Ας μιλήσουμε για "μπλονγκζ" και ανωνυμία

Πρώτα απ' όλα καλό μήνα σ' όλοι! Και καλή άνοιξη! Και καλό κουράγιο!

Δεύτερον, η συζήτηση που άνοιξε για τα blogs, με αφορμή την υπόθεση του press-gr, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Πρωτίστως, διότι έδειξε το μέγεθος της άγνοιας που έχουν ακόμα και ταγοί της εξουσίας (πολιτικοί, ΜΜΕ, Δικαιοσύνη) για τη λειτουργία του social networking και των εργαλείων του και, σε δεύτερο επίπεδο, διότι απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ο λύκος στην αντάρα χαίρεται. Δεν υπερασπίζομαι το Γ. Παπανδρέου, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να μπει ένα φρένο στη χυδαιότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ένας από τους λίγους Έλληνες που κατανοεί και χρησιμοποιεί λειτουργικά την τεχνολογία στην καθημερινότητά του.

Τρίτον, και ενδεχομένως, πιο σημαντικό είναι ότι η ιστορία ανέδειξε πόσο ανοχύρωτη είναι η εξουσία απέναντι στην κριτική -δίκαιη ή και άδικη, δεν έχει και τόση σημασία- των πολιτών, μέσα από τα ιστολόγια. Η πρώτη αντίδραση ήταν η απόπειρα ελέγχου, η οποία, φυσικά, έπεσε στο κενό. Φοβάμαι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες προσπάθειες να ελεγχθεί η "μπλογκόσφαιρα", η οποία πλέον αποτελεί clear and present danger για όλους όσοι κρύβονται πίσω από την Εξουσία. Σε αυτό το ενδεχόμενο, οι bloggers, δηλαδή, όσοι εξ ημών θεωρούν εαυτούς Πολιτές πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιδράσουμε. Η κίνηση αυτή είναι μια καλή αρχή, όμως θα πρέπει να υπάρξουν κι άλλες.

Τέταρτον, όσον αφορά στο ζήτημα της ανωνυμίας των bloggers, στο οποίο έχει αναφερθεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και ο Στάθης Χαϊκάλης, έχω να πω ότι ουδείς είναι ανώνυμος: π.χ., εγώ είμαι ο Khlysty και όσοι επισκέπτονται αυτό το blog ξέρουν ποιος είμαι, έστω και μέσα από τα κείμενά μου. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους bloggers, είτε υπογράφουν με το όνομά τους, είτε με την "ιστολογική" τους (άτσα, και λεξιπλάστης ο νέος!...) ταυτότητα. Παράλληλα, και οι αναγνώστες/σχολιαστές των blogs, ακόμα κι αν δεν υπογράφουν, δείχνουν σεβασμό στο ύφος και ήθος που το κάθε ιστολόγιο αποπνέει. Κι αυτό είναι μια αληθινή νίκη, σε μια κοινωνία που η χυδαιότητα και τα one-liners έχουν γίνει κανόνας.

Ο Ανέστης καλά τα λέει και εγώ απλώς θα ήθελα να συμπληρώσω ότι, αν και δεν αισθάνομαι μέρος ενός "κινήματος", οπότε και δεν μου αρέσουν τα μανιφέστα, στηρίζω κάθε κίνηση που οδηγεί σε αυτό που αποτελεί, άλλωστε, και το λόγο ύπαρξης των blogs: στην ανάπτυξη ενός σοβαρού και πολιτισμένου διαλόγου για θέματα που απασχολούν όλους μας και που δύσκολα συζητιούνται, είτε σε επίπεδο πολιτικής, είτε σε επίπεδο "παραδοσιακών" ΜΜΕ.

Ζήσε τις Νευρώσεις σου

Οι Neurosis είναι θεοί.
Όποιος λέει ότι ακούει ροκ και δεν τους ξέρει, είναι άσχετος.
Οι Neurosis αλλάξαν τον τρόπο με τον οποίο κάποιος γράφει και ακούει μουσική.
Οι Neurosis υπάρχουν από το 1985 και έχουν αλλάξει μόνο ένα μέλος και τους visual collaborators τους (τρεις).
Οι Neurosis ξεκίνησαν ως hardcore punk και σήμερα παίζουν αποκαλυπτικό post-metal-rock-ambient και όλα τα ενδιάμεσα είδη.
Οι Neurosis είναι φίλοι με τον Jello Biafra, κολλητοί με τον Steve Albini, φίλοι της Jarboe, συνεργάτες των Amber Asylum.
Οι Neurosis έχουν επηρεαστεί εξίσου από τους Amebix, τους Swans, τους Pink Floyd και τον Johnny Cash.
Οι Neurosis έχουν επιρρεάσει τους Isis, τους Mastodon, τους Cult Of Luna, τους Tool, μερικές εκατοντάδες post metal συγκροτήματα, και ιδέες τους έχουν "περάσει" στη μουσική των Mogwai, των Godspeed You! Black Emperor, των Explosions In The Sky και οιουδήποτε συγκροτήματος "παίζει" με την ένταση της μουσικής του.
Το "Given To The Rising", τον τελευταίο δίσκο των Neurosis, τον έχω από τότε που κυκλοφόρησε, όμως μόλις τώρα τολμώ να γράψω για αυτόν.
Το "Given To The Rising" είναι αριστούργημα.
Γιατί δεν το έχεις αγοράσει ακόμα;

Όλα κράτει!

Ο Justin K. Broadrick είναι από τους καλλιτέχνες που θαυμάζω ασμένως: για το γεγονός ότι "εφηύρε" και εξέλιξε δύο σημαντικά μουσικά είδη (το grindcore με τους Napalm Death και το industrial metal και κάμποσα άλλα με τους Godflesh), για το γεγονός ότι ταυτόχρονα πειραματίστηκε με πολλά άλλα είδη, από την free jazz ως το gabba και από το dub ως το hip-hop, μέσω ων ουκ έστιν αριθμός projects, συνεργασιών ή "φιλικών συμμετοχών", για το γεγονός ότι κοντά στα 40 του άλλαξε ύφος (με τους Jesu που είναι το βασικό του project σήμερα παίζει μια μουσική που μοιάζει να συνταιριάζει τους Black Sabbath με τους My Bloody Valentine, με "κυριάρχο στοιχείο" τους δεύτερους...), για το ότι δεν σταματά να ψάχνεται και να πειραματίζεται.

Όμως, μάγκα μου, η παραγωγικότητά του έχει αρχίσει και με εκνευρίζει: μέσα στο 2007 κυκλοφόρησε επισήμως ένα L.P., τρία E.P.s, μια συλλογή με outtakes και ένα split με τους Eluvium. Ταυτόχρονα, ανήγγειλε κά'να-δυο ακόμα projects και άλλες τόσες συνεργασίες (σημαντικότερη αυτή με την Jarboe). Και, λυπάμαι που το λέω, αλλά η ποιότητα της δουλειάς του είναι πλέον αμφίβολη στα μάτια μου. Είμαι της άποψης ότι είναι λάθος να κυκλοφορείς ό,τι ηχογραφείς (...δείτε τι έχουν πάθει στο παρελθόν οι Fall ή οι Metallica) και ότι πρέπει να γίνεσαι και editor του εαυτού σου. Άσε που τα περισσότερα πράγματα που κυκλοφορεί, τα κάνει μόνος του, χωρίς input από άλλους μουσικούς (όπως συνέβαινε στο παρελθόν, π.χ. με τον τρομερό Kevin Martin), με αποτέλεσμα να ακούγωνται λίγο, εχμ, κουρασμένα. Justin, βάλε φρένο. Θα σ' αγαπάμε και με λιγότερους δίσκους το χρόνο!

Ιστολογώ, μαγνητοφωνείς, λογοκρίνουν

Μετά από ένα δύσκολο διάστημα, επιστρέφω και τα πράγματα δεν είναι καλά: μιλώ για την "υπόθεση Press.gr". Να ξεκαθαρίσω ότι το Press.gr δεν τό'χα ευαγγέλιο, ούτε και το πολυδιάβαζα, καθώς ο ρόλος του μου φαινόταν, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενος. Άσε που αρκετά από τα κείμενά του ήταν τόσο κακογραμμένα, που, εμένα τουλάχιστον, μου προκαλούσαν πονοκέφαλο.

Όμως, με ανησυχεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι οι Αρχές αρχίζουν να ασχολούνται τώρα με το Press.gr, όπως τώρα μετατρέπεται η παράνομη μαγνητοφώνηση/μαγνητοσκόπηση σε κακούργημα: σε μια περίοδο που τουλάχιστον ένα τέτοιο "προϊόν" φέρεται να θίγει προσωπικά την "κεφαλή" της κυβέρνησης.

Και θα μου πείτε ότι, κάποια στιγμή, πρέπει από κάπου να γίνει η αρχή για την ουσιαστική προστασία αυτών των ρημαδιασμένων των προσωπικών δεδομένων. Όμως, με προβληματίζει πολύ το γεγονός ότι όλα γίνονται τώρα: όταν διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης διαπόμπευαν δημόσια πρόσωπα με κρυφές κάμερες, όλα ήταν μια χαρά για την κυβέρνηση. Τώρα, όμως, που "επικρέμεται" το DVD του Ζαχόπουλου, τώρα τους έπιασε ο πόνος.

Φυσικά, αν αποδείχθούν οι περίεργες πρακτικές για τις οποίες κατηγορείται το Press.gr, τότε το πράγμα χοντραίνει. Άσε που, διάφοροι "ιεροεξεταστές" έχουν βάλει στο στόχαστρο το σύνολο των blogs. Όμως, μάγκες, δε μου βγάζετε απ' το μυαλό τις λέξεις που συνοδεύουν όλες τις ενέργειες της κυβέρνησης που σχετίζονται με τις υποθέσεις αυτές: συγκάλυψη και λογοκρισία. Είμαι παρανοϊκός;...

Μερικές "λευκές" σκέψεις

Τώρα που το χιόνι και ο πάγος έχουν πλέον λυώσει, έχω την αίσθηση ότι μπορώ να καταθέσω μερικές σκέψεις για τα όσα περάσαμε στην Αθήνα αυτές τις ημέρες. Νομίζω ότι οι περισσότερες είναι κοινές για όλους μας:

- Τα αλληλοσυχαρίκια μεταξύ υπουργών για την "καλή αντίδραση" μπροστά στο χιονιά ήταν τουλάχιστον άχρηστα και υπερβολικά. Εκτός κι αν ήταν τόσο απαισιόδοξοι που ακόμα και τα λιγότερα προβλήματα που δημιουργήθηκαν τους έκαναν να θέλουν να πανηγυρίσουν.

- Το χιόνι που έπεσε φέτος, είμαι σίγουρος ότι ήταν λιγότερο και από το 2002 και από το 2004 και ως διάρκεια και ως ποσότητα. Οπότε, τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ήταν σημαντικά, ό,τι κι αν λεν οι διάφοροι υπευθυνοανεύθυνοι.

- Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ συμπεριφέρθηκαν με τη γνωστή τους υστερία, κατορθώνοντας να χαθεί κάτω από τα expletives κάθε πιθανή χρήσιμη πληροφορία που θα μπορούσαν να δώσουν. Εδώ, πάντως, καμία έκπληξη.

- Απορία μου: όλοι αυτοί οι "παγιδευμένοι" στην Αττική Οδό το απόγευμα της Κυριακής, τι διάολο έκαναν; Πού πήγαιναν μες στη χιονοθύελλα; Και τους δεκάδες ηλίθιους που κυκλοφορούσαν χθες και προχθες χωρίς αλυσίδες πάνω σε παγωμένους δρόμους, τι θα τους κάνουμε;

- Σύντροφοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς: τι θα γίνει με την περίπτωσή σας; Κι άντε, να καταλάβω να μην κυκλοφορούν λεωφορεία, λόγω πάγου. Τα δρομολόγια του ηλεκτρικού γιατί είχαν προβλήματα; Επίσης, ο Προαστιακός γιατί είχε μεγάλες καθυστερήσεις; Και, τέλος πάντως, μια συγνώμη από τους επιβάτες που ξεπάγιαζαν στις αποβάθρες του θα ακουστεί;

- Η προετοιμασία του Κράτους για την κακοκαιρία ήταν τουλάχιστον πλημμελής και δεν το λέω εγώ, αλλά ακόμα και άνθρωποι που προέρχονται από το χώρο της κυβερνώσας παράταξης (π.χ. Νικήτας Κακλαμάνης). Επίσης, με αφήνουν παντελώς αδιάφορο οι κόντρες υπουργείων και ΟΤΑ: αν κάποιος καθάρισε δρόμο χωρίς να είναι της αρμοδιότητάς του, καλά έκανε, απ' τη στιγμή που δεν τον καθάρισε το αρμόδιο υπουργείο.

Αυτά, σε γενικές γραμμές, και ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω...

My Bloody Valentine...

Τώρα που ΑΥΤΗ η μέρα έλαβε τέλος, νομίζω ότι μπορώ να σας εκμυστηρευθώ ένα-δυο πραγματάκια. Όμως, προσοχή! Τσιμουδιά σε κανέναν, ιδίως, δε, στην καλή μου, που -γενικώς- αρέσκεται σε ρομάντσο και λουλούδια και τα τοιαύτα και έτσι και μάθει τι θα σας πω, θα με χαρακτηρίσει αναίσθητο γουρούνι... 'Ντάξει, λοιπόν; Ούτε κουβέντα, ε;...

ΟΚ, το ομολογώ. Tα μόνα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι τα εξής τρία
1. Η Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, όταν ο Al Capone ξεπάστρεψε σημαντικά μέλη αντίπαλης συμμορίας.
2. Το συγκρότημα My Bloody Valentine, το οποίο κατόρθωσε να συνδυάσει αιθέριες μελωδίες με απίστευτο θόρυβο.
Και 3. Το τραγούδι "Heart-shaped Box" των Nirvana, με εκείνο το υποβλητικό, παράξενο videoclip.

Κατά τα άλλα, το όλο πανηγυράκι με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Άλλωστε, τα λουλούδια του ανθοπωλείου μπορεί να είναι όμορφα και περιποιημένα, αλλά δεν μυρίζουν...