Χτύπα κι άλλο!!!

Λοιπόν, παιδιά, γουστάρω τρελά! Ναι, την έχω καταβρεί! Κι όχι μόνον αυτό: θέλω κι άλλο! Κι άλλη λάσπη! Κι άλλο μπάχαλο! Κι άλλα ονόματα! Κι άλλα DVD, CD, κασσέτες, φωτογραφίες, δίσκους βινυλίου, εν πάση περιπτώσει, ό,τι υπάρχει που μπορεί να προκαλέσει ακόμα περισσότερο μπάχαλο! Ναι, στον πάτο, εκεί πρέπει να πάμε: όχι επειδή μπορεί μετά να αρχίσει η άνοδος, αλλά γιατί εκεί είναι η θέση μας. Ρόδα, τσόντα και κοπάνα (...για να παραφράσω τον τίτλο αριστουργήματος της 7ης τέχνης στη χώρα μας). Μια χαρά, κι ακόμα καλύτερα!

Φάτε, λοιπόν, ελληναράδες μου τις φωτό με τα fellatia και τις λοιπές extracurricular δραστηριότητες του (εν προκειμένω) Ζαχόπουλου. Άλλωστε, για τα υπόλοιπα, σιγά μη νοιάζεστε. Απαιτείστε τώρα σε άλλο φύλλο της οιασδήποτε εφημερίδας να μπει και το DVD, ώστε νά' χουμε και κίνηση και ήχο -κατά προτίμηση σε Dolby Surround 5:1! Και συνεχίστε να αδιαφορείτε για οτιδήποτε άλλο. Στο κάτω-κάτω της γραφής, πάντα έτσι δεν είμασταν;...

Όσο για τον "πόλεμο των εκδοτών", ειλικρινά, αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας, διότι αποδεικνύει, όχι μόνο το βάθος και το εύρος της διαπλοκής στην Ελλάδα, αλλά κυρίως διότι δείχνει εμπράκτως πώς ακριβώς παίζεται το παιχνίδι: μαχαιρώματα, τρικλοποδιές, μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων, και πάει λέγοντας. Ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου, ο ένας να συγκεντρώνει στοιχεία για τις "βρωμίτσες" του άλλου, ή -για να κλείσω εδώ- όπως έλεγε και ο μέγας Herzog "Ο Καθείς Για Τον Εαυτό Του (Κι Ο Θεός εναντίον Όλων)". Έτσι, παιδιά, συνεχίστε έτσι ακριβώς: τουλάχιστον να ξέρουμε όλοι πού ακριβώς βρισκόμαστε...

Χλωμό φολκλόρ

Μπορεί κάποιος να μου πει τι στο διάβολο συμβαίνει με το ροκ; Θέλω να πω, τα υποτιθέμενα on the edge συγκροτήματα (π.χ. White Stripes, The Strokes, ακόμα και οι Queens Of The Stone Age, κλπ) κυκλοφορούν δίσκους που είναι από, εχμ, ενδιαφέροντες έως αδιάφοροι και κακοί και από διάφορες γωνίες του κόσμου κυκλοφορούν δίσκοι - αριστουργήματα, από συγκροτήματα που, όχι μόνο είναι on the edge, αλλά διαρκώς κάνουν αυτό το edge όλο και πιο κοφτερό, όλο και πιο δύσκολο να κατακτηθεί χωρίς κόπο, χωρίς αίμα, χωρίς ψυχή.

Παραληρώ; Ίσως. Όμως, εδώ και κάποιες ώρες έχω στα χέρια μου το "Ashes Against The Grain" (2006) των Agalloch από το Portland του Oregon, και το μόνο ερώτημα που βασανίζει το μυαλό μου είναι "γιατί, ρε, αυτοί δεν είναι στην κορυφή του κόσμου, ρε; Γιατί ο κόσμος αγνοεί τους Agalloch και αγοράζει ακόμα δίσκους των U2 ή του Springsteen, ρε; Και, πού στο διάλο πήγε το μυαλό μου, ρε;". Εδώ και μερικές ώρες έχω χαθεί σε ένα απέραντο δάσος του Pacific Northwest, της Πίνδου, των Άλπεων. Τελώνια και πνεύματα μου μιλούν, όχι πάντα με καλό τρόπο. Μυρίζω τη νοτισμένη γη. Βλέπω, πάνω από τις πανύψηλες κορυφές των δέντρων ένα χλωμό φεγγάρι να ξεπροβάλλει μες από τα σύννεφα.

Κάπως έτσι ακούγονται οι Agalloch: μεγαλειώδεις και αρρωστημένοι. Στοιχειακοί και γήινοι. Απέραντοι σαν τη μοναξιά της φύσης και στενοί σαν κλειστοφοβία. Black metal, post rock, goth, doom, folk, διονυσιασμός και φρίκη, όλα μαζί σε ένα μαγικό μείγμα πάθους, σάρκας, λάσπης, κλαδιών, ουρανού και γης. Οι Agalloch –που πήραν το όνομά τους από ένα αρωματικό ξύλο- έχουν καταφέρει να τα κάνουν όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα: να ξεπεράσουν τα όρια και τις ταμπέλες, να φτιάξουν κάτι απόλυτα δικό τους, απόλυτα ζωντανό, απόλυτα υπαρκτό, αλλά και απόλυτα υπερβατικό. Θα μπορούσα να παραληρώ κι άλλο, όμως σταματώ εδώ: όποιος ακούει ροκ και δεν έχει ακούσει τους Agalloch, έχει ένα κενό στην ψυχή του…

Υ.Γ.: ο τίτλος του post είναι και ο τίτλος του πρώτου δίσκου των Agalloch…

Περί τεχνοφοβίας και άλλων δαιμονίων...

Χωρίς πλάκα, είμαι εξαγριωμένος με τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ αντιμετώπισαν -για άλλη μια φορά- μια εφηβική υπερβολή. Μετά τη "μάστιγα των ναρκωτικών", μετά τις "αγριότητες μεταξύ των emo και των trendy", τώρα ανακαλύψαμε εκ νέου "τους τρομερούς κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά μας στο ιντερνέτ (sic)", εξ αφορμής της απόπειρας αυτοκτονίας (;) ενός εφήβου διά της μεθόδου της ασφυξίας.

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αν θυμάμαι καλά, η διακοπή της κανονικής αναπνοής χρησιμοποιείται από ορισμένους ως -υποτιθέμενο- enhancer της σεξουαλικής ηδονής, είτε κατά τη διάρκεια του σεξ, είτε και κατά τον αυνανισμό. Το αναφέρω για τα πρακτικά...).

Σύμφωνα με ορισμένα ρεπορτάζ που είδα σε τηλεοπτικά κανάλια (...πού αλλού;), ο νεαρός καθοδηγήθηκε στην πράξη του μέσω Internet, "όπου κανείς μπορεί να βρει πληροφορίες για τις πλέον μακάβριες δραστηριότητες" (ή κάπως έτσι). Και κάπου εδώ αρχίζω να τα παίρνω στο κρανίο. Διότι, δεν νομίζω ότι φταίνε τα κανάλια, που τέτοια ζητήματα αντιμετωπίζονται με τόσο επιδερμικό και ανούσιο τρόπο. Φταίμε εμείς: μια κοινωνία που, εκτός δεκάδων άλλων κουσουριών (ρατσιστική, αρκούντως ξενοφοβική, εξαιρετικά διεφθαρμένη, χωρίς αρχές, κλπ, κλπ, ad infinitum...), είναι και βαθύτατα τεχνοφοβική.

Έτσι, είναι πολύ εύκολο να δαιμονοποιηθεί το Internet, ως φορέας κακών, ιδίως από ανθρώπους που δεν το γνωρίζουν και δεν έχουν προσπαθήσει να το κατανοήσουν. Ναι, στο Internet μπορείς να βρεις και επικίνδυνες πληροφορίες. Όπως, επίσης, μπορείς να βρεις και πορνό. Και λοιπόν; Τότε, ας κάψουμε όλα τα κεντρικά περίπτερα της Αθήνας, τα οποία είναι πλήρως εφοδιασμένα με πορνογραφικά έντυπα. Ας κάψουμε, επίσης, όλα τα έντυπα τα οποία μπορεί να περιέχουν πληροφορίες οι οποίες μπορούν να κριθούν "επικίνδυνες για τα παιδιά μας" (...μην ξεράσω). Ας προχωρήσουμε στην ίδρυση επιτροπών για τη διαφύλαξη της τάξης και της ηθικής (ΧΑ!). Εν ολίγοις, ας εκδηλώσουμε όλα τα υπερσυντηρητικά μας ένστικτα και πάθη.

Το Internet είναι τόσο επικίνδυνο, όσο κι ένα μαχαίρι: μπορείς να κόψεις τη μπριζόλα σου και μπορείς να σφάξεις και κάποιον. Το ζήτημα είναι, αν έχουμε τα εφόδια -πνευματικά και ηθικά- ώστε να γνωρίζουμε πού η χρήση παύει να είναι χρηστή και γίνεται επικίνδυνη. Επίσης, για τους γονείς, καλό θα είναι, αντί να μετατρέπουν το Internet σε αποδιοπομπαίο τράγο, να δουν πόσο γνωρίζουν τα παιδιά τους και πόσο έχουν προσπαθήσει να τα γνωρίσουν.

Αλλά, τι να περιμένεις από μια χώρα που οι δύο "κορυφαίες" της ειδήσεις αφορούν... ξενοπηδήματα...

Τρόμος χωρίς τρόμο...

Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω γιατί όλος ο κόσμος έχει πάθει την πλάκα του με το "Ορφανοτροφείο", την ισπανική ταινία τρόμου που παίζεται ακόμα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πολλοί φίλοι μου την είδαν και μου έδωσαν τις καλύτερες συστάσεις, με αποτέλεσμα να πάω να τη δω κι εγώ. Ομολογώ ότι μετά το πρώτο ημίωρο δυσκολευόμουν να συγκρατήσω τα χασμουρητά μου και -απλώς- περίμενα να οδηγηθούμε στο απολύτως αναμενόμενο τέλος της. Τα φώτα του τέλους της προβολής με βρήκαν απολύτως απογοητευμένο και βαριεστημένο.

Είναι αλήθεια ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας, Juan Antonio Bayona κάνει μια επαγγελματική δουλειά στη δημιουργία απειλητικής ατμόσφαιρας, ενώ το "χέρι" του παραγωγού -και, επίσης, σκηνοθέτη- Guillermo del Toro είναι εμφανές καθ' όλη τη διάρκεια του φιλμ. Επίσης, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι, σαφέστατα, καλές και καλοδουλεμένες και απολύτως ταιριαστές με το κλίμα που οι δημιουργοί της ταινίας θέλουν να "χτίσουν". Όλα καλά ως εδώ...

Όμως, ρε παιδιά, ουδείς έχει δει την "Έκτη Αίσθηση"; Τους "Άλλους"; Τη "Ραχοκοκαλιά Του Διαβόλου"; (για να μην πάω πιο πίσω, στο αριστουργηματικό "The Innocents" του Jack Clayton, από το 1961). ΟΚ, η ταινία στηρίζεται στον ψυχολογικό, αντί του οπτικού τρόμου. Και λοιπόν; Είναι κάτι που τα τελευταία χρόνια έχουμε δει και ξαναδεί αρκετές φορές. Τόσες, ώστε το "Ορφανοτροφείο" να μοιάζει, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, απολύτως συνηθισμένο, για να μην πω τετριμμένο.

Δεν διατείνομαι ότι είμαι ο σούπερ σινεκριτικός (δεν είμαι), ούτε ο σούπερ-γούπερ σινεφίλ (τα τελευταία χρόνια βλέπω λιγότερο σινεμά από πριν). Όμως, διάολε, θυμάμαι ακόμα. Kαι καθ' όλη τη διάρκειά του το "Ορφανοτροφείο" μου έφερνε στο μυαλό -με αρνητικό τρόπο, τύπου "καμιά καινούργια ιδέα θα δούμε;"- όλες τις προαναφερθείσες ταινιές και μια-δυο άλλες ("Λαβύρινθος του Πάνα", "Προφητεία", κλπ). Καλή η τεχνική και τα συναφή, αλλά, λίγη πρωτοτυπία δεν βλάπτει, ε;...

Μάγκες και κιθάρες

Πρέπει να ήταν πριν από περίπου δύο-δυόμιση χρόνια όταν πρωτοάκουσα τον Μήτσο το Μυστακίδη να τραγουδά την "Υπόγα": ήταν κατά τη διάρκεια της συναυλίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο κτήμα Καμπά (...αν το λέω καλά), στην Κάντζα. Ήταν αργάμιση, ήδη η συναυλία έβαινε αισίως για την τέταρτη; πέμπτη; ώρα της, ο κόσμος ήταν πολύς και ο Μήτσος τραγούδησε μόνος με την κιθάρα του την "Υπόγα" -κι αν θυμάμαι καλά, ο Θανάσης είχε επιχειρήσει να τη χορέψει. Μια χαρούλα.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Διότι ο Μήτσος Μυστακίδης κυκλοφόρησε φέτος ένα cd με 16 ρεμπέτικα τραγούδια παιγμένα μόνο με κιθάρα (αυτός είναι και ο τίτλος του δίσκου). Στο cd αυτό θα βρείτε και την "Υπόγα" και την "Güzel" και τον "Σερέτη" και τους "Κοντραμπατζήδες" και άλλα δώδεκα αριστουργήματα του ρεμπέτικου. Επίσης, θα βρείτε στα liner notes -που λεν και στο χωριό μου...- στοιχεία για το κάθε τραγούδι (πότε βγηκέ, ποιος το πρωτόγραψε, ακόμα και τα κουρδίσματα της κιθάρας). Το σημαντικό, όμως, είναι ότι θα βρείτε στο cd "διαμάντια" του ρεμπέτικου, εκτελεσμένα με σεβασμό και κέφι από έναν θαυμάσιο μουσικό. Καταναλώστε ανεπιφύλακτα!!!

Φωνή βοώντος...

Διάβαζα και ξαναδιάβαζα ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Νίκου Δήμου στη στήλη του στη LiFO (το άρθρο είναι παλιούτσικο...) και προσπαθούσα να σκεφθώ τι θα μπορούσε κανείς να απαντήσει στα απολύτως λογικά επιχειρήματα του κ. Δήμου.

Το μόνο που μπορώ να του απαντήσω είναι ότι, φοβάμαι πως δεν καταλαβαίνει σε ποια χώρα ζει. Διότι ζητά από έναν Έλληνα πολιτικό να κινηθεί εντελώς αντίθετα από τη φύση του: να προστατεύσει τα κεκτημένα του, να διατηρήσει το status, να "καλύψει τα μετόπισθέν" του. Τίποτε άλλο. Τίποτα περισσότερο.

Αν κάποιος πιστεύει ότι ο κ. Καραμανλής έχει το παραμικρό ενδιαφέρον να αλλάξει κάποια πράγματα στη χώρα, φοβάμαι ότι είναι αφελής. Εδώ, αν δεν υπήρχε τρομακτική πίεση -ακόμα και από τα μέσα της κυβέρνησης- να απομακρυνθεί ο Μαγγίνας, σας βάζω στοίχημα ότι ακόμα θα ήταν υπουργός Απασχόλησης.

Κύριε Δήμου, αλλοίμονο, δεν σας αποκαλώ αφελή. Απλώς, στενοχωριέμαι που σας βλέπω να προσπαθείτε να αλλάξετε τα μυαλά ανθρώπων που δεν θέλουν να αλλάξουν. Αφήστε τους πολιτικούς στη μακαριώτητά τους και απευθυνθείτε καλύτερα σε πιο ευήκοα ώτα. Σε νέους ανθρώπους που αληθινά θέλουν να αλλάξει κάτι. Σε ενεργούς πολίτες που τους καίνε τα χάλια της χώρας. Αφήστε τους πολιτικούς στην ησυχία τους: άλλωστε, το μαγαζί έχει καπαρωθεί εδώ και καιρό από τα ίδια ονόματα... Σε κλειστά club, τι να αλλάξει;