KHLYST

Βοήθειά μας...

2011-12-09T11:28:00.001+02:00

Πάει κι αυτό... Άντε παιδιά και στα δικά σας...

Αναγνώστη μου, επειδή βαριέμαι και επειδή έχω πάψει πια να εκπλήσσομαι από την ικανότητα των Ευρωπέων να μπουρδουκλώνουν τα πράγματα και να καταφέρνουν, τελικά, να καταλήγουν σε αποφάσεις που είναι χειρότερες από τις προηγούμενες, θα επιχειρήσω να είμαι όσο πιο λακωνικός γίνεται. Λοιπόόόόν...

Η πιο κρίσιμη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. -όπως έλεγε χθες και η Όλγα στο δελτίο...- το μόνο σίγουρο που κατάφερε είναι να κάνει ημι-επίσημη τη διάλυση της Ένωσης. Διότι, εντάξει, οι Βρετανοί ποτέ δεν αισθάνθηκαν πραγματικό μέλος της (κι ας έλεγε ο Σόιμπλες ότι θα μπουν στο ευρώ χωρίς να το καταλάβουν) και οι Ούγγροι και οι Τσέχοι παραήταν νέα μέλη για να θεωρούνται κομμάτι της "ευρωπαϊκής οικογένειας", όμως η κατ' αρχήν άρνηση των Σουηδών να δεχθούν να συμμετάσχουν στο γαλλογερμανικό γαϊτανάκι/ζουρλομανδύα λίτότητας πρέπει να πόνεσε. Εκτιμώ, δε, ότι ο κοτσιδάκιας ΥΠΟΙΚ της Σουηδίας (τον οποίο κόβω νά'χει περάσει κι από κά'να death metal συγκρότημα στα νιάτα του, ήχος Στοκχόλμης πάντα...) όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, μάλλον θα πει "ρε παιδιά, ορέα δεν είναι η κορώνα μας; Πού να τρέχουμε να μπλέκουμε τώρα με ευρά και λοιπές ιστορίες για αγρίους" και το πράμα θα λήξει εκεί.

Όσον αφορά, δε, στο σύμφωνο σταθερότητας που θα υπογράψουν οι 23, ειλικρινά, το διάβασα και δεν κατάλαβα τι ακριβώς στοχεύει να πετύχει, εκτός από το να τρελλάνει τους πάντες στη λιτότητα. Διότι, ούτε φράγκα για τους ζορισμένους διασφαλίζει, ούτε βάζει την ΕΚΤ στο παιχνίδι περισσότερο, ούτε, βέβαια, πρόκειται να πείσει τις αγορές ότι μόνο με περιστολές δαπανών θα βγει η Ευρωζώνη από την κρίση. Όσον αφορά δε στις διαβόητες "αυτόματες κυρώσεις", ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω σε τι θα συνίστανται: πρόστιμα, δηλαδή, νέα βάρη σε υπερχρεωμένες χώρες; Θα τους βάζουν στη γωνία να κάνουν "πελαργό" στις Συνόδους; Τι;... Και, καλά, η Μέρκελ μπορεί να τα πουλήσει όλα αυτά στους Γερμανούς, ότι, να, είδατε, τους έκανα όλους σαν κι εμάς, δεν είναι υπέροχο;;!! Ο άλλος, όμως, ο Νικολά, τι περιμένει να κερδίσει; Πήρε έστω και μια διασφάλιση ότι οι τράπεζές του δε θα γίνουν Dexia μέσα σε λίγους μήνες; Και τότε, παν και τα 3Α, πάνε και οι απειλές, πάνε κι όλα.

Επίσης, θεωρώ εξαιρετικά αστείο το γεγονός ότι το EFSF (ένα δομημένο προϊόν, όπως το χαρακτηρίζει ο Τέκις) και ο ESM (μια ομπρελίτσα μπροστά σε ανεμοστρόβιλο) θα συνλειτουργήσουν για μερικούς μήνες. Νομίζω ότι ήδη, σε οίκους αξιολόγησης και hedge funds γελούν σαν τρελοί -και ετοιμάζουν τις υποβαθμίσεις και τις πιέσεις και τα πάντα όλα. Γιατί, μη γελιόμαστε, αν οι Μερκοζί ήλπιζαν ότι με αυτό το πράμα που συμφωνήθηκε σήμερα θα κατευνάσουν τις αγορές, τότε είναι καλύτερο να μετακομίσουμε όλοι στην Εξωτερική Μογγολία ή, δεν ξέρω, σε καμιά ζούγκλα της Βολιβίας: πιο ασφαλείς θά'μαστε εκεί. Όσον αφορά δε στην Ελλάδα, πολύ αμφιβάλλω αν ο Παπαδήμος χρειάστηκε να παρέμβει: άλλωστε, το σχέδιο των Μερκοζί είναι σε κλίμακα Ευρωζώνης ό,τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια και είδαμε σε τι ορέα θέση μας έχει φέρει. Τώρα, όλα τα παιδάκια θα ανακαλύψουμε τη χαρά της διψήφιας ανεργίας, της σωρευτικά διψήφιας ύφεσης και της πλήρους αποδιάρθρωσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Με γεια μας...

UPDATE: τελικά, οι Βρετανοί έμειναν μόνοι... Αν και διατηρώ ανέπαφα τα όσα είπα για τη συμφωνία...

Ασύνδετες πληροφορίες...

2011-11-16T15:50:00.001+02:00

-O επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν ελέγχεται από τις δικαστικές αρχές του Μονάχου σχετικά με την εμπλοκή του και της τράπεζας που ηγείται στη διαβόητη υπόθεση Κίρχ, η οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεοκοπία στη Γερμανία ιδιωτικής επιχείρησης. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Άκερμαν είναι επικεφαλής και του IIF, το οποίο παίζει μείζονα (;) ρόλο στο ζήτημα του "κουρέματος" των ελληνικών ομολόγων. Μάλιστα, σήμερα το βράδυ ο γενικός διευθυντής του IIF Τσαρλς Νταλάρα θα συναντηθεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.

-Ένας πρώην σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφει ένα άρθρο σε υψηλού κύρους αμερικάνικη εφημερίδα, σχετικά με την πτώση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Παραθέτω μόνο ένα απόσπασμα: "Behind the scenes, powerful owners of Greek banks -long accustomed to the banks financing their closely linked network of companies- were terrified by the Brussels accord, because it was ambiguous about how the recapitalization would take place, whether temporary nationalization would be invoked, and how the banks’ shareholders would be treated. They knew already that an audit ordered by the International Monetary Fund had exposed at least 15 billion euros worth of unrecognized non-performing loans, many to companies in their own network, bad loans that would significantly raise the costs of the recapitalization".

-Ελληνική εφημερίδα, τρεις ημέρες μετά τη "συμφωνία" της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με τις απώλειες που ενδέχεται να υποστούν οι βασικοί μέτοχοι ελληνικών τραπεζών από το PSI Plus που συμφωνήθηκε μεταξύ των ηγετών της Ευρωζώνης και του IIF.

-Εν τω μεταξύ, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, ασφυκτικές πιέσεις από τις αγορές δέχονται πλέον χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Σλοβενία και η Αυστρία. Σημειώνω ότι στις τέσσερις πρώτες χώρες, από την ώρα που τέθηκε σε εφαρμογή κάποιο σχέδιο διάσωσης/ελέγχου (διότι, τι διάσωση να κάνεις στην Ιταλία του ενός-και τρισ. ευρώ χρέους;...), οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις τους έπεσαν. Σε δύο από αυτές αντικαταστάθηκαν από "υπηρεσιακές κυβερνήσεις ειδικού σκοπού" (Ελλάδα - Ιταλία).

Όλα καλά; Πώς πάει η οικογένεια; Η γιαγιά; Τα παιδιά;...

La grande illusion

2011-11-15T13:59:00.001+02:00

Παρακολούθησα, όσο μπόρεσα, δηλαδή, τις χθεσινές προγραμματικές δηλώσεις του κ. Παπαδήμου στη Βουλή και πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν εντυπωσιάστηκα ουδόλως. Ήταν οι δηλώσεις ενός ανθρώπου ο οποίος κλήθηκε να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, την αποδέχθηκε, έθεσε τους όρους του και αυτοί έγιναν δεκτοί και τώρα καλείται να υλοποιήσει τη συμφωνία του με τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Δηλαδή, να διασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ και να πείσει τους δανειστές ότι, σε αντάλλαγμα για τα φράγκα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική που οδήγησε τις πολιτικές δυνάμεις να βάλουν πανικόβλητες τον κ. Παπαδήμο στη θέση του πρωθυπουργού, ώστε αυτός -ο "δεν είμαι πολιτικός"- να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Στα μάτια μου, ο κ. Παπαδήμος δεν είπε χθες τίποτα περισσότερο απ' όσα θα έλεγε ο George, ο Αντωνάκης, η Ντόρα ή ο Καρατζαφέρης, αν ήταν στη θέση του: στηρίζουμε το μνημόνιο, εφαρμόζουμε την περιοριστική πολιτική και ελπίζουμε ότι αν είμαστε καλά παιδιά η Ευρώπη θα συνεχίζει να χρηματοδοτεί τα ρουσφέτια μας και τις τράπεζές μας (αυτό το τελευταίο δεν το είπε. Στην πραγματικότητα, δεν είπε τίποτα για το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα. Ο κ. Παπαδήμος δεν είναι πολιτικός, αλλά ξέρει από πολιτική. Ενδιαφέρον...). Μάλιστα, όποιοι πρόσεξαν τη φράση του "θα περιοριστεί η ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων κατά τα τελευταία δύο χρόνια του νέου προγράμματος (2013 και 2014) για την επίτευξη των στόχων του Μεσοπρόθεσμου" θα κατάλαβαν πολλά για το πώς θα κινηθεί.

Ωστόσο, είμαι πλέον πεπεισμένος ότι ο κ. Παπαδήμος δεν θα πετύχει τίποτα απ' όσα περιέγραψε στις προγραμματικές του δηλώσεις. Ήλθε πολύ αργά και, πλέον, οι πολίτες που σήμερα τον θεωρούν ως σημαντικότερη εφεύρεση από τον κινητήρα εσωτερικής καύσεως, δεν θα χρειαστούν πολύ χρόνο (και πολλά μέτρα) για να αντιδράσουν βιαίως. Έχουμε μάθει, πλέον, ότι τίποτε απ' όσα γίνονται δεν γίνεται για το καλό μας και, επιπλέον, είμαστε ήδη στα πρόθυρα του collapsus: μια λανθασμένη κίνηση αρκεί για να πάρει φωτιά το Κούγκι και μετά, άντε να μαζέψεις τα γυναικόπαιδα.

Επίσης, ο κ. Παπαδήμος θα πρέπει πλέον να έχει καταλάβει ότι η στήριξη που του παρέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι μόνο στα λόγια. Ο Αντωνάκης, μέσα από τη σχιζοφρενική ομιλία του χθες, κατέστησε σαφές ότι το κόμμα του παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση (και του εαυτού του). Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη υποστεί τεράστια φθορά για να φανεί πρόθυμο να "θυσιαστεί για το καλό του τόπου". Ο Καρατζαφέρης, από την Κυριακή έστειλε τα μηνύματά του προς όλες τις κατευθύνσεις. Και το μόνο κόμμα που συμφωνεί σχεδόν απόλυτα με τις πολιτικές του μνημονίου, η Δημοκρατική Συμμαχία, έμεινε εκτός κυβέρνησης. Ειλικρινά, πιστεύει κανείς ότι, έτσι και σφίξουν τα γάλατα υπάρχει πολιτικός σχηματισμός που θα στηρίξει τον Παπαδήμο; Ιδίως, δε, όταν γίνεται προφανές ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη; Σωστά, ουδείς.

Νομίζω, λοιπόν, ότι, ακόμα κι αν αυτή η κυβέρνηση εξαντλήσει το χρόνο ζωής της, πολύ λίγα πράγματα θα καταφέρει. Η συνέχεια, δε, θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αφού μετά τις εκλογές ουδείς θα λάβει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή και με τον κόσμο τρελλαμένο, πολύ δύσκολα κάποιος θα δεχθεί να βάλει το κεφαλι του στο τορβά και να δηλώσει ότι θα συνεχίσει την ίδια πολιτική. Οπότε; Οπότε, τελικά, ίσως το δημοψήφισμα του Παπανδρέου θα ήτο μία κάποια λύσις. Πολιτικάντικη, μεν, αλλά λύση. Αλλά, θα μου πεις, τρία χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, και ακόμα οι απανταχού "ηγέτες" προσπαθούν με τάπες να κλείσουν την τρύπα από το παγόβουνο. Εδώ θα γινότουνε η επανάστασις;...

UPDATE: λίγο παλιό, αλλά διαβάστε ποιο πράγμα καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και πείτε μου αν δεν σας μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά...

Κυβέρνηση patchwork

2011-11-14T14:30:00.000+02:00

Κατ' αρχάς δείτε αυτό.

Εν συνεχεία, διαβάστε αυτό κι αυτό κι αυτό.

Τελειωσατε την ανάγνωση; Ωραία, ώρα να αρχίσουμε.

Ομολογώ ότι το βράδυ της περασμένης Πέμπτης οι όποιες ελπίδες μου για την κυβέρνηση Παπαδήμου εξαϋλώθηκαν ολοσχερώς, όταν είδα δημοσιογράφο της ΝΕΤ να αναφέρει ως πληροφορίες ότι α) το νέο κυβερνητικό σχήμα θα είναι "ολιγομελές" και β) ότι στο σχήμα αυτό θα συμμετέχει και ο Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος φερόταν εκείνη την ώρα να διεκδικεί το υπουργείο Άμυνας. Τελικά το πήρε και μπράβο του: επιτέλους βρίσκεται σ' ένα υπουργείο που, όταν θα τον βλέπουν, οι υφιστάμενοί του θα του βαράν προσοχές και θα του κάνουν "παρουσιάστε".

Από εκείνη την ώρα ήμουν βέβαιος ότι το πράγμα θα σκαλώσει άσκημα και ότι θα καταλήξουμε με ένα κυβερνητικό σχήμα που θα ήταν το λιγότερο δυσλειτουργικό και το περισσότερο τερατώδες. Διότι, αναγνώστη μου, με 48 άτομα δεν πας για κυβέρνηση "μεταβατική" και "εθνικής ανάγκης", αλλά για κυβέρνηση άθλιων συμβιβασμών και μικροπολιτικών παιγνίων επιπέδου αυλής νηπιαγωγίου. Κι έτσι, καταλήξαμε με τέσσερις (!) υπουργούς στο Εθνικής Άμυνας, πέντε (!!!) στο ανάπτυξης και τέσσερις (!!!!) στο Οικονομίας. Τέλεια.

Αν και δεν το είχα γράψει, σε συζητήσεις μου είχα εξ αρχής ταχθεί κατά της λύσης Παπαδήμου ως μεταβατικό πρωθυπουργό. Καλός, χρυσός και με κύρος ο κ. Παπαδήμος, ωστόσο, sorry κιόλα, αλλά ποτέ δεν έπαψε στα μάτια μου να είναι ο διοικητής της ΤτΕ όταν η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ και ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση και ο "άτυπος σύμβουλος" του Παπανδρέου όταν άρχισε να συζητιέται σοβαρά το ενδεχόμενο κουρέματος του ελληνικού χρέους, το οποίο ο ίδιος δεν έδειξε ποτέ να εγκρίνει. Και τώρα, όχι μόνο καλείται να το εφαρμόσει, αλλά και να διαπραγματευτεί τους όρους εφαρμογής του, το νέο μνημόνιο, δηλαδή.

Ελπίζω να βγω ψεύτης, αλλά τι στοίχημα πάμε ότι οι τράπεζες θα διαπιστώσουν ότι τα ζόρια που έβλεπαν να έρχονται με το "κούρεμα", τελικά δεν θα είναι και τόσο μεγάλα; Ότι το Κράτος - πατερούλης θα φροντίσει να βρει άμεσα φράγκα για την ανακεφαλαιοποίησή τους; Ότι τα πλεόν επαχθή για τους πολίτες μέτρα, όχι μόνο δεν θα αρθούν, αλλά θα γίνουν και μόνιμα και ίσως και πιο οδυνηρά; Ότι η φοροδιαφυγή δεν θα παταχθεί εκεί που πρέπει (δηλαδή, στους μεγάλους φοροφυγάδες); Ότι, τελικά, ούτε οι αριθμοί θα ευημερίσουν, ούτε και οι πολίτες; Προσοχή, δε λέω ότι για όλα αυτά θα φταίει ο Παπαδήμος, αλλά ότι ο ίδιος δεν θα κάνει και πολλά πράγματα για να αποτρέψει τα δεινά.

Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο από το αποτέλεσμα του λαού που τη "γέννησε": η δημοσκόπηση της Public Issue αντικατοπτρίζει απόλυτα το χάος που επικρατεί στην κοινωνία και τη χώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών υποστηρίζει τον Παπαδήμο ως ηγέτη της κυβέρνησης και, ταυτόχρονα, ενισχύει σημαντικά τις πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται κάθετα στη λύση αυτή και ζητούν άμεσα εκλογές. Διερωτώμαι, ειλικρινά, αν γνωρίζουμε τι σκατά θέλουμε ή αν απλώς γουστάρουμε το τζόγο που τέτοιες συνθήκες εμπεριέχουν...

Φυσικά, θεωρώ δεδομένο ότι ενώπιον τέτοιων δημοσκοπικών ευρημάτων, τα κόμματα δεν θα κάτσουν να δουν πώς μπορεί η κυβέρνηση αυτή να παράξει έστω και στοιχειώδες έργο, αλλά από προχθές θα φροντίσουν να οργανώσουν την προεκλογική τους καμπάνια, άλλωστε ο Φεβρουάριος δεν είναι μακριά και όσοι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση αυτή θα μπορέσει να ξεπεράσει το χρονικό όριο της 19/2/2012 χρειάζονται επειγόντως reality check. Στην ουσία, το τερατώδες σχήμα των 48 ατόμων αποτελεί πλήρη απόδειξη ότι η κυβέρνηση αυτή στήθηκε μόνο και μόνο για να διαχειριστεί κάποια πράγματα, α, και για να γίνει το ΛΑΟΣ κυβερνητικό κόμμα. Θεωρώ, δε, ότι το ξήλωμα του patchwork δεν θα αργήσει καθόλου. Και, τότε,... τρεχάτε ποδαράκια μου. Αναρωτιέμαι, δέχονται πολιτικούς πρόσφυγες στη Ζανζιβάρη;

(η φωτο από εδώ)

I wanna be sedated

2011-11-12T17:18:00.000+02:00

Θεωρώ περιττό να κάτσω και να κάνω σχολιασμό για τη νέα κυβέρνηση που προέκυψε για τη χώρα και η οποία καλείται να υλοποιήσει μια εξαιρετικά περίπλοκη και σαφώς οδυνηρή για τους πολίτες συμφωνία μεταξύ των 17 της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Νομίζω ότι πολύ σύντομα θα είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε το εργό της κι εκεί να φανεί αν όσοι ανησυχούμε έχουμε δίκιο ή αν όσοι αισιοδοξούν θα δικαιωθούν. "Hope for the best, expect the worst", που λέει και ο Μελ Μπρουκς.

Στην παρούσα φάση θα ήθελα να κάνω μια αποτίμηση των γεγονότων που μας έφεραν ως εδώ και να εκτιμήσω τι εισέπραξε ο πολιτικός κόσμος από τις εξελίξεις. Για να το πω απλά, ποιος έχασε, ποιος κέρδισε. Εντάξει, εμείς οι πολίτες είμαστε χαμένοι για χαμένοι, ωστόσο, τα κόμματα θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον να δούμε τι εισπράττουν απ' όλη αυτή την ιστορία. Λέω μάλιστα να το κάνω αλαβανικά (1, 2, 3, κλπ).

1. ΠΑΣΟΚ: ο μεγάλος χαμένος της υπόθεσης. Και έχασε δύο χρόνια διακυβέρνησης που -θεωρητικά τουλάχιστον- είχε ακόμα, και μπάχαλο έγινε στο εσωτερικό του, και τη λέζα από τα σκληρά μέτρα θα συνεχίσει να την τρώει, κανονικά και με το νόμο. Επίσης, στο κόμμα, πλέον, τίθεται σαφώς θέμα ηγεσίας μετά τους τουλάχιστον ατυχείς χειρισμούς Παπανδρέου στο θέμα της συγκρότησης κυβέρνησης συνεργασίας. Ειλικρινά, δεν μου αρέσει και πολύ η ιδέα του Παπαδήμου ως πρωθυπουργού, για λόγους που χρειάζονται ειδικό ποστάκιο για να αναλυθούν, ωστόσο, θεωρώ ότι οι χειρισμοί Παπανδρέου -από την πρώτη στιγμή...- κατέστησαν την επιλογή αυτή ως αναπόφευκτη. Όμως, θεωρώ ότι η όλη πονεμένη ιστορία δίνει στο ΠΑΣΟΚ μια χρυσή ευκαιρία να αναστοχαστεί, να συζητήσει τις επιλογές και τα λάθη του, να αξιοποιήσει τις εμπειρίες του και να μετατραπεί, επιτέλους, σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Το ερώτημα, όμως, είναι αν αυτό μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες. Θεωρώ πως, αν ο Παπανδρέου δηλώσει ότι κινεί τις διαδικασίες για αποχώρησή του και, ταυτόχρονα, εγγυηθεί την ενότητα του κόμματος και τη διαφάνεια στην εκλογή νέου προέδρου, τότε υπάρχει σαφώς ελπίδα το ΠΑΣΟΚ, όχι να αναβαπτιστεί, αλλά να μετατραπεί σε κάτι που ποτέ δεν ήταν: σε κόμμα αρχών και όχι προσώπων. Θα δούμε, αν και δεν πολυπιστεύω ότι ο George προτίθεται να αποχωρήσει έτσι απλά.

2. ΝΔ: μάλλον χαμένη. Μπορεί να επιτάχυνε τις διαδικασίες αποπομπής του Παπανδρέου από την εξουσία, ωστόσο, πλέον, ό,τι κι αν λέει, ό,τι κι αν κάνει ο Αντωνάκης, η συνευθύνη της για τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής στη χώρα είναι αδιαμφισβήτητη. Συμμετέχει στη νέα κυβέρνηση με έξι στελέχη, εκ των οποίων τα δύ είναι οι αντιπρόεδροι του κόμματος, άλλα δύο ανήκουν στους εξ απορρήτων του Σαμαρά, ενώ τα τελευταία δύο δεν τα ξέρω καθόλου, ωστόσο, φαντάζομαι ότι δεν θα είναι τα ball boys του κόμματος. Κι όσο κι αν λέει ότι δε συμμετέχει με κοινοβουλευτικά στελέχη, όλοι αυτοί θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές (δεν ξέρω μόνο για τον Μουρμούρα, αλλά δεν το αποκλείω). Ταυτόχρονα, νομίζω ότι πλέον ο χρόνος των εκλογών δεν είναι καθόλου σίγουρος (όσο θα περνά ο καιρός και θα ανακαλύπτουμε τι πραγματικά πρέπει να κάνει η κυβέρνηση αυτή, τόσο ο χρόνος των εκλογών θα απομακρύνεται), ενώ, κατά την άποψή μου, το γεγονός της υπουργοποίησης Αβραμόπουλου -κυρίως- και Δήμα θα προκαλέσει νέες γκρίνιες στο κόμμα και θα ενισχύσει το προφίλ των δύο αυτών στελεχών. Τέλος, η ισχυρή παρουσία του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση ενδέχεται να δημιουργήσει εκ δεξιών ρεύμα από τη ΝΔ. Θα φανεί...

3. ΛΑΟΣ: ο μεγάλος κερδισμένος. Μέσα σε έντεκα χρόνια από την ίδρυσή του, γίνεται ισχυρός παίκτης στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, αποκτά κυβερνητικό προφίλ, ενισχύει εκθετικά την αναγνωρισιμότητά του και προβάλλει ως "δύναμη λογικής και σταθερότητας" στο παραπαίων πολιτικό σύστημα της χώρας. Ο Καρατζαφέρης, παρά τις διαρκείς αντιφάσεις και πιρουέτες του, εμφανίζεται πολύ πιο "λογικός" από τα πρόσωπα που έως τώρα διεκδικούσαν την εξουσία, ενώ σας βάζω και στοίχημα ότι Άδωνις και Βορίδης θα αποδειχθούν πολύ πιο αποτελεσματικοί από πολλά προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Επίσης, αποκτά επίσημη εκπροσώπηση στα στρατά (μπρρρρρρρρ!!!) και, πάνω απ' όλα, ακυρώνει όλη τη ρητορική της ΝΔ εναντίον του για "εξαπτέρυγα" και τα συναφή, αφού και η ΝΔ συμμετέχει στο σχήμα και μάλιστα ενεργότατα. Να τους χαιρόμαστε, αλλά να χαιρόμαστε κι όλους όσοι έκαναν το παν για να τους φέρουν σε αυτή τη θέση.

4. ΚΚΕ: βραχυπρόθεσμα κέρδη. Βάρδα μην λειτουργήσει το κυβερνητικό σχήμα, γιατί το ΚΚΕ θα βρεθεί στην ίδια θέση που βρέθηκε όταν ο ΣΥΝ "έγραφε" 18άρια και 20άρια στις δημοσκοπήσεις. Το ΚΚΕ πάσχει από το αιώνιο πρόβλημά του: κάνει σωστές αναλύσεις, αλλά χάνεται στο διά ταύτα. Πολύς κόσμος θα συμφωνήσει μαζί του στις εκτιμήσεις του για τη νέα κυβέρνηση, ωστόσο το γεγονός ότι δεν προσφέρει εναλλακτική θα του χρεωθεί, όπως επίσης και το γεγονός ότι διά της μη συμμετοχής του επέτρεψε στο ΛΑΟΣ να αποκτήσει δεσπόζουσα θέση. Κι όσο κι αν κινητοποιηθεί το ΠΑΜΕ, οι εντυπώσεις της απούσας αριστεράς δεν θα σβήσουν εύκολα.

5. ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: όπως ΚΚΕ, ίσως και χειρότερα, καθώς τους λείπει η "στιβαρή" και "καθαρή" γραμμή του Περισσού. Θεωρώ ότι εύχονται αυτή η κυβέρνηση να μη μακροημερεύσει, ειδάλλως τους βλέπω ακόμα και εκτός Βουλής.

6. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: χεστήκαμε και η βάρκα γέρνει. Η παρουσία της σε μια κυβέρνηση συνεργασίας θα της έδινε πόιντς, ενώ η απουσία της τη βάζει στο ίδιο καζάνι με ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, που ως κομματικές οντώτητες είναι πιο ισχυρές από αυτήν. Άσε που, με την παρουσία της, θα μπορούσε να παίξει και κάποιο ρόλο "συνείδησης" σε μια κυβέρνηση που είναι εμφανές ότι δεν θα διστάσει να περάσει τα πλέον οδυνηρά μέτρα σε λογική ΤΙΝΑ. Και μην ακούσω μαλακίες περί "αριστερού άλλοθι" και τα συναφή: η μαγκιά είναι να συμμετέχεις και να διαμορφώνεις, στην απέξω κι εγώ ξέρω να φωνάζω.

7. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ: η αδικημένη, καθώς είναι προφανές ότι ο Αντωνάκης έθεσε βέτο στη συμμετοχή στελεχών της στην κυβέρνηση. Ενδεχομένως, πάντως, αυτό να της βγει σε καλό, αφού οι Έλληνες είναι πονοψυχιάρηδες μπροστά στην αδικία. Θα φανεί από εδώ και πέρα.

8. ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: πλην Οικολόγων - Πράσινων που έκαναν και πέντε σοβαρές παρεμβάσεις - παρατηρήσεις, όλοι οι άλλοι εκεί που ήσαντε, εκεί παραμένουν. Ουδεμία έκπληξις που λέει κι ο Σαββόπουλος.

9. ΛΑΟΣ/ΠΟΛΙΤΕΣ/ΜΑΖΑ/κλπ: ο συνήθης χαμένος, τώρα και με διακομματική συμφωνία. Πώς τό'λεγε ο Αρσένης; "Μήτσο, χάσαμε...". Ή, "μονά-ζυγά, μας τα πέρνουν".

The game is on

2011-11-03T04:33:00.002+02:00

Στο προηγούμενο ποστάκιο έγραφα κάτι για μάσκες που θα πέσουν. Ε, από σήμερα δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι όλοι αυτοί που μας υπόσχονται "σωτηρία" και "ανάπτυξη" έχουν έστω και κατ' ελάχιστον κάτι τέτοιο στο μυαλό τους. Μέρκελ και Σαρκοζί πέταξαν τις μάσκες και ήταν σαφέστατοι: ή αποδέχεστε χωρίς δεύτερη κουβέντα αυτά που αποφασίσαμε πριν από σας για σας ή... Εδώ, δεν είναι απόλυτα σίγουροι για το τι μπορούν να πουν, καθώς ούτε οι ίδιοι το γνωρίζουν. Οι πολυαγαπημένοι "κανόνες", για τους οποίους ο Σαρκό μας ζάλισε τον έρωτα δεν προβλέπουν τι γίνεται από εδώ και πέρα. Οι Συνθήκες είναι ελλειπείς, τα μάνιουαλ προβληματικά. Το πρωί θα επιχειρήσουν να στήσουν το σενάριό τους, μαζί με Ισπανία και δεν ξέρω κι εγώ ποιους άλλους, αλλά τα νερά είναι άγνωστα και θολά.

Η οργίλη αντίδραση του Σαρκοζί στην ερώτηση του δημοσιογράφου της Liberation περί διευθυντηρίου των Βρυξελλών που ενεργεί πέρα και πάνω από τους λαούς που υποτίθεται ότι υπηρετεί ήταν παραπάνω από αποκαλυπτική: το υφάκι του δεν μπορούσε να κρύψει την αμηχανία του. Κρίμα που ο δημοσιογράφος δεν πρόλαβε να του θυμίσει ότι τους κανόνες, που με τόση λατρεία επικαλέστηκε, ήταν η Γαλλία και η Γερμανία που πρώτοι απ' όλους τσαλαπάτησαν -ατιμωρητί, κιόλας. Όμως, ακόμα κι έτσι, ακόμα και με πιέσεις πέρα από κάθε δημοκρατική νομιμοποίηση, ακόμα και με εκβιασμούς επιπέδου μαφίας, ξέρουν ότι η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι ίδια με την περίπτωση των τραπεζιτών. Ξέρουν ότι η Αθήνα μπορεί να οδηγήσει σε περιδίνιση ολόκληρη την Ευρωζώνη. Εξ ου και ο κουτσαβακισμός τους.

Ένας κουτσαβακισμός που ανατρέπεται ολοκληρωτικά από τις υπεράνω γελοιότητας δηλώσεις του Νταλάρα (κρίμα ρε Χάρι Κλυν, για λάθος Νταλάρα έβγαλες την ιστορική σου φράση...), που ~~σα χεσμένος~~ πανικόβλητος προσπαθεί να πουλήσει τη νέα σύμβαση ως το καλύτερο πράγμα για την Ελλάδα μετά την εφεύρεση του αυνανισμού. Βλέπετε, ο κυρ-Τσαρλς είναι μέσα στο παιχνίδι και, μάλλον, κατανοεί σε μεγαλύτερο βάθος από το Μερκοζί, π.χ. τι θα σήμαινε "άτακτη χρεοκοπία" της Ελλάδας για το σύνολο του ξεκουρδισμένου παιχνιδιού που ονομάζεται "παγκόσμια οικονομία". Γιατί αυτός -και οι όμοιοί του- ξέρουν όλους τους σκελετούς και όλα τα ντουλάπια που είναι κρυμμένοι.

Το μόνο πράγμα που οι Ευρωεκβιαστές μπορούν να αξιοποιήσουν, είναι η έκτη δόση του μηχανισμού στήριξης. Αλλά κι εκεί ξέρουν ότι λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν, καθώς μια στάση πληρωμών είναι πιο απευκταία κι από το να κολλήσουν AIDS. Και, ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη πλάκα; Ζητούν την κύρωση από τη Βουλή της τελευταίας συμφωνίας, χωρίς το περιεχόμενό της να έχει καν αποσαφηνιστεί. The law west of Pecos, έτσι; Ξέρετε κάτι; Όλα αυτά δεν ανατρέπουν το γεγονός ότι η Ελλάδα, όχι, οι Έλληνες τα κάναμε σκατά και ότι πρέπει να συμμαζέψουμε κάπως το μπάχαλό μας. Ωστόσο, τα παγωμένα βλέμματα, τα σφιγμένα χείλη και η έκδηλη αμηχανία των "ηγετών" της Ευρώπης ήταν πολύ πιο εύγλωττα από τα όσα είπαν.

Μετά από την αθλιότητα που βιώσαμε χθες, αν υπήρχε σοβαρό πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα θα έπρεπε σύσσωμο αύριο κιόλας να προκηρύξει διπλό δημοψήφισμα: για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ και, όταν η νέα συμφωνία αποσαφηνιζόταν, και γι' αυτή. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι τα θλιβερά ανθρωπάκια που μας κυβερνούν έχουν ήδη μπει στη διαδικασία απεμπλοκής τους από αυτό το ιστορικής σημασίας εγχείρημα. Κρίμα, γιατί μετά από πολλά χρόνια η Πολιτική θα έμπαινε μπροστά από τον πολιτικαντισμό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη... Κρίμα...

UPDATE: να ανησυχώ που και ο Βαρουφάκης συμφωνεί (σχετικά, πάντα...) μαζί μου;

Υ.Γ.: ναι, είμαι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΫΠΝΟΣ. Fuck.

Δημοψήφισμα και υποκρισια...

2011-11-01T12:58:00.005+02:00

Αν υπάρχει κάτι που με προβληματίζει περισσότερο κι από την ανακοίνωση του George για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης της Ελλάδας με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, αυτό είναι οι αντιδράσεις κατά της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, κι όχι μόνο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Από χθες το βράδυ διαβάζω και ακούω συνεχώς για "επικίνδυνες επιλογές", για το γεγονός ότι η χώρα "μπαίνει σε άγνωστα νερά" και για το πόσο "παπατζήδικα" και "μικροπολιτικά" είναι τα όσα σχεδιάζει ο Παπανδρέου, χωρίς, ωστόσο, να βρίσκω ούτε μια αναφορά στο πολιτικό, άρα το ουσιώδες, μέρος της υπόθεσης.

Τι εννοώ; Μα, φυσικά, ότι ουδείς μας λέει γιατί είναι κακό το δημοψήφισμα! Υπενθυμίζω ότι μια από τις κατηγορίες που διαρκώς εκτοξεύονται κατά της κυβέρνησης είναι ότι έβαλε το χώρα στο μνημόνιο και υπό την "κατοχή" του ΔΝΤ, χωρίς να έχει πολιτική νομιμοποίηση για να κάνει κάτι τέτοιο. Υπενθυμίζω, επίσης, ότι το αρχικό μνημόνιο είχε διάρκεια ως το 2013, δηλαδή έληγε μέσα στην τετραετία και, ως εκ τούτου, δεν δέσμευε κανένα άλλο κόμμα: οι εκλογές θα γίνονταν το φθινόπωρο του 2013, το ΠΑΣΟΚ θα έχανε και η όποια κυβέρνηση σχηματιζόταν, θα μπορούσε να ακολουθήσει όποια πολιτική ήθελε εκείνη.

Στη συνέχεια, ήλθε το Μεσοπρόθεσμο, με διάρκεια ως το 2015 και προβλέψεις για ανάκαμψη της οικονομίας από το 2013 και μετά. Αυτό ΔΕΣΜΕΥΕ την επόμενη κυβέρνηση, ωστόσο, θεωρητικά τουλάχιστον, η χωρίς παρεκκλίσεις εφαρμογή του θα της επέτρεπε να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας με πολύ μικρότερες υποχρεώσεις απ' όσο η παρούσα κυβέρνηση, η οποία θα έτρωγε και όλη τη λέζα της εφαρμογής αντιλαϊκών και οδυνηρών μέτρων, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του Μεσοπρόθεσμου. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κατά τη γνώμη μου, ότι ακόμα κι έτσι, ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης δεν υπήρχε: όλα γίνονταν εντός κοινοβουλευτικού χρόνου.

Ωστόσο, κανείς απ' όσους ολοφύρωνταν για το μνημόνιο και για το πόσο κακό είναι (και, ναι, είναι κακό για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών), δεν αναφερόταν σε αυτά τα απλά πραγματάκια. Αντιθέτως, κόμματα και συνδικάτα και δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος πίεζαν για διάφορες μορφές εκτροπής, είτε αυτές ονομάζονταν πρόωρες εκλογές (τη στιγμή, μάλιστα, που η κυβέρνηση διατηρούσε τη δεδηλωμένη στη Βουλή), είτε παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας (!!!!), ώστε να προκηρυχθούν εκλογές, είτε ακόμα και για βίαιη εξέγερση (η οποία, φυσικά, αποτελεί καραμπινάτη κατάλυση του πολιτεύματος).

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: πριν προχωρήσω, θα ήθελα να πω ότι στα δικά μου ματια, η κυβέρνηση αυτή είχε αποτύχει να εφαρμόσει την πολιτική που είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές μας. Από το -ούτως ή άλλως προβληματικό- μνημόνιο και τις αναθεωρήσεις του, τα μέτρα που λαμβάνονταν ήταν εκείνα που προκαλούσαν τη μεγαλύτερη οδύνη στους πολίτες και, τελικά είχαν το μικρότερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Τα οριζόντια μέτρα έδειχναν μια κυβέρνηση χωρίς σχέδιο και στρατηγική και έριχναν μπόλικο καύσιμο στο winter of our discontent, ενώ οι άστοχες προσπάθειες για πολιτική επίλυση των προβλημάτων επιδείνωναν τις συνέπειες για την Ελλάδα).

Και μετά ήλθε η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου. Μια απόφαση η οποία προέβλεπε δέσμευση της χώρας τουλάχιστον ως το 2020, δηλαδή, για δυόμιση κυβερνητικές τετραετίες. Θα ήταν τουλάχιστον παράλογο μια κυβέρνηση -η οποία, όπως όλα δείχνουν, έχει μόνο άλλα δύο χρόνια ζωής- να υποχρέωνε την χώρα να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο δρόμο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα: δεν είχε την πολιτική νομιμοποίηση για να το πράξει. Οπότε, η λύση του δημοψηφίσματος δεν θα έμοιαζε εκτός τόπου: οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας θα αποφάσιζαν να επιθυμούν να αποδεχθούν τη δέσμευση αυτή, ή όχι.

Προτού αρχίσουν τα σχόλια, να πω ότι δεν θεωρώ ότι ο George ανακοίνωσε το δημοψήφισμα από δημοκρατική ευαισθησία: όποιος το ισχυριστεί αυτό, λέει ~~πούτσες μπλε καραμελέ~~ μαλακίες. Ο προφανής στόχος του είναι να στριμώξει την αντιπολίτευση και να την υποχρεώσει, είτε να αποδεχθεί τη νέα δανειακή σύμβαση, είτε να πει ξεκάθαρα ότι δεν τη θέλει και να καταθέσει την εναλλακτική της. Διότι, καλέ μου αναγνώστη, αν υπάρχει ένα προϊόν που στην Ελλάδα κυκλοφορεί εν αφθονία (κρίμα που δεν είναι εξαγώγιμο...), αυτό είναι η υποκρισία: εκτός του ΚΚΕ που εξ αρχής τάχθηκε υπέρ της μονομερούς στάσης πληρωμων και της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε., ουδείς άλλος μας έχει πει τι ακριβώς υποστηρίζει.

Η ΝΔ συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μιλά για -γενικώς και αορίστως-επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου (ποιου; του πρώτου; του δεύτερου; του εξηκοστού τρίτου;). Ο ΛΑΟΣ ζητά να μείνουμε στο ευρώ, αλλά να δανειζόμαστε από την Ρωσία. Ο ΣΥΡΙΖΑς λέει μια έτσι - μια στουπέτσι. Οι "αγανακτισμένοι" απλώς αγανακτούν (και καλά κάνουν). Ωστόσο, ουδείς προσέφερε μια εναλλακτική η οποία α)να δίνει διέξοδο στην κρίση, β)να λαμβάνει υπ' όψιν τη συγκυρία και τις συνθήκες που επικρατούν στην Ευρώπη και παγκοσμίως και γ)να μην κάνει τα πράγματα χειρότερα απ' όσο ήδη είναι. Φράσεις τύπου "να εκδοθούν ευρωομόλογα" ή "να παρέμβει ουσιωδώς η ΕΚΤ" είναι πολύ ορέες, αλλά επί του παρόντος μη εφαρμόσιμες.

Τώρα, λοιπόν, βρισκόμαστε ενώπιον μιας απόφασης των Ευρωπαίων για την Ελλάδα, που είναι μακροχρόνιας εφαρμογής, οδυνηρή και δύσκολη και δεσμευτική για τη χώρα, με τη δέσμευση να περιλαμβάνει και μια μορφή επιτροπείας (ο Σόιμπλες μιλά για "μειωμένη εθνική κυριαρχία"). Γιατί, λοιπόν, είναι κακό ο λαός να κληθεί να την εγκρίνει ή να την απορρίψει; Γιατί είναι κακό, όσοι θεωρούν ότι η απόφαση δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας, να μας εξηγήσουν το γιατί και να διευκρινίσουν τα υπέρ και τα κατά μιας έγκρισής της ή μιας απόρριψής της; Γιατί, για άλλη μια φορά, να αρνούμαστε ως πολίτες να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Και, στην τελική, γιατί μέσω του δημοψηφίσματος να μη στείλουμε μήνυμα στους Ευρωπαίους και στους "Τσολάκογλου" της κυβέρνησης ότι, basta, ως εδώ, δεν πάει άλλο;

Γιατί να μην υποχρεώσουμε την κυβέρνηση να μας πει αναλυτικά, ποιες δεσμεύσεις περιλαμβάνει για την Ελλάδα η απόφαση αυτή; Γιατί να μην υποχρεώσουμε τους Ευρωπέη να μας πουν ποια είναι τα πραγματικά σχέδιά τους για τη χώρα; Γιατί να μην ενημερωθούμε πλήρως και σφαιρικά για το τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο και στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο και στο Παρίσι; Γιατί να μην ανακτήσουμε ένα μείζον κομμάτι της "εθνικής κυριαρχίας" μας, μέσω, μάλιστα, μιας διαδικασίας δημοκρατικής και συλλογικής; Sorry, κιόλα, αλλά εγώ δεν βλέπω γιατί το δημοψήφισμα για την κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης -η οποία, προφανώς, θα περιλαμβάνει τα πάντα, από το "κούρεμα" των ελληνικών ομολόγων, ως τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν σε ορίζοντα δεκαετίας- προκαλεί προβλήματα.

Αντιθέτως, υποστηρίζω ότι η διαδικασία αυτή θα κάνει πολλές μάσκες να πέσουν: και η κυβέρνηση θα σταματήσει να "σώζει τη χώρα" ανά τρεις μήνες, και η αντιπολίτευση θα υποχρεωθεί να πει ξεκάθαρα τις εναλλακτικές που προτείνει, και οι δανειστές θα ξεκαθαρίσουν ποιοι είναι οι στόχοι και οι προθέσεις τους για την Ελλάδα, αλλά και γενικότερα για το εγχείρημα της Ενωμένης Ευρώπης. Διότι, μέχρι στιγμής, απ' όλους αυτούς το "σήμα" έχει πολύ "θόρυβο" και, τελικά κάταλήγει να γίνεται όλο και πιο ασαφές. Πιστεύω ότι οι αφορμές για τις οποίες γίνεται το δημοψήφισμα είναι λάθος. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, αυτή καθαυτή η διαδικασία εκτιμώ ότι μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να βγάλει. Για όλους και για όλα.

Υ.Γ: για να μην κατηγορηθώ για μονομέρεια, δείτε μερικές αντίθετες απόψεις στην Καλύβα (εδώ κι εδώ), στον Ροΐδη, στη Ροδιά και στον Καθρέφτη...

Υ.Γ1: μιλώντας πιο πάνω για μάσκες, πάρτε και το πρώτο...

Υ.Γ2: πάρτε και το δεύτερο...

Υ.Γ3: για μελετήστε και τι λέει εδώ ο Ζάφοδας.

UPDATE: για ρίξτε μια ματιά και σε αυτό, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον...

Crimes and misdemeanors...

2011-10-11T01:14:00.000+03:00

Τέσσερα

ενδιαφέροντα

κείμενα

για την κρίση...

Σχόλια;

Fall Heads Roll...

2011-09-28T13:25:00.003+03:00

Αν ήμουν ο Παπανδρέου, σήμερα, καθώς θα γύριζα από το Βερολίνο (όπου, κατά πάσα πιθανότητα, η Μέρκελ με έψησε σε χαμηλή φωτιά για κάμποση ώρα), θα φρόντιζα να βρω ένα παλτουδάκι σαν του κυρίου δίπλα, με όλα τα αξεσουάρ. Διότι, κακά τα ψέματα, θα είχα αποφασίσει ότι έχει έρθει η ώρα να πέσει και κά'να κεφάλι.

Φθάνοντας στο "ΕλΒελ", θα έλεγα στο οδηγό μου να με πάει πρώτα στα δικαστήρια της Ευελπίδων και εκεί θα αναζητούσα τον ανακριτή-αστέρα της δικαιοσύνης που αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο με "περιοριστικούς όρους" τον Μάκη Ψωμιάδη. Μόλις τον ανακάλυπτα, λίγο πριν τον στείλω να συναντήσει το δημιουργό του, θα του έλεγα "παιδί μου, η αστυνομία έψαχνε και δεν έβρισκε τον Μάκαρο για τουλάχιστον τρεις μήνες. Και τώρα που τον βρήκε, εσύ έρχεσαι και του λες, φύγε μεγάλε, αλλά μην πας μακριά, να σε βλέπουμε; Τώρα, παιδί μου, πώς θα τον ξαναβρούμε; Ή, μήπως, θα τον ψάξεις εσύ; Γιατί, παιδί μου, δεν παρέτεινες την προφυλάκισή του; Στην τελική, άμα ήταν καθαρός, θα τον απελευθερώναμε και θα του ζητάγαμε και συγνώμη για την ταλαιπωρία. Τώρα, όμως, που ξαναέγινε μπουχός -και καλά έκανε, κι εγώ το ίδιο θά'κανα- πού θα τον ξαναβρούμε; Και, γιατί ξεφτιλίζεις τόσο πολύ την ήδη κουρελιασμένη δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα; Δεν μας φθάνουν όλα τα άλλα βάσανά μας, πρέπει νά'χουμε κι εσένα;".

Κι αφού καθάριζα τη μασέτα μου από τα αίματα, θά'λεγα στο οδηγό μου να με πάει στο υπουργείο Οικονομικών. Κι εκεί, θα αναζητούσα τον υπερεγκέφαλο που αποφάσισε αυτή την κτηνωδία με τις αποδείξεις. Κι αφού πρώτα τον βασάνιζα για κά'να τρίωρο, λίγο πριν το κόψω το άχρηστο κεφάλι του, θα του έλεγα "παιδί μου, είσαι μαλάκας; Έχεις καταλάβει ότι έξω ο κόσμος, κυρίως, δε, αυτός που ως τώρα μας ψήφιζε και μας στήριζε, είναι στο όριο να πέσει να μας φάει; Καταλαβαίνεις ότι εδώ και 18 μήνες ρουφάμε το αίμα όσων μέχρι χθες ήταν συνεπείς φορολογούμενοι, διότι είμαστε ανίκανοι να πιάσουμε αυτούς που φοροδιαφεύγουν; Αντιλαμβάνεσαι ότι η κυβέρνηση κόντεψε να πέσει για το γαμημένο τέλος ακινήτων; Τι είναι αυτές οι τρέλες που λέτε στον Βαγγέλη, που δεν ξέρει σχεδόν τίποτα περί οικονομίας; Ποιος μπορεί να συγκεντρώσει σε αποδείξεις το 50 και το 60% του εισοδήματός του; Εμένα, άμα δεν μου έδινε η μάνα μου καμιά απόδειξη, θα μου έριχναν φέτος πέναλτι στην εφορία. Πώς θα μαζέψουν οι αθρώποι αυτά τα νούμερα; Και, αφού ακόμα δεν έχετε καταλήξει σε συντελεστές, τι αφήνετε το Βαγγέλη να κάνει ανακοινώσεις; Είστε τρελοί;".

Αυτά θα έκανα εγώ αν ήμουν ο Παπανδρέου σήμερα. Όμως, δυστυχώς γι' αυτόν, δεν είναι εγώ...

(η φωτό είναι από την ταινία - ύμνος "Machete")

(ο τίτλος του ποστ από εδώ...)

Η μεγάλη χείμαιρα

2011-09-22T13:39:00.001+03:00

Νομίζω ότι η χθεσινή ανακοίνωση των μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν άμεσα, προκειμένου το ελληνικό Κράτος να λάβει την έκτη δόση από το μηχανισμό στήριξης που έχουν δημιουργήσει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα πρέπει να λειτούργησε ως κουβάς με παγωμένο νερό στα μούτρα του συνόλου αυτού του πράγματος που ονομάζουμε ελληνική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών μας. Τώρα πια, τα ψέματα τελείωσαν. Ο χρόνος επίσης. Οι τρίπλες, οι βερμπαλισμοί, το πονηρό κλείσιμο του ματιού προς τους ψηφοφόρους, το "άστο για αργότερα", όλα αυτά πήγαν κατά διαβόλου και το μόνο που έμεινε είναι η παγερή πραγματικότητα, ότι όταν κάνεις μια συμφωνία, οφείλεις να την τηρείς. Και ότι, η μη τήρησή της επιφέρει συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους.

Τώρα πια, το πράγμα θα πηγαίνει κάπως έτσι: τέλος στις διαπραγματεύσεις και στις προσπάθειες και στις Βενιζελικού τύπου ανοησίες, ότι, δήθεν, υπάρχουν πολιτικά ζητήματα. Από τούδε, το πρόγραμμα θα εφαρμόζεται αυτολεξεί, χωρίς καμία αλλάγή, χωρίς καμία προσαρμογή, ενδεχομένως και χωρίς "μέτρα ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος", τα οποία είχαν αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες πληγές της ασκούμενης πολιτικής ("δεν μπορώ να απελευθερώσω τα ταξί; ΟΚ, βάλε ένα ειδικό τέλος στα ακίνητα..."). Τώρα πια, ουδείς δικαιούται να πει ότι δεν ήξερε, δεν κατάλαβε, δεν τό'πιασε σωστά.

Είναι τα μέτρα δίκαια και ορθά; Εν μέρει όχι (αν και γνωρίζω δημοσίους υπαλλήλους που η απόλυσή τους θα ήταν το ελάχιστο που τους αξίζει, όπως και συνταξιούχους της Ολυμπιακής από τα 38 τους, που προτίμησαν τη σύνταξη από το να μεταταγούν σε άλλη υπηρεσία. Εκεί, βλέπετε, οι αποδοχές θα ήταν μικρότερες...) και, στην τελική, κάθετι που προκαλεί νέες οριζόντιες μειώσεις καλό δεν μπορεί να είναι. Ωστόσο, τα μέτρα αυτά έχουν ένα καλό: μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τις συνέπειες από τη μη εφαρμογή μιας συμφωνίας, από τις συνήθεις πολιτικάντικες τσιριτσάντζουλες που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί μας ταγοί. Η άρνηση ή καθυστέρηση υλοποίησης της συμφωνίας θα φέρνει ακόμα πιο δυσβάσταχτα μέτρα, ακόμα περισσότερες απολύσεις στο Δημόσιο, ακόμα μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις και τους μισθούς.

Και μη με ρωτήσετε αν τα μέτρα αυτά οδηγούν κάπου: δεν ξέρω. Μεταξύ μας, με την παγκόσμια οικονομία να θυμίζει κακό αστείο, ουδείς ξέρει. Η διαδικασία αποπληθωρισμού στην οποία θεωρητικά έχει μπει η Ελλάδα, είναι αμφίβολο στα δικά μου μάτια αν θα έχει τα προδοκώμενα αποτελέσματα. Επίσης, οι λογικές φωνές που λένε ότι οι συνεχείς πιέσεις προς την Ελλάδα μπορεί να οδηγήσουν σε αποσταθεροποίηση τη χώρα, με απρόβλεπτες συνέπειες για το σύνολο της Ευρωζώνης και την παγκόσμια οικονομία, με κάνουν να υποψιάζομαι ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως μας τα λέει η τρόικα και οι προϊστάμενοί της.

Όμως, είναι κυριολεκτικά τραγικό να λέμε ότι, επειδή δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσει το πρόγραμμα προσαρμογής, δεν θα το εφαρμόσουμε ή ότι θα το εφαρμόσουμε επιλεκτικά ή -χείμαιρα της χείμαιρας!- ότι θα το επαναδιαπραγματευτούμε. Και είναι τραγικό, διότι δείχνει μια βαθύτατη έλλειψη συναίσθησης των κινδύνων: πάρε, τώρα, αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ, νά'χεις να πορεύεσαι, που μου ήθελες και πολιτική διαπραγμάτευση για το έλλειμμα του 2011. Και πάρε και 20% μειώσεις στις συντάξεις πάνω του τρομερού ποσού των 1.200 ευρώ, έτσι, για κερασάκι στην τούρτα. Η μαγκιά, πλέον, δεν περνάει και τα αστεία τελείωσαν οριστικά.

Θλίβομαι, γιατί σε μια στιγμή που η χώρα θα χρειαζόταν σοβαρότητα από την πολιτική της ηγεσία, το μόνο που ακούγεται είναι μισόλογα, ψέματα και ψεματάκια, παλινδρομήσεις και άλλες ανοησίες. Η μεγάλη χείμαιρα, όμως, τελείωσε χθες. Έστω και με τον πιο βίαιο τρόπο, όλοι μας πλέον γνωρίζουμε την αλήθεια. Ελπίζω, απλώς, να δείξουμε ότι μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε...

Pills 'n' Thrills 'n' Bellyaches...

2011-07-28T11:47:00.001+03:00

Μερικές φορές χρειάζεται μια ειδησούλα όπως αυτή για να πάρει κάποιος ανάποδες. 'Ντάξει, δε λέω, η Κομισιόν έχει πολλά άπλυτα και ακόμα περισσότερες αμαρτίες στην καμπούρα της, όμως, ακόμα κι έτσι, τα όσα λέει για την περίπτωση του "ανοίγματος" του επαγγέλματος των δικηγόρων (και πού να δείτε τι θα λέει, μόλις ασχοληθεί με τους φορτηγατζήδες ή τους φαρμακοποιούς...) μοιάζουν σωστά, τουλάχιστον στο πλαίσιο του "ή ανοίγουμε ένα επάγγελμα ή όχι". Και, από τη στιγμή που η Ελλάδα καλείται -υπό την πίεση του μνημονίου, διότι παλίοτερα, που ήταν πιο παχιές οι αγελάδες, εμείς κάναμε τους κινέζους κάθε φορά που η Ευρώπη μας υπενθύμιζε τις σχετικές Οδηγίες και Κανονισμούς της- να άρει τους περιορισμούς σε όλα τα ρυθμιζόμενα επαγγέλματα, κάθε συζήτηση είναι τουλάχιστον ως μη γενόμενη: θα το κάνουμε, κανονικά και με το νόμο, θέμε δε θέμε.

Προσωπικά, ως φανατικός αναγνώστης του Τέκι, συμφωνώ μαζί του σχετικά με τους κομπογιαννητισμούς του ΙΟΒΕ για την θαυμαστή επίδραση που το άνοιγμα των επαγγελμάτων θα έχει στην ελληνική οικονομία. Ωστόσο, πρόσφατα είχα ένα σάτορι. Έπαθα μια μόλυνση στο αυτί και πήγα στον ΩΡιΛά, φοβούμενος τα χειρότερα. Αυτός με εξέτασε, μου είπε ότι είναι μια μολυνσούλα και μου έγραψε ένα φάρμακο που έπρεπε να πάρω για να μη γίνει μολυνσάρα. Πήρα λοιπόν τη συνταγή, πήγα στο φαρμακείο, την έδωσα στο φαρμακοποιό, μου έδωσε το φάρμακο, πλήρωσα τη συμμετοχή μου και, όλος χαρά που η μολυνσούλα δε θα γινόταν μολυνσάρα, πήγα σπίτι μου. Κι εκεί είχα το σάτορι που λέγαμε. Διότι, είπα στον εαυτό μου, "ωρέ Κλύστυ, δεν θα μπορούσες κι εσύ να κάνεις τη δουλειά του φαρμακοποιού; Ωραίο παιδί είσαι, μορφωμένο, ξέρεις να αποκρυπτογραφείς τη σφηνοειδή γραφή των γιατρών... δε θα μπορούσες κι εσύ να ανοίξεις ένα μαγαζί που θα πουλάει συσκευασμένα φάρμακα;".

Διότι, επί της ουσίας, αυτό κάνουν πλέον οι φαρμακοποιοί: λιανικό εμπόριο συσκευασμένων φαρμάκων. Παλιότερα, που οι ίδιοι εκτελούσαν τις συνταγές των γιατρών (δηλαδής, έφκιαναν τα φάρμακα), να το καταλάβω να είναι κλειστό και ρυθμιζόμενο το επάγγελμα. Όμως τώρα, γιατί; Λιανοπωλητές δεν είναι, μη χέσω μέσα; (Για να μην πω ότι συχνά είναι και πιο dealers φαρμακευτικών εταιρειών ακόμα και σε σύγκριση με τους γιατρούς...) Δηλαδή, για να πουλάς ρούχα ή καφέδες, πρέπει να έχεις σχετικό δίπλωμα; Ξαναλέω: ΠΟΥΛΑΝ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ. Και, μάλιστα, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΟΥ, ΑΦΟΥ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ! Γιατί, λοιπόν, να μη μπορεί να ανοίξει φαρμακείο ένας πτυχιούχος του Πολιτικού της Νομικής ή του ΠΑΠΕΙ;

Θέλετε να το πάω και πιο πέρα; Ας υπάρχουν δύο ειδών φαρμακεία: αυτά που θα πουλάνε φάρμακα ευρείας κατανάλωσης και άλλα που θα πουλάν εξειδικευμένα φάρμακα (ξέρω 'γω, οπιούχα ή κάτι αντίστοιχο). Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί ο ίδιος άνθρωπος πρέπει να πουλά από ασπιρίνες μέχρι αντιρετροϊικά φάρμακα, άσε που τα τελευταία χρόνια τα φαρμακεία θυμίζουν κάτι μεταξύ ψιλικατζήδικου και μαγαζιού καλλυντικών (τις καραμέλλες για το λαιμό Fisherman's Friend τις βρίσκω πιο φτηνά σε περίπτερο παρά σε φαρμακείο...). Και, μάλιστα, να τα πουλά με συγκεκριμένο υψηλότατο ποσοστό κέρδους και χωρίς ανταγωνισμό. Αυτό, στα δικά μου μάτια δεν είναι επάγγελμα, αλλά νταβατζηλίκι.

Το ίδιο ακριβώς μπορώ να πω και για τους ταριφάτσι, τους συμβολαιογράφοι, τους φορτηγατζήδες και πάει λέγοντας. ΟΚ, γιατρός ή πολιτικός μηχανικός για να γίνεις πρέπει να το κατέχεις το αντικείμενο (αν και πολλές περιπτώσεις μας έχουν αποδείξει το αντίθετο). Αλλά, αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει το επάγγελμα του λιανοπωλητή συσκευασμένων φαρμακευτικών ουσιών να είναι κλειστό. Εγώ, ως άθρωπος και ως Κλύστυ τι κερδίζω από αυτό; Άσε που, άμα πάμε σε φάση αλυσίδων drugstores, υπάρχει και η πιθανότητα να μην πληρώνουμε τον κούκο αηδόνι στον κάθε κερατά που δεν έπιασε τα μόρια για την ιατρική και μας κατσικώθηκε ως φαρμακοποιός και μας το παίζει και "επιστημονικό επάγγελμα", μην τρελλαθώ κιόλα...

Ούτε γλέντι, ούτε κηδεία...

2011-07-22T14:48:00.000+03:00

Επειδή έχω παραξενευτεί πολύ από τις (εν πολλοίς ακραίες) αντιδράσεις που συνόδευσαν τη χθεσινή απόφαση της Συνόδου Κορυφής (και τα παρελκόμενά της, δες εδώ), προσπάθησα να μελετήσω όσο το δυνατόν καλύτερα το "ξύλινο" κείμενο που εξέδωσαν οι Ευρωπέη σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και, ει δυνατόν, να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα. Και το συμπέρασμα είναι ότι, ούτε για να πανηγυρίζουμε είμαστε, ούτε, όμως και για να πέσουμε σε βαθειά κατάθλιψη. Κι αυτό, διότι η απόφαση των Ευρωπέη έχει και καλά και κακά νέα.

ΤΑ ΚΑΛΑ
Α) Επιτέλους, οι Ευρωπέη κατόρθωσαν να καταλήξουν σε ένα αμιγώς Ευρωπαϊκό σχέδιο για την Ελλάδα. Η αίσθησή μου είναι ότι το ΔΝΤ μένει σε μεγάλο βαθμό στην απέξω, κι αυτό είναι καλό ως εικόνα, καθώς οι Ευρωπέη δείχνουν μια σχετική διάθεση να βάλουν οι ίδιοι σε τάξη τα του οίκου τους.

Β) Καλώς ή κακώς, οι Ευρωπέη δείχνουν να συνειδητοποιούν ότι τα έως τώρα ημίμετρα δεν λειτουργούν και να προχωρούν σε πιο ουσιαστικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους: "κουρέματα" (τι άλλο είναι η μείωση των επιτοκίων ή η επαναγορά χρέους από τη δευτερογενή αγορά μέσω του EFSF;...), ρολόβερ (τι ωραίο που φαίνεται γραμμένο στα ελληνικά) και επενδυτικές πρωτοβουλίες, αντί μόνο για περικοπές.

Γ) Ακόμα κι αν δε φτιαχτεί ποτέ, το γεγονός ότι στην απόφαση περιλαμβάνεται και η πρόθεση ίδρυσης Ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης αποτελεί κατά την άποψή μου θετικό βήμα και μήνυμα προς τους σπυριάρηδες γιάπηδες των αγγλοσαξωνικών οίκων, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να μαζευτούν και να σταματήσουν να είναι πουτάνες όσων τους πληρώνουν. Ή, τουλάχιστον, να το κάνουν πιο διακριτικά.

Δ) Η αποδοχή του ρίσκου να κηρυχθεί η Ελλάδα σε κατάσταση "selective default" από τους οίκους δείχνει, κατά την άποψή μου, ότι οι Ευρωπέη αποφάσισαν να αποδεχθούν το μότο "no pain, no gain" (ελληνιστί να δείξουν αν έχουν αρχίδια ή κρομμύδια). Επίσης, έστειλαν μήνυμα και στις τράπεζες ότι κι αυτές θα πρέπει να συμμαζευτούν κάπως.

ΤΑ ΚΑΚΑ
Α) Σε πρώτη ανάγνωση, το σχέδιο δεν δείχνει να μειώνει το χρέος σημαντικά. Ο Greek Rider το θέτει το ζήτημα σωστά εδώ. Μένει να φανεί αν κάναμε κάτι ή αν το σχέδιο είναι άτολμο.

Β) Η επιμονή ότι το σχέδιο είναι ΜΟΝΟ για την Ελλάδα, νομίζω ότι κάνει κακό. Οι Ευρωπέη θά'πρεπε να τονίσουν ότι αποτελεί τη βάση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης. Ναι, το ρίσκο θα ήταν μεγαλύτερο, αλλά πιθανή επιτυχία του θα ήταν για να χορεύουν ο φαν Ρομπάι κι ο Μπαρόζος γυμνοί στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών.

Γ) Επίσης, νομίζω ότι του λείπει το όραμα: η παράγραφος 7 της απόφασης δείχνει εμμονή στα προγράμματα λιτότητας και αυτό δεν είναι καλό, καθώς οι καρχαρίες θα συνεχίσουν να γυρνούν γύρω-γύρω, περιμένοντας να μυρίσουν αίμα.

Δ) Μετά από τόσο και τέτοιο χαμό, ομολογώ ότι θα περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό. Αλλά, τι να περιμένει κανείς από τη γραφειοκρατική και δυσκίνητη Ευρώπη...

Κατά την άποψή μου αυτά είναι τα μαντάτα από τις Βρυξέλλες. Οπότε, ας ηρεμήσουμε κι ας δούμε πώς μπορεί η Ελλάδα και η Ευρώπη να make the best of it. Όλα τα άλλα είναι υπερβολές και, στην παρούσα φάση, μόνο καλό δεν κάνουν...

Η κίτρινη φυλή αντεπιτίθεται...

2011-07-19T06:59:00.003+03:00

Κατ' αρχάς, μια δήλωση: έτσι και ο Ραγκούσης δεν κολώσει και προχωρήσει σε πλήρη απελευθέρωση του επαγγέλματος των ταξιτζήδων, δεν θα ξαναγράψω σε αυτό το βλογάκιο κακή κουβέντα για την κυβέρνηση, παρά μόνο άμα κάνει χοντρή λαλακία.

Πάμε τώρα και στο ζουμί: με τα χθεσινά καμώματά τους οι ταριφάτσι, κατά το απάτσι, επιβεβαίωσαν με τον πλέον περίτρανο και ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν αποτελούν μια επαγγελματική τάξη η οποία -ενδεχομένως- θίγεται από μια πολιτική απόφαση, αλλά είναι τραμπούκοι του κοινού ποινικού δικαίου και ό,τι κι αν τους συμβεί από τούδε είναι αντάξιο της αποκοτιάς και του νταβατζηλικιού που πουλάν στην κοινωνία.

Πρέπει να πω ότι, όταν άρχισε η συζήτηση για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μου είχε κάνει εντύπωση ότι σε αυτά δεν είχε περιληφθεί το τριπλόκλειστο επάγγελμα των ταξί. Αλλά και στη συνέχεια, όταν το θέμα τέθηκε από την κυβέρνηση, μου έκανε εντύπωση ότι οι αντιδράσεις των ταριφάτσι ήταν περιορισμένης έντασης και έκτασης. Προφανώς, κάποιο λάκκο είχε η φάβα.

Και ο λάκκος αυτός δεν ήταν άλλος από τον μικροπολιτικαντισμό του Ρέππα, ο οποίος δήθεν-τάχα μ' "άνοιγε" το επάγγελμα, αλλά έθετε τόσες πολλές προϋποθέσεις που, επί της ουσίας, το κρατούσε ακόμα πιο κλειστό από πριν, όταν ένας πεπερασμένος αριθμός αδειών άλλαζε παρανόμως χέρια, με ποσά που προκαλούσαν τρόμο (πριν από ένα-δύο χρόνια, η αγορά -χωρίς, μάλιστα, να δηλώνεται στην εφορία- άδειας κοστολογούταν 200.000 γιούρο...).

Προφανώς, οι τροϊκανοί είδαν τα κολπάκια του Ρέππα, θα έβγαλαν αφρούς από το στόμα και θα είπαν του Ραγκούση, μάγκα, ή το ανοίγεις το επάγγελμα κανονικά, ή θά'χουμε κακά ξεμπερδέματα. Εξ ου και η απόφαση του τελευταίου για πλήρες άνοιγμα (ελπίζω να μην λυποψυχίσει και να κρατήσει αυτή τη στάση μέχρι τέλους).

Μόλις, λοιπόν, οι ταρίφες είδαν ότι το νταραβεράκι τους με το Ρέππα πήγε άκλαυτο, άλλαξαν τροπάρι: μας καταστρέφει, μας κλέβει το ψωμάκι μας, μας διαλύει, θα γίνει της επί χρήμασι αν ανοίξει το επάγγελμα, θα βρέξει βατράχια και ακρίδες, ο ήλιος θα ανατείλει ματωμένος από τη Δύση..., ξέρετε, τα συνήθη, όταν κάποιος δεν έχει επιχειρήματα. Διότι, ξέρετε, δεν έχουν επιχειρήματα για την αποτροπή του ανοίγματος του επαγγέλματος.

Τι πά' να πει, έχει πέσει η δουλειά; Όταν, κερατάδες, όμως, λυσσάγατε εν μέσω κρίσης για αυξήσεις στα κόμιστρα και ο ~~βλαχοδήμαρχος~~ τότε υπουργός Μεταφορών Στυλιανίδης σας τις έδινε, ήταν καλά, ε; Όταν η διπλο-τριπλομίσθωση ήταν ο κανόνας και μάλιστα τσαμπουκά, ήταν καλά, ε; Όταν η άρνηση μίσθωσης ήταν επίσης ο κανόνας, πάλι ήταν καλά, ε; Όταν στήνατε "μαφίες" σε πιάτσες (Κηφισιά, λιμάνι, ΚΤΕΛ, να πω κι άλλες;...), ήταν καλά, ε;

Όταν η φορολόγησή σας ήταν τεκμαρτή ήταν καλά; Όταν για να βρεις ταξί σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας έπρεπε νά'χεις γκόμενο τον ταριφάτσι ήταν καλά; Όταν οι οκτώ στις δέκα κούρσες σας ήταν από επιλογή σας εντός ελάχιστης μίσθωσης (by the way, η ελάχιστη καταβολή είναι 3,16 γιούρος, όχι 3,20, 'ντάξ';) ήταν καλά; Τα ταξί που μύριζαν στάνη ήταν καλά; Τα πειραγμένα ταξίμετρα; Οι διαδρομές που "γράφαν" αναμονή; Οι υπερχρεώσεις, όχι μόνο σε τουρίστες, αλλά σε όποιον σας φαινόταν κορόϊδο; Η άρνηση μεταφοράς σε διάφορες περιοχές, με το έτσι θέλω; Ο μαστουρωμένος ταρίφας που με πήρε μια μέρα και μού'λεγε κιόλας "μη μασσσσσάς αδρφάκι, όλα καλλλλά...";

Το ξέρετε, ρε, ότι κανείς δε σας πάει. Ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είστε μια από τις χειρότερες φάρες (δικοί σας μου έχουν παραδεχθεί ότι το 80% από σας είναι για κλωτσές). Ξέρετε ότι κανένας δεν πρόκειται να υποστηρίξει τον "αγώνα" σας. Κι έτσι, καταφεύγετε στις αλητείες, στους αποκλεισμούς και στα λοιπά νταβατζηλίκια. Γι' αυτό και ελπίζω ο Ραγκούσης να μην κάνει πίσω. Να σας σκίσει, όπως σκίζετε χρόνια τώρα όλη την κοινωνία. Και γιατί ήταν ένας από σας ο τύπος που ένα πρωί πριν από πολλά χρόνια, ενώ με είδε με την παραλλαγή, ενώ είδε ότι είμαι απλός φαντάρος, ενώ είδε την ώρα και ήξερε ότι υπήρχε κίνδυνος να αργήσω στην πρωινή αναφορά, το μόνο που είχε να μου πει ήταν ότι δεν μπορεί να με πάει στο στρατόπεδο, γιατί "από Μενίδι θα γυρίσω άδειος, ρε φίλε". Γιατί αυτή είναι η ποιότητά σας...

UPDATEάρα: δείτε τι ωραία τα λέει ο Greek Rider εδώ κι εδώ. Thank Ubo-shathla, δεν είμαι μόνος...

Των οικιών υμών...

2011-07-12T13:59:00.000+03:00

Δηλαδή, κάποιος θέλει να μου πει ότι, όταν το Eurogroup βρίσκεται σε κωλοπιλάλα, καταλήγει σε ΑΥΤΟ;;;;; Δηλαδής, άμα δεν ήσαντε σε κωλοπιλάλα, τι θα λέγανε; "Χαλλλαρά, μάγκες, δεν τρέχει τίποτα"; Και μετά μας φταίει η Moody's, η Foody's και το κακό συναπάντημα;

Ρεεεεεεεε!!!! Πάτε καλά, ρεεεεεεε:;;;!!! Οι "αγορές" σχεδόν σας ικετεύουν να πάρετε μια απόφαση, κι εσείς τηράτε το φεγγαράκι και τα αστεράκια; Κι όταν, αύριο, η Fitch και η Mitch υποβαθμίσουν την Ιταλία, θα κατακεραυνώνετε πάλι τους οικους (ανοχής); Μα, τίποτα δεν έχετε καταλάβει ακόμα;

Ου, να μου χαθείτε όλοι σας. Καλά τά'λεγε ο Γκόρντον Μπράουν. Για 30 δισ. ευρώ, αφήσατε την Ευρώπη να κατρακυλίσει στο χάος και το κόστος της κρίσης να φθάσει τα 300 δισ. και θα το αυξήσετε κι άλλο. Ξεφτίλες...

Εθνική αυτοκυριαρχία

2011-07-04T13:06:00.000+03:00

Σε πρώτη ανάγνωση, η δήλωση Γιουνκέρ περί περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας μοιάζει σχεδόν φυσιολογική: κάτι αντίστοιχο έχει πει και ο Τρισές στο παρελθόν, αλλά και, γενικά, από τη στιγμή που γίνεσαι μέλος μιας ομάδας, ας πούμε του Eurogroup, καλώς ή κακώς, οφείλεις να ακολουθείς τους κανόνες που τίθενται για τη λειτουργία της ομάδας αυτής και, ως εκ τούτου, χάνεις ένα μέρος της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσής σου. Με απλά λόγια, αν η ομάδα συμφωνήσει ότι εσύ θα παίζεις τερματοφύλακας, ε, δεν είναι δυνατόν σε κάθε επίθεση να βγαίνεις ως κρυφός σέντερ φορ, ιδία πρωτοβουλία. Σωστά;...

Ναι, αλλά, μπορεί κάποιος να μου πει γιατί, από την ώρα που διάβασα τη δήλωση του Γιουνκέρ, έχω αρχίσει να σκέφτομαι συνέχεια την ταινία "Invasion of the body snatchers"; Διότι, αν ο Γιουνκέρ ήταν ένας απλός τεχνοκράτης της Ε.Ε., θα έλεγα ότι χρησιμοποιεί αυτή τη φράση με "τεχνικό τρόπο". Όμως, ο τύπος είναι πολιτικός και, ως τέτοιος, οφείλει να γνωρίζει ότι η ανάγνωση/ανάλυσή της θα γίνει με πολιτικούς όρους. Άρα, (θεωρώ ότι) γνωρίζει τον αντίκτυπο που έχει στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Και, άρα, θεωρώ ότι δεν την είπε τυχαία.

Για λόγους που μου μοιάζουν εντελώς ακατανόητοι, διαπιστώνω ότι όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι πολιτικοί παραδίδουν μέρος της εξουσίας του (η οποία, σημειωτέον, απορρέει από τους λαούς που τους ψήφισαν για να κυβερνήσουν) σε ασαφή "τεχνοκρατικά" σχήματα, όπως το Δ.Σ. της ΕΚΤ, οι διάφορες γενικές διευθύνσεις της Επιτροπής και πάει λέγοντας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά υιοθετούν σχεδόν άκριτα τη διάλεκτο σπεσιαλιζέ των σχημάτων αυτών και τις πρακτικές τους. Για παράδειγμα, ένας πολιτικός που χρησιμοποιεί την έκφραση "περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας" θα έπρεπε να γνωρίζει ότι αυτό επιτυγχάνεται ιστορικά είτε με πόλεμο και κατοχή μιας χώρας, είτε με δοτή χούντα. Και, sorry κιόλα, δηλαδής, αλλά τίποτα από τα δύο δεν έχει συμβεί στην Ελλάδα (τουλάχιστον ως τώρα...).

Όταν, μάλιστα, χρησιμοποιείς αυτή την έκφραση για να πεις ότι η Ευρώπη θα στείλει εμπειρογνώμονες στην Ελλάδα, τότε το πράγμα γίνεται ακόμα πιο θολό: τι θα είναι, δηλαδής, αυτοί οι ειδικοί; Αντιβασιλείς; Επίτροποι της κυβέρνησης; Μάγκες, ασίκηδες και καραμπουζουκλήδες μπόσσηδες της χώρας; Για κάν'το ταληράκια, γιατί ως τώρα κάτι τέτοιο δεν είχε κουβεντιαστεί στις συμφωνίες Ε.Ε.-Ελλάδας, φιλαράκο. Τι θα κάνουν; Θα εισπράττουν φόρους; Θα νομοθετούν; Θα αποφασίζουν πριν από μας για μας; Θα είναι κάτι σαν το δικαστή Ντρέντ; Τι θά'ναι, τέλος πάντων; Και, ακόμα περισσότερο, αυτό έχει κάπου συμφωνηθεί; Μεταξύ ποίων; Εμάς, που εν πάσει περιπτώσει ψηφίζουμε συγκεκριμένους αθρώποι για να μας κυβερνούν και να μας αντιπροσωπεύουν, μας ρωτήσατε;

Ξέρετε, έχω την αίσθηση ότι η φράση του Γιουνκέρ έρχεται ως συνέχεια της κωλοπιλάλας που είχε πιάσει τους Ευρωπέη για συναίνεση του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας στα Μεσοπρόθεσμα και τα έτσι και γιουβέτσι. Προς θεού, δε λέω ότι η στάση του Αντωνάκη είναι η δέουσα ή ότι έχει δίκιο. Δεν έχει και το "Ζαππειο ΧVLCIIICXV" παραμένει μνημείο λαϊκισμού και έλλειψης σοβαρότητας. Αλλά, άλλο αυτό κι άλλο να απαιτείς μια χώρα να μετατρέψει το πολιτικό της γίγνεσθαι σε μια μπιζελόσουπα που ούτε η Linda Blair δε θα καταδεχόταν να ξεράσει κι όταν βλέπεις ότι αυτό δεν είναι εφικτό να λες ότι, 'ντάξει, αφού δεν είσαι καλό παιδακι θα σου στείλω Ευρωπέη παιδονόμοι να σε μαζέψουν για να κάτσεις φρόνιμα.

Με αυτά και με τούτα, καταλήγω στο ότι οι Ευρωπέη έχουν αρχίσει να την χάνουν χοντρά τη μπάλα και να προχωρούν σε ακρότητες που, αργά ή γρήγορα, θα κάνουν το καπάκι να τιναχτεί και να γίνει της επί χρήμασι εκδιδομένης το σιδηρούν κιγκλίδωμα. Διότι, άλλο είναι να λες ότι τά'χετε κάνει μπάχαλο εκεί στο Ελλάντα και πρέπει να συμμαζωχτείτε πάραυτα, κι άλλο να μιλάς για εθνικές κυριαρχίες και για εμπειρογνώμονες και δενξερωτιάλλο. Μέχρι στιγμής, η Ελλάδα έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την εθνική αυτοκυριαρχία της. Ωστόσο, αν το βιολί αυτό συνεχιστεί, δεν είμαι σίγουρος ότι θα κρατηθεί κι άλλο και τότε θα γίνει αυτό που ο ΓΑΠ είχε προβλέψει: θα σας πάρουμε όλους με τις πέτρες.

Παπουτσή, ντροπή σου!!!

2011-06-30T01:53:00.002+03:00

Μετά το "Σάμινα", στο βιογραφικό σου προστίθενται και τα αίσχη της αστυνομίας επί δύο μέρες στην πλατεία Συντάγματος.

Αν είχες στοιχειώδες πολιτικό ανάστημα, θα έπρεπε να είχες ήδη παραιτηθεί.

Όχι για τα επεισόδια.

Όχι για το γεγονός ότι έπνιξες -ναι, εσύ, προσωπικά- την Αθήνα στα χημικά.

Όχι για τη νέα αστυνομική/παρακρατική βία.

Αλλά για το γεγονός ότι για άλλη μια φορά έγινε εμφανές ότι σου είναι αδύνατον να ελέγξεις τους πολιτικά υφιστάμενούς σου.

Δεν υπάρχει ούτε ένας πολίτης αυτής της χώρας που να τρώει πλέον τη χλαπάτσα των "αναρχικών" και των "κουκουλοφόρων".

Οι υφιστάμενοί σου τα έκαναν όλα.

Με μόνο στόχο να τσακίσουν τους "τρελούς" που επί εβδομάδες τώρα σας έχουν σπάσει τον τσαμπουκά.

Μπράβο, ρε ήρωες, τα καταφέρατε.

Κάνατε την πλατεία Συντάγματος Καμπούλ (τα βλέπεις αυτά Χρυσοχοΐδη, μεγαλόστομε;...).

Και τώρα, τι;

Αν, τώρα που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο, ο Παπανδρέου δεν ασχοληθεί προσωπικά με το ΥΠροΠο και δεν ζητήσει άμεσα τις παραιτήσεις των πάντων, αρχής γενομένης από τον Παπουτσή, θα είναι συνένοχος.

Ντροπή και πάλι...

Paranoid android

2011-06-22T13:40:00.000+03:00

Επειδή έχω καιρό να κάνω ένα καλό σχολιάκι για τον Αντωνάκη και επειδή με τρώει το χέρι μου εδώ και κάμποσες μέρες, αρχικά αυτό το ποστάκιο είχε σχεδιαστεί να είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Ωστόσο, όσο πέρναγε η ώρα τόσο το περιεχόμενο άλλαζε και θα καταλάβετε γιατί.

Εδώ και κάμποσες μέρες η ΝΔ υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι τα μισά ευρωπαϊκά ΜΜΕ και τα δύο τρίτα του ΕΛΚ της την πέφτουν σχετικά με τη στάση της στο ζήτημα της συναίνεσης οφείλεται σε μια οργανωμένη διαστρέβλωση των θέσεών της από την κυβέρνηση.

Τό'χει πει ο Σαμαράς, το λέει ο Μιχελάκης, και χθες στη Βουλή ο Αντωνάκης μας πληροφόρησε ότι "Δεν βρίσκομαι εδώ για να προσυπογράφω εύκολες δήθεν «λύσεις», που συνήθως είναι βολικές υπεκφυγές. Αλλά για να αναζητήσουμε αληθινές λύσεις, που θα βγάλουν τη χώρα από την τραγική θέση στην οποία βρίσκεται… Αυτό έκανα. Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Αλλά και δεν θα δεχθώ, ψέματα, ύβρεις και προπαγανδιστικές στρεβλώσεις των θέσεών μας".

Εντάξει, θα μου πείτε, στριμωγμένος είναι ο Αντωνάκης, οπότε δικαιούται να χρησιμοποιήσει την οιαδήποτε δικαιολογία για να καλύψει το στραπάτσο των θέσεών του. Το πρόβλημα είναι τι κάνει η υπόλοιπη ΝΔ, η οποία παθαίνει ζημιά από αυτή τη στάση.

Εννοώ, δεν βρέθηκε ΕΝΑ (1) στέλεχος να πάει και να πει: "ρε πρόεδρε, τι είναι αυτά που λες; Δεν καταλαβαίνεις ότι μας εκθέτεις; Είναι δυνατόν ποτέ το ΕΛΚ να λαμβάνει πληροφόρηση από τον Πεταλωτή ή από τον Μόσιαλο; Είναι δυνατόν ποτέ τα γερμανικά ΜΜΕ να περιμένουν το ΠΑΣΟΚ να τα ενημερώσει για τις θέσεις μας;".

Δε βρέθηκε ένα στέλεχος να πει "πρόεδρε, με αυτά που λες υποτιμάς και τη ΝΔ, αλλά και τους ηγέτες της κεντροδεξιάς στην Ευρώπη, με τους οποίους ενδέχεται, όταν γίνουμε κυβέρνηση, να πρέπει να συμεργαστούμε. Είναι δυνατόν να λες ότι όλοι αυτοί έχαψαν αμάσητη την προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ;".

Δε βρέθηκε ένα στέλεχος να πει "πρόεδρε, έχουμε ισχυρή ευρωκοινοβουλευτική ομάδα. Είναι δυνατόν να υπάρχει σχέδιο διαστρέβλωσης των θέσεών μας και οι δικοί μας ευρωβουλευτές να μην τό'χουν πάρει είδηση; Να μη μας έχουν ενημερώσει;".

Δε βρέθηκε ένα στέλεχος να πει "ρε πρόεδρε, τα ξένα ΜΜΕ γράφουν ό,τι γράφουν με βάση αυτά που τους λένε οι ΠΑΣΟΚοι; Δεν ψάχνουν από μόνα τους; Δεν μιλάν και με δικούς μας; Δεν μπορούν να μάθουν πράγματα για σένα και για το κόμμα μέσω συναδέλφων τους στην Ελλάδα; Όλοι αυτοί τρώνε αμάσητο ό,τι τους δίνει το ΠΑΣΟΚ;".

Εν ολίγοις, δε βρέθηκε ένα στέλεχος να πει στον Αντωνάκη ότι αυτά που λέει αγγίζουν το όριο της ανευθυνότητας και ότι η ΝΔ κινδυνεύει να χάσει τα όποια ψήγματα σοβαρότητας διαθέτει στην Ευρώπη. Όταν η Figaro γράφει ότι το γραφείο του Φιγιόν δηλώνει ότι ο Σαμαράς είπε ότι λέει τα όσα λέει για προεκλογικούς σκοπούς, είναι κι αυτό στο πλαίσιο της προπαγάνδας και της διαστρέβλωσης του ΠΑΣΟΚ;

Πραγματικά, με εκπλήσσει το γεγονός ότι η ΝΔ βάζει το κεφάλι της αξιοπιστίας της στον τορβά για το τίποτα. Άλλη μια απόδειξη ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι στο κακό του το χάλι; Φοβάμαι πως ναι...

Troubled every day...

2011-06-17T20:11:00.000+03:00

Από το προηγούμενο ποστ, πιστεύω ότι τα μόνα σημεία που θα πρέπει να φάω κανονικά και με το νόμο είναι τα εξής:

"... ... ..."

Ακριβώς αυτά. Εκτός κι αν κανείς πιστεύει ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα γεμίζει τους ΠΑΣΟΚους βουλευτές με θάρρος και αυταπάρνηση και banzai για την προεδράρα μας κι όλα αυτά. Οι πληγές παραμένουν και, αργά ή γρήγορα θα κακοφορμίσουν και πάλι. Η -ούτως ή άλλως εξ ανάγκης και χαλαρή- συνοχή του ΠΑΣΟΚ έχει "ρηγματωθεί" (που λέει κι ο Φώτης ο Κουβέλης...) από τα γεγονότα της Τετάρτης και το χανζαπλάστ του ανασηματισμού δεν πρόκειται να την κρατήσει για πολύ, ιδίως, δε, τώρα που οι "άλλες απόψεις εντός κόμματος και κυβέρνησης" θα βρεθούν μπροστά στο "ιδού η Ρόδος" ζήτημα να βελτιώσουν το Μεσοπρόθεσμο που ο Παπακωνσταντίνου είχε κάνει χάλια...

Δεν θα κάνω τον κόπο να αναφερθώ αναλυτικά στη νέα σύνθεση της κυβέρνησης: είναι αναμενόμενα φυσιολογική και φυσιολογικά αναμενόμενη. Μόνο κρίμα για τη Μπιρμπίλη, αλλά έτσι είναι αυτά: όταν ο αρχηγός δεν σε στηρίζει εκεί που πρέπει, αργά ή γρήγορα το κεφάλι σου πέφτει. Αυτό, πάντως, που με προβληματίζει είναι αν με αυτό το σχήμα η ΝΔ μπορεί να πουλήσει τσαμπουκάδες, όπως έκανε, π.χ., κατά του Παπακωνσταντίνου. Ο Βενιζέλος δεν είναι "άνθρωπος του αρχηγού" και η προσωπικότητά του είναι εξόχως πιο hardcore από του Παπακωνσταντίνου. Περιμένω εναγωνίως την πρώτη σύγκρουση (καλά, το "εναγωνίως" μην το πάρετε και τοις μετρητοίς...), η οποία πιστεύω ότι θα φέρνει σε "Dead Alive".

Επίσης, νομίζω ότι η κυβέρνηση γίνεται πιο καλή "ενδοεπικοινωνιακά", ήτοι θα συνεργάζονται τα μέλη της πιο εύκολα, αφού τα περισσότερα έχουν δουλέψει μαζί και στο παρελθόν. Αυτό, πάντως, δεν εγγυάται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, κάθε άλλο. Απλώς, πιστεύω ότι θα λείπουν τα πολλά αλληλοκαρφώματα. Α, ναι, μάλλον οι εκλογές αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας, αφού και οι Ευρωπαίοι "εταίροι" μας δείχνουν να μας στηρίζουν, τουλάχιστον μέχρι να σταματήσουν να μας στηρίζουν. Αυτά και... βοήθειά μας...

Trouble Every Day...

2011-06-16T13:46:00.000+03:00

Τα όσα συνέβησαν χθες και τα όσα συμβαίνουν σήμερα και, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχιστούν και τις επόμενες ημέρες, θεωρώ ότι αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και ιδίως ο George είναι, όχι μόνο κατώτερη των περιστάσεων, αλλά και ανίκανη να διαχειριστεί ακόμα και τα στοιχειώδη.

Εν ολίγοις:

-Ο Παπανδρέου επί της ουσίας παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της χώρας κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με το Σαμαρά.

-Ο Σαμαράς, αντί να κρατήσει το στοματάκι του κλειστό, διέρρευσε τη συνομιλία του με τον Παπανδρέου, μόνο και μόνο για να κοκορευτεί.

-Ο Παπανδρέου, συνειδητοποιόντας τη λαλακία που έκανε, προσπάθησε να τη διορθώσει με άλλη λαλακία, αυτή του ανασχηματισμού και της ψήφου εμπιστοσύνης.

-Έχοντας, επί της ουσίας, παραδώσει, έστω και ατύπως, την εξουσία, ο Παπανδρέου αδυνατεί να συγκρατήσει το κόμμα του, το οποίο πλέον τελεί υπό διάλυση.

-Από εδώ και πέρα, η οιαδήποτε εξέλιξη -εξαιρόντας το ενδεχόμενο να βρούμε σήμερα πετρέλαιο ή να πέσει κομήτης στην Ελλάδα- δεν μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα και την καθοδική πορεία που ακολουθεί η κυβέρνηση.

-Ταυτόχρονα, όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης βρίσκονται ενώπιον μιας τεράστιας καυτής πατάτας, αυτής της κατάστασης της οικονομίας.

-Ο Σαμαράς, παρά το τσαμπουκαλεμένο υφάκι, θα πρέπει να είναι άκρως προετοιμασμένος για πολλές φάπες από την Ευρώπη, η οποία έχει χαρακτηρίσει το πόνημά του, με τον τίτλο "Ζαππειο 143,7986", ως "αστειότητα" και "ανεφάρμοστο".

-Παράλληλα, βεβαίως, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι εκλογές θα βγάλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, η ~~γαμημένη η~~ συναίνεση παραμένει αναγκαιότητα. Το ερώτημα είναι μεταξύ ποιων...

-Όσον αφορά στους θωπεύοντες τα αυτιά των "αγανακτισμένων", καλό θα είναι να είναι προετοιμασμένοι για άσχημες εκπλήξεις, αφού το "αχρωμάτιστο" πλήθος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε "απολίτικο" ή και ακόμα χειρότερα, και τότε να σας δω μάγκες τι θα κάνετε.

-Είναι προφανές στα μάτια μου ότι η Ελλάδα πλέον βρίσκεται ένα βήμα πριν την επίσημη χρεοκοπία. Θεωρώ ότι ουδείς Ευρωπαίος, μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν, θα έχει διάθεση να βοηθήσει την Ελλάδα, από τη στιγμή μάλιστα που η ίδια η χώρα αδυνατεί να βοηθήσει τον εαυτό της.

-Κατά τα λοιπά, όλα καλά; Η γυναίκα; Τα παιδιά;

Να καεί, να καεί...

2011-05-31T14:19:00.001+03:00

...το μπουρδέλο η Βουλή. Κλέφτες-κλέφτες! Ναααααααααααααααα, ρε! (συνοδευόμενο από χιλιάδες φάσκελα). Και ΟΥΣΤ!

Ορίστε, μόλις σας περιέγραψα ένα σημαντικό μέρος από τη συνθηματολογία των "αγανακτισμένων". Και, να σας πω κάτι; Κατά βάση, έχουν δίκιο. Ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας έχει αποδειχθεί, όχι μόνο ανίκανος να διαχειριστεί την κρίση που, εν πολλοίς, ο ίδιος και οι χρόνιες κοτζαμπασορουσφετολογικές τακτικές του δημιούργησαν, αλλά και πολύ λίγος στο να εξηγήσει στους πολίτες αυτής της χώρας ότι, ναι, χρεοκοπήσαμε, τα κάναμε σκατά, ζούμε με τεχνητή υποστήριξη και ΟΛΟΙ θα πρέπει να κάνουμε θυσίες και πρώτοι εμείς, ώστε να καταφέρουμε να βγούμε απ' το κώμα και η χώρα να μη γίνει χαρτοπόλεμος. Ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα δεδομένα θα αλλάξουν προς το χειρότερο και ότι η επιτυχία θα είναι από ένα σημείο και πέρα να μπορέσουμε να τα βελτιώσουμε κάπως.

Προσοχή, δεν μιλάω για τους συνδικαλοστρατούς: αυτοί δεν θα πειστούν με τίποτα, διότι έχουν πολλά να χάσουν. Μιλώ για τον μέσο πολίτη, τον τύπο που έχει έρθει στο αμήν, που βλέπει τα λεφτά του να μειώνονται, τη δουλειά του να γίνεται κάθε μέρα και πιο ανασφαλής, τους λογαριασμούς να μη βγαίνουν και φρικάρει. Κι εγώ φρικάρω και όλοι μας. Κακά τα ψέμματα, είχαμε συνηθίσει αλλιώς και τώρα που, όχι καινούργιο κινητό κάθε χρόνο δεν μπορούμε να πάρουμε, αλλά το χωριό, από 'κει που μας ξύνιζε, μοιάζει ιδανικός/εξωτικός τόπος διακοπών, είναι φυσιολογικό να αναζητούμε τους υπεύθυνους για τις δυσκολίες μας και να τα κάνουμε όλα λίγο ίσωμα. Blame game, που λεν και στο χωριό του Αλογογκούφη.

Έτσι, ναι, είμαι κι εγώ με τους "αγανακτισμένους". Λίγο - πολύ, τα ίδια ζόρια με αυτούς τραβάω (εντάξει, ακόμα έχω δουλειά, άσχετα αν οι συνθήκες έχουν γίνει ΠΟΛΥ δύσκολες) και τους ίδιους φόβους για το μέλλον έχω. Όμως, παράλληλά, δεν μπορώ να μην αισθάνομαι ότι το όλο πράγμα αποτελεί μια απλή μετάθεση ευθυνών. Θέλω να πω, παιδιά, τόσα χρόνια όλοι αυτοί που σήμερα θέλουμε να φύγουν, να παν αλλού, εκλέγονταν νομιμότατα -πολλοί, μάλιστα, και με πάρα πολλές ψήφους- από εμάς. Τι έγινε, τότε που η κρίση δεν ήταν εδώ (που ήταν, αλλά την κρύβαμε κάτω από το χαλί...), ήσαντε καλοί και τώρα είδαμε ξαφνικά τα χάλια τους; Ο Πρόεδρας Γαρδούμπας με ποιανού τις ψήφους βγήκε δύο φορές πρωθυπουργός; Με τωνε ξένωνε; Ο George, που όλοι σήμερα του λέμε να την κάνει, από ποιους πήρε το 2009 κοντά 44%;

Και, μετά, υπάρχει και κάτι άλλο: άντε και τους διώξαμε όλους. Μετά, τι; Διότι, καλές οι γενικές συνελεύσεις και καλές οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλά, για να τρέξει το πράμα, χρειάζονται λεφτά. Για να βρούμε λεφτά, πρέπει να βάλουμε φόρους και κάποιος πρέπει να τους μαζέψει. Κι εγώ σου λέω ότι το χρέος το σβήνουμε τσαμπουκά και δεν χρωστάμε σε κανένανε κιαρατά. Δεν πρέπει να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις; Ή θα περάσουμε σε ανταλλακτική οικονομία, "κοίτα δω, δεν μπορούμε να σου δώκουμε το μισθό, αλλά πάρε τώρα πέντε κιλά ρύζι να βολευτείς και μετά βλέπουμε"; Πετρέλαιο για τις συγκοινωνίες και τη θέρμανση πού θα βρούμε; Ή, μήπως, αρχίσαμε να αντλούμε από τα τεράστια ελληνικά κοιτάσματα και δεν το πήρα χαμπάρι;

Για να σοβαρευτώ λιγάκι, αν οι αγανακτισμένοι θέλουν να πετύχουν κάτι, θα πρέπει να περάσουν σε ρεαλιστικές ιδέες και προτάσεις. Πιστεύω ότι, αντί να ζητούν να φύγουν όλοι, θα πρέπει να ζητούν να ΑΛΛΑΞΟΥΝ όλοι. Αντί να ζητούν να καεί η Βουλή (και θυμίζω ότι και κάποιοι άλλοι το 1933 πίστευαν το ίδιο για τη Βουλή τους και τους σβερκώθηκε ωραία και χαλαρά ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΑ ένας μανιακός με παράξενο γούστο στις τρίχες του προσώπου...), θα πρέπει να ζητούν η Βουλή να αποκτήσει τον πραγματικό της ρόλο (όχι να τον ανακτήσει, ποτέ δεν τον είχε) και να εκφράζει τη λαϊκή βούληση κι όχι τα μικροσυμφέροντα του ενός και του άλλου. Αντί να φωνάζουν ΟΥΣΤ, θά'πρεπε, νομίζω, να απαιτούν οι πολιτικοί να βγουν από τη γυάλα τους, να κατέβουν κάτω και να συζητήσουν με τον κόσμο και να βρουν πραγματικές λύσεις και όχι τα γαμημένα μπαλώματα με τα οποία πορεύεται αυτή η χώρα από αμνημονεύτων.

Και όποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν, σπιτάκι τους, αλλά με δημοκρατικές διαδικασίες και ψήφο και όλα. Για να δούμε, κιόλας, πόσα απίδια χωρά ο σάκος ολονώνε μας. Διότι, μάγκες, αν μετά απ' όλα αυτά ξαναβγάλουμε τους γόνους και τα "λαμπερά πρόσωπα" στη Βουλή, τότε είμασε άξιοι της μοίρας μας. Και κάτι τελευταίο: ο εμπρησμός του Reichstag (φωτο) ήταν το τελευταίο βήμα της Γερμανίας προς την κατάλυση της δημοκρατίας και την κυριαρχία του ναζισμού. Δεν ξέρω, αλλά κάθε φορά που ακούω "να καεί..." αυτή η εικόνα έρχεται στο μυαλό μου. Μπορεί, όμως, και νά'μαι υπερβολικός.

SUPA-DUPA UPDATEάρα: για μπανίστε εδώ δυο εξαιρετικές γαμάουα αποψεις από τον Προφήτη Estarian και από τον Ζάφοδα. 'Νταξ', αυτοί είναι και νέα παιδγιά, όχι γερογκρινιάρηδες σαν κι εμένα...

...Τη συναίνεσή μου μέσα!!!

2011-05-28T15:59:00.001+03:00

Τώρα που το πανηγυράκι της συναίνεσης τελείωσε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πούμε μερικά πράγματα πολύ καθαρά και ξάστερα, ώστε να μην ξαναμπούμε σε αυτό το αρρωστημένο τριπάκι. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1) Σε καμία χώρα αυτού του σύμπαντος οι κυβερνήσεις δεν κυβερνούν ελέω αντιπολίτευσης. Ακόμα και κυβερνήσεις συνασπισμού πολλών κομμάτων ή κυβερνήσεις μειοψηφίας ακολουθούν την πολιτική τους (βάση προγράμματος ή δεσμεύσεων προς εταίρους) και οι υπόλοιποι, είτε στηρίζουν είτε δεν στηρίζουν (όπως έγινε στην Πορτογαλία, όπου η κυβέρνηση Σόκρατες έπεσε, αφού η αντιπολίτευση ήρε την εμπιστοσύνη της). Μόνο στην Ελλάδα η εφαρμογή ένος προγράμματος σταθερότητας από μια κυβέρνηση που διαθέτει σαφή κοινοβουλευτική πλειοψηφία γίνεται αντικείμενο συζήτησης ώστε να έχει την αποδοχή και της αντιπολίτευσης. Δηλαδή, ουδεμία σοβαρότης. Πολλώ δε μάλλον, αν θυμηθούμε ότι την ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ© την κατοχύρωσε πρώτος ο Πρόεδρας Γαρδούμπας (γνωστός και ως "ο καταλληλότερος", αλλά και ως "ο κουρασμένος"), για τον οποίο μαθαίνουμε πρόσφατα ότι όταν τού'λεγαν να λάβει μέτρα, έλεγε "άστα, μωρέ, γι' αργότερα"...

2) Επίσης, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο George δεν έχει έλλειμμα συναίνεσης: η ΝΔ υποστηρίζει ότι έχει ψηφίσει τα μισά από τα νομοσχέδια που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση (μπορεί νά'ναι τα 2/5 ή τα 4/7, πάντως είναι πολλά περισσότερα από αυτά που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ επί κυβερνήσεων του Πρόεδρα Γαρδούμπα...). Επίσης, η Ντόρα στηρίζει, ο Κουβέλης στηρίζει (εξ αποστάσεως, αλλά στηρίζει) και ο Καρατζαφέρης τις μονές μέρες στηρίζει (τις ζυγές τον πιάνει ο ζάχαρος και στηρίζει το Σαμαρά ή τη σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης). Οπότε, οι μόνοι που δε στηρίζουν με την καμία είναι το ΚΚΕ (το οποίο δε θα στήριζε ούτε νέα επανάσταση των μπολσεβίκων, αν την οργάνωνε άλλο κόμμα) και ο ΣΥΡΙΖΑς, που ούτε κι αυτός έχει ξεκαθαρίσει τι στηρίζει. Άρα, άτοπη η συζήτηση για συναίνεση, αφού ούτως ή άλλως υφίσταται και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

3) Ναι, αλλά οι Ευρωπαίοι; Γιατί μας πρίζουν με τη συναίνεση; Μα, αν οι Ευρωπαίοι έβλεπαν μια κυβέρνηση αποφασισμένη, σιγά μην ασχολούνταν με τη συναίνεση. Όμως, άμα βλέπουν ότι ο George τά'χει τα θεματάκια του στην υλοποίηση της συμφωνίας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, βλέπουν ότι και τίποτα δεν κάνει, αλλά και ότι ο κόσμος τά'χει πάρει μαζί του, άμα βλέπουν ότι ο Σαμαράς διεκδικεί την εξουσία με λάβαρο την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και το σενάριο επιστημονικής φαντασίας που ακούει στο όνομα "Ζάππειο ΙΙ" (αφού το "Ζάππειο Ι" δεν θέλησε να το γυρίσει ταινία ούτε η Troma Films), ε, λογικό δεν είναι να αρχίσουν να ανησυχούν για το πού θα πάνε οι παράδες τους και αν θα τους πάρουν πίσω; Δηλαδή, sorry κιόλα, αλλά εσείς δε θα θέλατε μια κάποια διασφάλιση άμα δανείζατε κάποιονε; Αυτό θένε κι αυτούνοι...

4) (πωπω, γράφω όπως μιλάει ο Αλαβάνος!!!) Για να τελειώνουμε: ή η κυβέρνηση θα σοβαρευτεί, θα εφαρμόσει το μνημόνιο και θα αναλάβει και αυτή, όπως και όλοι οι υπόλοιποι τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα, ή να φωνάξουμε μια επιτροπή από τας Ευρώπας να μας κυβερνήσει, να τελειώνουμε. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας αποδεικνύεται εν συνόλω για άλλη μια φορά πολύ λίγο και αυτό είναι το χειρότερο απ'όλα. Δεν μου αρέσουν οι αναφορές στη Θάτσερ, αλλά η κυρία εφάρμοσε την πολιτική της με το σύνολο της Βρετανίας (και το κόμμα της...) στην κόντρα. Και κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά, ξέχασα: η Θάτσερ είχε cojones...

Παράλληλο σύμπαν

2011-05-25T06:51:00.001+03:00

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ότι γύρω μου συμβαίνουν πράγματα τα οποία αδυνατώ καν να αντιληφθώ. Ότι οι άνθρωποι γύρω μου βλέπουν αυτά τα πράγματα να συμβαίνουν και προσπαθούν να με κάνουν να τα κατανοήσω, αλλά εγώ είμαι αλλού.

Για παράδειγμα, πλέον ακούω όλο και περισσότερο κόσμο να μου λέει με απόλυτη βεβαιώτητα ότι "το μνημόνιο απέτυχε". Ο πρόεδρος της μείζονος αντιπολίτευσης το λέει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Ακόμα και στελέχη του κυβερνόντος κόμματος έχουν καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα. Κι όμως, εγώ δεν μπορώ να το δω. Άλλωστε, εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Μα, οι μισθοί στο Δημόσιο που κόπηκαν; Οι συντάξεις; Οι υπηρεσίες που καταργήθηκαν; Ο "Καλλικράτης"; Οι αυξήσεις στους έμμεσους φόρους; Όλα αυτά δεν είναι μέτρα που ελήφθησαν βασει της δανειακής σύμβασης της Ελλάδα με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ; Όλα αυτά δεν είναι το μνημόνιο;

Ε, ναι, είναι. Αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι του μνημονίου. Το άλλο, το μεγάλο του κομμάτι παραμένει ως σήμερα όχι απλώς ανεφάρμοστο, αλλά πλήρως ανέγγιχτο.

Είδε κανείς ουσιαστικά μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, για την καταπολέμηση της οποίας το μνημόνιο και οι ελεγκτές της εφαρμογής του κάνουν διαρκώς αναφορές και προγκάνε την κυβέρνηση; Είδε κανείς να μειώνεται το Κράτος με την κατάργηση άχρηστων και ρουσφετολογικών φορέων; Εδώ έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν που το υπουργείο Παιδείας δεν έστειλε φέτος φοιτητές στην οικογενειακή επιχείρηση που άκουγε στο όνομα "Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών"...

Είδε κανείς να ανοίγει κανένα από τα κλειστά επαγγέλματα; Ακόμα και σήμερα που μιλάμε, όχι μόνο δεν έχει ανοίξει κάποιο, αλλά ορισμένα έγιναν ακόμα πιο κλειστά. Είδε κανείς να μειώνονται σε λογικά όρια οι αποδοχές των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ που σε ορισμένες λαμβάνουν 18 και 19 μισθούς ετησίως; Είδε κανείς κάποια ουσιαστική κίνηση για ξεκαθάρισμα του τρύπιου τραπεζικού συστήματος; Προχώρησε καθόλου ο περιορισμός στο πάρτι των υγειονομικών προμηθειών; Ελέγχθηκαν έστω και κατ' ελάχιστον οι δαπάνες συνολικά του Δημοσίου; Κόπηκαν οι στρατιές συμβούλων στα υπουργεία;

Σταμάτησαν οι Δήμοι να προσλαμβάνουν εκτός ΑΣΕΠ συμβασιούχους στον τομέα της καθαριότητας, οι οποίοι με την πρόσληψη στέλνονται σε γραφεία; Έκλεισε κανένα από τα νοσοκομεία που υπάρχουν μόνο και μόνο για να αξιοποιούν οι γιατροί τους της κλινικές για την εξυπηρέτηση των πελατών τους; Απολύθηκε ΕΝΑΣ (1) δημόσιος υπάλληλος που βρέθηκε να τα παίρνει; Αποκρατικοποιήθηκε έστω μία ΔΕΚΟ που δεν θα έπρεπε να είναι ΔΕΚΟ; Εξορθολογίστηκε έστω μία (1) υπηρεσία του Δημοσίου; Αυξήθηκαν έστω κατ' ελάχιστον τα έσοδα του Κράτους;

Πως διάλο, λοιπόν, απέτυχε το μνημόνιο αφού δεν έγινε τίποτα απ' όλα αυτά; Εφαρμόστηκε ποτέ για να κρίνουμε αν απέτυχε ή όχι; Και, έχει κανείς την αίσθηση ότι με τα νέα μέτρα που κανονικά θα έπρεπε ήδη να έχουν πάρει μπρος και ακόμα δεν έχουν καν αποφασιστεί, θα εφαρμοστεί; Πώς λοιπόν ζητάμε να αλλάξει το μνημόνιο; Το είδαμε ποτέ να εφαρμόζεται και είπαμε, α, χάλια είναι, να το αλλάξουμε; Το μόνο που είδαμε ήταν μερικά οριζόντια μέτρα, που σε μεγάλο βαθμό δεν εφαρμόστηκαν (π.χ., σε πολλές υπηρεσίες οι απώλειες από τις περικοπές αντισταθμίζονται με υπερωρίες και άλλες μόντες...), κάτι αυξήσεις στο ΦΠΑ που πονάνε, ένα ασφαλιστικό που μοιάζει με τέρας του φρανκενστάιν και που σε λίγο θα θέλει νέα αναθεώρηση, και μέτρα για τα εργασιακά που κι αυτά πονέσανε πολύ κόσμο. Και... τέρμα τα δίφραγκα.

Και μετά απορούμε που μας πιέζουν και μας λεν ότι δε θα μας δώσουν την δόση. Ε, κάποια στιγμή ξυπνήσαν και οι κουτόφραγκοι και δεν μας εμπιστεύονται σε τίποτα. Εδώ, ζητάμε να αλλάξει κάτι που ποτέ δεν είδαμε πώς θα είναι και τι θα κάνει. Κι όμως, "το μνημόνιο απέτυχε"... Παράλληλο σύμπαν, σου λέω...

Ποιος φοβάται την εξουσία

2011-04-30T17:01:00.000+03:00

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο των παιδιών του LeftG700, ομολογώ ότι αισθάνθηκα να διακατέχομαι από ένα σφοδρό και αποκαλυπτικό satori. Το σημείο, δε, του κειμένου που μου προκάλεσε ανατριχίλα ήταν αυτό: "Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός. Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο χτύπημα του πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!".

Η ανατριχίλα προήλθε από την ανάμνηση μιας συζήτησης που είχα, τον καιρό της δημοσκοπικής "άνοιξης" του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ένα φίλο που είχε μεγάλη εμπειρία από το χώρο του ΚΚΕ. Ο φίλος, λοιπόν, έβριζε την αμηχανία με την οποία ο Περισσός αντιμετώπιζε την άνοδο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή τα βρισίδια του ήταν χοντρά και διαρκή (και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό να έχει βγει με κάποιον για να πιεις καμία μπύρα και να κάνεις γαμησοκουβέντες κι αυτός να περνά όλη την ώρα βρίζοντας το ΚΚΕ), τον ρώτησα τι έννοεί. "Κοίτα να δεις, ρε μαλάκα", μου είπε, "απορώ γιατί αυτοί οι τύποι στον Περισσό έχουν πάθει τέτοιο κλακάζ με τους Αλαβάνους και τους Τσίπρες. Αφού, κι όλοι το ξέρουμε, στην πρώτη στιγμή που ο ΣΥΝ θα χρειαστεί να πάρει σοβαρή θέση για κάτι, θα τα κάνει σκατά. Τι τρελλαίνονται, ρε γαμώτο;". Περιέργη η τοποθέτησή του και του το επισήμανα. "Φίλε, πάρ'το χαμπάρι", μου απάντησε, "η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχει φτιαχτεί για να κυβερνήσει. Έτσι και της κουνήσεις μπροστά στη μούρη το ενδεχόμενο να αναλάβει εξουσίες, την έχεις μπλοκάρει ανεπανόρθωτα".

Λίγους μήνες μετά ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008, η βρώμικη επίθεση που δέχθηκε πανταχόθεν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η τρομακτική αμηχανία του να αποκρούσει την επίθεση αυτή, και ο δημοσκοπικός μαρασμός του, με όλα τα συνακόλουθα προβλήματα. Ο ίδιος φίλος, σε συνάντησή μας μετά τα γεγονότα, κούναγε το κεφάλι του, λέγοντας "στά 'λεγα, δε στά 'λεγα, ρε; Στην πρώτη κρίση, τα κάνανε σαν τα μούτρα τους". Και είχε δίκιο. Η Αριστερά κυριολεκτικά παθαίνει μπλακ άουτ κάθε φορά που πρέπει να αρθρώσει λόγο πέραν της καταγγελίας και μιας μαξιμαλιστικής διεκδίκησης. Όλο το concept της βρίσκεται στο να κατακεραυνώνει το δικομματισμό και να ζητά από τους πολίτες να αντισταθούν. Ορθότατο, όμως στο "μετά" κολλάει και κολλάει άσχημα. Εντάξει, λοιπόν, να αντισταθούμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Και μετά; Μετά τι;

Το καταπληκτικό είναι ότι σε επίπεδο ανάλυσης, τόσο το ΚΚΕ όσο και οι υπόλοιποι (και τονίζω το ΚΚΕ διότι έχει τα εργαλεία για να κάνει εμβριθή ανάλυση) έχουν απόλυτο δίκιο, όταν μιλούν για τα αίτια και τις συνέπειες της τρέχουσας κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Ωστόσο, κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο, όταν έρχεται η ώρα της παράθεσης εναλλακτικής πρότασης, η Αριστερά είναι πιο κολλημένη κι από το "Λόγο του Βασιλιά": ασαφής, αμήχανη, σχεδόν διστακτική, αρκείται στο να επαναλαμβάνει τσιτάτα ή να προτείνει μισοψημένες ιδέες, χωρίς να έχει αναλύσει συνέπειες και αποτελέσματα ("όξω από Ε.Ε. και ευρώ, πίσω στη δραχμή"...). Εν ολίγοις, μοιάζει να κολώνει να καταθέσει μια ολοκληρωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι μεταπολιτευτικά, η Αριστερά συμμετείχε στην εξουσία μόνο για λίγους μήνες, στην Οικουμενική Ζολώτα. Ωστόσο, έχω φίλους νομικούς που ακόμα μνημονεύουν με τα καλύτερα λόγια τη θητεία του Φώτη Κουβέλη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ή άλλους που εξαίρουν το έργο του Γιάννη Δραγασάκη ως αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας. Που σημαίνει ότι, ευκαιρίας δοθείσης, η Αριστερά ΜΠΟΡΕΙ να κυβερνήσει. Κι ότι ΜΠΟΡΕΙ να εφαρμόσει αποτελεσματικές πολιτικές. Κι αυτό με διαολίζει όσο τίποτε άλλο. Να μην μπορούσε, να πω, εντάξει, δεν μπορούν τα παλικάρια. Αλλά, αφού μπορεί, τότε γιατί;... Γιατί φοβάται να βγει μπροστά με ιδέες, πρόγραμμα και να διεκδικήσει την εξουσία;

Θα μου πεις, θα την πάρει; Εγώ σου λέω πως, όχι. Όμως, είναι πραγματικά αρρωστημένο να μην προσπαθεί, καν. Να αρκείται μόνο σε λεκτικά πυροτεχνήματα και "μέτωπα αντίστασης" και να μη βγαίνει τίμια και ξεκάθαρα να πει, "μάγκες, θέλω την ψήφο σας, όχι για να κόψω από το δικομματισμό, αλλά για να κυβερνήσω τη χώρα. Οι άλλοι δύο τα κάναν μούτι και το ξέρετε. Ώρα να τους στείλουμε σπίτια τους. Ορίστε, λοιπόν, τι θα κάνουμε εμείς ως κυβέρνηση". Πέντε, δέκα, δεκαπέντε πράγματα, απλά, κατανοητά και υπεύθυνα. Χωρίς μα και μου. Και, τότε να δούμε πόσα απίδια χωρά ο σάκος των αλλονώνε.

Για να τελειώνουμε: αν η Αριστερά θέλει να έχει νόημα στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε, θα πρέπει να get her shit together και να αποφασίσει αν θέλει να κυβερνήσει. Και μετά, να μας πει το πώς. Και ας μας δώσει επιτέλους την ευκαιρία να την κρίνουμε διά της ψήφου μας σε αυτό το επίπεδο και όχι στο επίπεδο του "κρίμα, μωρέ, να μη μπει ο ΣΥΝ στη Βουλή" ή "θα ψηφίσω ΚΚΕ για να βάλει φρένο στους νεοφιλελεύθερους". Αυτά και... βοήθειά μας.

Μια του κλέφτη...

2011-04-28T07:37:00.000+03:00

Στο μπλογκάκι αυτό δεν συνηθίζω να γράφω για ποδόσφαιρα. Όχι ότι δε μ'αρέσει, αλλά, να, μωρέ παιδί μου, γήπεδο έχω να πάω... ουουουουου, ούτε θυμάμαι από πότε και για να κάτσω να δω μπάλα στην τηλεόραση, θα πρέπει ή να μην έχω να κάνω κάτι στοιχειωδώς καλύτερο ή ο αγώνας να μ'ενδιαφέρει πολύ. Όπως, ας πούμε, το χθεσινό Ρεάλ-Μπαρτσελόνα.

Να πω εδώ ότι, παρά πολλές ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του που μου τον καθιστούν εξόχως αντιπαθή, θεωρώ το Μουρίνιο πραγματικά μεγάλη γάτα σ'αυτό που κάνει: δηλαδή, στο να στήνει εξαιρετικά "σκληρές" ομάδες και, εν συνεχεία, να ασκεί πραγματικό psychic warfare, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη, ώστε να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για το μαχητικό ποδόσφαιρο που συνηθίζουν να παίζουν οι ομάδες του.

Ωστόσο, στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα θεωρώ ότι ο Μουρίνιο την έχει πατήσει χοντρά. Κι αυτό, διότι η Μπαρτσελόνα παραείναι καλή ομάδα ώστε να πέσει στην παγίδα του Πορτογάλου και να φρικάρει με αυτά που κάνει, να χάσει την ψυχραιμία της, να αποσυντονιστεί και, τελικά, να ηττηθεί. Βλέπετε, πιστεύω ότι, πάνω απ' όλα και πρώτ' απ' όλα, η Μπαρτσελόνα εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη, ξεκάθαρη και απολύτως διάφανη φιλοσοφία, που ξεπερνά τα ποδοσφαιρικά όρια και, κατά την άποψή μου συμπυκνώνεται στη φράση "για να κερδίσω, πρέπει πρωτίστως να παίξω καλά".

Δεν είμαι ειδικός για να κρίνω το ποδοσφαιρικό στυλ της Μπαρτσελόνα, ωστόσο, αυτό που βλέπω στο γήπεδο είναι μια συντονισμένη προσπάθεια των παικτών της να έχουν διαρκώς την πρωτοβουλία. Να κάνουν αυτοί, και όχι οι αντίπαλοι, παιχνίδι. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τρέχουν πολύ, να αλλάζουν πολλές πάσες, να έχουν πολλές δουλεμένες φάσεις (ήτοι, να κοπιάσουν πολύ για να πετύχουν αυτό το στυλ παιχνιδιού), τότε, οκέι, θα το κάνουν. Εν ολίγοις, η Μπαρτσελόνα, παρά τους Μέσιδες και τους Τσάβιδες και τους Ινιέστες και τους λοιπούς αστέρες της, είναι πάνω απ' όλα μια ΟΜΑΔΑ που έχει δουλέψει πολύ σκληρά για να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα που -καλώς ή κακώς- θαυμάζουμε μες στο τεραίν.

Από την άλλη μεριά, ο Μουρίνιο, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται ότι η Ρεάλ δεν έχει αυτή τη φυσικότητα στο παιχνίδι της, επιχειρεί με κόλπα να κερδίσει. Πέρσι, που η Ίντερ είχε την τύχη να έχει πολλούς καλούς εργάτες στο ρόστερ της (Σνάιντερ, Μαϊκόν, Λούσιο, Ζαννέτι, Καμπιάσο, κλπ), το έργο του "μπλοκαρίσματος" της Μπαρτσελόνα έγινε ευκολότερο. Αντιθέτως, αυτό που είδα χθες με ξένισε πολύ: μια Ρεάλ παθητική, όλη πίσω, πολύ -και βρώμικο- ξύλο και γιόμες, μπας και κάνει κά'να θαύμα ο κλάψας ο Ρονάλντος ή κάποιος άλλος.

Εντάξει, θα μου πείτε, άμα παίξεις ανοιχτά την Μπαρτσελόνα, τρως πέντε και ησυχάζεις. Ωστόσο, αυτό το θέαμα -αυτό το εξ αρχής ξυλίκι- δεν τιμά ούτε το Μουρίνιο, ούτε και τη Ρεάλ, αντιθέτως, τους μικραίνει και τους δύο. Είναι σα να λένε "αφού ούτε με τα απλά κόλπα μπορώ να τους κερδίσω, θα τους δείρω μπας και τους τρομάξω". Ε, τα υπόλοιπα ήλθαν φυσιολογικά: ο Πέπε πήγε να κόψει το πόδι του Άλβεζ, αποβλήθηκε, η Ρεάλ αποσυντονίστηκε, ο Μουρίνιος αποβλήθηκε κι αυτός και, τελικά, αποδώθηκε δικαιοσύνη και η Μπαρτσελόνα κέρδισε 2-0 και τώρα άντε να το ανατρέψεις αυτό το σκορ στο Καμπ Νου.

Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι είναι καλύτερο να έχεις ένα σχέδιο, καλό-κακό, δεν έχει σημασία, και να προσπαθείς να το εφαρμόσεις πάντα (με μικρές παραλλαγές, αλλά πάντα εντός του πλαισίου του συγκεκριμένου σχεδίου), παρά να προσπαθείς με κόλπα και "μόντες" να φέρεις τα πράγματα στα μέτρα σου. Αργά ή γρήγορα (και χθες το γρήγορα ήρθε ΠΟΛΥ γρήγορα...) τα κόλπα θα καταρρεύσουν και αυτό που θα μείνει θα είναι ότι, εμ, έχασες, εμ, ντροπιάστηκες κιόλας. Άλλωστε, οι μόντες έχουν ημερομηνία λήξεως, ενώ τα καλά σχέδια παίρνουν και updates και βελτιώσεις και παραλλαγές και απ'όλα...

Definitely Black Swans

2011-04-06T03:31:00.002+03:00

Εντάξει, η κρίση, κρίση. Αλλά, ό,τι κι αν έχετε να κάνετε στις 14 Απριλίου, αναβάλετέ το, παίζουν στο Gagarin οι Swans.

Ναι, το ξέρω, είναι κωλόγεροι και ο Gira δεν με πείθει ότι έχει λύσει τους λογαριασμούς του με το μπουκάλι και δεν έχω και πολλές ελπίδες ότι θα παίξουν το "Cop" ή κάποιο από τα πολύ παλιά κομμάτια τους, αυτά που είναι σαν να σε πατάει μπουλντόζα σε αργή κίνηση για πάάάάάάάάρα πολλή ώρα, αλλά ΧΕΣΤΗΚΑ!!! Είναι οι Swans και αυτό ΦΤΑΝΕΙ!!!

Γιατί χαίρεται ο κόσμος;

2011-03-28T14:11:00.002+03:00

Τελικά, αδυνατώ να καταλάβω γιατί έγινε τόση βαβούρα σχετικά με τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. και γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήσαντε όλο γελάκια και χαχαχούχα και ιστορίες. Αναγνώστα μου, εγώ, μετά που διάβασα τα συμπεράσματα της Συνόδου, κάθε άλλο παρά χαρούμενος ήμανε. Διότι, άμα, ας πούμε, έχει κοπεί το πόδι σου και έρχεται η Σύνοδος και σου λέει "να, ρε μάγκα, αποφασίσαμε να σου δώσουμε και τραυμαπλάστ και κόκκινο ιώδιο κι όλα καλά", ε, δε νομίζω ότι λύθηκε το πρόβλημά σου.

Νομίζω ότι τά'χω ξαναγράψει: όσοι οι Ευρωπαίοι βαυκαλίζονται ότι με μικρές παρεμβάσεις και άτολμες αποφάσεις θα συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, τόσο οι αγορές θα κάνουν πάρτι. Και θα μας δουλεύουν κιόλας. Ο γερμανικός μονεταρισμός και η σαφής αδυναμία της Ευρωπαϊκής Δεξιάς να συγκρουστεί με το νεοφιλελεύθερο κομμάτι της οδηγούν σε ξεκάθαρη επιδείνωση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Και κανένα πρόγραμμα λιτότητας δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα, καθώς το σύστημα έχει μετατραπεί, πλέον, σε πίθο των Δαναΐδων.

Πολλώ, δε, μάλλον, όταν οι οριστικές αποφάσεις μετατίθενται από τρίμηνο σε τρίμηνο και δίνεται επαρκές διάστημα στα κοράκια να ανασυνταχθούν και να στήσουν τα νέα κολπάκια τους. Το ζήτημα δεν είναι αν θα μπει η Πορτογαλία στο μηχανισμό στήριξης, αλλά το ποιος θα ακολουθήσει: η Ισπανία; το Βέλγιο; η Σλοβακία; Και στο βάθος, ποιοι; η Ιταλία; η Γαλλία; Στην ουσία, τίποτα δεν μπορεί να σώσει ο μηχανισμός στήριξης, παρά μόνο μερικές τράπεζες, οι οποίες θα έχουν χρόνο να ξεφορτωθούν ομόλογα κρατών με μεγάλα δημόσια χρέη (γιατί, άμα μπούμε στο ζήτημα των συνολικών χρεών, η εικόνα αλλάζει άρδην. By the way, πάντα ήθελα να λινκάρω τη CIA...).

Στην ουσία, έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά απλώς καθυστερούν τις ουσιαστικές αποφάσεις, δηλαδής, τα γενναία haircuts χρεών και το ελεγχόμενα πληθωριστικό ευρώ, δηλαδής, όπως έλεγα και παλιότερα, την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτά γίνονται διότι οι τράπεζες έχουν πιάσει απ'τα αχαμνά τους Ευρωπαίους και απαιτούν μέτρα που δεν θα τις βλάψουν περισσότερο απ'όσο έχουν οι ίδιες βλάψει τους εαυτούς τους με τις απατεωνιές που έχουν κάνει και συνεχάνε να κάνουν, λέγοντας ότι "άμα δε μας στηρίξετε, θα καταρρεύσουν κάποιες από μας και τότε να δείτε τι έχει να γίνει...", χωρίς, όμως, ποτέ να μας λένε τι θα γίνει.

Γι' αυτό κι εγώ δηλώνω ότι έχω χεσμένο και το Σύμφωνο για το Ευρώ και το μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και το Σύμφωνο και τη Συνθήκη. Και προσθέτω ότι όταν ο κόσμος συνειδητοποιήσει τα αισχρά παιχνιδάκια που παίζονται εις βάρος του, τότε η Μέρκελ κι ο Σαρκοζής και ο Μπαρόζος κι ο φαν Ρομπούης και όλοι αυτοί δε θά'χουν πού να κρυφτούν...

Υ.Γ.: για τα της Ελλάδας δε θα πω τίποτες, διότι αρκετά συγχίστηκα ήδη κι έχω και δουλειά να κάνω...

Death Jazz in Athens και τα προβλήματα μιας φωτογράφησης...

2011-03-25T01:10:00.001+02:00

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο με έπεισε απόλυτα η συναυλία των Bohren & der Club of Gore στην Αθήνα την περασμένη Παρασκευή προς Σάββατο (ήταν ν'αρχίσει τα μεσάνυχτα, άρχισε μία παρά), αυτό είναι ότι πρέπει να επενδύσω σε ένα καλό φλας για τη φωτογραφική μηχανή μου. Διότι, καλέ μου αναγνώστη, αν είχα το εν λόγω καλό φλας -και τη μηχανή μαζί μου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία...-, θα μπορούσα να τραβήξω μια-δυο καλές φωτογραφίες από τη συναυλία. Ενώ, τώρα, τι σκατά να τραβήξεις με τη cybershot του κινητού των 3.2 Mp, ακόμα και από κοντινή απόσταση, σε μια θεοσκότεινη σκηνή, όπου τα μόνα φώτα ήταν κάτι προβολάκια κρεμασμένα πάνω από τα όργανα, τα οποία, μάλιστα, συνήθως έριχναν χαμηλό μωβ ή μπλε φως; Ακριβώς αυτό, σκατά τράβηξα...

Αυτό είναι και το μόνο μου παράπονο από τους Bohren-και-τα-λοιπά. Διότι, και σχεδόν μιάμιση ώρα έπαιξαν, και τα καλά κομμάτια τους διάλεξαν για το setlist και χαβαλέδες -με τον δικό τους, zombified τευτονικό τρόπο- ήσαντε και όλα μια χαρά. Δηλαδή, μια χαρά, άμα σου αρέσει η πολύ αργή -μα πάρα πολυ αργή- μουσική και, δη, όταν αυτή είναι ένα μπαστάρδεμα doom και lounge jazz. Διότι, αναγνώστα μου, αυτό ακριβώς παίζουν οι Bohren: σα να ακούς τους Khanate να διασκευάζουν Angelo Badalamenti ή τους Pink Martini να διασκευάζουν Grief, αφού πρώτα έχουν μπουκωθεί με χούφτες νεμπουτάλ.

Ντραμς, μπάσο (που κυρίως παρείχε βόμβο στα όρια του υποηχητικού), σαξόφωνο, Fender Rhodes, mellotron και κάμποσα νεκροκαταθλιπτικά samples είναι το οπλοστάσιο των Γερμανών αυτών τυπάδων, οι οποίοι μπορεί μεν να βγάζουν δίσκους που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σάουντρακ σε ταινίες του David Lynch (στα ΠΟΛΥ άρρωστά του, όμως), ωστόσο φαίνονται να διασκεδάζουν πολύ και να "υπονομεύουν" το όλο στυλ τους (ειδικά ο πιανίστας και ο μπασίστας δεν φαίνονται να έχουν ξεπεράσει τη φάση που έπαιζαν grind/hardcore). Έτσι, παρά την επιβλητική, υπερβολικά αργή και καταθλιπτική μουσική, η συναυλία πέρασε νεράκι. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ο σαξοφονιάς, όταν πρωτομίλησε, είπε "Good ef'ning. Ve are Bohren und der Club of Gore from Vest Germany";... Λες να...; Ξέρω 'γω, ρ'αξά';...

Y.Γ.: η φωτο είναι "δανεισμένη" από 'δω...

Δεν πάμε καθολου καλά...

2011-03-22T14:59:00.002+02:00

Μάλιστα... Κατά της συμμαχικής επίθεσης εναντίον του Καντάφι τάσσεται η πλειοψηφία των ερωτηθέντων σε πρόσφατη δημοσκόπηση στην Ελλάδα. Όπως και κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στις επιχειρήσεις αυτές. Τέλεια.

Έπρεπε, λοιπόν, η διεθνής κοινότητα να αφήσει τον Καντάφι να αιματοκυλίσει τη χώρα του, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί στην εξουσία, αυτός και η οικογένειά του. Διότι, δεν πιστεύω ότι υπάρχει εχένους άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο Καντάφις θα έλεγε "α, σκοτώνω όποιον βρω μπροστά μου και η διεθνής κοινότητα έχει θυμώσει μαζί μου! Τι κακός που είμαι! Ας παραιτηθώ και ας παραδώσω την εξουσία -και τα πλούτη μου- ως αντιστάθμισμα για τις σφαγές που έχω κάνει"...

Το τραγικό στην όλη ιστορία είναι ότι, τη στιγμή που σοβαρά γερμανικά ΜΜΕ κράζουν άγρια τη Μέρκελ που αποφάσισε η Γερμανία να μη συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, στην Ελλάδα θεωρούμε κακό που η διεθνής κοινότητα προσπαθεί να αποτρέψει μια δυνάμει γενοκτονία στη Λιβύη. Και, για να προσθέσω στα όσα γράφει ο Ανέστης, η Αριστερά ξύπνησε από τον ύπνο του δικαίου μόνο όταν ΟΗΕ και ΝΑΤΟ αποφάσισαν να παρέμβουν για να αποτρέψουν τη σφαγή των εξεγερθέντων από τις δυνάμεις του Καντάφι.

Το άρθρο αυτό του Τάκη Μίχα λέει πολύ περισσότερα απ' όσα θα μπορούσα να γράψω εγώ. Οπότε θα αρκεστώ στα βασικά: ναι, στο παρελθόν ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί πέραν της διεθνούς νομιμότητας. Ναι, αν η Λιβύη δεν είχε πετρέλαιο, οι αντιδράσεις θα ήταν πολύ λιγότερο έντονες και δραστικές, ενώπιον της σφαγής που πάει να συντελεστεί εκεί. Ναι, ιμπεριαλισμός και μιλιταρισμός και καταπάτηση και ο Καντάφι ως χθες ήταν σύμμαχος και όλα αυτά. Ωστόσο, σύντροφοι, πρώτα απ' όλα ο ανθρωπισμός.

Αυτό που με χαλάει, δε, περισσότερο είναι ότι, αντί οι Έλληνες να θυμηθούν το Ναυαρίνο -όταν η Επανάσταση σώθηκε χάρη στη διεθνή κοινότητα-, επιδεικνύουν για άλλη μια φορά τα πλέον αντιδραστικά αντανακλαστικά τους. Τι διάλο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, ρε παιδιά, μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος;...

Πολύ αργά για δάκρυα...

2011-03-17T14:24:00.003+02:00

Σήμερα απεργούν τα ΜΜΕ, για λόγους που εξηγούνται σε αυτό το κείμενο με τίτλο "Γιατί απεργούμε". ΟΚ, πάσο, τα επιχειρήματα είναι σωστά και δικαιολογούν απόλυτα τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο χώρο των ΜΜΕ. Τι λέω, με τέτοια κατάσταση, κανονικά δε θά'πρεπε να κυκλοφορεί ούτε εφημερίδα, ούτε να λειτουργεί τηλεόραση ή ραδιόφωνο και ο κλάδος να βρίσκεται εδώ και καιρό σε απεργία διαρκείας.

Όμως,...

Όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο κλάδος των δημοσιογράφων όλα αυτά θα έπρεπε να τά'χε κάνει πολύ καιρό πριν. Πότε;

Όταν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ αξιοποιούσαν το "βρώμικο '99" του Χρηματιστηρίου για να βγάλουν δισεκατομμύρια, τα οποία, βεβαίως, ποτέ δεν επανεπενδύθηκαν στα Μέσα.

Όταν οι δημοσιογράφοι, αντί να υπερασπιστούν το ρόλο τους ως ενημερωτές της κοινής γνώμης, γίνονταν παπαγαλάκια του ενίοτε κυρίαρχου συστήματος εξουσίας.

Όταν τα ΜΜΕ, αντί να υπερασπίζονται τα δικαιώματα εργαζομένων σε άλλες δουλειές, έβγαιναν και παρίσταναν τους εισαγγελείς κατά των "συντεχνιών" (αναρωτιέμαι, όταν όλοι αυτοί οι τηλεορασάκηδες έβριζαν τους λιμενεργάτες για τις αποδοχές τους, γνώριζαν, π.χ., ότι κάποιοι από αυτούς χτυπάν 8ωρα στα 40 μέτρα ύψος, στις γερανογέφυρες, ανεβοκατεβάζοντας κοντέινερ από πλοία;...).

Όταν εφημερίδες προέβαλλαν γεγονότα που ποτέ δεν έγιναν (συνάντηση Πρόεδρα Γαρδούμπα-Ερντογάν) ή φρόντιζαν να προβάλλουν "δικούς τους" επιχειρηματίες (βλέπε την ιστορία με την "Καθημερινή").

Όταν το κάθε λαμόγιο που έπαιζε παιχνίδια στο ΧουΑΑ εξέδιδε κι ένα σωμόν φύλλο.

Όταν κάθε λίγο και λιγάκι έφθαναν στην ΕΣΗΕΑ καταγγελίες για απλήρωτη εργασία, για μπλοκάκια, για απολύσεις, κι εκείνη δεν έκανε τίποτα.

Όταν, σύμφωνα με το καταστατικό της, για να γίνει κάποιος μέλος της ΕΣΗΕΑ πρέπει να έχει πέντε συνεχή χρόνια μισθολόγιο ή τρία αν έχει πτυχίο, με αποτέλεσμα δεκάδες δημοσιογράφοι να μη μπορούν να γίνουν μέλη, κι όμως, το καταστατικό δεν αλλάζει.

Όταν εκατοντάδες δημοσιογράφοι έκαναν τρεις και τέσσερις δουλειές, πολλές από αυτές σε οργανισμούς το ρεπορτάζ των οποίων κάλυπταν, παρά την απαγόρευση της ΕΣΗΕΑ, ή χώνονταν στην ΕΡΤ, στον 984 ή στη ΓΓΕ, ενώ η ανεργια στον κλάδο διαρκώς διογκώνονταν.

Όταν ο νυν πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος, μας έλεγε ότι η μάνα της νεαρής Γερμανίδας που συνελήφθη πρόσφατα για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση είναι πρώην μέλος της... Μπάαντερ - Μάινχοφ, ή όταν το Mega παρενέβαινε με αισχρό και δόλιο τρόπο στο ερασιτεχνικό βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου.

Όταν διάφορα ΜΜΕ άλλαζαν χέρια ιδιοκτητών εν μία νυκτί, με όρους και συμφωνίες τουλάχιστον σκοτεινές, και ουδενός ίδρωνε το αυτί.

Όταν στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ το κύριο σώμα των ψηφοφόρων αποτελείτο από... συνταξιούχους, καθώς οι κανονικοί εργαζόμενοι δημοσιογράφοι ή δεν είναι μέλη ή δεν προλαβαίνουν να παν να ψηφίσουν ή έχουν απαξιώσει πλήρως το συνδικαλιστικό τους όργανο.

Θα μπορούσα να συνεχίσω κι άλλο, όμως νομίζω ότι όλα αυτά είναι αρκετά για να δείξουν ότι η ΕΣΗΕΑ και τα ΜΜΕ έχουν προ πολλού χάσει, όχι μόνο την έξωθεν καλή μαρτυρία, αλλά ακόμα και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη των πολιτών και, άρα, δύσκολα μπορούν να πείσουν την κοινωνία για το δίκαιο των αιτημάτων τους.

Άλλωστε, αύριο που τα ΜΜΕ δεν απεργούν, οι διάφοροι Pretenderηδες πάλι θα επιχειρούν να μας πείσουν ότι η γη είναι επίπεδη και ότι για όλα φταίει η κακή Αριστερά και τα χθόνια συνδικάτα...

Φταίει κι ο Χατζηπετρής...

2011-03-15T04:35:00.003+02:00

Ο Ανέστης και το Πολιτικό Ον αναφέρθηκαν διαδοχικά στην δημοσκοπικά παρατηρούμενη αύξηση των ποσοστών του ΛΑΟΣ και συμπλήρωσαν τους προβληματισμούς τους σχετικά με αυτή την άνοδο, αλλά και τον ενδεχόμενο ρόλο που η Αριστερά έχει παίξει. Ως συνήθως, τα ποστ ήταν καλογραμμένα και προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον μου, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δείχνουν να καθορίζουν σήμερα σε τεράστιο βαθμό το μέλλον όλων μας.

Ωστόσο, σύντροφοι καλοί και αγαπημένοι, διαφωνώ. Έχω μια διαφορετική ερμηνεία για την άνοδο της ακροΔεξιάς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Αλλά, κυρίως, δεν θεωρώ ότι η Αριστερά ευθύνεται για όλα τα στραβά καρβέλια. Ούτε για το σεισμό στην Ιαπωνία. Ούτε για την τρύπα του όζοντος. Αλλά, ας το συζητήσουμε, 'νταξ';

Πρωτίστως, ανασύροντας από τη μνήμη μου κάτι παλαιότερες αναλύσεις δημοσκοπήσεων, αν θυμάμαι καλά, ο ΛΑΟΣ παίρνει ψηφοφόρους κυρίως από τη ΝΔ (αρχικά από τους ξενερωμένους λαϊκοδεξιούς από την πολιτική του Κέντρου του Καραμανλή, τώρα και από τους φιλελεύθερους...) και το ΠΑΣΟΚ (ο Καρατζαφέρης "γράφει" καλά στο μυαλό των παραδοσιακών ΠΑΣΟΚων του λεγομένου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ), καθώς και κάτι ψιλολοΐδια από το ΚΚΕ (κυρίως ψηφοφόρους της Λιάνας).

Η παραδοσιακή Αριστερά της χώρας ("ορθόδοξη", "ανανεωτική" και "κινηματική") βγάζει φλύκταινες μπροστά στο ΛΑΟΣ και οι ψηφοφόροι της θα προτιμούσαν να πιουν ένα τενεκέ ρετσινόλαδο, παρά να στηρίξουν σχήματα που γι' αυτούς αποτελούν κανονικό ανάθεμα. Αλλά και ο ΛΑΟΣ κάθε τόσο φροντίζει να χτυπάει -κάτω από τη ζώνη, συνήθως- τα κόμματα της Αριστεράς, καθώς τα θεωρεί μείζονες αντιπάλους του και ξέρει ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να τα φέρει στα νερά του, όπως έκανε, π.χ., μετά τις ευρωεκλογές του 2009 με τη ΝΔ, την οποία εξανάγκασε να υιοθετήσει το σύνολο της ατζέντας του.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει η άποψη ότι ο κόσμος στρέφεται προς την άκρα Δεξιά επειδή η Αριστερά δεν προβάλλει λόγο πρακτικό/οραματικό και αρκείται σε καταγγελίες και αρνήσεις. Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι μια σωστή προσέγγιση (δεν είναι, η Αριστερά, πάρά τα προβλήματά της, έχει ορισμένες πολύ καλές ιδέες), τότε, με την ίδια λογική, η ΝΔ θα έπρεπε να είχε χάσει τεράστια ποσοστά ψηφοφόρων, καθώς αυτηνής ο λόγος κι αν είναι κενός ιδεών (μηδενισμός του ελλείμματος σε 18 μήνες, anyone?...) και το ΠΑΣΟΚ θά'πρεπε να έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Αντιθέτως, τα δύο μεγάλα κόμματα διατηρούν ποσοστά υψηλά και οι προβολές τους σε ενδεχόμενο εκλογικό αποτέλεσμα δείχνουν -για την ώρα- αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, ο τρίτος λόγος για τον οποίο ανεβαίνει η ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι ότι τα ΜΜΕ την έχουν αγκαλιάσει, σχεδόν ερωτικά. Ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις έχουν μετατραπεί σε κανονικούς τηλεστάρ, όχι μόνο στο Alter για τους τζερτζελέδες, αλλά και στα "σοβαρά" κανάλια. Αστικά έντυπα "χτίζουν" αγιογραφίες ανερυθρίαστα και ξεδιάντροπα. Και τόνοι μελανιού χύνονται σχετικά με το αν ένας τύπος που προ ολίγων ετών θεωρείτο στην καλύτερη περίπτωση περιθωριακό στοιχείο θα μεταπηδήσει από το ΛΑΟΣ στην ΝΔ ή θα γητευτεί από τον "φιλελευθερισμό" της Ντόρας. Λέγε-λέγε, ε, πάντα κάτι θα μείνει. Ρε παιδιά, φταίει και γι' αυτό η Αριστερά; Δεν το νομίζω.

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η Αριστερά εμφανίζεται μπερδεμένη, αμήχανη και ανεπαρκής να συνθέσει και να προβάλλει γνήσια προοδευτικό λόγο και ιδέες. Το γιατί είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει, αλλά είναι μεγάλη. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έχει παίξει έστω και τον παραμικρό ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά πιστεύω ότι αποτελεί ένα από τα τελευταία στόματα που επιμένουν να την καταγγέλλουν, σε μια εποχή που όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν να μην τολμούν να της αρνηθούν τίποτα.

Άντε, και καλή τύχη μάγκες...

2011-03-14T03:41:00.000+02:00

Όπως λέμε, Fight Club

2011-03-11T13:13:00.001+02:00

Επειδή το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς ντόρος για τις Συνόδους Κορυφής των χωρών της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., θα ήθελα να θέσω προς συζήτηση ένα ζήτημα που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Αυτό, δηλαδή, του σοβαρού διχασμού που παρουσιάζει η ευρωπαϊκή Δεξιά και που οδηγεί την Ευρώπη σε ένα κάρο αδιέξοδα.

Πρωτίστως, θέλω να αναφέρω ότι, παρά το γεγονός ότι τη Δεξιά, γενικώς, δεν την πολυπάω, παραδέχομαι ότι στο παρελθόν -σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έτσι; Στην Ελλάδα, η Δεξιά ζει ακόμα στην εποχή των κοτζαμπάσηδων- προώθησε σε μεγάλο βαθμό το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και παρουσίασε προτάσεις και θέσεις που ήταν και σημαντικές και ορθές.

Επίσης, θέλω να πω πως η παραδοσιακή Δεξιά ήταν πάντα κάπως σαν ένας "πατερούλης": έβλεπε το Κράτος ως κτήμα της και τους πολίτες τους αντιμετώπιζε με πατερναλισμό. Άλλωτε προστατεύοντάς τους κι άλλωτε τιμωρόντας τους, όπως κάνεις σε παιδιά που πρέπει να μάθουν να εντάσσονται σε κοινωνίες. Εντάξει, αυτό το στυλ διακυβέρνησης δεν είναι το καλύτερο, όμως, τέλος πάντων, δεν ήταν και το χείριστο.

Και μετά ήρθε η Θάτσερ.

Κάπου εκεί, η Δεξιά αλώθηκε από τους νεοφιλελεύθερους και το πράμα στράβωσε χοντρά. Η Δεξιά σταδιακά έπαψε να είναι ο πατερούλης που μας προστάτευε και έγινε ένας άκαρδος γονιός που πέταγε τα παιδιά του έξω από το σπίτι, μπορούσαν-δε μπορούσαν να ζήσουν μόνα τους. Επίσης, κρατούσε για πάρτη της το εξοχικό, αλλά τη βασική κατοικία την έδινε κοψοχρονιά σε ξένους, διότι αυτή δεν μπορούσε άλλο να τη συντηρεί.

Σταδιακά, τα δεξιά κόμματα και οι δεξιές κυβερνήσεις άρχισαν να συμπεριφέρονται στα ευρωπαϊκά κράτη σαν stockholders σε επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ. Η παραδοσιακά λαϊκή πολιτική της Δεξιάς υποκαταστάθηκε από σκληρό νεοφιλελευθερισμό και οι παραδοσιακοί Δεξιοί πολιτικοί άρχισαν να θεωρούνται λιγάκι ως γραφικοί, που τολμούσαν ακόμα να μιλούν για κοινωνικό κράτος και για εργασιακά δικαιώματα και τα τοιαύτα.

Σημειώνω εδώ ότι, ακριβώς επειδή το μοντέλο αυτό φάνηκε να πετυχαίνει (υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, μειωμένη ανεργία, μεγάλη κατανάλωση, κλπ), το υιοθέτησαν και οι Σοσιαλδημοκράτες που τη δεκαετία του '90 ως τις αρχές της δεκαετίας του '00 κυβέρνησαν στην Ευρώπη και συνετέλεσαν κι αυτοί στο να φθάσουμε στα σημερινά σκατά.

Διότι, το ΚΚΕ έχει δίκιο όταν λέει ότι οι οικονομικές κρίσεις δεν είναι συμπτώματα, αλλά εγγενή στοιχεία του καζινοκαπιταλισμού που πρεσβεύουν οι λάτρεις του Μίλτον και της Μάγκι. Όταν υιοθετείς τις απόψεις περί "μικρού κράτους", "λιγότερων ρυθμίσεων", "μεγαλύτερης ελευθερίας στις αγορές" και "αυτορρύθμισης των αγορών", είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι θα καταλήξεις σε κρίση: ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν καταλαβαίνει από συγκράτηση και αυτοέλεγχο.

Κάπως έτσι, φθάνουμε στο σημερινό ζητούμενο που δεν είναι άλλο από αυτό: υπάρχει κρίση χρέους στην Ευρώπη. Αυτή η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί με δύο τρόπους. Ή με ρυθμιστικές διατάξεις που θα επιβληθούν εκ των άνω, με την ελπίδα ότι η εφαρμογή τους θα περιορίσει την κρίση. Ή με πιο ριζικές λύσεις, όπως η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση των χρεών και η συνολική αναδόμησή τους, ώστε να γίνουν ξανά ελεγχόμενα, μαζί με ρυθμίσεις για αποτροπή παράλογων ελλειμμάτων.

Κάπου εδώ αρχίζει και το Fight Club της Ευρωπαϊκής Δεξιάς. Όποιος διαβάσει το κείμενο των συμπερασμάτων της συνόδου του ΕΛΚ, δε θα δυσκολευτεί να καταλάβει ότι, ε, ένα ψιλοσφάξιμο έπεσε στη συνεδρίαση, καθώς το κείμενο βρίθει γενικοτήτων και ευχολογίων και άλλων τέτοιων χαριτωμενιών. Είναι προφανές ότι η "συμφωνία" στην οποία κατέληξαν κάθε άλλο παρά τέτοια ήταν.

Γιατί; Κατά την άποψή μου, διότι στην κρίσιμη φάση που βρισκόμαστε, οι Δεξιοί κοντράρονται μεταξύ τους. Από τη μία μεριά, οι "παραδοσιακοί" έχουν ψυλλιαστεί ότι μια νέα κρίση -που έρχεται, μην έχουμε καμία αμφιβολία...- δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με "Σύμφωνα Ανταγωνιστικότητας" και με "Μηχανισμούς Σταθερότητας" που μόνο στήριξη δεν παρέχουν, και ζητούν πιο ολοκληρωμένα μέτρα (ευρωομόλογα, διά της πλαγίας αναδιαρθρώσεις, έλεγχο στον τραπεζικό κλάδο, κλπ). Και από την άλλη, οι "νεοφιλελεύθεροι" αρνούνται πεισματικά να λάβουν τέτοια μέτρα, υποστηρίζοντας τη λογική του "μικρού κράτους" που δεν θα "στρεβλώνει τις διεργασίες της αγοράς".

Εν ολίγοις, για άλλη μια φορά, η Ευρώπη κινδυνεύει να πληρώσει την αδυναμία της Δεξιάς να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά σε όλους εκείνους που ευθύνονται για την κρίση του καπιταλισμού. Όπως οι κρίσεις είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, έτσι και η αδυναμία ριζοσπαστισμού είναι εγγενής στη Δεξιά. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η ακροδεξιά σηκώνει παντού κεφάλι: αφού η Δεξιά παρατάει τις παραδοσιακές αρχές και ψηφοφόρους της, ε, λογικό είναι αυτοί να κατευθυνθούν προς τα κόμματα που μοιάζουν πιο πολύ με αυτό που κάποτε ήταν, μα πλεόν δεν είναι, η Δεξιά...

Στο μυαλό του νεοέλληνα, pt.III (...το καλό)

2011-03-10T15:07:00.003+02:00

Όσο η χώρα βυθίζεται στην κρίση και στην ύφεση και σε όλα τα κακά της μοίρας της, τόσο μια από τις αγαπημένες συνήθειες του Έλληνα έρχεται στην επιφάνεια και κυριαρχεί στο μυαλό πολλών εξ ημών: μιλώ, φυσικά, για τις θεωρίες συνομωσίας που διάφοροι πλέκουν προκειμένου να εξηγήσουν το σημερινό χάλι της χώρας, αρνούμενοι να δουν κατάματα την πραγματικότητα, ότι, δηλαδή, δεν χρειαζόμαστε έξωθεν παρεμβάσεις για να τα κάνουμε όλα πουτάνα, μπορούμε και μόνοι μας, ευχαριστούμε πολύ.

Εδώ και μερικές εβδομάδες έχω "κόψει" να βγαίνω με πολύ κόσμο, καθώς οι αθρώποι αυτοί, όχι μόνο είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι υπάρχει σε εξέλιξη μια τεράστια συνομωσία κατά της Ελλάδας, αλλά, αν κάποιος προσπαθήσει να αντικρούσει τα ούτως ή άλλως έωλα επιχειρήματά τους, αυτόματα κατατάσσεται στους εχθρούς του έθνους. Ωστόσο, για να διασκεδάσομε, αποφάσισα να μαζέψω σε αυτό εδώ το ποστάκιο μερικές από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες συνομωσίας που αυτό το διάστημα κυκλοφορούν στη χώρα και να τις συζητήσουμε, ε, τι λέτε; Τό'ξερα ότι θα σας άρεσε η ιδέα. Πάμε, λοιπόν:

ΘΕΩΡΙΑ 1 (ΤΟ ΣΤΑΝΤΑΡΑΚΙ): "οι Αμερικάνοι/Εβραίοι/Τούρκοι/Μασόνοι έχουν ξεκινήσει την τελική τους επίθεση κατά της Ελλάδας"

Η θεωρία αυτή κυκλοφορεί σε διάφορες εκδοχές εδώ και ΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΑ πολλά χρόνια. Υπάρχουν σκοτεινές και συγκεκριμένες δυνάμεις που απεργάζονται τη διάλυση της χώρας. Γιατί; Ειλικρινά, μετά από πολλές συζητήσεις και αναλύσεις, έχω καταλήξει ότι ούτε οι ίδιοι οι "κακοί" το ξέρουν. Η νεφελώδης δικαιολογία περιλαμβάνει τα πάντα, από το ότι οι Έλληνες είναι ο περιούσιος λαός, μέχρι το ότι, ξέρεις ότι η Ελλάδα έχει τόσο πετρέλαιο που κάνει τη Σαουδική Αραβία να μοιάζει με το τίποτα και αυτό οι Αμερικάνοι/Εβραίοι/Τούρκοι/Μασόνοι το ξέρουν και γι' αυτό θέλουν να υποδουλώσουν την Ελλάδα (όπου "πετρέλαιο", μπορείτε να βάλετε "χρυσάφι", "ουράνιο" ή "κρυπτονίτη", λίγη σημασία έχει, άλλωστε). Μια παραλλαγή της θεωριας αυτής περιγράφει ένα παγκόσμιο σχέδιο υποδούλωσης όλων των λαών σε μια "σκιώδη δικτατορία" των δυνάμεων αυτών. Στην παραλλαγή αυτή, είναι απαραίτητη η προσθήκη στους "κακούς" και της Λέσχης Bilderberg. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων που διαθέτουν μυαλό να εξηγήσουν ότι η θεωρία αυτή δεν έχει καμία απολύτως βάση (ούτε ο Κίσινγκερ είπε ποτέ τα όσα φέρεται να είπε για την Ελλάδα, ούτε οι "Σοφοί της Σιών" και τα έγγραφά τους υπήρξαν...), έχει σταθεί αδύνατο να πειστούν όσοι την έχουν καταπιεί αμάσητη και την ξερνούν κάθε τόσο.

ΘΕΩΡΙΑ 2 (ΑΥΤΗ Η ΚΑΡΓΙΑ Η ΜΕΡΚΕΛ): "η Ευρώπη και ιδίως η Γερμανία έχουν βάλει στο στόχαστρο την Ελλάδα και θέλουν να την υποδουλώσουν"

Η θεωρία αυτή αναπτύχθηκε μέσα στο τελευταίο έτος, ιδίως, δε, μετά τις διαπραγματεύσεις για την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα. Σε αδρές γραμμές λέει ότι υπάρχει πλέον ένα ευρωπαϊκό σχέδιο, προωθούμενο κυρίως από τη Γερμανία, που έχει ως στόχο το ξεπούλημα της Ελλάδας και την εξαθλίωση των Ελλήνων. Μάλιστα, το Μνημόνιο χρησιμοποιείται ως μείζονα απόδειξη αυτού το σχεδίου, αφού "προβλέπει το ξεπούλημα της χώρας, αν η Ελλάδα δεν αποπληρώσει το δάνειο που παίρνει από την Ευρώπη και το ΔΝΤ", ενώ η μαλακία των τροϊκανών για τα 50 δισ. έχει βάλει φωτιά στα τόπια. Οι εξηγήσεις για αυτή τη θεωρία είναι πολλές, από το ότι οι Ευρωπαίοι μας ζηλεύουν που είμαστε τόσο μάγκες και έξω καρδία, ενώ αυτοί, "στη Γερμανία μετά τις 8 το βράδυ δε βρίσκεις μαγαζί να πας να φας", ως το ότι κι αυτοί στοχεύουν στις απέραντες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας όπως και οι "κακοί" της ΘΕΩΡΙΑΣ 1, ως το ότι η Γερμανία τα κάνει όλα αυτά για να μην μας πλερώκει τις πολεμικές αποζημιώσεις (που, ανάλογα με το ποιος το λέει, κυμαίνονται μεταξύ των 70 και των 400 δισ. ευρώ). Φυσικά, αυτή η θεωρία καταρρέει πανεύκολα: ο Τέκης εξηγεί εδώ γιατί η ιστορία με το ξεπούλημα της Ελλάδας που προβλέπει το Μνημόνιο είναι μιάμιση παπαριά, ενώ για τα υπόλοιπα, αν κανείς παρακολουθήσει -όχι επισταμένως- τις συζητήσεις στην Ευρώπη, διαπιστώνει εύκολα ότι δεν ισχύουν, πλην ενός: ναι, οι Ευρωπαίοι ΕΙΝΑΙ τσαντισμένοι μαζί μας, καθώς διαπίστωσαν ότι, όχι μόνο τους κοροϊδεύαμε επί πολλά χρόνια, ότι δήθεν τάχα μου θα κάνουμε αυτά που πρέπει, αλλά ότι ακόμα και τώρα, με τη χώρα επί της ουσίας χρεοκοπημένη, το παίζουμε μάγκες και ασίκηδες.

ΘΕΩΡΙΑ 3 (ΚΑΝ'ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ) "το παγκόσμιο και εθνικό κεφάλαιο ετοιμάζει το έδαφος για να αναλάβει και την πολιτική"

Παλιούτσικη θεωρία που, κάθε φορά που μιλά ο Δασκαλόπουλος ή ο Βγενόπουλος, επανέρχεται στο προσκήνιο. Υποστηρίζει ότι οι καπιταλιστές, αφού διαπίστωσαν ότι οι πολιτικοί-μαριονέτες που εξ από του ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν για να προωθούν τα συμφέροντά τους δεν είναι επαρκείς, ετοιμάζονται να απαξιώσουν πλήρως τους πολιτικούς και να εμφανιστούν αυτοί ως οι "σωτήρες", όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά του κόσμου. Ως παραδείγματα χρησιμοποιούνται ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, ο Μάικ Μπλούμπεργκ στη Νέα Υόρκη και κάμποσοι λιγοστοί άλλοι που, σιγά τώρα, μην ψάξω να τους βρω. Είναι μια θεωρία που βασίζεται πολύ στην πραγματικότητα (το πολιτικό προσωπικό πάσχει έως FUBAR, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού), αλλά που τα άλματα που κάνει είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Για παράδειγμα, αγνοεί ότι ο Μπερλουσκόνι δεν εκλέχθηκε μόνος του, αλλά είχε την υποστήριξη πολιτικών (Φίνι, Μπόσσι, κλπ) με τελείως διαφορετικές ατζέντες από τη δική του (δεν ήθελαν, π.χ., να αναλάβουν την εξουσία μόνο για να πηδάν πιτσιρίκες και πουτάνες). Επίσης, αγνοεί την σχεδόν αταβιστική δυσπιστία του Έλληνα έναντι των μεγάλων επιχειρηματιών (που στο μυαλό του, όλοι είναι λαμόγια/πράκτορες/γκάνγκστερς/κλπ). Εκπίπτει εύκολα, αλλά φοριέται πολύ.

ΘΕΩΡΙΑ 4 (ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΙΣΤΟΙ): "η κρίση έχει ως στόχο την ελληνοχριστιανική παράδοσή μας"

Ο μακαρίτης ο Χριστόδουλος τά'λεγε, αλλά κανένας δεν τον άκουγε! Και, να, τώρα, που βγαίνει αληθινός, καθώς οι Εβραίοι/Μασόνοι/Χιλιαστές/ο Πάπας/σατανιστές/θελημιστές/ουτεξερωτιαλλιστές προκαλούν δριμεία κρίση στη χώρα για να χτυπήσουν την Εκκλησία και την πίστη και να μας κάνουν όλους όργανα του Σατανά. Η θεωρία αυτή είναι μετάλλαξη της ΘΕΩΡΙΑΣ 1 και επικεντρώνεται στην Εκκλησία. Δε σηκώνει περαιτέρω ανάλυση, προσθέστε σε ότι έχω ήδη πει την Εκκλησία και έχετε πλήρη εικόνα. Υποστηρίζεται από ημιπαράφρονες, οπότε είναι αδύνατον να συζητηθεί μαζί τους.

ΘΕΩΡΙΑ 5 (ΗΓΓΙΚΕΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ): "όλα όσα συμβαίνουν, από την κρίση του καπιταλισμού, ως τις εξεγέρσεις στη Βόρειο Αφρική είναι σημάδια ότι το τέλος του κόσμου έρχεται"

Ομολογώ ότι αυτή τη θεωρία την έχω ακούσει ελάχιστες φορές, αν και η εσχατολογία παίζει πολύ τα τελευταία χρόνια, με το 2012 και τα συναφή. Αυτοί που την προωθούν, υποστηρίζουν ότι όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα και στον κόσμο γενικότερα είναι σημάδια ενός "τέλους" που έρχεται, είτε επειδή θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος, είτε επειδή τό'χουν προβλέψει οι Μάγιας/Ίνκας/Ατζέκοι/εξωτερικοί Μογγόλοι, είτε επειδή δενξερωτιάλλο. Θεωρία μη συζητήσιμη, εκτός κι αν κάποιος μπορεί να συνδέσει το spread των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου με το ενδεχόμενο η Γη να χτυπηθεί από μεγάλο αστρικό σώμα. Εγώ, πάντως, αδυνατώ να κάνω αυτό το λογικό άλμα.

Χοντρικά, αυτές είναι οι θεωρίες που έχω ακούσει/διαβάσει εγώ, σχετικά με τα "πραγματικά" αίτια της κρίσης στην Ελλάδα. Αν, αναγώστη μου, έχεις ακούσει κι άλλες, ε, πες τες μου, να γελάσουμε ακόμα περισσότερο...

Το μυαλό του νεοέλληνα, pt. II

2011-03-08T14:36:00.001+02:00

Αναγνώστη μου, πριν από μερικές ημέρες έτυχε να γνωριστώ με στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής που δραστηριοποιείται δυνατά στην Ελλάδα. Πιάσαμε την κουβέντα και, αφού είπαμε διάφορα, ο άνθρωπος αποφάσισε να μου πει τον πόνο του. "Ξέρετε", με ρώτησε, "ποιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εταιρεία; Εδώ και χρόνια προσπαθούμε να πείσουμε τους μαγαζάτορες στα νησιά να τα βρουν μεταξύ τους και να κάνουν ομαδικές παραγγελίες, αντί ο καθένας να παραγγέλνει από εμάς μόνος του. Τι δεν τους έχουμε πει: ότι θα έχουν μεγάλες εκπτώσεις, ότι τα μεταφορικά θα κοστίζουν λιγότερο, ότι θα μπορούμε, εκτός από τις εκπτώσεις, να τους κάνουμε και προσφορές, ειδικά σε νέα προϊόντα που θέλουμε να προωθήσουμε... Τίποτα!".

Ομολογώ ότι, δεδομένου ότι από εμπόριο είμαι ημιάσχετος, η ιστορία μου έκανε μεγάλη εντύπωση και τον ρώτησα πού αποδίδει αυτή την -κατά το μάλλον ή ήττον παράλογη- στάση. "Τι να σας πω", μου απάντησε, "δεν ξέρω. Υποπτεύομαι, πάντως, ότι ή φοβούνται ότι κάποιος μεταξύ τους θα τους κάνει λαδιά ή ότι ανησυχούν τι θα γίνει αν μάθει ο κόσμος ότι συνεργάζονται. Άλλη εξήγηση -δηλαδή, που να βρίσκεται στη σφαίρα του λογικού και όχι του μεταφυσικού...- δεν μπορώ να δώσω". Τον ρώτησα, επίσης, μήπως η στάση αυτή προκαλείται από ανταγωνιστές της εταιρείας του. "Μπα", μου είπε απογοητευμένος, "απ' όσο ξέρω, όλοι το ίδιο ζήτημα αντιμετωπίζουν".

Μάλισταααααα... Αυτά είναι τα ωραία. Ο Έλληνας, με το ξακουστό εμπορικό δαιμόνιο -μη χέσω- και την τετράγωνη λογική, συμπεριφέρεται εντελώς παράλογα. Αρνείται εκπτώσεις της τάξεως του 15-25% στις προμήθειές του. Προτιμά να παραγγέλνει λίγα και να τα πληρώνει ακριβά, παρά να "συνεταιριστεί" με άλλους δέκα και να αυξήσει εμμέσως την κερδοφορία του, διατηρώντας τις τιμές ή ακόμα και μειώνοντάς τες. Διότι φοβάται μην του τη φέρει κάποιος από τα "συνεταιράκια" του. Ή διότι θέλει να διατηρήσει την περηφανή ατομικότητά του. Κι αν κανείς νομίζει ότι αυτό συμβαίνει μόνο στην περίπτωση των νησιών, κούνια που τον κούναγε.

Και κάποιοι αναρωτιούνται γιατί σε μια χώρα που έχει σχεδόν ένα εκατομμύριο μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οκτώ στις δέκα από αυτές λένε ότι τα πράγματα πάνε χάλια και μία στις τέσσερις δηλώνουν ότι πάνε για λουκέτο; Και οι παλαιότεροι θα θυμούνται τι έγινε με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς: μπορεί σήμερα να κατηγορούμε την κομματοκρατία για την ουσιαστική διάλυσή τους, ωστόσο λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε ότι στο σημερινό χάλι οδηγήθηκαν επειδή οι ίδιοι οι αγρότες δεν μπορούσαν να τα βρουν μεταξύ τους -εκτός κι αν υπήρχε λαμογιά στη μέση (τύπου "όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά"), αλλά ακόμα και τότε χαμός γινότουνε.

Δεν θα σε κουράσω άλλο, αναγνώστη μου. Το παρόν ποστάκιο, άλλωστε, δεν είναι τίποτε άλλο από -κατά την άποψή μου- άλλη μια επιβεβαίωση ότι η απαισιοδοξία μου για το μέλλον της Ελλάδας δεν οφείλεται ούτε στο μνημόνιο, ούτε στην Μέρκελ, ούτε στο ΔΝΤ, αλλά στο γαμημένο το μυαλό που οι Έλληνες κουβαλάμε...

Το μυαλό του νεοέλληνα

2011-03-05T00:06:00.002+02:00

Όταν ήμανε μικρός και πρωτοάρχισα να χρησιμοποιώ τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ακόμα θυμάμαι τα ξύλινα βαγόνια στον ηλεκτρικό και τα παλιά λεωφορεία Βόλβο...), λόγω που οι γονείς μου μου έμαθαν καλούς τρόπους, άμα έμπαινει ηλικιωμένος στο βαγόνι ή στο λεωφορείο και δεν είχε θέση, σηκωνόμουν και τους την παραχωρούσα. Αυτό κράτησε για μερικά χρόνια, μέχρι που ήλθε το satori, και σταμάτησα να σηκώνομαι, που ο άλλος να είναι ετοιμοθάνατος, που λέει ο λόγος.

Το περί ου ο λόγος satori ήλθε σταδιακά μέσα σε διάστημα μερικών ημερών: άρχισε όταν, ένα βράδυ, εξοντωμένος από σχολείο και φροντιστήριο, γύρναγα σπίτι με τον ηλεκτρικό. Είχε κόσμο και γενικώς δεν υπήρχαν κενές θέσεις. Κοτσωνάτος γέροντας μπήκε στο βαγόνι, διαπίστωσε ότι δεν θα μπορούσε να βολέψει την κωλάρα του και, με ύφος χιλίων παρεξηγημένων καρδιναλίων, μπαστακώθηκε από πάνω μου κι άρχισε να μουρμουράει, αρκετά δυνατά, ώστε να τον ακούω, για τη νέα γενιά που δε σέβεται τίποτα, που δεν έχει τρόπος και τα συναφή. Το παραμύθι κράτησε για δύο (2) στάσεις, οπότε και ο μάγκας κατέβηκε από το τραίνο.

Η αποκάλυψη ολοκληρώθηκε λίγες μέρες αργότερα, όταν επιχειρώ να κατέβω από το τρένο στην Ομόνοια για να πάω στο φροντιστήριο -ήταν στη Σκουφά. Πριν καν προλάβω να βγω από το βαγόνι, γηραιά κυρία, η οποία με μάτι γερακιού έχει σταμπάρει κενή θέση, χυμά ως Αλέξανδρος Νιέφσκι μες στο βαγόνι, κραδαίνοντας εν είδει δόρατος μεγάλη τσάντα, την οποία και καρφώνει στην, εχμ, "οικογένειά" μου. Προφανώς έχασα τη στάση: ο πόνος ήταν τόσο οξύς που διπλώθηκα σα σουγιάς. Η κυρία, από την άλλη, πανευτυχής που βρήκε να καθήσει, ούτε που μου έριξε βλέμμα. Πάλι καλά, θα μπορούσε, εσκεμμένα αυτή τη φορά, να με κοπανήσει που δεν είχα κάνει εγκαίρως στην άκρη για να μπει και να αράξει -κι αυτή- την κωλάθρα της.

Αυτές τις δύο ιστορίες τις θυμάμαι κάθε φορά (δηλαδή, καθημερινά) που χρησιμοποιώ ηλεκτρικό, προαστιακό ή μετρό. Την ώρα, δηλαδή, που ετοιμάζομαι να κατέβω στη στάση μου και δεκάδες άλλα λυκόρνεα -πλέον κάθε ηλικίας- στέκονται μπροστά στις πόρτες, έτοιμα να χυμήξουν μέσα στα βαγόνια και να πιάσουν θέση, εμποδίζοντας ενεργά την έξοδο από το τραίνο. Στην Αττική, δε, και στο Μοναστηράκι συμβαίνει το εξής ημιπαραφρονημένο: όσοι περιμένουν στην αποβάθρα, ξέρουν ότι το τραίνο θα αδειάσει, αφού εκεί τελειώνει το δρομολόγιο. Παρά ταύτα, στέκονται ακριβώς μπροστά στην πόρτα και, μάλιστα, οι περισσότεροι προσπαθούν να μπουν στα βαγόνια πριν οι επιβάτες καταφέρουν να αποβιβαστούν.

Σε γενικές γραμμές, δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολυταξιδεμένο: ωστόσο, αυτό το πράγμα δεν το έχω δει πουθενα. Αυτή την παντελή αδιαφορία -όχι για το καλό του συμπολίτη/συνεπιβάτη/συνανθρώπου, αλλά- για την κοινή λογική. Αυτή τη νοοτροπία "μόνο εγώ να βολευτώ και όλοι οι άλλοι να γαμηθείτε". Αυτόν τον φριχτό εαυτουλισμό, ο οποίος ισοπεδώνει κάθε κανόνα συμπεριφοράς και συμβίωσης στο πλαίσιο μιας κοινωνίας. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι, νομίζω, αντικατοπτρίζουν πλήρως γιατί φθάσαμε εκεί που φθάσαμε και γιατί είναι πολύ δύσκολο να βγούμε από το βάλτο.

Διότι, όταν κάποιος συνειδητά ισοπεδώνει απλούς, βασικούς κανόνες ανθρώπινης συμπεριφοράς, δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να συνειδητοποιήσει τις δύσκολες έννοιες της συλλογικής προσπάθειας και του κοινού συμφέροντος. Της πραγματοποίσης θυσιών και αγώνων σε συλλογικό επίπεδο. Αρκείται στη λογική "εγώ να τη σκαπουλάρω και όλοι οι άλλοι να γαμηθούν". Γι' αυτό και δεν ελπίζω σε πολλά. Το μυαλό του νεοέλληνα δεν με αφήνει...

Υ.Γ.: εγώ αναφέρθηκα στα "μικρά". Για τα πιο μεγάλα, δείτε τον Ανέστη και το Ελληνάκι.

Υ.Υ.Γ.: η φωτό είναι από το μετρό του Τόκιο.

Χάλασε...

2011-03-02T04:25:00.004+02:00

Γκρρρρρρρρ!!!!

Γμτκρτμ!!!!

Γμτπτνμ!!!

Γμτblggrσςκτgglσς!!!!

Anyway, δυο μέρες τώρα προσπαθώ να αφήσω ένα σχόλιο σε αυτό το post της Τσούγδως, αλλά ο blogger έχει πάρει απόφαση να μη μ'αφήσει να το ανεβάσω. Κρίμα, και ήταν σεντονάκι πρώτης ποιότητος (άμα είναι ν'αφήνεις πρώτο comment, κάν'το να μετράει, thass what my homey says...). Κι έτσι, με αφορμή τη δουλειά ενός άλλου μέλους του κινήματος των μπλόγκερζ, πού'λεγε παλιά ο σ. Αλαβάνος, επιστρέφω με νέο δυναμικό post που γι'άλλη μια φορά θα γράψει ιστορία! Μαζέφτε τα γυναικόπαιδα, το ποστάκιο είναι xxx-rated.

Έχουμε και κλαίμε, λοιπόν. Η συμπαθής Τσούγδω αναφέρεται στις δυσλειτουργίες της κυβέρνησης και στην αδυναμία της να εκφραστεί με ενιαίο λόγο και πνεύμα και πράξεις. Και, παρότι δεν είναι khlysty, για να είναι πάντα σωστή, έχει τα δίκια της. Μόνο που, από την ανάλυσή της λείπουν δύο στοιχεία που, κατ' εμέ, είναι κρίσιμα και καθορίζουν εν πολλοίς τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, δηλαδή από τότενες που οι οξαποδώ του ΔΝΤ και της Επιτροπής μας τον φόρεσαν με το μνημόνιο.

Το πρώτο στοιχείο αφορά στον πολιτικό χρόνο, ο οποίος έχει συμπυκνωθεί σε τρομακτικό βαθμό. Πράγματα που κυβερνήσεις οργάνωναν και εφάρμοζαν σε ορίζοντες τετραετίας και βάλε, τώρα εξελίσσονται μέσα σε ελάχιστους μήνες ή και βδομάδες. Όσο προετοιμασμένος κι αν είσαι -και το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν προετοιμασμένο κι αυτό είναι προφανέστατο, παρά τις λαλακίες που λέγονται ένθεν κακείθεν-, όταν οι εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες που κάνουν τα κομμάτια των Napalm Death να μοιάζουν με ολόκληρες σουίτες, είναι προφανές ότι ένα σοκ, ένα ντουβρουτζά θα τον πάθεις, θες, δε θες.

Προσοχή, δεν δικαιολογώ τους ΠΑΣΟΚοι, που σε μεγάλο βαθμό θέλουν κλωτσές. Απλώς, λέω ότι είναι φυσικό να μην μπορούν να προσαρμοστούν εύκολα σε μια πραγματικότητα που ξεπερνά ακόμα και φορείς όπως η Ε.Ε. ή και το ΔΝΤ, που υποτίθεται ότι τις κρίσεις τις έχουν για breakfast. Και ερωτώ: μπορούμε να αντικαταστήσουμε άμεσα το πολιτικό προσωπικό της χώρας με cyborgs που θα έχουν ως terminator mission την εκπλήρωση του μνημονίου; Μπααααααααα, δεν το βλέπω, οπότε νομίζω πως ό,τι κυβερνητικό σχήμα κι αν επιλεγεί, πάλι τα ίδια θα βλέπουμε.

Σε δεύτερο, όμως, και πιο κρίσιμο κατά την άποψή μου επίπεδο, το πρόβλημα της δυσλειτουργίας της κυβέρνησης προκύπτει από την ίδια τη φύση της κρίσης, που δεν είναι απλώς οικονομική, αλλά καλύπτει όλο το φάσμα των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα. Θεωρητικά, μια τέτοια κρίση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει μετασχηματιστικές διαδικασίες που θα οδηγούσαν τη χώρα σε μια u-turn μνηνειώδους μεγέθους. Ωστόσο, αυτό που εγώ συνεχίζω να βλέπω είναι μια στροφή προς πιο συντηρητικές νοοτροπίες.

Μη σας τρελλαίνει το ξύλο που έφαγε ο Χατζηδάκης ή τα γιούχα στον Παπανδρέου, στον Πάγκαλο ή στη Διαμαντοπούλου ή το κίνημα "δεν πληρώνω, να πα' να μαμηθείτε". Αυτά ενδεχομένως να συνέβαιναν ακόμα και χωρίς μνημόνιο. Δείτε, όμως, τις από κάτω διεργασίες και πείτε μου, ειλικρινά, βλέπετε να προκύπτει σε ορατό χρονικό διάστημα μια εναλλακτική πρόταση/θέση για την Ελλάδα; Σωστά, ούτε κι εγώ. Αντιθέτως, βλέπω μια συσπείρωση γύρω από υφιστάμενους θεσμούς, συνήθως αντιδραστικούς (φαινόμενο Μιχαλολιάκου στο Δήμο Αθηναίων), αλλά τίποτα το νέο. Είναι νωρίς, θα μου πείτε. Ναι, αλλά ο πολιτικός χρόνος τρέχει και οι εξελίξεις υποτίθεται ότι θα ήταν πιο ραγδαίες (δείτε, ως παράδειγμα, την Ισλανδία).

Το να βλέπουμε φαινόμενα απαξίωσης και οργής κατά του πολιτικού συστήματος δεν είναι κάτι το καινούργιο. Αν η μνήμη μου δεν με απατά, από το 2000 και μετά η αδιευκρίνιστη ψήφος στις δημοσκοπήσεις ήταν πάντα πολύ ψηλά ως ποσοστό. Το ζήτημα είναι ότι δεν προκύπτουν εναλλακτικές που θα "καλύψουν" το κενό της πολιτικής τάξεως. Αντιθέτως, οι πολίτες παραμένουν κατακερματισμένοι, μικροπολιτικοί, μικροσυμφεροντολόγοι. Ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα "αν φύγουν αυτοί, τι θα έχουμε;" δεν υπάρχει και ούτε βλέπω να έρχεται. Αντιθέτως, είμαι πεπεισμένος ότι οι όποιες διεργασίες από τα κάτω θα πέφτουν πάντα σε τοίχο.

Όλα αυτά, προφανώς, επιδρούν και στην κυβέρνηση, η οποία βλέπει ότι, σε ένα γήπεδο χάλι μαύρο, είναι αναγκασμένη να παίζει μπάλα μόνη της. Η ΝΔ ελπίζει απλώς στις επόμενες εκλογές να ανακάμψει αρκετά ώστε ο Αντωνάκης να μην αμφισβητηθεί (να κυβερνήσει; Δεν αφήνετε τις λαλακίες τέτοια ώρα...), η Αριστερά βιώνει την αυτιστική επανάστασή της, ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥΜ ζουν με τα δράματά τους, τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί τελείως, τα αντισυνδικάτα αρκούνται σε επιδείξεις δύναμης έναντι των συνδικάτων και ο κόσμος, μουδιασμένος, τρομαγμένος και απο-ενημερωμένος από τους Pretenderηδες, απλώς περιμένει να δει πού θα κάτσει η μπίλια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το να ζητά κανείς από την κυβέρνηση ένα οργανωμένο σχέδιο, σαφείς απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα και, γενικώς, μια καλή λειτουργία είναι σα να ζητά από ένα συγκεκριμένο νορβηγικό μπλε παπαγάλο να τραγουδήσει το "My Way" α λα Sid Vicious. Αυτό που εγώ περιμένω στην καλή εκδοχή είναι ένα "βλέποντας και κάνοντας", στην κακή ένα "ό,τι κάτσει". Όλες οι καλές προθέσεις έχουν πεταχτεί από το παράθυρο και το σύνολο του πολιτικού κόσμου κρατά την ανάσα του, μήπως και τα πράγματα γίνουν χειρότερα απ' όσο ήδη είναι. Ξέρω, είναι πολύ νιχιλιστικό αυτό, αλλά, μακάρι κάποιος να μου δείξει ότι υπάρχει έστω μια μικρή άλλη εναλλακτική. Ειδάλλως, το μόνο που μας μένει είναι να φύγει η Μέρκελ από το προσκήνιο και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες να μας λυπηθούν αρκετά, ώστε να μας δώσουν λίγο χρόνο παραπάνω...

Το ελληνικό IRS και άλλες ωραίες ιστορίες

2011-02-26T20:05:00.001+02:00

(Η αρχική μορφή αυτού του post ήταν ως σχόλιο σε αυτό το κείμενο του Ανέστη. Ωστόσο, όταν πήρα χαμπάρι ότι πήγαινε για σεντόνι, για να μη καταχραστώ τη φιλοξενία του, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Αυτά και, όποιος θέλει συνεχίζει να διαβάζει)

Στα μαθηματικά μια απλή αρχή λέει ότι όσο περισσότερους παράγοντες προσθέτεις σε μια συνάρτηση, τόσο πιο δύσκολο είναι να προβλεφθούν τα αποτελέσματά της. Για παράδειγμα, αν έχεις τη συνάρτηση f(x)=2x, ξέρεις ότι σου δίνει μια ευθεία. Αν, όμως, έχεις τη συνάρτηση f(x,y)= (x-y)²*√(x/⅝y), τότε τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα, έτσι δεν είναι;

Στο κείμενο του Νίκου Γεωργιάδη στην Athens Voice, που παραπέμπει ο Ανέστης, αφήνεται να εννοηθεί ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου, με τη συνδρομή του εισαγγελέα κ. Φλωρίδη, είχε καταλήξει σε μια απλή μέθοδο για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και, γενικώς, του οικονομικού εγκλήματος στην Ελλάδα. Και ότι το παλαιοΠΑΣΟΚ εμπόδισε την υλοποίησή της, με την ανοχή -αν όχι την αδυναμία παρέμβασης- του πρωθυπουργού.

Προσωπικά, τα έως τώρα έργα και ημέρες του κ. Παπακωνσταντίνου με κάνουν να αμφιβάλλω πολύ για το αν τελικά ο υπουργός Οικονομικών είχε καταλήξει στη δημιουργία του ελληνικού IRS και ότι παρεμποδίστηκε να το υλοποιήσει από δυνάμεις που θέλουν την Ελλάδα να παραμείνει ως έχει.

Αντιθέτως, είμαι πλέον πολύ καχύποπτος σχετικά με τις προθέσεις ή/και ικανότητες του εν λόγω μέλους της κυβέρνησης -και τι μέλους! Πρώτος τῃ τάξῃ υπουργός- να δώσει ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία και η κοινωνία. Τα παραδείγματα που πολλαπλασιάζουν αυτή μου την καχυποψία είναι πολλά περισσότερα απ' όσο ίσως θα ήθελα κι εγώ ο ίδιος.

Από τον Οκτώβριο του 2009 ως σήμερα, τα μόνα μέτρα που ο κ. Παπακωνσταντίνου έλαβε σε χρόνο θt ήταν η οριζόντια μείωση μισθών και -κυρίως- συντάξεων και οι αυξήσεις των έμμεσων φόρων. Για όλα τα υπόλοιπα, ο υπουργός Οικονομικών έδειξε αξιοσημείωτη διάθεση για διαβούλευση και επανέλεγχο.

Έτσι, πολλές κρίσιμες ΔΟΥ παρέμειναν ακέφαλες για πολύ καιρό, τα διαβόητα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής κοντεύουν να γίνουν μύθος, οι πρωτοβουλίες για ανάπτυξη παραμένουν στο επίπεδο των ιδεών και η μείωση του ελλείμματος έχει επιτευχθεί αποκλειστικά και μόνο λόγω τσεκουριού στις δαπάνες του Κράτους, όποιες κι αν είναι αυτές.

Παράλληλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου έδειχνε να τα πηγαίνει πολύ καλά με τους τροϊκανούς, γεγονός που, φυσικά, συνετέλεσε στα όσα είδαμε να γίνονται κατά την τελευταία τους συνέντευξη (σημειώνω, δε, ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο εκ θέσεως θιγόμενος απ' όσα είπαν οι τροϊκανοί στη συνέντευξή τους για τα 50 δισ. ευρώ, αντέδρασε ακόμα πιο αργά απ' ό,τι η υπόλοιπη κυβέρνηση και μάλλον χλιαρά).

Και τώρα, στο πλαίσιο της συζήτησης για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, ζήτησε τη δημιουργία θέσεως Οικονομικού Εισαγγελέα και τη σύσταση Οικονομικής Αστυνομίας, για να κάνει, όπως γράφει ο κ. Γεωργιάδης, "τη δουλειά του". Πάλι καλά, λέω εγώ, που δεν ζήτησε και ειδικές δυνάμεις του στρατού να τον συνδράμουν στο έργο του.

Διότι, αν ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε να "follow the money" για να βρει τους φοροφυγάδες, έχει μια χαρά μηχανισμό να το κάνει: το ΣΔΟΕ υποτίθεται ότι υπάρχει για αυτόν ακριβώς το λόγο. Δεν του φθάνει; Ας ζήταγε την αναβάθμισή του σε προσωπικό και δυνατότητες. Θα μπορούσε κανείς να του το αρνηθεί;

Όμως, όχι. Ο κ. Παπακωνσταντίνου ήθελε κι άλλους παράγοντες στη συνάρτηση f(καταπολέμηση της φοροδιαφυγής). Μεγαλύτερη εντροπία. Να το πω; Θα το πω: περισσότερες εξουσίες για τον εαυτό του. Γιατί; Έλα μου, ντε...

Αλήθεια, διερωτώμαι, τι έγιναν οι αποκαλύψεις του ΣΔΟΕ για τους "γιατρούς του Κολωνακίου"; Για τους μεγαλοφοροφυγάδες; Για τους νταραβεριτζήδες με τις πολλές off-shore; Έγινε τίποτα; Προχώρησαν οι κατασχέσεις; Ζητήθηκε η συνδρομή άλλων χωρών για τις εξωχώριες εταιρείες με τα ακίνητα και τα μετρητά; Γίνονται δίκες;

Οι εφορίες δουλεύουν; Εισπράττουν; Έχουν στοχοθεσία και τα μέσα επίτευξής της; Γίνονται διασταυρώσεις; Ελέγχονται εισοδήματα και γίνεται σύγκρισή τους με τα επίπεδα διαβίωσης των ελεγχομένων; Οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν δει διάφορες σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές να καταργούνται;

Γιατί το υπουργείο Οικονομικών υποχώρησε στις πιέσεις των εξ επαρχίας ορμώμενων δικηγόρων και άλλαξε το νόμο για τις εταιρείες μεταξύ μελών διαφορετικών δικηγορικών συλλόγων; Αν είσαι μάγκας, πας και λες στον Παπανδρέου "Αυτός είναι ο νόμος, κι αν υποκύψεις και τον αλλάξεις, εγώ παραιτούμαι". Παραιτήθηκε κανείς και δεν το πήρα χαμπάρι;

Και, εν τέλει, πόσο χρόνο χρειάζεται μια κυβέρνηση και ένα υπουργείο Οικονομικών για να φτιάξει ένα νέο "δίκαιο και σοβαρό" φορολογικό νομοσχέδιο; Διότι, από την προεκλογική περίοδο το ακούμε και ακόμα και σήμερα δεν το έχουμε δει. Τι παίζει παιδιά; Χάσαμε το δρόμο ή ψάχνουμε να βρούμε ακόμα πώς θα διαγράψουμε 24 δισ. ευρώ χρωστούμενα;

Sorry, λοιπόν, αλλά το παραμύθι εγώ δεν το χάφτω. Σημειώνω ότι δεν έχω σε καμία εκτίμηση ούτε τον Παπουτσή, ούτε τον Καστανίδη, ούτε κανένα. Όμως, το βρίσκω τουλάχιστον αφελές να υποστηρίζει κανείς ότι ο Παπακωνσταντίνου είχε βρει τη λύση και ότι όλοι αυτοί αντιτάχθηκαν στη μαγική λύση του, επειδή θέλουν να τον σαμποτάρουν.

Φίλη μου εφοριακός, χωρίς μεγάλη πείρα -η γυναίκα δουλεύει έξι-εφτά χρόνια- μου είχε πει κάποτε ότι, αν ένας υπάλληλος ΔΟΥ αφηνόταν στην ησυχία του να κάνει τους απαραίτητους ελέγχους και διασταυρώσεις, ήταν δυνατόν σε εύλογο χρονικό διάστημα στην εφορία αυτή η φοροδιαφυγή να μειωνόταν κατά 50%.

Βλέπετε, το "follow the money" δεν είναι πυρηνική σύντηξη. Απλά, χρειάζεται χρόνο και -πάνω απ' όλα- διάθεση να το κάνεις. Μετά, όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Το ζήτημα είναι να υπάρχει η διάθεση. Εσείς, τη βλέπετε, ιδίως, δε, στο υψηλά κλιμάκια του υπουργείου Οικονομικών; Εγώ, πάλι, όχι.

Και κάτι άλλο. Αν ο Παπανδρέου δεν παρενέβη, αλλά περιορίστηκε στο να κοιτά τα κορδόνια του, εγώ το μεταφράζω ως σιωπηλή προειδοποίηση προς τον κ. Παπακωνσταντίνου. Ότι, ίσως, η κλεψύδρα πλέον μετρά ανάποδα γι' αυτόν. Διότι, τα λόγια του κ. Παπακωνσταντίνου έως τώρα λίγη σχέση έχουν με τα έργα του. Μπορεί να κάνω και λάθος. Νομίζω, όμως, ότι ο χρόνος θα δείξει και ότι δεν θα αργήσει και πολύ.

Ρε, λες;... Α, μπα... Ή, μήπως...;

2011-02-14T14:02:00.002+02:00

Δεν θα σας κουράσω με το να επαναλάβω τι συνέβη σε αυτή τη χώρα, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, από την Παρασκευή το απόγευμα -οπότε και τελείωσε η συνέντευξη των τροϊκανών (θέμουσχωραμε...)- ως και σήμερα. Όποιος δεν είναι χαμένος στην έρημο της Αυστραλίας, ή σε κάποιο αντίστοιχα απομονωμένο σημείο του πλανήτη, δεν μπορεί, θα αισθάνθηκε τα κύματα ιερής οργής που προκάλεσε το θράσος και το ιταμό ύφος των κ.κ. Τόμσεν, Ντερούζ και Μαζούχ, που, στην τελική, ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και μας διατάζουν; Σωστά; Ωραία, πάμε παρακάτω.

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα και αδιαφορώντας για τις κραυγές, θεωρώ ότι δύο πράγματα μπορεί να συνέβησαν και να λειτούργησαν ως θρυαλλίδα για να ξεσπάσει αυτός ο -εν πολλοίς αδικαιολόγητος- χαμός. Είτε η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την τρόικα (θέμουσχωραμε...) για ένα ευρύ πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων/πωλήσεων και απλώς σπάστηκε που οι τύποι αυτοί το είπαν πρώτοι, είτε οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) της την έκαναν, για λόγους τσαντίλας και "εκδίκησης". Πίστεύω, μάλιστα, ότι συμβαίνουν και τα δύο ταυτοχρόνως.

Δηλαδή, υπάρχει σαφώς πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων/πωλήσεων. Προφανώς, η έκτασή του δεν φθάνει -δεν μπορεί...- τα 50 δισ., ωστόσο, επίσης προφανώς, κάποια κομμάτια κρατικής περιουσίας θα πωληθούν/εκποιηθούν/μετοχοποιηθούν/αξιοποιηθούν/δενξερωτιάλλο, ώστε να μικρύνει το μέγεθος του κράτους. Το αν αυτό είναι καλό ή κακό είναι μεγάλη συζήτηση (για τα πρακτικά, να πω ότι γενικώς θεωρώ ατυχείς τις αποκρατικοποιήσεις στρατηγικών για τη χώρα τομέων, όπως η ενέργεια, η γη ή οι επικοινωνίες). Όμως, το ζήτημα, εδώ, είναι γιατί οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) προχώρησαν στην ανακοίνωση του προγράμματος αυτού και γιατί το έκαναν με τον τρόπο που το έκαναν. Διότι, εγώ διέκρινα νεύρα. Πολλά νεύρα.

Fast backwards, δυο μήνες πριν: όλα τα ρεπορτάζ ανέφεραν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή υλοποίησης του μνημονίου. Ότι η τέταρτη δόση, ύψους 15 δισ. κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένη είναι. Ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να τρέξει για να κάνει μέσα σε δύο μήνες όσα δεν έκανε επί χρόνια. Και ότι, αν δεν τα καταφέρει, υπάρχει ορατός κίνδυνος να σταματήσει η ροή χρημάτων από το μηχανισμό στήριξης και η Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών. Και τώρα; Τώρα, εδώ και περίπου δύο εβδομάδες τα ίδια ΜΜΕ που κινδυνολογούσαν και προειδοποιούσαν για τα δεινά που έρχονται, μας έλεγαν περίπου ότι η δόση είναι εξασφαλισμένη από τα πριν. Χωρίς οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) να έχουν προχωρήσει σε αναλυτική εξέταση της πορείας του μνημονίου και της ελληνικής οικονομίας. What the fuck, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη.

Λοιπόν, the fuck είναι ότι πιστεύω ότι το κομμάτι του μνημονίου που αφορά στις δόσεις προς την Ελλάδα έχει φύγει από τα χέρια της τρόικας (θέμουσχωραμε...) και, πλέον, αποτελεί αντικείμενο αμιγώς πολιτικής διαχείρισης. Με απλά λόγια, αν δεν κάνουμε κάτι ΠΟΛΥ χοντρο, τα λεφτά θα εκταμιεύονται και οι τροϊκανοί (θέμουσχωραμε...) θα είναι υποχρεωμένοι να εγκρίνουν την εκταμίευση των δόσεων. Και ερωτώ: αν ήσουν, καλέ μου αναγνώστη, ο Servaas Deroose, είχες έρθει στην Ελλάδα με δύναμη ζωής και θανάτου επί των υποκειμένων σου και, ξαφνικά, το κλίμα άλλαζε και οι προϊστάμενοί σου σου έλεγαν, κοίτα να δεις, 'νταξει, θα τους ελέγχεις, αλλά τις δόσεις θα τις εγκρίνεις όπως και νά'χει, ε, δεν θα τά'παιρνες στο κρανίο;

Δε θά'λεγες, τόσο καιρό με βάζετε να την παλεύω με το μπουρδέλο ελληνικό δημόσιο, με την Κατσέλη, με το Χρυσοχοΐδη, με το Σαμαρά, τόσο καιρό με βάζετε να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω το απολύτως χαοτικό σύστημα που ονομάζεται ελληνική οικονομία, τόσο καιρό με βάζετε να τους ελέγχω και να τους προτείνω πράγματα και τώρα μου λέτε ότι, επί της ουσίας, η γνώμη μου δεν μετράει; Ότι τα τακιμιάσατε με την ελληνική κυβέρνηση και ο ρόλος μου είναι σχεδόν διακοσμητικός; Τώρα θα σας δείξω εγώ. Και έγινε ό,τι έγινε. Να θυμίσω, δε, ότι η πρώτη αντίδραση της ΝΔ ήταν να πει ότι, να, ρε, η τρόικα (θέμουσχωραμε...) έρχεται στα λόγια μας, ενώ η κυβέρνηση δεν έλεγε τίποτα.

Πέραν της -όποιας...- πλάκας, θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη φάση, όπου η Ευρώπη συζητά για επιμηκύνσεις χρόνων αποπληρωμής δανείων και για μείωση επιτοκίων και για ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρεών υπερχρεωμένων χωρών και μόνιμους μηχανισμούς αντιμετώπισης κρίσεων, δηλαδή, συζητά πολιτικά και όχι αμιγώς τεχνοκρατικά για το τι θα γίνει για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, εκ των πραγμάτων ο ρόλος της τρόικας (θέμουσχωραμε...) μικραίνει και γίνεται λιγότερο κρίσιμος για τις όποιες εξελίξεις στην Ελλάδα. Πιστεύω, δε, ότι γι' αυτόν ακριβώς το λόγο και η αντίδραση της κυβέρνησης στη συνέντευξη των τροϊκανών (θέμουσχωραμε...) ήταν τόσο καθυστερημένη: ήταν περισσότερο αποτέλεσμα εσωτερικών επικοινωνιακών τακτικών και λιγότερο πολιτικής/οικονομικής ουσίας.

Να επαναλάβω, για να μην παρεξηγηθώ: πρόγραμμα εκποίησης κρατικής περιουσίας υπάρχει και ο Παπακωνσταντίνου έχει ζητήσει διάλογο με τα κόμματα για το λεγόμενο "μνημόνιο 4", στο οποίο περιλαμβάνεται αυτό το πρόγραμμα. Ωστόσο, είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι η όλη βαβούρα έγινε επειδή οι τροϊκανοί τσαντίστηκαν που τους έχουν μπαϊπασάρει πολιτικά και όχι για την ουσία του πράγματος. Μπορεί να κάνω και λάθος. Τι να πω...

Μήπως ήλθε η ώρα να σχίσουμε τας φρένας μας στα δύο;;;;;

2011-01-25T23:37:00.003+02:00

Τελικά, εκεί πλατεία Κουμουνδούρου μεριά, πρέπει νά'χουν κάψει φλάντζα (προς Θεού, η έκφραση δεν περιέχει ουδένα ψόγο για τον γνωστό δρα. Φλάντζα!). Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την ιστορία με τη Νομική και τους μετανάστες και τα παρεπόμενά της. Ειλικρινά, παιδιά του τιμίου ΣΥΝ, καμιά άλλη λαμπρή ιδέα έχετε; Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν είναι να το βυθίσετε το κόμμα, κάντε το σωστά: μη μείνει τίποτα όρθιο.

Εντάξει, το ζήτημα των παράνομων μεταναστών είναι χαίνουσα πληγή κι άλλο ένα καρφί στην κατ' επίφαση δημοκρατία που βιώνουμε σε αυτή τη χώρα. Και, προφανώς, κάθε ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ προσπάθεια ανάδειξης του προβλήματος αποτελεί όαση μέσα στις φραχτολαλακίες του Παπουτσή, στις θέλει-η-πουτάνα-να-κρυφτει-κι-η-χαρά-δεν-την-αφήνει ρατσιστοεξυπνάδες του ΛΑΟΣ και του Αντωνάκη και στις ΚΔΟΑ θέσεις της Χρυσής Αυγής. Όμως, σοβαρά τώρα, όποιος σκέφθηκε το "σχέδιο Νομική" αξίζει να τιμωρηθεί με εικοσιτετράωρη τιμωρία ακρόασης τοποθετήσεων της σ. Αλέκας στην Κ.Ε. του ΚΚΕ, να μάθει!

Τι κατάφερε, λοιπόν, το κίνημα με το να καταλάβουν οι μετανάστες τη Νομική; Άλφον, με τα υπερμαξιμαλιστικά αιτήματα, να γίνει απολύτως σαφές ότι η όλη κίνηση είναι κατευθυνόμενη. Βήτον, η κυβέρνηση να κατηγορείται πανταχόθεν ότι "δεν υπάρχει κράτος" και, για να δείξει ότι έχει @@, να σκληραίνει ακόμα περισσότερο τη στάση της έναντι των μεταναστών. Γάμον, ο Αντωνάκης να επαναφέρει θέμα κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου και αυτή τη φορά να ελπίζει βάσιμα ότι θα βρει υποστηρικτές. Δέλτον, το Πανεπιστήμιο Αθηνών να έχει γίνει κανονικό τουρλουμπούκι και να γίνεται της αρκούδας με φήμες για άλλες καταλήψεις και λοιπούς δράκους. Έψιλον, το ΚΚΕ να βρει νέα ευκαιρία να την πέσει στο ΣΥΝ και να δείξει ποιο είναι το "σοβαρό" κόμμα της Αριστεράς. Ζήτον, τα ΜΜΕ να βρουν νέα ευκαιρία να ξεσαλώσουν. Ήτον δεν έχει ή, εν πάση περιπτώσει, τώρα δε μού'ρχεται.

Βάλτε μέσα σε αυτό και την κίνηση Άδωνι-Θάνου και η εικόνα είναι σαφής, ja? Όσο για το ΣΥΝ, από κει που λέγαμε ότι κάτι πάει να στρώσει, πάλι βρέθηκε αμυνόμενος, με τις εντυπώσεις απολύτως χαμένες και χωρίς να έχει πετύχει τίποτα για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ωρέ, πάτε καλά, ωρέ;;;;;

(η φωτο από "Ελευθεροτυπία")

When the shit hit the fan*

2011-01-20T13:12:00.003+02:00

Της ανοησίας και παπαρολογίας το ανάγνωσμα, πρόσχωμεεεεεεεεν!

Την ίδια ώρα, πάπαλα τα Ειδικά Δικαστήρια για το Βατοπέδι...

Την ίδια ώρα, προς πάπαλα τα Ειδικά Δικαστήρια και για τη Siemens...

Και ακολουθούν:

Το σκάνδαλο της οικονομίας...

Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου...

Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων...

Το σκάνδαλο των εξοπλισμών (διαχρονικό στανταράκι)...

Και κανείς -ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ- δεν πηγαίνει φυλακή.

Ποιος θα τον βάλει, οι φίλοι και γνωστοί του;

Ρε, δεν μας χέζετε, όλοι! Άχρηστοι, ε άχρηστοι!!!

*

Τι λε' ρε παιδάκι μου!!!

2011-01-17T16:01:00.000+02:00

Το σημερίνο άρθρο έγκριτου σχολιογράφου σε μεγάλη εφημερίδα αποκαλύπτει για άλλη μια φορά τους λόγους για τους οποίους τα έντυπα έχουν πάρει την κατιούσα και θα συνεχίσουν, όσο τα αφεντικά τους προτιμούν τη μικροπολιτική από την ενημέρωση.

Ο σχολιογράφος, αναλύοντας την πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Fitch, μας λέει μερικούς ενδιαφέροντες αφορισμούς, οι οποίοι, ωστόσο, εκπίπτουν με μια σχεδόν βιαστική έρευνα στο Διαδίκτυο. Για παράδειγμα, μας λέει ότι "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ άραγε σκοπιµότητες σε αυτού του τύπου τις αξιολογήσεις; ∆εν εµπεριέχουν σφάλµατα και αστοχίες; Ασφαλώς. Αλλά η κεντρική λογική τους είναι υπεράνω σοβαρής αµφισβήτησης". Σοβαρά; Εδώ, ένας αρθρογράφος, που μάλλον γνωρίζει καλύτερα τα των οίκων αξιολόγησης απ' όσο ο σχολιογράφος, μας λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι οίκοι αυτοί λειτουργούν εξ υπαρχής εντός "conflict of interest" ("The ratings agencies business model is based on a flagrant conflict of interest — they’re paid by the firms whose credit they evaluate"). Έτσι είναι οι "υπεράνω σοβαρής αμφισβήτησης"; Τότε να φκιάσω κι εγώ έναν οίκο αξιολόγησης.

Ο ίδιος αρθρογράφος μας υπενθυμίζει το ρόλο των οίκων στη "φούσκα των ακινήτων" στις ΗΠΑ, η οποία, θυμίζω, οδήγησε στη χρηματοπιστωτική κρίση/κρίση ρευστότητας/οικονομική κρίση που βιώνουμε ως σήμερα, ενώ ένα ρεπορτάζ των NY Times λέει πολλά περισσότερα απ' όσο ίσως ο σχολιογράφος θα ήθελε για την αξιοπιστία των οίκων αυτών. Ωστόσο, χωρίς κανένα πρόβλημα, ο σχολιογράφος διερωτάται "Υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που θα συνιστούσε στους άλλους να ρισκάρουν τα λεφτά τους σε µια τέτοια χώρα; ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Ούτε ο Παπακωνσταντίνου! Γιατί, λοιπόν, να το κάνουν οι Φιτς και οι Μούντις και οι υπόλοιποι;". Η απάντηση, βέβαια, είναι εύκολη: αυτοί ρισκάρουν τα λεφτά τους στην ελληνική οικονομία. Μήπως αυτοί δεν είναι αρκούντως σοβαροί; Διότι, αν κάποιος ρωτήσει την Citigroup, μάλλον άλλη απάντηση θα λάβει.

Θα μου πείτε, βέβαια, γιατί όλα αυτά; Όσοι, μάλιστα, έχετε διαβάσει αυτό το ποστάκι του Χασοδίκη, μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε το επίπεδο αξιοπιστίας του εν λόγω σχολιογράφου. Ναι, ρε παιδιά. Όμως, ειλικρινά, αυτός ο τύπος, που το παίζει κήνσορας των πάντων, είναι ένας από τους λόγους που αισθάνομαι ότι αυτή η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να βγει -όχι από την κρίση χρέους και τα τοιαύτα, αλλά- από τη μίζερη και κοντόθωρη αντίληψή της για τα πράγματα...

Ενημέρωση...

2010-12-17T14:05:00.001+02:00

1) Έχω σπάσει το δεξί μου χέρι, ως εκ τούτου, δυσκολεύομαι πολύ να γράψω... Όμως, διαβάζω πολύ...

2) O Stephen Kasner, ζωγραφιά του οποίου κοσμεί το βλογ, έχει πρόβλημα υγείας. Συγκεκριμένα, ο Stephen O' Malley γράφει στο site του:

"Stephen Kasner needs our help... please read 16 12 2010
If you read this site, you’ve probably partaken of Stephen Kasner’s work. He has done album covers, artwork, and posters for Integrity, Sunn O))), Isis, Justin Broadrick, Runhild Gammelsæter, Khlyst, Darsombra, Suma, and many more. His haunting style is unmistakable. I have spent much time gazing at his work. Here is an interview I did with him, in which he discusses specific pieces that he’s done. Below are some of my favorite works of his.

Now Stephen needs your help. He is extremely private, so circumstances must be dire for him to reach out like this. Out of privacy considerations, he asked that his medical condition not be named. Below is his statement.

Stephen Kasner has recently been diagnosed with some serious medical issues. Like many artists who lack the benefit of medical insurance, he pushed the situation aside until it became unavoidable. Emergency care has been initiated, but he is not out of the woods yet, and his continued care is extremely necessary – hence this call for aid to friends, admirers of his art, and comrades alike.

There are two ways to help.

1. The first is a direct donation by PayPal to kasner@stephenkasner.com. Times are tough, so no amount is too small. If 1,000 people give $5 each, that goes a long way. Depending on his health, Kasner will do drawings/sketches for all who donate.

2. The second is to purchase merch from Kasner. He has two stores, a main one and one for his Blood Fountains musical project. You can buy books, album art prints, CD’s, silkscreens, posters, and more. They make great gifts for this holiday season."

Εγώ πάντως κάτι αγόρασα. Τη δουλειά του Kasner μπορείτε να τη δείτε εδώ κι εδώ... Αν σας αρέσει, τότε βάλτε ένα χεράκι...

Για νά'χουμε το καλό ρώτημα...

2010-11-24T17:59:00.002+02:00

Το τελευταίο διάστημα πήζω ασυστόλως, γεγονός που καθιστά την ανανέωση του βλογακίου, αλλά και την παρακολούθηση λοιπών συνεπικαλούντων εις την βλογόσφαιρα λίαν προβληματική. Ωστόσο, επειδής χθες είδα ειδήσεις -στο Mega- και επειδής ο Τέκις Τσαν λέει μερικά ωραία περί αντικειμενικότητας, ετσιγκλίσθην επαρκώς, ώστε να θέσω μερικά ερωτήματα προς τα ΜΜΕ, διότι δεν μας τα λεν καθόλου καλά τελευταία.

1ον: αγαπητά μου ΜΜΕ, το Μνημόνιο είναι για το καλό μας, για για το κακό μας; Θέτε να μας δώκετε μια σαφή απάντηση, διότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο μας τα μπερδεύετε; Διότι, αν το Μνημόνιο είναι για το καλό μας, τοτενές γιατί κάθε τόσο σπεύδετε να μας τονίζετε ότι η κυβέρνηση δεν ξέρει τι υπέγραψε και ότι στο τέλος του Μνημονίου μας περιμένει η χρεοκοπία -ελεγχόμενη ή μη; Αν, πάλι, είναι κακό, τότες γιατί βρίζετε όσους το κατηγοράνε και αντιστέκονται σε αυτό. Δηλαδής, η ΓΕΝΟΠ κακώς εμπόδισε τη συνάντηση Μπιρμπίλης - τρόικας, άμα είναι κακό αυτό που ζητάνε οι τροικανοί -Θεμουσχώραμε...- για τη ΔΕΗ (η αναφορά στη Μπιρμπίλη δεν είναι τυχαία); Θα μου πείτε, το Μνημόνιο περιέχει και μερικά καλά στοιχεία. Σωστά, όμως, το Μνημόνιο, όπως η εγκυμοσύνη, δεν μπορεί να είναι "ολίγον": ή το "τρως" ολόκληρο ή καθόλου. Ολίγον μνημόνιο, πάντως, δε γίνεται...

2ον: καλά μου ΜΜΕ, όταν ήμανε μικρός, η μάνα μου μου επέβαλε να τρώω σπανακόρυζο. Μόλις μεγάλωσα λίγο, διαπραγματεύτηκα με τις Μεγάλες Δυνάμεις τη σχέση μου με το σπανακόρυζο και, τελικά, κατόρθωσα να το συνοδεύω με τηγανιτές πατάτες. Με το που μπήκα στο πανεπιστήμιο, έκανα νέα διαπραγμάτευση και το έκοψα τελείως. Με αυτό θέλω να πω ότι, όταν οι τροικανοί -Θεμουσχώραμε...- σκαν στην Αθήνα, γίνεται για δε γινέται διπραγμάτευση μαζί τους; Διότι, διαπραγμάτευση τύπου "σκάσε και φάε το σπανακόρυζο" δεν νοείται. Οπότε, αν γίνεται διαπραγμάτευση, τότε γιατί είναι κακό που η Λούκα αποφάσισε να διπραγματευτεί το ζήτημα των συμβάσεων; Γιατί είναι κακό που δημοσιοποίησε τις απόψεις της; Στο τέλος-τέλος, στο Βήμα τις δημοσίευσε, όχι στην Εργατική Αλληλεγγύη, πράγμα που αν συνέβαινε μπορεί να μας προκαλούσε κι ένα σοκ. Γιατί το Μαξίμου "αιφνιδιάστηκε" και "εξέφρασε δυσφορία" (τελικά, αυτό το Μαξίμου, πολύ συναισθηματικό μας προκύπτει για κτίριο...), σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδώσατε; Και αυτές οι πληροφορίες πώς συγκλίνουν με το γεγονός ότι μια μέρα μετά ο Πεταλωτής όχι μόνο κάλυψε τη Λούκα, αλλά ουσιαστικά επανέλαβε τις θέσεις της; Και μετά από αυτό, πώς εξηγείτε ότι η δυσφορία έφυγε από το Μαξίμου και πήγε σε "άλλους υπουργούς" και στους τροικανούς -Θεμουσχώραμε...;

3ον: πριν έρθουν στην Αθήνα οι τροικανοί -Θεμουσχώραμε...- εσείς τα καλά ΜΜΕ είχατε λυσσάξει με την ανησυχία που δείχνουν για τα έσοδα και για το πόσο πίσω έχουνε μείνει. Με το που πάτησαν το πόδι τους στην Αθήνα, ξαφνικά το ζήτημα αυτό λες και δεν υπήρξε ποτές και όλη τους η κάψα ήταν οι επιχειρησιακές συμβάσεις και οι συγκοινωνιακές ΔΕΚΟ και η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας -λέγε με ΔΕΗ. Το ΔΝΤ έχει ξεσκιστεί να μιλά για την ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής και για τη δίκαιη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και για την αύξηση των εσόδων του Κράτους και, ξαφνικά, όλα αυτά βγαίνουν από το κάδρο και μένει μόνο η Λούκα και η Μπιρμπίλη και -λιγάκι- ο Ρέππας; Για τον Παπακωνσταντίνου nada; Για το Σαχινίδη rien; Για τις εφορίες που κάνουν πλάκα στην κυβέρνηση nicht; Τι παίζει, ρε παιδιά, μπορείτε να με πείτε κι εμένα το βλάχο;...

4ον: με το ζήτημα του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, τι παίζει; Μετά τους φορτηγούς, ούτε κουβέντα; Και οι φαρμακοποιοί; Οι ταρίφες; Οι συμβολαιογράφοι; Οι αλληνοί; Μόνο οι επιχειρησιακές συμβάσεις μας μάραναν;

Έχω κι άλλα να ρωτήσω, αλλά τώρα βαριέμαι. Να περιμένω απαντήσεις;... Χλωμό, ε;

UPDATE: δείτε κι αυτό το ποστάκιον, μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς...

Η πόλη γουστάρει Δήμαρχο Μπουτάρη!!!

2010-11-15T03:10:00.003+02:00

Ναι, ρε!!! Τα καρντάσα κόντεψαν να με στείλουν απόψε, γέρον άθρωπο, αλλά χαλάλι! Μεγάλη νίκη του κυρ-Γιάννη, που πάλεψε με ανθρώπους και θεούς και βγήκε νικητής, αλλά και μεγάλη νίκη μιας Θεσσαλονίκης που όλοι ξέραμε ότι υπάρχει, αλλά φοβόμασταν μην την είχε θάψει ο Παπαγεωργόπουλος στα θεμέλια του Δημαρχιακού Μεγάρου, μη χέσω κιόλα!

Μεγάλη και η νίκη του Καμίνη, που έδειξε ότι η αξιοπρέπεια και η σοβαρότητα είναι ισχυρότερες του ξοδέματος και του Ψινάκη. Μαγκιά του, γιατί, εκτός των ΔΗΑΡέωνε, ουδείς ΠΑΣΟΚος -πλην Διαμαντοπούλου- τον στήριξε πραγματικά. Και σκατά να τα κάνει, αποκλείεται νά'ναι χειρότερος από τον Nikitas, ο οποίος, πάντως, αν και τσαλαπατημένος, εμφανίστηκε αξιοπρεπής απέναντι στον Καμίνη (για τους ΝΔάρχες και το Σαμαρά, δεν είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να διατηρεί την ψυχραιμία του).

Μαγκιά και του Μιχαλολιάκου στον Πειραιά -'νταξ', να πω ότι ο εμπνευστής των Ρέηντζερς και των Κενταύρων με χαροποιεί που κέρδισε, θα πω ψέματα. Όμως, κάτι η άνεση του Μίχα και το υφάκι τύπου "τώρα-εγώ-χάρη-σας-κάνω-αφού-κανονικά-θα-έπρεπε-να-με-βγάλετε-Δήμαρχο-χωρίς-εκλογές", κάτι η ιστορία με το Φασούλα, δεν μπορώ να πω, καλά να πάθουνε οι ΠΑΣΟΚιοι, για να μάθουν για την αλαζονεία τους (τα ίδια ισχύουν και για την Πάτρα, όπου ο Δημαράς έκανε μια χαψά τον Κατσικόπουλο).

Από κει και πέρα, οι ΠΑΣΟΚιοι πρέπει να κάνουν πάρτι, τόσο φτηνά που τη γλυτώσανε. Και το 8-5 στις Περιφέρειες έκαναν, και τους Δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης πήραν αθρώποι που τους στηρίξανε, και τις εντυπώσεις που είχαν χάσει στον α' γύρο κερδίσανε στον β' και, γενικώς, υπό τις συνθήκες, μάλλον ικανοποιημένοι πρέπει νά'ναι.

Από την αλληνή, ο Αντωνάκης τι να μας λέει... Άμα αρχινάς να μετράς Νομούς και Δήμους και Κοινότητες που πήρες, ενώ δεν τις είχες, εμένα μου φαίνεται σα να ψάχνεις να βρεις από κάπου να πιαστείς. Ε, κι έχασες και δύο κάστρα, και, γενικά, ό,τι είχε εισπράξει την περασμένη Κυριακή, τό'χασες απόψε. Και τώρα, κρύψου, γιατί αύριο ο Nikitas θα θέλει να σου πει δυο φωνηεντάκια για το Δήμο της Αθήνας, μάγκα μου.

Για τους ΚουΚουΈδες, ένα έχω να πω: είστε το κόμμα με τη μεγαλύτερη συσπείρωση ψηφοφόρων στο σύμπαν. Έχετε αρχίσει προεκλογική περίοδο από την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές του 2009. Κάθε λίγο και λιγάκι το ΠΑΜΕ υπηρεσίας κάνει show για να αποδείξει πόσο ανάλγητη είναι η κυβέρνηση/αντιπολίτευση/Ε.Ε./ΔΝΤ/μονοπώλια κλπ. Η χώρα ζει υπό το ζυγό του μνημονίου και ο κόσμος έχει αρχίσει ν'αλαλιάζει. Έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές, όπερ σημαίνει πιο χαλαρή και διαμαρτυριακή ψήφο. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χάνουνε 1,5 εκατομμύρια ψηφοφόρους σε σχέση με το 2009. Κι εσείς θεωρείτε νίκη ότι πήρατε 75.000 ψηφοφόρους παραπάνω από πέρσι; Τι να πω...

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν αξίζουν σχολιασμού. Τα σκατώσανε γερά και χαίρουνται που δεν εκμηδενιστήκανε. Πάντως, παιδιά, εκεί Κουμουνδούρου μεριά, το κίνημα δεν τα πάει καλά και σόφρων θα ήτο να κάτσετε κάτω και ν' αρχίσετε να δείτε τι θα κάνετε, διότι με αυτό το ρυθμό, δε σας/μας βλέπω καθόλου καλά.

Ο Καρατζαφέρης, τι να πει κανείς; Μια κούραση, μια ταλαιπώργια, ένα κατιτίς. Το πράγμα δεν τραβάει, απλώς δεν κινδυνεύει να μείνεις εκτός, αλλά, Γιώργο μου, όσο κι αν προσπαθείς να μας πείσεις ότι εσύ είσαι ο σοφότερος όλων, θυμήσου πως ό,τι δεν αναπτύσσεται μοιραία συρρικνώνεται.

Για τους Οικολόγοι Πράσινοι, μόνο μια συμβουλή: άμα θέλετε να παίζετε με τα μεγάλα παιδάκια, θα πρέπει να μάθετε και τους κανόνες. Η πολλή χαλαρώτης και δημοκρατικότης και όλα τα εις -ότης είναι καλά για ΜΚΟ. Όχι για κόμματα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ/Αλαβάνοι και λοιπές post-communist δυνάμεις, δεν μας αφορούν. Εδώ, καλά-καλά δεν αφορούν και τους ίδιους. Ο καθείς στο μικρόκοσμό του, προσπαθεί να αποδείξει ότι κατέχει τη σωστή αλήθεια για την Αριστερά. Εκπλήσσεται κάποιος από τα αποτελέσματα; Μπα, ούτε κι εγώ.

Για τα εθνίκια στο Δήμο Αθηναίων, άλλη φορά, πιο αναλυτικά...

Όσο για την αποχή, όσοι λεν ότι είναι ο νικητής των εκλογών, πουλάνε φίδια: ωραία, άρα αν η Μπάρτσα δε συμμετάσχει στο Τσάμπιονς Λιγκ, μπορεί να λέει ότι το πήρε κιόλα, έτσι; Και, καλά οι λαλακίες που λεν οι πολιτικοί στα πάνελ και οι talking heads. Εμείς, οι υπόλοιποι, πώς αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο; Και, πόσο άσχημα πράματα μας λέει για το κατάντημα της δημοκρατίας μας; Και, στην τελική, τι κάνουμε γι' αυτό; Σκατά, είναι άργά, είμαι κουρασμένος και πάω για ύπνο. Αύριο, ίσως μπορέσω να δώσω μια απάντηση που να βγάνει νόημα...

UPDATE: άμα γράφεις σε κατάσταση ημιδιάλυσης, αυτά παθαίνεις. Ξεχνάς τον πραγματικό νικητή των εκλογών, δηλαδής, τη ΔΗΑΡ. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: οι Κουβέληδες -που οι πούροι ΣΥΡΙΖαίοι αποκαλούσαν ως "δεξιούς του ΣΥΝ" και φρόντισαν να τους διώξουν από το κόμμα- πρότειναν/στήριξαν δύο εξαιρετικές υποψηφιότητες σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Επίσης, φρόντισαν, ακόμα κι όταν το ΠΑΣΟΚ αποδέχθηκε αυτές τις υποψηφιότητες, αλλά κράτησε αποστάσεις από το να τις στηρίξει ουσιαστικά, να ρίξουν τρέξιμο για πάρτη τους, να αγωνιστούν για την προβολή τους, να τις στηρίξουν με κάθε τρόπο. Και οι υποψηφιότητες αυτές ΝΙΚΗΣΑΝ, ανατρέποντας δεδομένα δεκαετιών. Κι όμως, παρά τη γενικότερη καλή παρουσία της ΔΗΑΡ στις εκλογές, οι Κουβέληδες κράτησαν χαμηλούς τόνους και δεν καπέλωσαν τις νίκες σε Αθήνα-Σαλονίκη. Με μια λέξη; Μάγκες και κύριοι ('νταξ', είναι δύο λέξεις).

Και καλό βόλι...

2010-11-06T15:50:00.001+02:00

Μια μέρα πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, με τρων τα δάχτυλά μου να γράψω δυο κουβεντούλες γι' αυτές, έτσι, για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Το κείμενο αποτελεί απλώς καταγραφή κάποιων σκέψεων, οπότε μην περιμένετε και πολλή συνοχή, 'νταξ';

Πρώτον, εγώ δεν περιμένω ότι θα γίνουν εθνικές εκλογές ως παράγωγο των αυτοδιοικητικών. Δύο οι λόγοι: διότι δεν πιστεύω ότι το αποτέλεσμα δεν θα είναι καταστροφικό για την κυβέρνηση -δηλαδή, δεν θα καταγραφεί μια έντονη αποδοκιμασία στην πολιτική της. Και διότι, τελικά, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να χάσει από την αντιπολίτευση. Τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν ότι λίγοι είναι οι υποψήφιοι της ΝΔ που όντως διεκδικούν με αξιώσεις τις Περιφέρειες -δηλαδή, εκεί που μπορεί να καταγραφεί αμιγώς πολιτικό μήνυμα. Πλην του Πανίκα, όλοι οι υπόλοιποι απλώς ελπίζουν να κατορθώσουν να διεκδικήσουν την Περιφέρεια στο β' γύρο με αντίπαλο... ποιον;

Είτε τον "επίσημο" είτε τον "αντάρτη" του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, σε κάποιες περιφέρειες (Βόρειο Αιγαίο, Ιόνια, κλπ), η μάχη θα δοθεί μεταξύ των δύο τελευταίων, με τους νεοδημοκράτες να μένουν εκτός από τον α' γύρο. Και, θέλω να το πω, σε καμία περίπτωση οι "αντάρτες" ΠΑΣΟΚιοι δεν μπορούν να θεωρηθούν αντιμνημονιακή ψήφος. Κάθε άλλο, οι άνθρωποι απλώς τσαντίστηκαν επειδή το κόμμα επέλεξε άλλους κι όχι αυτούς για "επίσημους" υποψηφίους.

Άρα; Άρα, στην ουσία, μόνο σε περίπτωση μεγάλης έκπληξης θα είναι μη-ΠΑΣΟΚιος ο Περιφερειάρχης στις "ανοιχτές" Περιφέρειες. Ακόμα και στην Αττική, όπου ο Δημαράς δείχνει ικανός να κερδίσει το Σγουρό, ο ίδιος δηλώνει "ΠΑΣΟΚ", ενώ ο συνδυασμός είναι ένα ανασυμπούρμπουλο σύμπλεγμα Ντορικών, παλαιοΠΑΣΟΚιων και λοιπών ασαφών δυνάμεων. Οπότε, μπορεί η ΝΔ, ας πούμε, να διεκδικήσει μια νίκη Δημαρά ως νίκη του αντιμνημονιακού μετώπου (πού'ν'το, δηλαδής, αυτό το μέτωπο, αλλά τέλος πάντων...); Προφανώς και όχι. Πόσο μάλλον όταν ο δικός της υποψήφιος μοιάζει να μην μπαίνει καν στο β' γύρο, έτσι;...

Από την άλλη μεριά, η ξεκάθαρα αντιμνημονιακή Αριστερά δείχνει να πηγαίνει καλλιά της. Το ΚΚΕ εκτιμάται ότι θα αυξήσει την εκλογική του δύναμη σε ψήφους, αλλά όχι τόσο ώστε να θεωρηθεί αντίπαλον δέος για την κυβέρνηση. Ο ΣΥΝ; Ο ΣΥΡΙΖΑς; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ο Αλαβάνος; Οι Κουβέληδες; Τα ποσοστά τους είναι τόσο χαμηλά που σε πιάνει η ψυχή σου. Όσο για τους Οικολόγοι Πράσινοι, μοιάζουν τόσο μαραμένοι που σχεδόν θες να τους ποτίσεις λιγάκι, μην ξεραθούν τελείως. Όχι, δηλαδής, ότι η "άλλη" Δεξιά (ΛΑΟΣ και Ντορικοί) πετάει... Μάλλον χάλια είναι κι αυτοί, απλώς μοιάζουν σε λίγο καλύτερη μοίρα από την εικόνα που βγαίνει για την Αριστερά, πράγμα που γι' άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι η Ελλάδα έχει κάνει ξερή συντηρητική στροφή και βοήθειά μας...

Μέσα σ' όλα αυτά, λοιπόν, βρίσκω ατυχή την επιμονή του Παπανδρέου στο θέμα των πρόωρων εκλογών. 'Ντάξει, το εμπεδώσαμε, είσαι η ελπίδα μας να βγούμε από το βούρκο. ΟΚ, we got it, now, move along and get shit done. Διότι, ξέρεις, πρόεδρε, το θέμα δεν είναι να μην είσαι υπό ομηρεία, αλλά, τελικά, τι κάνεις με την ελευθερία σου. Κι ως τώρα, αν εξαιρέσει κανείς τις περικοπές, δεν έχει κάνει τίποτε άλλο. Ούτε τη φοροδιαφυγή έχεις πατάξει ουσιαστικά, ούτε τα έσοδα έχεις αυξήσει, ούτε την ανάπτυξη την έχεις βάλει μπροστά, ούτε τίποτα. Οπότε, για τρέξε λίγο τα πράματα κι άσε τις εκλογές στην άκρη.

Από κει και πέρα, οι πολίτες σε αυτές τις εκλογές -δηλαδή, όλοι εμείς- καλούμαστε να πάρουμε τουλάχιστον δύο μείζονες αποφάσεις: να διώξουμε το φαύλο, οπισθοδρομικό, διεφθαρμένο, θεοκρατικό, εθνικιστικό κατεστημένο από τη Θεσσαλονίκη και τον Νικήτα από την Αθήνα. Είναι απλά αυτά τα διακυβεύματα και αν κάποιος δεν τα καταλαβαίνει, κακό της κεφαλής του. Αν, για άλλη μια τετραετία η Θεσσαλονίκη συνεχίσει να διοικείται από το τριγωνάκι Άνθιμος-Πανίκας-Γκιουλέκας, αν η Αθήνα επανεκλέξει για δήμαρχο το Νικήτα, τότε είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας. Και, ούτε οι πρόωρες εκλογές, ούτε η τρόικα, ούτε τα μνημόνια, ούτε το Σχέδιο Ελπίδας™ του Αντωνάκη ούτε και κάτι άλλο μπορεί να μας βγάλει από την τυφλότητά μας. Κύριοι, οι αποφάσεις είναι δικές μας. Τα δεδομένα όλα μπροστά μας. Ιδού η Ρόδος και,... άντε και καλό βόλι.

η φωτο είναι από stencil στο Γκάζι.

Η πολύτιμη σιωπή του Πρόεδρα Γαρδούμπα

2010-11-04T15:32:00.003+02:00

Το μοναδικό σημείο της -κατά τα λοιπά, βαρετής- συνέντευξης του Αντωνάκη στον Pretenderη, την περασμένη Δευτέρα, που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν μίλησε για τη σιωπή του Καραμανλή (ο οποίος εφεξής σε αυτή την ανάρτηση και αυτό το ιστολόγιο θα αποκαλείται "Πρόεδρας Γαρδούμπας" για ευνόητους λόγους). Είπε, λοιπόν ο Αντωνάκης: "Ο κ. Καραμανλής αυτή τη στιγμή έχει αποφασίσει ο ίδιος ότι δεν θέλει να μιλήσει, γι' αυτό και είναι βαρύτερο το βάρος στις δικές μου πλάτες. Από εκεί και πέρα ο Καραμανλής οδήγησε επιτυχώς τη ΝΔ πολλές φορές σε μεγάλες νίκες, είναι μέσα στην παράταξη, είναι βουλευτής, είναι φίλος μου, έχει αυτό το πρόβλημα, είναι δικό του πρόβλημα, δεν είναι δικό μου και εμείς προχωράμε.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Συνεπώς εσείς πιστεύετε πρέπει να μιλήσει κάποια στιγμή.

Α. ΣΑΜΑΡΑΣ: Πιστεύω ναι."

Αντωνάκη μου, κάτι τέτοια λες και επιβεβαιώνεις όλα όσα πιστεύω για σένα. Αντί να λες ότι "ο Πρόεδρας Γαρδούμπας είναι ο πιο συνετός και υπεύθυνος πολιτικός που υπάρχει στο Σύμπαν και ποιος είμαι εγώ που θα του πω αν θα μιλήσει. Ποτέ του μη μιλήσει, κανένα πρόβλημα, παραμένει θεούλης", πας και προκαλείς τη μοίρα σου.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι μετά τις εκλογές, ξυπνά μια μέρα ο Πρόεδρας Γαρδούμπας και πέρνει τηλέφωνο έναν απ' τους μπιστικούς του, ας πούμε, τον Αντώναρο, και του λέει: "Βατζέλη, αποφάσισα να μιλήσω, κλείσε μου συνέντευξη με κάποιον αλήτη-ρουφιάνο-δημοσιογράφο". Όποιος κι αν είναι αυτός ο δημοσιογράφος που θα κάνει τη συνέντευξη, έστω και μόνο για λόγους αυτοσυντήρησης, θα υποχρεωθεί κάποια στιγμή να κάνει στον Πρόεδρα Γαρδούμπα την κρίσιμη ερώτηση. Όχι τι έγινε -αυτό, λίγο-πολύ, το ξέρουμε. Όχι πώς έγινε -κι αυτό περίπου το ξέρουμε και, στην τελική, ούτε ο Πρόεδρας Γαρδούμπας δεν είναι υποχρεωμένος να ξέρει όλες τις λεπτομέρειες. Όχι, η κρίσιμη ερώτηση είναι μία: ήξερες ή όχι; Ήξερες ότι η χώρα κρατιέται από μισό νύχι στην άκρη του γκρεμού της χρεοκοπίας ή όχι; Κι, αν ναι, τι έκανες;

Κατά την άποψή μου, η ερώτηση αυτή έχει μόνο δύο απαντήσεις και είναι και οι δύο καταστροφικές για τη ΝΔ. Διότι, αν ο Πρόεδρας Γαρδούμπας απαντήσει "ναι, ήξερα", τότε επιβεβαιώνει όλη την επιχειρηματολογία του ΠΑΣΟΚ περί "λιποταξίας", "απόδρασης μπροστά στη χρεοκοπία" και συλλογικής ευθύνης της ΝΔ για τη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας. Μια τέτοια απάντηση στην ουσία δίνει μια και στέλνει τη ΝΔ στον οριστικό αγύριστο, καθώς μετά από μια τέτοια κουβέντα, τι να πεις και τι να κάνεις και ποιον να πείσεις, λέγοντας τι... Ουσιαστικά, το "ναι, ήξερα", ό,τι κι αν ειπωθεί μετά, σκοτώνει κάθε ελπίδα της ΝΔ για ανάκαμψη.

Ωστόσο, μια από τα ίδια θα συμβεί κι αν ο Πρόεδρας Γαρδούμπας απαντήσει "όχι, μωρέ, πού να ξέρω 'γω τι έπαιζε". Αυτόματα η εικόνα του αδιάφορου, άσχετου και ανίκανου, του τύπου που, αντί να κυβερνά τη χώρα και να ελέγχει τους υπουργούς του, έπαιζε πλέιστέισον και έβλεπε dvd, γίνεται πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις του εμφανίζονται σαν σύνολα πολυδιασπασμένων κέντρων εξουσίας, που το καθένα προωθούσε πολιτικές χωρίς κεντρικό σχεδιασμό κι έλεγχο, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τη χώρα, παρά μόνο για τα ίδια συμφέροντα του κάθε μικρόκεντρου εξουσίας. Και, δεδομένου ότι τα ίδια μικρόκεντρα παραμένουν σχεδόν απείραχτα και σήμερα εντός της "νέας ΝΔ" του Αντωνάκη, άντε μετά να πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις τύχες της χώρας. Άσε που έτσι καταρρέει και το επιχείρημα ότι το ΠΑΣΟΚ ήξερε την κατάσταση της χώρας πριν τις εκλογές του 2009, αφου οι ΠΑΣΟΚιοι θα λένε "εδώ δεν την ήξερε ο πρωθυπουργός, θα την μαθαίναμε εμείς; Πλάκα με κάνεις, ρ'αξά;".

Θα μου πεις, εντάξει, μπορεί ο Πρόεδρας Γαρδούμπας να μπαλαμουτιάσει την απάντηση. Όμως κι έτσι, κακό θα κάνει στη ΝΔ, καθώς οι πάντες -μέχρι και το ΚΚΕ- θα βγουν και θα τους την πέσουν, ότι ο Πρόεδρας Γαρδούμπας δεν λέει τίποτα, ότι συνεχίζει να κρύβεται κλπ κλπ κλπ ad infinitum.

Γι' αυτό σου λέω, Αντωνάκη, άσε τις εξυπνάδες. Ο Πρόεδρας Γαρδούμπας είναι εμφανές ότι έχει μάθει καλά το μάθημα που διδάσκουν με απόλυτη καθαρότητα οι Queens Of The Stone Age: "Whatever you do/Don't tell anyone"...

UPDATE: Στά'λεγα, Αντωνάκη. Δε στά'λεγα; Δες τα τώρα...

Bravo, Giorgos!!!!

2010-10-22T14:01:00.001+03:00

Και, κάπως έτσι, τελειώνει η ιστορία με τον "σύγχρονο και ανατρεπτικό πολιτικό", που είναι "ικανός να αλλάξει την Ελλάδα" κι άλλα τέτοια ωραία και αστεία. Με λαϊκίστικες εξαγγελίες, λίγες μέρες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, μπας και ο Σγουρός πάρει κά'να ψηφαλάκι παραπάνω και καταφέρει να μην ηττηθεί από τον Ο.Φ.Α. Δημαρά και μας γίνουν τα μούτρα κρέας.

Δηλαδή, εν ολίγοις, επιστροφή στο μαυρογιαλουρισμό, στην μικροπολιτική, στην απογοήτευση. Στην αμηχανία να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Στη λογική του "ό,τι κάνουμε σήμερα, για αύριο βλέπουμε". Στην αναγνώριση ότι έγιναν τακτικά λάθη και στην προσπάθεια διόρθωσής τους με άλλα, ακόμα πιο μεγάλα. Στο γ@μημένο "business as usual" που μας κατατρέχει εδώ και αιώνες.

Κρίμα...

(φωτο από "Τα Νέα")

Μαθήματα πολιτικής βλακείας

2010-10-15T01:22:00.001+03:00

Η στάση που τήρησε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έναντι του απερχόμενου Δημάρχου Πειραιά, Παναγιώτη Φασούλα αρχίζει να με κάνει να πιστεύω ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας πάσχει συνολικά από εξαιρετικά χαμηλό δείκτη νοημοσύνης και ότι πιο εύκολο είναι να κάνουν κάτι λάθος, παρά να σκεφθούν λίγο πέρα από τη μύτη τους και να κάνουν πράξη την "επανάσταση του αυτονόητου", που λέει και ο Παπανδρέου, αν και αυτός, συχνά, συγκαταλέγεται στην πιο πάνω κρίση μου για το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: το ΠΑΣΟΚ, για χ, ψ λόγους, αποφάσισε ότι ο Φασούλας δεν θα είναι υποψήφιος στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Οι λόγοι αυτοί μπορεί να είναι αντικειμενικοί (π.χ., ως Δήμαρχος δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, δεν έχει καλό rapport με το Σγουρό ή με τους άλλους συνυποψήφιούς του, και πάει λέγοντας...) ή και τελείως υποκειμενικοί (ας πούμε, "τιμωρείται" επειδή στην εσωκομματική διαμάχη για την αρχηγία είχε πάει με το Βενιζέλο). Και, στην τελική, τα παραπάνω δεν έχουν και πολλή σημασία: το κόμμα -δυστυχώς- έχει δικαίωμα ζωής ή θανάτου επί των στελεχών του.

Το ζητήμα είναι, γιατί δεν του το λένε ευθέως. Γιατί τον βάζουν να κάνει ομαδικές φωτογραφήσεις με Μίχα και Σγουρό. Γιατί, ως την τελευταία στιγμή τον αφήνουν να πιστεύει ότι θα είναι υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης. Γιατί δεν του ξηγιούνται αντρίκια και ξεκάθαρα: "Παναγιώτη, παιδί μου, τον ήπιες. Εκτός από πρώην μπασκετμπωλίστας, θα γίνεις και πρώην πολιτικός. Sorry, αλλά that's the way it is". Ωραία και ξεκάθαρα και ψύχραιμα. Αντιθέτως, προτιμούν να βγάλουν ανακοίνωση, ώστε ο Φασούλας να μάθει τελευταίος ότι δεν είναι στο ψηφοδέλτιο. Μετά, έχει άδικο να λέει ό,τι λέει και δηλώνει ότι θα στηρίξει Δημαρά (τον κύριο "παρών" στην ψηφοφορία για το μνημόνιο, για να μην ξεχνάμε...);

Ξέρετε πού καταλήγει αυτή η ιστορία; Το ΠΑΣΟΚ να εμφανίζεται εκδικητικό, ο Σγουρός να φαίνεται ότι δεν μπορεί να επηρεάσει το μηχανισμό, ο Μίχας να βγαίνει ως ο "κακός" της υπόθεσης και ο Φασούλας να εκφράζει δίκαιη οργή για τη συμπεριφορά του κόμματος απέναντί του. Και ερωτώ: η όλη κατάσταση είναι, για δεν είναι για να απορείς για το IQ όσων τη διαχειρίστηκαν; Ε;