Φασματικοί ήχοι για παραξενη τέχνη

Ομολογώ ότι τον Banks Violette δεν τον γνώριζα πριν. Ωστόσο, απ' ό,τι καταλαβαίνω από τα όσα διαβάζω εδώ κι εδώ γι' αυτόν, πρέπει να είναι αρκετά σημαντικός εικαστικός καλλιτέχνης, αν και εμένα μου κάνει για λίγο μουρλός (με την καλή έννοια). Anyway (που λεν και στο χωριό του Κουλούρη), σε μια έκθεσή του, ο τυπάκος είχε την εξής ιδέα: αφού αναπαρήγαγε με ρητίνη και αλάτι τα όργανα και τους ενισχυτές των SunnΟ))) (προφέρεται Σανν), έβαλε την ημέρα των εγκαινίων το συγκρότημα σε ένα κλειστό δωμάτιό, ένα όροφο κάτω από την έκθεση, να παίξει ένα κομμάτι ειδικά γραμμένο για την περίσταση, επιδιώκοντας να δημιουργήσει μια αίσθηση παρουσίας/απουσίας, η οποία -προφανώς- ταίριαζε με το concept των εκθεμάτων.

Οι SunnO))) εμφανώς γούσταραν την όλη φάση, κάλεσαν μαζί τους για το κονσέρτο για τα εγκαίνια της έκθεσης τον Attila Csihar (Mayhem), τον Joe Preston (Earth, Thrones) και τον Atsuo (Boris) και έκαναν αυτό που ο Violette τους ζήτησε. Επίσης, προφανώς γούσταραν και το κομμάτι που έγραψαν για την περίσταση και αποφάσισαν να το εκδώσουν σε μια εκδοχή που πολύ μου αρέσει: μόνο βινύλιο, μόνο περιορισμένο αριθμό κομματιών (7.777) και ελάχιστα μη διαθέσιμα στο εμπόριο cd. E, από χθες, είμαι ένας από τους 7.777 τυχερούς που έχουν στα χέρια τους το δίσκο αυτό, που τιτλοφορείται "Oracle", και πρέπει να πω ότι για τους φίλους του πειραματικού drone, είναι μια χαρά.

Για τους SunnO))) κάποια στιγμή θα μιλήσω πιο αναλυτικά. Απλώς, ήθελα να πω την ιστορία του "Oracle", κυρίως για να δείξω ότι: α) στις galleries δε χρειάζεται να παίζει μόνο νερωμένη jazz ή new age B/S και β) και (κάποια από) τα "μέταλλα" (οι SunnO))) θεωρούνται ότι ανήκουν στο ευρύτερο είδος) έχουν και απόψη και γούστο και θέση για/στην τέχνη. Αυτά και θα επανέλθω...

Σκέψεις για μια διαδοχή

Την ώρα που η χώρα θα αποχαιρετά τον συγχωρεμένο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, πιστεύω ότι αρκετοί άνθρωποι θα έχουν το μυαλό τους σε λιγότερο πνευματικά / υπαρξιακά ζητήματα, όπως η ζωή, ο θάνατος και η αξία των πράξεων, και περισσότερο σε πρακτικά ζητήματα τα οποία θα αφορούν τις πιθανές απαντήσεις στο ερώτημα: και μετά το Χριστόδουλο, τι; Και, αν νομίζετε ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν σχέση μόνο με το ιερατείο, σφάλλετε τα μάλλα.

Η "εκκοσμίκευση" της παρουσίας της Εκκλησίας που επιδίωξε και σε μεγάλο βαθμό πέτυχε ο Χριστόδουλος είχε μπόλικο "άγαρ" για να αναπτυχθεί, καθώς, σε αντίθεση με πολλά άλλα κράτη, στην Ελλάδα Κράτος κι Εκκλησία είναι σφιχταγκαλιασμένα σε μια περίεργη σχέση "διαπλοκής". Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλά ρεπορτάζ για τους πιθανούς διαδόχους του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου, διαβάζουμε για τις σχέσεις τους με το ένα ή το άλλο κόμμα και με τον τάδε ή το δείνα πολιτικό/οικονομικό/κοινωνικό παράγοντα.

Ως συνήθως, η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι λάθος. Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάριος Μπέγζος λέει μερικά άκρως ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του διαδόχου του Χριστόδουλου σε συνέντευξή του στη City Press. Μου αρέσει πολύ η φράση του "η Eκκλησία θα πρέπει να αποφεύγει κάθε ανάμειξη στην πολιτική και να μη συγχέει την ευθύνη της για την κοινωνία με την ανάμειξή της στην πολιτική", διότι δίνει ακριβώς το στίγμα της κατάστασης που επικρατεί αυτή την ώρα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Αυτό που με τρομάζει δεν είναι η άνοδος στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο κάποιου Ιεράρχη που μπορεί να είναι το ίδιο ή και περισσότερο ακραίος με το Χριστόδουλο. Αντιθέτως, με τρομάζει ένας Αρχιεπίσκοπος "πολιτικάντης", έτοιμος για συναλλαγή με την εκάστοτε κυβέρνηση, πρόθυμος για συμφωνίες "κάτω από το τραπέζι". Εν ολίγοις, ένας Αρχιεπίσκοπος παράγωγο της εποχής που διανύουμε. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος αρχιερέας θα είναι πολύ πιο επικίνδυνος, διότι θα βάλει την Εκκλησία σε μια διαδικασία "δούναι και λαβείν" με τον οιοδήποτε είναι πρόθυμος να κάνει μια προσφορά.

Η Εκκλησία, πιστεύω, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο, αρκεί να αποδεχθεί την πνευματικότητά της και να απεκδυθεί του πολιτικαντισμού που έχει κυριαρχήσει στο εσωτερικό της τα τελευταία χρόνια. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι μάλλον βαίνουμε προς τα χειρότερα. Μακάρι να βγω Κασσάνδρα...

(η φωτό είναι από την εφημερίδα "Το Βήμα")

Ανάπηρος Εωσφόρος και άλλοι σκοτεινοί ύμνοι

Το 1995 ο κιθαρίστας Stephen O'Malley, μαζί με τον μπασίστα Stuart Dalquist, τον ντράμερ Jamie Sykes και τον vokillist Edgy59 δημιούργησαν το συγκρότημα Burning Witch, με στόχο να εξερευνήσουν τις πιο σκοτεινές και εφιαλτικές γωνιές του -ούτως ή άλλως σκοτεινού- μουσικού είδους που ακούει στο όνομα Doom Metal. Εγκαταλείποντας σχεδόν απόλυτα την "παραδοσιακή" ριφφολογία του είδους, όπως αυτή είχε καθοριστεί από τους πρώιμους Black Sabbath, οι Witch προχώρησαν σε έναν εξαιρετικά αργό, κακόφωνο, επαναληπτικό και βασανιστικό δρόμο, ο οποίος θεωρήθηκε τότε επανασταστικός και ακόμα και σήμερα αποτελεί το "βασικό σχέδιο" για μια ολόκληρη λεγεώνα συγκροτημάτων.

Πώς είναι, λοιπόν, οι Burning Witch; Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια ερημιά, κάτω από ένα γκρίζο και σκοτεινό ουρανό. Ο ορίζοντας χάνεται και εσείς έχετε περπατήσει πάρα πολύ, τόσο που, πλέον, κάθε βήμα σας είναι βασανιστικό και οδυνηρό. Η αφυδάτωση έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της, μαζί με τα συμπτώματα εξάντλησης και πυρετού. Το μυαλό σας είναι γεμάτο βουητά και εφιαλτικές εικόνες. ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ! ΠΟΤΕ! ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ!

Σας ακούγετε ευχάριστο, ε; Κι όμως, οι Witch κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ακριβώς αυτή την εφιαλτική ατμόσφαιρα, μέσω μιας κιθάρας που μουγκρίζει σαν πληγωμένος τυρρανόσαυρος, ένα μπάσο και ντραμς με σεισμική παρουσία κι έναν τραγουδιστή που εναλλάσει καθαρά φωνητικά με "νύχια-σε-μαυροπίνακα" ουρλιαχτά. Οι ρυθμοί είναι σαν να περπατάς σε βάλτο, οι κλίμακες πιο σκοτεινές κι από την ψυχή μάγισσας που καίγεται και η ατμόσφαιρα σχεδόν αποπνικτική.

Με βάση αυτό το μοτίβο, οι Burning Witch ηχογράφησαν δύο E.P., το "Towers..." (1996) και το "Rift.Canyon.Dreams." (1997), τα οποία αρχικά συγκεντρώθηκαν το 1998 σε ένα δίσκο, το "Crippled Lucifer". Και φέτος, η εταιρεία Southern Lord αποφάσισε να επανακυκλοφορήσει τον εν λόγω δίσκο σε μια πολυτελή και πιο μεγάλη εκδοχή: διπλό CD με τρία επιπλέον κομμάτια και εξαιρετικό οπτικό υλικό.

Ξεκαθαρίζω ότι οι Burning Witch είναι ο ορισμός του "δύσκολου" συγκροτήματος. Ωστόσο, όποιος έχει την τόλμη να τους ψάξει, είμαι βέβαιος ότι θα βρει μια σπουδαία ανταμοιβή στην αντιμουσική τους. Είστε έτοιμοι να μπείτε στη σκοτεινή πλευρά;...

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Απ' όλα όσα ακούγωνται αυτές τις μέρες για την υπόθεση Ζαχόπουλου, τέσσερα είναι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα:

1ον: το ότι επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα ότι ο εκλεγμένος από τους πολίτες της Πιερίας βουλευτής της ΝΔ Κώστας Κουκοδήμος πήγε ενσυνείδητα και συνάντησε το Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και συζήτησαν για τα 5,5 εκατ. ευρώ στο λογαριασμό του Θέμου Αναστασιάδη και τις δυνατότητες που είχε ο επικεφαλής του ΥΠΕΕ Σπύρος Κλαδάς να "χαλαρώσει" αυτή η ιστορία. Ειλικρινά, απορώ με τον κ. Κουκοδήμο: ή αφελής είναι, ή κάτι άλλο είχε στο μυαλό του, αν θεωρούσε ότι ο Μάκης δεν θα μιλούσε για αυτή την υπόθεση και δη δημοσίως. Μένει να αποδειχθεί τι από τα δύο...

2ον: οι βουλευτές της ΝΔ -το άκουσα στον Alpha και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα- πήγαιναν στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες και τους διαβεβαίωναν ότι δεν είναι αυτοί ο "δεύτερος βουλευτής" που είχε επικοινωνήσει με το Μάκη και τον ρωτούσε για τον Κλαδά. Επίσης, απ' ό,τι φαίνεται, οι ίδιοι βουλευτές είναι αυτοί που διαρρέουν διάφορα ονόματα, προφανώς όχι για να μπουρδουκλώσουν τους δημοσιογράφους, αλλά μπας και "φάνε" κά'να συνάδελφό τους και αποκτήσουν περισσότερες πιθανότητες για... τι πράγμα, αλήθεια;

3ον: η κίνηση Βενιζέλου να βάλει φρένο στη δημιουργία του Ομίλου του. Εμένα μου δείχνει ότι ο Benny έπιασε το κλίμα και κατάλαβε ότι το ΠΑΣΟΚ ή θα κερδίσει σε αυτή τη φάση, ή θα διαλυθεί κανονικά και μετά bye-bye εξουσία Κύριος οίδε για πόσα χρόνια. Και, ως γνωστόν, χωρίς εξουσία δεν πα' να είσαι αρχηγός. Μόνο τον εαυτό σου εκπροσωπείς κι όποιος δεν πιστεύει, ας δει τι έπαθαν διάφοροι στο παρελθόν (Αρσένης, Σαμαράς, Τρίτσης, και πάει λέγοντας).

4ον: ο ΣΥΝ πάνω από το ΚΚΕ σε δημοσκόπηση της MRB. Επιτέλους, κάποιοι άρχισαν να κατανοούν τον ακριβή ρόλο του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια και να το αποστρέφονται (...ελπίζω).

Κατά τα λοιπά, ο Λένιν διαψεύδεται: η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει. Και ο Βλαδίμιρος δεν είχε υπ' όψιν του την Ελλαδάρα...

Η ατυχία να είσαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ...

Δύο κείμενα του Πάσχου Μανδραβέλη και του Προκόπη Δούκα στο τελευταίο φύλλο της Athens Voice μου ξανάφεραν στο μυαλό κάποια πράγματα που έγραφα προεκλογικά για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου και τα οποία, όσο περνά ο καιρός, αισθάνομαι ότι προσεγγίζουν όλο και περισσότερο στην αλήθεια. Ότι, δηλαδή, ούτε ο Γιώργος πολυπάει το ΠΑΣΟΚ, ούτε το ΠΑΣΟΚ πολυπάει το Γιώργο. Όπως, επίσης, ότι ο Γιώργος ήταν και παραμένει ένα από τα πλεόν ενδιαφέροντα πολιτικά μυαλά σ' ένα τόπο που, πλέον, η πολιτική έχει παραδοθεί ψυχή τε και σώματι στην μικρο/παραπολιτική.

Θα ξαναπώ ότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, ούτε και πρόκειται ποτέ να γίνω. Όμως, θεωρώ τρομακτική αδικία να ακούγεται η φράση "έλα, μωρέ, ο Γιώργος δεν μπορεί". Ας θυμηθούμε λίγο, τι ΜΠΟΡΕΙ ο Γιώργος: η διαβόητη "εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Αρσένη" δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επί τω χείρω διασκευή σειράς νομοθετημάτων που είχε επεξεργαστεί ο Γιώργος Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας. Επίσης, μπορεί ως υπουργός Εξωτερικών να έριχνε ζεϊμπεκιές με τον Τζεμ, ωστόσο είχε καταφέρει το Ελσίνκι -μια, πανθομολογουμένως, επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας- και, κυρίως, είχε κάνει την εικόνα της Ελλάδας εξωστρεφή και την πολιτική της ευέλικτη και -κατά το μάλλον ή ήττον- πιο αποτελεσματική.

Βεβαίως, και τότε είχε δεχθεί "πάρθια βέλη" ("καλά, στο Εξωτερικών μιλούν μόνο Αγγλικά;;!!", "αυτά δεν ταιριάζουν στους Έλληνες", "μα, καλά, πού νομίζει ότι βρίσκεται, στη Σουηδία;" κλπ ad infinitum). Ωστόσο, τότε ήταν απλώς ένας υπουργός. Ενώ, τώρα, ως αρχηγός κόμματος και πιθανός πρωθυπουργός, ο Γιώργος αποτελεί -θεωρώ- σοβαρή απειλή για όλους όσοι θέλουν να παραμείνει το status quo ως έχει. Έτσι, επί της ουσίας συνεπικουρώντας την κυβέρνηση -ο πρωθυπουργός της οποίας, θυμίζω, κουμπάριασε με τον Ερντογάν, αλλά αυτό δε μας πειράζει, ε;-, οι ΠΑΣΟΚοι συνεχίζουν να υποσκάπτουν την εικόνα του και να τον απαξιώνουν στα μάτια των πολιτών.

Το διά ταύτα νομίζω ότι βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Παπανδρέου είναι νεωτεριστής και πολιτικό ον με ανεξάρτητη -σωστή και λάθος- σκέψη και αυτό ενοχλεί πολλούς. Έτσι, προτιμούν να τον απαξιώνουν μαζί με την, ούτως ή άλλως απαξιωμένη και σε μεγάλο βαθμό ανίκανη, κυβέρνηση. Προσδοκώντας, ενδεχομένως, αλλαγές πιο βολικές για να μην αλλάξει τίποτα. Αυτό που παραμένει ερωτηματικό είναι αν ο Γιώργος μπορεί να ξεπεράσει τις παγίδες με τα punjee sticks που του έχουν στήσει δικοί του, ή αν τελικά θα τα βροντήξει όλα και θα πάει σπίτι του. ίδωμεν...

Υ.Γ.: είμαι απολύτως μαζί του με τους φόβους που έχει για τις κινήσεις Βενιζέλου. Όμιλοι προβληματισμού και τα α.....α μας κουνιούνται! Κόμμα μέσα στο κόμμα πάει να κάνει ο σύντροφος Benny, κι ας λεν όλοι ό,τι θέλουν...

Εδώ ήρθαμε, πά' να φύγουμε...

Φίλος μπάρμαν (άρα, εκ των πραγμάτων, φιλόσοφος και θυμόσοφος) μου εκθείαζε τις προάλλες τα πλεονεκτήματα της Ζανζιβάρης, ως ενός ενδιαφέροντος προορισμού για όσους συμπατριώτες δεν αντέχουν άλλο εδώ. Έτερος φίλος το ίδιο βράδυ -όπως αντιλαμβάνεστε, μας έχουν πιάσει ισχυρές τάσεις φυγής...- υποστήριξε ότι ιδανικός τόπος είναι η Βενεζουέλα. Προσέξτε: η Ζανζιβάρη είναι μια συντηρητική Σουνιτική κοινωνία, ενώ η Βενεζουέλα βρίσκεται -λόγω Chavez- στο στόχαστρο των ΗΠΑ και, γενικώς, επικρατεί μια άλφα αναταραχή. Κι όμως, πιστέψτε με, υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται πολύ σοβαρά να την κάνουν από Ελλάδα... Ακόμα και για Βενεζουέλα, ή Ζανζιβάρη...

Ώστε, προκαλεί θυμό στους πολίτες το σκηνικό και το γαϊτανάκι που έχει στηθεί το τελευταίο διάστημα στη χώρα, ε; Μάλιστα. Και τι κάνουμε γι' αυτό, ρε φίλοι και συμπολίτες; Τι θα γίνει, ας πούμε, αν πέσει η κυβέρνηση (που δε νομίζω ότι θα γίνει άμεσα...) και πάμε σε εκλογές; Πάλι δεν θα "προβατοποιηθούμε" και θα ψηφίσουμε ό,τι ορίσει το "μαντρί"; Πάλι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δε θα διατηρήσουν τα κεκτημένα τους; ΟΚ, θα χάσουν κάτι ψιλά, αλλά πάλι μπροστά δε θά' ναι; Ή, μήπως, θα υποχρεώσουμε με την ψήφο μας όλα αυτά τα "αστέρια" που μας κυβερνούν να προχωρήσουν σε ουσιαστικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, π.χ., με συνεργασίες βάσει προγραμματικών συγκλίσεων και τα τοιαύτα;

Το μόνο καλό είναι ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει το δούλεμα, εξ ου και το 70% που λέει ότι ποτέ δε θα μάθουμε τι έγινε με την υπόθεση Ζαχόπουλου. Ακόμα και τα παραπετάσματα καπνού και οι προσπάθειες αποπροσανατολισμού δείχνουν ότι δεν πολυπιάνουν. Να ελπίζω και σε κάτι περισσότερο;... Μπα...