γενικές γραμμές και όπως εξελίχθηκε, μου θύμισε αρχικά οργανωμένη εκκαθάριση και στη συνέχεια μέτριο μελόδραμα...- είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποια στελέχη του κόμματος την "έπεσαν" δημοσία σε συγκεκριμένα ΜΜΕ, κατηγορώντας τα για παρεμβατικότητα, ότι θέλουν να καθορίσουν αυτά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, ότι θέλουν να φάνε το Γιώργο και να βάλουν στη θέση του το Βενιζέλο κι άλλα τέτοια φριχτά κι απαίσια.

Θα ήθελα απλώς να θυμίσω ότι τα ίδια ΜΜΕ που σήμερα στοχοποιούνται από στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτά που έφτιαξαν την αγιογραφία Σημίτη, ήταν αυτά που παρουσίασαν ως Μεσσία τον Γιώργο όταν ανέλαβε τη αρχηγία, ήταν αυτά που κατακεραύνωναν την αποφαση της ΝΔ να προχωρήσει σε δημοσιονομική απογραφή αποδεχόμενα a priori τις δημοσιονομικές ακροβασίες των υπουργών του ΠΑΣΟΚ, ήταν αυτά που, γενικώς, μια χαρά τα πήγαιναν με το ΠΑΣΟΚ για πολλά - πολλά χρόνια. Μπορώ να αντιληφθώ κάποιες πικρίες από ορισμένα στελέχη του κινήματος, τα οποία ενδεχομένως δεν έτυχαν της προβολής που επιθυμούσαν ή που έκριναν ότι έπρεπε να έχουν. Όμως, μάγκες, όταν τα ΜΜΕ ευλογούσαν το ΠΑΣΟΚ, δεν άκουσα κανέναν σας να γκρινιάζει για παρεμβάσεις και άλλες κακές συμπεριφορές.

Με αυτό το παραπάνω δεν θέλω να πω ότι τα ΜΜΕ είναι "αθώα του αίματος". Ούτε ότι δεν παίζουν κι αυτά το ρόλο τους στη διαμόρφωση συγκεκριμένων καταστάσεων, διότι ακριβώς αυτό (αισθάνομαι ότι επιδιώκουν και ενίοτε κατορθώνουν να) κάνουν. Όμως, αυτό γίνεται κατά τη γνώμη μου διότι και τα ίδια τα κόμματα, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες είναι αρκούντως ευάλωτοι στις έξωθεν παρεμβάσεις, απ' όπου κι αν προέρχονται. Και, παιδιά, δε σας φταίνε μόνο τα "παπαγαλάκια" (που, ναι, υπάρχουν) και οι "εγκάθετοι" (...ομοίως) που εσείς δεν μπορείτε να σχηματίσετε γνώμη και άποψη για τα τεκταινόμενα στο ίδιο σας το κόμμα. Οπότε, καθίστε, σκεφτείτε σοβαρά, σχηματίστε άποψη ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ και μετά, όταν έχετε γνώμη, επιλέξτε ποιο ΜΜΕ σας αρέσει και ποιο όχι.